บอกเลยว่าตอนนี้ลู่ซือไปไม่เป็ไม่รู้ต้องตอบยังไงให้ท่านอ๋องผู้นี้ใจเย็นลงบ้าง
ซีอันและหลินต่างหันมองหน้ากันด้วยความมึนงงไม่รู้ว่าคุณหนูและคุณชายของตนนั้นพวกเขาต่างเป็อะไรกัน
"อย่าบอกนะว่าที่เป็แบบนี้ท่านหึงหวงข้า"
"อะไรทำให้เ้าคิดเช่นนั้น เ้าคิดว่าสตรีร้ายกาจสังหารผู้คนไปทั่วเช่นเ้ายังคงมีสิ่งใดให้ข้าสนใจอีกรึหนิงเอ๋อ"
"งั้นท่านจะมาสนใจข้าทำไม ข้าจะคุยกับใครหรือไปทำอะไรกับใครทำไมต้องมาสนใจด้วย"
"เพราะเ้ายังขึ้นชื่อว่าเป็สนมของข้า ถ้าอยากให้ข้าปล่อยเ้าไปหาชายที่เ้ารัก เ้าก็ลองไปคุยกับบิดาของเ้าดูเสียสิ แต่บอกเ้าไว้ก่อนง่าข้าไม่สนใจหากเ้าจะมีใจต่อผู้อื่น แต่ต้องไม่ใช่ในนามของสนมของอ๋องตงหยางเ้าเข้าใจความหมายของข้ารึยัง"
ั้แ่มาที่นี่มันคงจะเป็ประโยชน์ยาวที่สุดั้แ่เขาคุยกับเธอแล้ว แต่พอได้พูดก็ชอบพูดทำร้ายจิตใจของหนิงเซียน มิน่านางถึงได้คิดฆ่าตัวตายลู่ซือคิดอย่างเจ็บแค้น
"ท่านดูจะรังเกียจหนิงเอ๋อมากนะ"
"คิดว่าพฤติกรรมที่ผ่านมาของเ้ามันทำให้ข้าพิศวาสเ้าลงงั้นรึ"
คำพูดของเขาทำเอาลู่ซือสะอึกพูดไม่ออก เธอดูซีรี่ย์ทุกวันรู้ดีกว่าใครว่าหนิงเอ๋อนางร้ายกาจเพียงใด แต่ใช่ว่านางจะไม่มีข้อดีอะไรเลย
"อย่าแอบนัดเจอกับฮ่องเต้ลับหลังข้าอีก ไม่เช่นนั้นเ้าจะโดนเหมือนวันนั้น"
พูดจบเขาก็เดินจากไปทิ้งให้ลู่ซือยืนตกตะลึงกับคำพูดของเขาอยู่ เขาพูดอะไรแบบนี้แสดงว่าเขาอาจเป็คนทำร้ายหนิงเอ๋อในวันนั้นก็ได้ แล้วเื่ของวันนั้นสรุปมันเกินขึ้นได้ยังไงเหตุใดนางถึงปลิดชีพตัวเองเช่นนั้น
หลินบอกหนิงเอ๋อหายไปทั้งคืน หลังจากนั้นนางก็คิดฆ่าตัวตายหรือเพราะนางทนเื่ที่เขาบังคับขืนใจนางไม่ได้ถึงได้เป็เช่นนี้ ในซีรี่ย์เธอยังดูไม่ถึงด้วยสิแล้วทีนี้จะรู้ได้ยังไง ปวดหัวจัง...
"หรือจะเป็แบบนั้น มันก็เป็ไปได้นะว่าเขาจะเป็คนทำ"
"คุณหนูท่านพูดอะไรเ้าคะ ข้าฟังไม่ถนัด"
"ไม่มีอะไรหรอก กลับจวนกันเถอะ"
หลังจากข่มขู่นางไปแล้ววันนั้นอ๋องตงหยางก็กลับมานั่งคิดแล้วคิดอีกว่าตนทำลงไปเช่นนั้นเพื่อสิ่งใด
"ข้ากำลังสนใจสตรีเช่นนางงั้นรึ"
แต่พอคิดถึงสมัยก่อนที่นางยังเป็เพียงแค่คุณหนูผู้สูงศักดิ์ไม่ได้เป็สนมของอ๋องตงหยางนั้นชื่อเสียงของนางนั้นโด่งดังมาก แต่ไม่ใช่เื่ดี...
โรงเตี๊ยมเมื่อ 2 ปีก่อน
เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!
'ทะ ท่านหญิง ข้าไม่เคยส่งสายตายั่วยวนท่านอ๋องจริงๆ นะเ้าคะ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ'
'ข้าเห็นกับตาตัวเองว่าเมื่อครู่เ้าส่งยิ้มเอียงอายให้ท่านอ๋องตอนที่ท่านอ๋องเดินขึ้นไปข้างบน เ้าคิดว่าข้าสายตาฟั่นเฟือนไปงั้นรึ'
'ไม่ๆ ไม่ใช่เช่นนั้นนะเ้าคะท่านหญิงข้าไม่บังอาจคิดเช่นนั้น'
'เอาไงดีข้าเริ่มไม่ชอบหน้าเ้าแล้วด้วยสิ งั้นจับนางเอาไว้แล้วตบปากนางจนกว่าข้าจะพอใจ เหตุเพราะนางกล้ามักใหญ่ใฝ่สูงเกินตัวแถมยังพูดไม่เข้าหูข้าอีก '
'เ้าค่ะคุณหนู'
'ไม่นะๆ ปล่อยข้า เ้ามันก็ดีแต่ทำร้ายผู้อื่นไปเรื่อยแบบนี้ไงท่านอ๋องถึงได้เกลียดชังเ้าจนไม่อยากแต่งด้วยเ้ามันนางมารร้ายชัดๆ '
'เห็นไหมตอนแรกข้าว่าจะปล่อยเ้าไป แต่เ้าดันพูดจี้ใจดำข้างั้น... '
เมื่อหนิงเอ๋อยกมือขึ้นแบมือออกมืดสั้นก็วางลงมาอย่างรู้งาน ก่อนที่หนิงเอ๋อจะยิ้มออกมาด้วยความพอใจ
สายตาที่เหี้ยมโหดภายใต้ใบหน้าที่แสนสวยราวนางเทพธิดา ผู้คนที่มามุงดูต่างซุบซิบนินทากันถึงความโหดร้ายของนางแต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าห้ามปรามด้วยเกรงกลัวอำนาจของบิดาของนางที่เป็ถึงท่านแม่ทัพใหญ่ของราชวงศ์
'ท่านหญิงที่วันๆ เอาแต่เข้าหาบุรุษจนไม่มีผู้ใดอยากเข้าใกล้เ้า ถึงเ้าจะฆ่าข้ามันก็ไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่าท่านอ๋องไม่รั...อึก! '
ฉึก!!!
มีดสั้นถูกปักลงที่อกของหญิงนางนั้นก่อนที่นางจะทันได้พูดประโยคที่ทำให้หัวใจของหนิงเอ๋อร้อนรุ่มเหมือนไฟสุมในทรวงจบ ใบหน้างดงามผุดรอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนต่างหวาดผวาออกมาก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้กิตติศัพท์ของนางเลื่องลือมาถึงจวบจนทุกวันนี้
'ปากดีนัก! เก็บมันไปทิ้งให้สุนัขหรืออีกากิน! '
เสียงชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์สยองขวัญนี้ต่างดังขึ้นเรื่อยๆ ความโเี้ของนางไม่ใช่ครั้งแรกที่สังหารผู้คนโดยไร้ความเมตตาเช่นนี้
'มีเื่อะไรเกิดขึ้นข้างล่าง'
'เรียนท่านอ๋องคุณหนูหนิงเอ๋อ นางเอ่อ...'
'พูดมา! '
'คุณหนูหนิงเอ๋อจับสตรีนางหนึ่งมาเค้นเอาความจากนางเหตุเพราะนางแอบลอบมองท่านตอนเดินขึ้นมาเมื่อครู่ แต่นางกลับท้าทายเอ่ยเื่ที่ท่านเลื่อนงานแต่งมาหลายครา ทำให้คุณหนูทนไม่ได้เลย...เผลอลงมือสังหารนางไปแล้วขอรับ'
'หึ! นางงั้นรึที่จะเผลอ มีแต่จงใจให้เป็เช่นนั้นสิ นางโหดร้ายเพียงนี้ข้าจะแต่งกับนางได้เช่นไร '
ซีอันไม่มีความเห็นในเื่นี้ได้แต่ก้มหน้ารับฟังในเื่ที่ท่านอ๋องเอ่ยตัดพ้อออกมา หากไม่ใช่เพราะบิดาของนางมีหรือที่เขาจะเฉียดเข้าใกล้สตรีเช่นนาง
'ก็นะครั้งนี้ข้าคงเลื่อนไม่ได้แล้ว อำนาจขององค์ฮ่องเต้เพิ่งเปลี่ยนมือข้าไม่อยากให้บิดาของนางทำสิใดในเื่นี้ แล้วเื่ที่ข้าให้ไปถามดูเป็เช่นไรบ้าง'
'คุณหนูคีฮาอยู่ที่วัดบนเขาขอรับ ข้าส่งข้าวของที่นางจำเป็ต้องใช้ตามที่ท่านอ๋องสั่งแล้วขอรับ'
'อืม ขอบใจเ้ามาก'
นี่เป็แค่ส่วนหนึ่งในความร้ายกาจของนางที่เขาต้องพบเจอตลอด 2 ปีที่ผ่านมาพอแต่งเข้าจวนมานางก็ยิ่งโหดร้ายขึ้น แต่เื่ที่ทำให้จุดประกายความเกลียดชังในใจเขาที่มีต่อนางนั้นไม่ได้มาจากความโหดร้ายของนางเพียงอย่างเดียว แต่นางได้พรากสตรีที่เขามีใจให้ไปจากเขาจนถึงทุกวันนี้...
อาจจะเป็เวรกรรมที่นางได้ทำเอาไว้หรืออาจรู้สึกผิดต่อบาปกรรมที่ทำเอาไว้ทำให้นางคิดฆ่าตัวตาย
หลับไปนานแต่พอตื่นฟื้นคืนขึ้นมานางก็เหมือนกับเปลี่ยนไปเป็คนละคนจนเขาััได้
ไม่ใช่เพียงคำพูดแต่เป็การวางตัวห่างเหินจากเขาที่นางทำผิดกับสมัยก่อนที่นางตามติดเขาไปทุกทีคอยกันสตรีทุกนางที่เข้ามาใกล้เขาออกไปไม่เว้นแม้แต่นางกำนัล
"หรือนางจะไม่พอใจเื่คืนก่อนหน้านั้น"
ก่อนนางจะตัดสินใจฆ่าตัวตายคืนนั้นเขาได้อยู่กับนางทั้งคืน นางอาจจะไม่พอใจเื่คืนนั้นแล้วคิดฆ่าตัวตายเพราะนางรักฮ่องเต้มาก
"ท่านอ๋องคุณหนูคีฮาส่งจดหมายถึงท่านขอรับ"
"ขอบใจมากเ้าไปพักเถอะ"
อ๋องตงหยางมองสิ่งที่อยู่ในมือพร้อมกับคิดสตรีที่ส่งมา นางคงลำบากอยู่ที่นั่นนานหลายปีแม้เขาจะมีอำนาจมากพอจะพาตัวนางกลับมาได้แล้วแต่นางก็ยังคงอยากอยู่เพื่อปฏิบัติธรรมที่นั่นจนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้
'ท่านพี่ข้ามาคิดเื่ที่ท่านพูดมาเมื่อครั้งนั้น ข้าว่าคงถึงเวลาที่ข้าจะเดินหน้าต่อไปได้แล้วเ้าค่ะ ข้าไม่รู้จะท่านเช่นไรถึงจะเพียงพอในความหวังดีที่ท่านมีต่อข้ามาหลายปี ข้าจะถึงเมืองหลวงในอีกไม่กี่วันไม่อยากให้ท่านใเลยส่งสารมาแจ้งท่านพี่ก่อน ข้าคิดถึงท่านพี่นะเ้าคะอยากเจอท่านเร็วๆ แม้จะตลกตัวเองที่ทนมาได้ตั้งหลายปีแต่ตอนนี้ข้าจะปลดปล่อยตัวเองจากสิ่งที่กวนใจมานานหลายปีเพื่อท่านพี่เ้าค่ะ แล้วพบกันนะเ้าคะท่านพี่หยาง ....คีฮาน้องรักของท่านพี่ '
พออ่านจบมุมปากก็ยกขึ้นสูงเล็กน้อยคิดถึงใบหน้าของนางตอนที่หัวเราะสดใส นางเป็แสงสว่างในชีวิตเขาในอดีตที่เคยมืดมนให้กลับมามีความหวังอีกครา
"ข้าจะรอวันเจอเ้าคีฮา"
736
