[เควินพาร์ท]
ผมมีอะไรกับวายุด้วยอารมณ์รุนแรงจนวายุสลบไปอีกตามเคยและเมื่อวายุหมดสติไปในอ้อมแขนของผม ผมจึงให้แม่นมของผมขึ้นไปดูแลวายุบนห้องของผมต่อแม่นมคืนแม่ที่เลี้ยงผมมาั้แ่เด็ก และผมรักเหมือนแม่คนที่สองของผมเลยผมจึงไว้ใจแม่นมมาก
ผมบอกให้แม่นมคอยดูแล ป้อนข้าว ป้อนยาให้กับวายุและอยู่เป็เพื่อนคุยกับวายุจนกว่าวายุจะดีขึ้น
ส่วนตัวผมเองหลังจากวันนั้นผมก็มาคลุกอยู่ในห้องทำงานของผมโดยมีหรั่งลูกน้องคนสนิทอีกคนของผมคอยดูแลและช่วยงานผมอยู่ตลอดเวลา
ความจริงตอนนี้ผมก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่เผลอทำร้ายเด็กคนหนึ่งมากขนาดนั้นแต่เพราะปกติผมก็จะเป็คนขี้หึงอยู่แล้ว อะไรที่เป็ของผม ผมจึงไม่ชอบให้ใครแตะต้องโดยเฉพาะคนที่ขึ้นชื่อว่า...เป็เมีย ถ้าหากว่าผมถูกใจแล้วล่ะก็ผมจะหวงมากเป็พิเศษ ถึงแม้คน ๆ นั้นจะไม่เต็มใจก็ตาม เหมือนกับวายุผมยอมรับว่าผมถูกใจวายุมาก ถึงวายุจะไม่ยอมรับผมก็ตาม
พอผมเห็นรามคนสนิทของผม รามคนที่ผมเคยไว้ใจที่สุดยืนกอดปลอบใจวายุอยู่ในห้องนอนของผมจึงทำให้ผมหึงมากจนเอาอารมณ์มาเป็ที่ตั้ง แล้วก็พลาดพลั้งทำให้วายุเจ็บตัวอีกตามเคยและตลอดเวลาสองสามวันที่ผ่านมา ผมก็ไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องของผมเลยเพราะวายุนอนป่วยอยู่ที่นั่น ผมจึงไม่อยากเข้าไป เพราะผมกลัวว่า...วายุจะพูดจากวนอารมณ์ผมอีกผมกลัวว่า...ผมจะเผลอทำร้ายเขาอีก ดังนั้นทุกคืนผมจึงไปนอนที่โซฟาห้องทำงานของผมแทน
แต่วันนี้เป็วันที่สามแล้วที่ผมไม่ได้เห็นหน้าวายุทำให้ผมคิดถึงเขามาก ผมจึงอาบน้ำแต่งตัวออกจากห้องทำงานของผมไปเพื่อที่จะไปดูเขาสักหน่อย เพราะผมอยากรู้ว่าเขาเป็ยังไงบ้าง
ผมเดินมาจนถึงหน้าห้องนอนของผมแล้วผมก็ผลักประตูห้องเข้าไปเลย และผมก็ได้เห็นแม่นมของผมกำลังป้อนข้าววายุอยู่ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ ๆ วายุ แล้วยื่นมือของผมไปอังหน้าผากของเขาดูว่าเขาหายตัวร้อนหรือยังแต่วายุกลับปัดมือของผมออกคล้ายกับว่าเขารังเกียจผมมาก แต่ผมไม่สนใจ เพราะผมไม่อยากโมโหให้วายุอีกแต่วายุก็ยังไม่วายกวนอารมณ์ผมอีกตามเคยเพราะในขณะที่แม่นมกำลังป้อนข้าวเขาอยู่นั้น อยู่ ๆ เขาก็บอกแม่นมของผมว่า
"แม่แก้วครับ? พอแล้วครับ ผมอิ่มแล้วครับ"
"คุณวายุคะ? แต่คุณเพิ่งจะทานไปได้แค่สองคำเองนะคะทานอีกสักหน่อยนะลูก? จะได้มีแรง"
"ไม่ครับ! ผมอิ่มแล้ว"
"โธ่! คุณวายุคะ ถ้าทานน้อยแบบนี้...แล้วเมื่อไหร่จะแข็งแรงสักทีล่ะลูก?"
"ผมไม่อยากหายครับ"
"เอ่อ...คุณวายุ ทานอีกสักคำนะลูก"
"ไม่ครับ..."
ผมเห็นวายุอวดดีและทำท่าทางคล้ายกับว่ากำลังประชดผมอยู่ผมเลยบอกแม่นมว่า "ให้แม่นมออกไปก่อน เดี๋ยวผมจะจัดการเอง"แต่แม่นมของผมก็ยังหันมากำชับผมอีกว่า
"คุณหนูเควินคะ? อย่าทำรุนแรงกับน้องอีกนะคะ?สงสารน้องบ้างเถอะค่ะ"
"ครับแม่แก้ว ผมจะพยายามครับ"
"ถ้างั้นแม่ขอตัวนะคะคุณเควิน"
"ครับ"
ผมรับปากแม่นมว่า...ผมจะพยายามไม่ทำรุนแรงกับวายุอีกแล้วแม่นมก็ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูห้องให้ผมเรียบร้อย นี่ขนาดแม่นมบอกว่าไม่ให้ผมรุนแรงกับวายุแม่นมยังปิดประตูห้องให้ผมซะดิบดีเลย ไม่รู้ว่าแม่นม้าอะไรกันแน่
หลังจากแม่นมออกจากห้องของผมไปแล้ว ผมก็เดินอ้อมไปนั่งลงข้างๆ เตียงซึ่งมีวายุนั่งอยู่ แล้วผมก็ยกถ้วยข้าวต้มขึ้นและก็ตักข้ามต้มขึ้นมาเป่าจนเย็น จากนั้นผมก็ยื่นช้อนข้าวต้มเข้าไปจ่อปากของวายุแต่วายุปัดช้อนออกจากมือผมจนตกลงบนพื้นเลอะเทอะไปหมด
เพล้ง...
ผมรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ผมก็พยายามอดทนโดยการก้มลงไปหยิบช้อนขึ้นมาใหม่แล้วผมก็ถือเข้าไปล้างในห้องครัว เสร็จแล้วผมก็กลับมานั่งที่เดิม และทำเหมือนเดิมผมเริ่มตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าจนเย็น แล้วผมก็ยื่นเข้าไปจ่อปากของวายุเหมือนเดิม และวายุก็ทำเหมือนเดิมเพราะเขาปัดช้อนออกจากมือผมจนตกพื้นเหมือนเดิม
เพล้ง...
แต่คราวนี้ผมไม่อาจทนได้อีกแล้ว ผมจึงลุกขึ้นแล้วผมก็สาดข้าวต้มร้อน ๆ ใส่วายุจนทำให้วายุถึงกับสะดุ้งใแล้ววายุก็ลุกขึ้นจากเตียงและร้องไห้สะอื้น
ฮึก ฮึก ฮึก...
จากนั้นวายุก็วิ่งผ่านหน้าของผมออกจากห้องไป ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะวิ่งไหนแต่ผมคิดว่าเขาคงกำลังวิ่งลงไปฟ้องแม่นมของผมแน่ ๆ ผมเลยรีบตามวายุลงไปด้านล่างทันที
พอผมไปถึงชั้นล่าง ผมก็ไปถามแม่นมว่า..."เห็นวายุไหมครับ?"แต่นม และคนอื่น ๆ ต่างบอกว่า..."ไม่เห็น"ผมจึงเดินออกไปหน้าบ้าน แล้วก็ไปถามคนขับรถที่กำลังเช็ดรถอยู่หน้าบ้านว่า..."เห็นวายุไหมครับ?"คนขับรถเลยบอกผมว่า..."เมื่อกี้เห็นวายุวิ่งไปทางคอกม้า"
ผมไม่รอช้า ผมรีบวิ่งตามวายุไปที่คอกม้าเก่าทันทีเพราะเมื่อกี้ผมรู้ตัวว่า...ผมทำรุนแรงกับวายุเกินไปจริง ๆ ผมคิดว่าเขาคงจะเจ็บมากเพราะข้าวต้มถ้วยนั้นร้อนมาก
พอผมไปถึงคอกม้า ผมก็รีบเปิดประตูสังกะสีเก่า ๆเข้าไป แล้วผมก็เห็นวายุนั่งคดตัวร้องไห้อยู่ที่มุมของคอกม้า ผมจึงค่อย ๆเดินเข้าไปหาวายุอย่างช้า ๆ เพราะผมกลัวว่าเขาจะใวิ่งหนีผมอีก
พอผมเข้าไปถึงตัวของวายุ ผมก็ค่อย ๆ ปลดกระดุมชุดนอนของวายุออกและวายุก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเลย ผมคิดว่าเขาคงจะกลัวผมมากจนไม่กล้าขัดขืนอะไรอีกแต่พอผมถอดเสื้อของวายุออก ผมก็เห็นรอยพุพองเต็มตัวของวายุแผลพุพองเหมือนโดนน้ำร้อนลวก
ภาพที่ผมเห็นให้ผมถึงกับต้องกัดริมฝีปากตัวเองจนผมได้กลิ่นคาวเืออกมาผมค่อย ๆ เอื้อมมือไปเชยคางของวายุขึ้นมา เพราะวายุเอาแต่ก้มหน้า ก่อนที่ผมจะคว้าวายุเข้ามากอดไว้แล้วผมก็พูดกับวายุเบา ๆ ว่า
"วายุ? คุณเจ็บมากใช่ไหม? ผมขอโทษนะ ต่อไปนี้ผมจะพยายามควบคุมอารมณ์ให้มากขึ้นกว่านี้"
"ฮึก ฮึก ฮึก ผมกลัวครับ อย่าทำผมนะ ผมกลัวครับ ฮึก ฮึกฮึก"
"วายุ? ไม่ต้องกลัวผมนะ เพราะผมไม่ได้ทำอะไรคุณแล้ว"
"ฮึก ฮึก ฮึก ผมเจ็บครับ ผมแสบเหลือเกินครับ ฮึก ฮึก ฮึก"
"ถ้างั้นกลับขึ้นบ้านกันนะ? เดี๋ยวผมจะทายาให้?จะได้หายไง"
"ครับ...ฮึก ฮึก ฮึก"
ผมอุ้มวายุขึ้น แล้วผมก็พาวายุขึ้นไปนอนบนห้องเก่าของพี่ชายผมแทนเพราะตอนนี้ห้องของผมเลอะไปด้วยข้ามต้มหมดแล้ว ผมค่อย ๆวางวายุลงบนเตียงอย่างเบามือ แล้วผมก็รีบเดินลงไปชั้นล่างเพื่อไปหายาทาแก้แผลพุพองและผมก็ได้มาหนึ่งหลอดพอดี ผมจึงรีบเอาขึ้นมาทาให้วายุ และวายุก็ไม่ได้มีท่าทางต่อต้านอะไรผมอีกแต่วายุมีน้ำใส ๆ ไหลออกมาจากหางตาทั้งสองข้างอยู่ตลอดเวลาและเอาแต่ก้มหน้าร้องไห้
พอผมทายาให้วายุเสร็จ วายุก็ยังไม่หยุดร้องไห้ผมจึงเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ วายุ แล้วผมก็ถามวายุว่า
"คุณหายแสบร้อนหรือยัง?"
"หายแล้วครับ ฮึก ฮึก ฮึก"
"หายแล้วทำไมยังไม่หยุดร้องไห้อีกล่ะ? ยังโกรธผมอยู่เหรอ?"
"คุณเควิน? ปล่อยผมไปได้ไหมครับ?"
"วายุ? ผมขอโทษนะ...เพราะผมคงปล่อยคุณไปไม่ได้อีกแล้ว"
"คุณยัง้าอะไรจากผมอีกครับ? ในเมื่อคุณก็ได้ทุกอย่างไปหมดแล้วนี่ครับตอนนี้ผมก็ไม่เหลืออะไรจะให้คุณอีกแล้ว "
"หึ...ก็เพราะผมได้ทุกอย่างจากคุณหมดแล้วไงผมเลยปล่อยคุณไปไม่ได้"
"ฮึก ฮึก ฮึก แล้วผมต้องอยู่ในสภาพนี้อีกนานแค่ไหนครับ?"
"ก็อยู่จนกว่าผมจะเบื่อคุณ ถ้าผมเบื่อคุณเมื่อไหร่ผมจะปล่อยคุณไปเอง"
"คุณจะให้ผมอยู่ในฐานะอะไรเหรอครับ? ฐานะนายบำเรอของคุณใช่ไหมครับ?"
"เปล่า...แต่ผมจะให้คุณอยู่กับผมในฐานะ...ผู้ชายของผม
"ผู้ชายของคุณ...คืออะไรครับ?"
"ก่อนหน้านี้เวลาผมไปออกงานผมจะควงภรรยาแสนสวยของผมไปด้วยทุกงาน แต่ตอนนี้เธอจากผมไปแล้ว และั้แ่เธอจากไป ผมยังไม่ได้ออกงานที่ไหนเลยและที่เธอต้องจากผมไป ก็เพราะคุณขับรถชนเธอดังนั้นคุณต้องมาทำหน้าที่ตรงนี้แทนเธอเพื่อเป็การไถ่โทษที่คุณได้ก่อขึ้น"
"แต่ว่า...ผมเป็ผู้ชายนะครับ ถ้าคุณควงผู้ชายไปออกงานคนอื่นคงหัวเราะตายเลย"
"หึ! ลองใครกล้าหัวเราะดูสิ ผมจะได้ทำให้มันหัวเราะจนตายไปเลย"
"เอ่อ...แล้วถ้าผมยอมทำตามที่คุณบอกคุณจะยอมปล่อยผมไปไหมครับ"
"ผมจะปล่อยคุณไป...ถ้าคุณทำหน้าที่นี้ได้ดีเท่ากับภรรยาของผม"
"ครับ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด"
"หึ! ถ้างั้นต่อไปนี้...เทอร์คือผู้ชายของผมแล้วนะครับ ดังนั้นอย่าเที่ยวไปให้ท่าผู้ชายคนอื่นอีกเด็ดขาดล่ะนี่คือกฏข้อที่หนึ่งของการเป็...ผู้ชายของเ้าพ่อ"
"ครับ"
"อืม...ถ้างั้นวันนี้คุณก็รีบพักผ่อนเถอะเดี๋ยวผมจะให้แม่แก้วมาอยู่เป็เพื่อนและคอยสอนงานให้คุณก่อนออกงานจริงนะผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ ผู้ชายของผม จุ๊บ"
"เอ่อ...คะ...ครับ...เ้าพ่อ"
"หึ... "
.....
ซันด๊อก
1K
