เช้าตรู่ ณ สนามฝึกค่ายทหาร เสียงนกยังไม่ทันแว่ว ก็มีเสียงเป่านกหวีดดังขึ้น “ฟิ้วว!” ตามด้วยเสียงะโหนักแน่นของครูฝึก
“ลุกขึ้น!”
เหล่าทหารใหม่วิ่งออกจากห้องนอนอย่างเร่งรีบ ในชุดเครื่องแบบทหาร เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นปูนดังเป็จังหวะ ตึกตัก ตึกตัก
หน้ากองแถว ครูฝึกยืนค้ำอยู่ตรงหน้า แววตาคมเข้ม ปากก็ะโสั่งไม่หยุด “เข้าแถว!” ทหารใหม่ยืนเรียงเป็เส้นตรง เหงื่อเริ่มผุดออกมาทั้ง ๆ ที่อากาศยังหนาวจากลม่เช้ามืด
การฝึกเริ่มต้นขึ้น วิ่งรอบสนามฝึก ครูฝึกะโไล่ตามด้านหลัง “วิ่งเข้า! วิ่งสิ!”
คัง มินฮยอน ปฏิบัติตามคำสั่งของครูฝึกได้เป็อย่างดี หลังจากที่วิ่งเสร็จเรียบร้อยแล้วครูฝึกก็สั่งให้ วิดพื้นต่ออีก 100 ครั้ง
“ลงให้ต่ำกว่านี้!” ครูฝึกทำหน้าเข้ม มองดูเหล่าทหารใหม่กำลังวิดพื้น บางคนวิดพื้นจนแขนสั่น แต่ครูฝึกก็ยังะโบอกว่า “ยังทำได้อีก หนึ่ง! สอง! สาม!” เมื่อทำจนครบแล้วครูฝึกก็ให้พวกเขาพัก 10 นาที
“โอ๊ย! นึกว่าจะตายซะแล้ว” อัน เซจุน บ่นออกมา แขนและขาสั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้
“ครูฝึกแม่ง! โหดร้าย...” มุน ดงกยู หอบหายใจอย่างแรง เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าของเขา “ไอ้มินฮยอน มึงแม่งสุดจริง ๆ” มุน ดงกยู มองเพื่อนของเขาที่ไม่มีท่าทางเหนื่อยแม้แต่น้อย ด้วยความหมั่นไส้
“ฝึกแค่นี้เอง...ปกติก็ทำแบบนี้ทุกวันอยู่แล้วนะ” คังมินฮยอน ตอบเพื่อนสนิทของเขา มองดูเพื่อนของเขาที่หมดสภาพอย่างน่าสมเพช
“หูยย...มินฮยอน กับ จุนยอง พวกนายมันไม่ใช่คนแล้ว” อัน เซจุน ซับเหงื่อบนใบหน้าด้วยผ้าเช็ดหน้าของเขา
คัง มินฮยอน เหลือบมอง ชเว จุนยอง เล็กน้อยมันเป็อย่างที่ อัน เซจุน ว่า เขารู้ว่า ชเว จุนยอง มีร่างกายที่แข็งแรงั้แ่ก่อนหน้าที่เขาจะย้อนกลับมาแล้ว ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดใจ แต่ก็ต้องยอมรับความจริง
“คงหายเหนื่อยกันแล้วสินะ!” ครูฝึกกวาดสายตามองเหล่าทหารใหม่ ที่หมดสภาพตรงหน้า ก่อนจะส่ายหน้าไปมา คงต้องใช้เวลาฝึกกันอีกหลายสัปดาห์ กว่าทหารใหม่เหล่านี้จะพร้อม “ต่อไปจะเป็การฝึกต่อสู้ด้วยมือเปล่า เรียกชื่อใครคนนั้นก็ขึ้นมา ปฏิบัติ!”
“ครับ!” เหล่าทหารใหม่ตอบรับอย่างพร้อมเพียงกัน การต่อสู้ด้วยมือเปล่า เหล่าครูฝึกจะดูว่าทหารใหม่ทั้งหลายมีพื้นฐานการต่อสู้มากแค่ไหน ทุกครั้งจะมีเหล่าครูฝึกคอยประเมินอยู่ไม่ห่าง
“อี มินอู หน่วยที่ 1 กับ ซอง จีโฮ หน่วยที่ 3 ก้าวออกมาด้านหน้า ปฏิบัติ!”
“ครับ!” ทหารใหม่ทั้งสองนายเดินออกไปด้านหน้าแถว ครูฝึกะโสั่ง
“หลังจากจบการประลองไม่คิดโกรธกันปฏิบัติ!”
“ครับ!”
หลังจากนั้นผู้ชายทั้งสองคนก็ ชกต่อยกันนัวเนีย เรียกได้ว่ามันเป็การทะเลาะวิวาทกันของเด็กน้อยมากกว่า จะเรียกว่า เป็การต่อสู้ด้วยมือเปล่าก็ไม่ได้ อีกคนนึงชก อีกคนเอาหน้ารับ อีกคนออกหมัด อีกคนก็สวนกลับ ไม่มีการป้องกันใด ๆ ทั้งสิ้น พวกเขาทำได้แค่ต่อยกันไปมา
“หยุด! กลับไปนั่งที่!” ครูฝึกขมวดคิ้วเข้ม ครูฝึกอีก 3 นายที่อยู่รอบ ๆ ก็ทำการประเมินทักษะการต่อสู้ของทั้งสองลงในรายงาน
“คู่ต่อไป มินฮยอน กับ จุนยอง ปฏิบัติ!” ครูฝึกกวาดตามองเด็กทั้งสองคนที่มีศักยภาพ เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าทั้งสองคนจะมีทักษะการต่อสู้มากแค่ไหนกัน
“ครับ!”
ให้ตายเถอะไอ้ฮยอน! แกมันโชคร้ายจริง ๆ เลย คัง มินฮยอน เดินออกไปด้านหน้าแถว เขามอง ชเว จุนยอง ที่ตัวสูงกว่าเขามาก ในหัวก็คิดหาวิธีการเอาชนะไปด้วย
“หลังจากจบการประลองไม่คิดโกรธกัน!” เขาและ ชเว จุนยอง พูดออกมาพร้อมกัน
บรรยากาศในลานฝึกเงียบลง ชเว จุนยอง พุ่งเข้ามาจับข้อมือของ คัง มินฮยอน เอาไว้แน่น หลังจากที่เขาสวนหมัดออกไป ใบหน้าของ ชเว จุนยอง เต็มไปด้วยความหลงใหล
คัง มินฮยอน พยายามที่จะบิดข้อมือออก เขาใช้แรงเหวี่ยง ชเว จุนยอง ลงไปที่พื้นด้วยแรงทั้งหมดที่เขามี
ชเว จุนยอง ใช้เท้าเกี่ยวขาของ คัง มินฮยอน ทำให้ คัง มินฮยอน ล้มลงไปบนตัวของ ชเว จุนยอง ในตอนนั้นเอง ชเว จุนยอง ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้แล้ว กระซิบที่ข้างหูของเขาเบา ๆ “นายน่ารักชะมัด...ตอนที่โกรธแบบนี้”
หลังจากได้ยินสิ่งที่ ชเว จุนยอง พูดเขาก็สวนหมัดเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายทันที และอีกหมัดเข้าที่ท้อง แล้วตามด้วยศอกเฉียงซ้ายเข้าที่กราม ก่อนจะถอยออกมา
ชเว จุนยอง รู้สึกเจ็บ แต่ก็ยังยิ้ม...ยิ้มทั้งที่มีเืไหลอยู่ที่มุมปากของเขา เขาพุ่งตัวเข้าใส่ คัง มินฮยอน หมัดของ ชเว จุนยอง รวดเร็วมาก เขาต่อยเข้าที่ไหล่ซ้ายของ คัง มินฮยอนหนึ่งที ก่อนจะเสยหมัดเข้าที่ปลายคางของ คัง มินฮยอน
แต่ คัง มินฮยอน เอี้ยวหัวหลบอย่างรวดเร็ว ทำให้หมัดของ ชเว จุนยอง เฉียดแก้มเขาไปเท่านั้น
คัง มินฮยอน ล็อก ชเว จุนยอง ลงกับพื้น เขาใช้ทักษะที่เคยฝึกฝนมาอย่างเงียบ ๆ เอาชนะได้ด้วยความเยือกเย็น
ชเว จุนยอง มอง คัง มินฮยอน ด้วยความตื่นเต้นเขาไม่คิดเลยว่าจะแพ้ให้กับ คัง มินฮยอน แบบนี้ “เป็กระต่ายที่ไม่อ่อนโยนเลยสักนิด...”
คัง มินฮยอน รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที เมื่อเห็นั์ตาสีดำคู่นั้นที่จ้องมองมาที่เขา
กลิ่นเหงื่อของทั้งสองที่ผสมกันคละคลุ้งในอากาศ เสียงหอบหายใจหนักและเต็มไปด้วยความหลงใหลที่บิดเบี้ยว ของ ชเว จุนยอง ทำให้ คัง มินฮยอน รีบปล่อยตัวเขาทันที
“ถอยห่าง!” เสียงครูฝึกะโ “เป็การต่อสู้ที่ดี” ครูฝึกเอ่ยชมทหารใหม่ทั้ง 2 นาย “กลับเข้าแถวได้ ปฏิบัติ!”
“ครับ!”
“ฮยอน นายแน่มาก” มุน ดงกยู กระซิบบอกกับเพื่อนสนิทของเขาเบา ๆ “ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านายเรียนต่อสู้ด้วย” มุน ดงกยู แปลกใจมาก
หลังจากนั้นไม่นานครูฝึกก็เรียกคู่อื่น ๆ ขึ้นไปประลองกัน คัง มินฮยอน รู้สึกเจ็บที่หัวไหล่ข้างซ้ายที่ถูกต่อย คิ้วทั้งสองย่นเข้าหากันเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ไอ้ ชเว จุนยอง แม่ง! หมัดหนักจริง ๆ “นายน่ารักชะมัด...ตอนที่โกรธแบบนี้” อยู่ ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดของ ชเว จุนยองขึ้นมา
คัง มินฮยอน ดึงทึ้งผมของตัวเองไปมา ก่อนจะสะบัดหัวแรง ๆ เพื่อเอาประโยคนั้นออกไปจากหัวของเขา
ชเว จุนยอง มองด้านหลังของ คัง มินฮยอน เขาดุนลิ้นไปมาภายในโพรงปากของเขา เขาได้กลิ่นสนิมผสมกับกลิ่นเืจาง ๆ ก่อนจะกลืนมันลงไป ให้ตายสิแบบนี้ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่ทั้ง ๆ ที่เ้าตัวก็ดูน่าสนใจอยู่แล้ว
หลังจากจบการต่อสู้ด้วยมือเปล่า ครูฝึกก็ปล่อยพวกเขาไปห้องพยาบาลเพื่อทำแผลที่เกิดจากอาการฟกช้ำ
“โอ๊ย! ไอ้บ้านั่น หมัดหนักชะมัด!” มุน ดงกยู บ่นอย่างหัวเสีย ในระหว่างที่กำลังเดินไปที่ห้องพยาบาลกับ คัง มินฮยอน คู่ต่อสู้ของเขาตัวใหญ่กว่าเขามาก มันเลยจบลงด้วยการที่ มุน ดงกยู เป็ฝ่ายพ่ายแพ้
“รีบไปห้องพยาบาลเถอะ!” คัง มินฮยอน บอกกับเพื่อนสนิทของเขา
“นี่ ๆ แล้ว ไอ้จุนยอง มันเป็ยังไงบ้าง แก่เล่นต่อยมันไปซะหลายหมัดเลยนะ” มุน ดงกยู ถาม
“ถ้าอยากรู้มากนักก็ไปถามมันเอาเอง!” คัง มินฮยอน บอกก่อนจะพยักหน้าไปทาง ชเว จุนยอง ที่เดินมา
“เจ็บ! แต่ทนได้!” ชเว จุนยอง ตอบคำถามของ มุน ดงกยู
“ฮยอนชิก นายเป็ไงบ้าง” อัน เซจุน ถามด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไร” จอง ฮยอนชิก ส่ายหัวไปมา “นายสิ หน้าสวย ๆ ช้ำหมดแล้วนะ รีบไปห้องพยาบาลกันเดี๋ยวทายาให้”
“อืม...” อัน เซจุน พยักหน้าใบหน้าของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าแดงเพราะเกิดจากแผลที่หน้าหรือแดงเพราะความเขินอายกันแน่
คัง มินฮยอน มองตามพวกเขาทั้งสองคนที่เดินนำหน้าไป แล้วเหลือบมอง ชเว จุนยอง เล็กน้อย ตามแฟนเกย์ของนายไปสิ ชเว จุนยอง! หลังจากมองอยู่นาน แต่ ชเว จุนยอง ก็ยังคงไม่ขยับตัว
“ไม่ตามพวกนั้นไปล่ะ”
“ตามไปทำไม...”
787
