“วันนี้ เป็ฤกษ์งามยามดีของโลกผู้ฝึกตน”หั่วหยุนเป็ผู้ดำเนินพิธีจบการศึกษาครั้งใหญ่นี้ ดวงตาของเขาเจือแววหยิ่งยโสรำไร เขาเอ่ยปากพูดเสียงบางเบาทว่าแฝงความทะนงตนรำไรประหนึ่งน้ำเสียงดังขึ้นข้างๆ ใบหูของทุกคน “ในโลกผู้ฝึกตน เวลามีค่ายิ่งนักข้าไม่อยากถ่วงเวลาอันมีค่าเท่าชีวิตของทุกท่าน ดังนั้นลำดับการทั้งหมดจึงเรียบง่าย”
“ตามระเบียบการ พิธีจบการศึกษาแบ่งเป็สาม่ได้แก่ การแข่งขันชิงอันดับการทดสอบศักยภาพซ่อนเร้น และพิธีลงนาม” เมื่อสิ้นสุดเสียงพูดของเขาเสียงของอิ่งซาก็ดังขึ้นไล่เลี่ยกันราวกับตระเตรียมกันไว้แล้ว“หลังจากนี้สิบห้านาที การแข่งขันชิงอันดับจะเริ่มขึ้นอย่างเป็ทางการหากโจมตีไปนอกสนาม จะถูกปรับแพ้ทันที แขกทุกท่านมีอะไรสงสัยหรือไม่?”
ไม่มีใครพูดขึ้น เพราะไม่มีใครกล้าพูด
ผู้คนเป็หมื่นคนทั่วทั้งสนามต่างพากันเงียบกริบไร้แต่นักเรียนทั่วทั้งมณฑลหนานทงทั้งหกสิบคนที่สายตานับหมื่นจับจ้องอยู่ตรงกลางสังเวียนกลับั์ตาแวววาวขึ้นมาถ้วนหน้า
พวกเขาต่างไม่เคยได้ยินเื่การแข่งขันชิงอันดับมาก่อนแต่ว่าชื่อของการแข่งขันก็บอกไว้อย่างชัดเจน เพียงแค่ใช้สมองคิดสักนิดก็คงจะคิดออก
ซึ่งพวกเขาก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดขึ้นเช่นกัน
อันดับหนึ่งทั้งสิบสามคนไม่มีทางก้มหมอบให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!
พวกเขาล้วนเป็อันดับหนึ่งในโรงเรียนสาขาย่อย ณ ที่แห่งนี้พวกเขาก็ยิ่งคาดหวังขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดต่อหน้าสายตาผู้คนนับหมื่น!
ไม่มีใครตอบกลับอิ่งซา หลังจากผ่านไปราวสิบวินาที เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ“ดี... นักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนเป็เวลานานคงไม่รู้ถึงที่มาที่ไปของการแข่งขันชิงอันดับเพราะนี่เป็ธรรมเนียมปฏิบัติที่ห้าปีมีครั้งของเทียนเต้า”
“นอกจากต้องต่อสู้กับโชคชะตาและโลกใบนี้แล้วผู้ฝึกตนยังต้องต่อสู้กับเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอีก”หั่วหยุนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบนิ่งราวกับาาที่กล่าวปราศรัยต่อหน้าผู้คนนับหมื่น“เมื่อทุกคนย่างเข้ามาในเทียนเต้า ก้าวเท้าเข้ามาในโลกผู้ฝึกตนต่อให้ทุกคนจะเป็มิตรสหายร่วมรบ แต่ก็เป็คู่ต่อสู้ในคราวเดียวกันผู้คนมากมายต้องต่อสู้เพื่อแย่งชิงความเป็หนึ่งแบบนี้ถึงจะเป็ผู้ฝึกตนที่แท้จริง”
“ปีศาจรุมล้อม จงฆ่ามัน เพื่อนมนุษย์ขัดขวาง จงฝ่าฟันมัน โชคชะตาปิดกั้นจงทลายมัน”
“มีเพียงต้องก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยปราศจากความเกรงกลัวเท่านั้นถึงจะเหยียบย่ำฝั่งฝันแห่งขั้นจินตันได้”
“จงบอกข้ามา” เขาระบายยิ้มพร้อมกับมองดูวัยรุ่นที่ถูกคำพูดเหล่านี้ปลุกใจจนเร้าร้อนก่อนเอ่ย “พวกนายมีความมั่นใจถึงขั้นนี้หรือไม่?”
“มีครับ/ค่ะ!”
วัย รุ่นหนุ่มสาวทั่วทั้งสนาม ไม่ว่าจะเป็นักเรียนหรือไม่ก็ตามต่างะโขานรับเสียงดังสนั่นไปทั่วสารทิศ!
“ดีมาก” หั่วหยุนปัดมือขึ้นเล็กน้อย วินาทีต่อมา กล่องหยกอันประณีตวิจิตรความยาวประมาณห้าสิบเิเกว้างราวสิบเิเก็ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าพวกเขาทั้งสองทันที
กล่องใบนี้ทำขึ้นจากหินหยกสีเขียวอ่อน ทั่วทั้งใบไร้ซึ่งรอยขีดข่วนหยกงามเช่นนั้น หากอยู่ในโลกธรรมดาจะต้องถูกนักประมูลตัวยงประมูลไปในราคาสูงลิบลิ่วเป็แน่แต่ตอนนี้มันเป็แค่ภาชนะใส่ของเท่านั้น
ไร้ช่องว่างใดๆ เป็เหมือนหินหยกตามธรรมชาติก้อนหนึ่งแต่ไม่มีใครสามารถละสายตาไปจากมันได้แม้แต่คนเดียวเพราะในชั่วพริบตาที่กล่องใบนั้นโผล่มาแรงกดดันก็ถั่งโถมเข้ามาจนหัวใจแทบหยุดเต้น!
พลังกดดันิญญาของขั้นจินตัน!
ความรู้สึกเหมือนคลื่นทะเล คล้ายพายุ ไร้ซึ่งสุรเสียงแต่เพียงชั่วพริบตากลับแพร่กระจายไปทั่วสนามประลองหนึ่งในใต้หล้า!
ความรู้สึกแตกต่างจากขั้นจู้จี... หากจะให้พูดการปลดปล่อยพลังปราณในขั้นจู้จีมีพลังเหมือนกับอัคคีเพลิงผลาญท้องนภาแต่เงียบสงบเหมือนสายลมฤดูสาทรพัดผ่านป่าไผ่ ดังนั้นพลังปราณในขั้นจินตันจึงเป็พลังอันน่าสะพรึงกลัวและน่าเกรงขามอย่างแท้จริง
ไม่ต้องพูดหรือทำอะไร มวลพลังกดดันอันมหาศาลแบบนั้นรุนแรงเสียจนไม่มีใครกล้าจ้องมองกล่องใบนั้นตรงๆแม้แต่คนเดียว
“ในการแข่งขันชิงอันดับแต่ละครั้งจะมีรางวัลชิ้นใหญ่ที่มาจากจินตันเจินเหริน และนี่ก็คือรางวัลในครั้งนี้...”ในบรรดาผู้คนนับหมื่น มีคนแก่หงำเหงือกคนหนึ่งตื่นเต้นเสียจนมือไม้สั่น “คนแก่อย่างฉันเข้าร่วมพิธีจบการศึกษามานับครั้งไม่ถ้วนและรางวัลที่ได้มาจากท่านจินตันเจินเหรินก็ทำเอาฉันตื่นตะลึงจนสั่นสะท้านทุกครั้ง...”
“คุณยาย... นี่เป็พลังกดดันิญญาของผู้ฝึกตนขั้นจินตันเหรอครับ?”อีกด้านหนึ่ง วัยรุ่นคนหนึ่งข่มเสียงต่ำเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น“สิ่งที่อยู่ด้านใน เป็สิ่งสุดยอดจริงๆ ด้วย...”
“จะต้องเป็สิ่งของล้ำค่าจากผู้ฝึกตนขั้นจินตันแน่นอน!”คุณยายของเขาตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าหลานชายตัวเองอีก ดวงตาของเธอแดงเรื่อขึ้นรำไร“ไม่รู้ว่าครั้งนี้เป็อะไร... แต่คงเหมือนกับทุกครั้ง จะต้องเป็สมบัติล้ำค่าที่คนนึกไม่ถึงแน่นอน!”
“นายแน่ใจเหรอ?” อีกฝั่งหนึ่งรองผู้อำนวยการฉีกำลังจ้องมองกล่องใบนั้นด้วยสายตาโลภมาก เขาเม้มปากแน่นก่อนเอ่ย“แน่ใจว่าเป็สิ่งนั้นจริงๆ เหรอ?”
“ร้อยเปอร์เซ็น” น้ำเสียงอันพร่าแหบของฉู่เทียนอีเจือแววเก็บกดรำไร เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆหนึ่งเฮือกพร้อมกับจ้องมองกล่องใบนั้นอย่างเอาเป็เอาตาย “นอกจากฉันแล้วใครจะไปรู้ว่าครั้งนี้พวกเขาจะยอมสละของแบบนั้นออกมา...”
หั่วหยุนที่อยู่ด้านหน้ากล่อง มองเผินๆ สีหน้าดูเหมือนมั่นคงไม่สะทกสะท้านทว่าเขากับอิ่งซากลับต้องโคจรพลังปราณอยู่อย่างสุดความสามารถ เพื่อไม่ให้ตัวเองโงนเงนถอยหลัง
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก...
ไม่ใช่ครั้งแรกที่กล่องจากกองบัญชาการเทียนเต้าปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าพวกเขา
แต่เมื่อเทียบกับแต่ละครั้งที่ผ่านมา พวกเขาต่างรู้สึกว่ารางวัลในครั้งนี้...เป็สิ่งล้ำค่าที่น่ากลัวทรงพลังเป็ยิ่งนัก!
เป็สิ่งล้ำค่าที่น้ำอมฤตรังสรรค์เทียบไม่ติด!
พวกเขาเคยศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับผนึกมองไม่เห็นที่สลักอยู่บนกล่องไม่รู้ว่าจินตันเจินเหรินท่านไหนสลักเอาไว้ หากใช้กำลังเปิด ก็จะถูกโจมตีกลับอย่างรุนแรงจนอาจจะทำให้พวกเขาต้องพักฟื้นบ่มเพาะพลังปราณไปหลายสิบปีเลยทีเดียว!
ดังนั้น แม้แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าด้านในคืออะไร!
รับรู้ได้แค่เพียงมวลพลังปราณท้วมท้นด้านใน ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ด้วยพลังเช่นนี้ ก็ทำเอาทุกคนกระหายหมายจะได้มา!
“ด้านในเป็อะไรกันแน่?” หั่วหยุนระงับความตื่นตระหนกภายในใจตัวเองลงลูกกระเดือกกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย ปัดมือขวาขึ้นเบาๆจากนั้นกล่องหยกใบนั้นก็หายไปกับอากาศ
“เฮ้อ...” เสียงพ่นลมหายใจเบาๆ นับไม่ถ้วนดังระงมทั่วทั้งสนามจนกลายเป็คลื่นเสียงเบาๆ ระลอกหนึ่งแม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นจู้จียังถูกพลังจากกล่องเล็กๆ ใบนี้กดดันจนแทบอยากถอยห่างนับประสาอะไรกับพวกเขา แม้อยู่ห่างหลายร้อยเมตรก็ยังรู้สึกหายใจไม่สะดวก
“สิ่งนี้ คือรางวัลของปีนี้” หั่วหยุนยังแอบถอนหายใจไปหนึ่งเฮือกหากเป็ไปได้ ตัวเขาเองก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับพลังที่ตนไม่รู้จัก“ซึ่งอาจแตกต่างจากปีก่อนๆ และไม่รู้ว่าจินตันเจินเหรินท่านใดให้มาซ้ำยังไม่บอกว่าเป็สิ่งใด”
“มีเพียงอย่างเดียวที่เหมือนกับปีที่ผ่านมา” เขายื่นขึ้นพลางกวาดสายตามองนักเรียนหกสิบคนบนสังเวียนก่อนพูดเน้นย้ำทีละคำ “การแข่งขันชิงอันดับ ผู้ชนะเท่านั้นถึงมีสิทธิ์มัน”
น้ำเสียงไม่ดังมากแต่กลับทำเอาเปลวไฟในดวงตาพวกเขาทั้งหกสิบคนลุกโชติขึ้นในบัดดล!
การแข่งขันชิงอันดับ ไม่ต้องอธิบายพวกเขาก็เข้าใจความหมายมันเป็อย่างดี
ไม่มีใครคัดค้านโดยเฉพาะอันดับหนึ่งทั้งสิบสามคนที่ไม่มีใครกล้ายอมรับว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าตัวเองแต่ว่า...
นี่เป็เพียงความคิดเมื่อครู่เท่านั้น...
หากจะให้พูด ก่อนหน้านี้พวกเขาเข้าใจความหมายของการแข่งขันชิงอันดับในแบบของตัวเองแต่หลังจากหั่วหยุนบอกว่ารางวัลจะตกเป็ของผู้ชนะ แววตาทุกคนก็เปลี่ยนไป
ความเงียบไร้สุรเสียงเมื่อครู่บังเกิดความน่าเกรงขามที่ซาบซ่านไปทุกอณูรูขุมขนและทุกเซลล์ราวกับกำลังจมอยู่ในมวลแรงดันของมหาสมุทร่ที่สิ่งของล้ำค่าจากจินตันเจินเหรินปรากฏมาเสี้ยวพริบตาทำเอาความ้าเอาชนะของพวกเขาพุ่งทะยานถึงขีดสุด ทุกคนต่าง้าปีนไปอยู่บนจุดสูงสุดให้ได้!
ด้านในคืออะไร?
ยาวิเศษ? อาวุธหายาก? หรือ...หินิญญาชั้นเลิศ?
ไม่มีใครรู้แต่ด้วยความไม่รู้แบบนี้เองที่ทำให้กล่องปริศนานี้เป็ที่น่าสนใจและแฝงไปด้วยความพิศวง!
ไม่ว่าจะเป็อะไร นี่ถือว่าเป็โอกาสหายากชนิดที่ร้อยปีมีครั้ง!เป็โอกาสที่มาจากผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของโลกผู้ฝึกตน!เป็ก้าวแรกของการกางปีกถลาบินของพวกเขา!
“รุ่นพี่ครับการแข่งขันชิงอันดับเป็วิธีเรียงอันดับนักเรียนที่จบการศึกษาอย่างพวกเราใช่ไหมครับ?และวิธีนี้เฟ้นหาที่หนึ่งใช่ไหมครับ?” นักเรียนคนหนึ่งประสานมือพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเนื่องจากตื่นเต้นและรอลุ้นเกินไป“หากรุ่นน้องอย่างผมเข้าใจว่านี่เป็การต่อสู้จัดอันดับได้ไหมครับ? และคนที่ยืนหยัดอยู่เป็คนสุดท้ายถึงจะมีสิทธิ์รางวัลล้ำค่านี้”
“ใช่แล้ว” อิ่งซาตอบกลับอย่างนิ่งเฉยแต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ากำหมัดแน่นอยู่ตลอดจนกระทั่งกล่องหายไป แล้วจึงค่อยๆคลายมือ
สวีหยางอี้ไม่ได้เอ่ยปากพูดขึ้น สิ่งที่ฉู่เจาหนานคิดไว้ทั้งหมดเป็เื่จริงแม้ว่าพลังปราณของเขาจะลดลง แม้ว่าเขาจะบรรลุตบะไม่สำเร็จ แต่ว่า...
สิ่งของล้ำค่าที่ไม่รู้จักชิ้นนี้หากไม่ตกเป็ของเขาแล้วจะตกเป็ของใครได้?
เขาพ่นลมหายใจอย่างแ่เบา ก่อนเริ่มโคจรพลังปราณทั่วทั้งร่างความรู้สึกประหนึ่งราชสีห์ดุร้ายออกจากกรงผุดขึ้นกลางใจแรงกระตุ้นอันกระหายเืพลันพุ่งพล่านไปทั่วร่างกายอย่างบ้าคลั่ง
“สิงโต้ากินคน...” เขาปราดมองใบหน้าทุกคนด้วยแววตาเย็นเยียบก่อนหลุบตาต่ำ“คิดจะเล่นงานฉันงั้นเหรอ... ไม่เป็ไร ฉันจะไล่ถามทีละคนเดี๋ยวนี้...”
“อันดับหนึ่งเจอกับอันดับหนึ่ง ส่วนอันดับอื่นเจอกันเอง” หั่วหยุนคลี่ยิ้ม“เวลาไม่รอช้า งั้นมาเริ่มกันเดี๋ยวนี้เลย”
ในที่สุด คำพูดนี้ก็ปลุกความฮึกเหิมที่อัดอั้นมาสักพักของทุกคนะเิออก
ผู้คนทั่วไปที่มาจากตระกูลผู้ฝึกตนต่างพากันจ้องหน้าจอแล็ปท็อปตาเขม็งนิ้วมือพลันวางบนแป้นพิมพ์อย่างชำนาญ เพื่อเตรียมพร้อมวิเคราะห์ข้อมูลอยู่ตลอดเวลาส่วนผู้นำตระกูลก็จ้องมองตรงกลางสังเวียนด้วยแววตาเป็ประกาย!
ติงเซียง ฝูหรง และทูจิ้วที่นั่งอยู่ต่างพากันผ่อนลมหายใจออกยาวๆติงเซียงพลันยกแก้วขึ้นมาจิบหนึ่งคำ จากนั้นทั้งสามก็จ้องมองกลางสังเวียนตาเป็มัน
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ฉู่เทียนอีหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งด้วยท่าทางเรียบเฉยแต่สีหน้ากับซีดเผือดจนดูขาวเหมือนกระดาษบนหน้าอกเขาคล้ายมีบางอย่างส่องแสงสีเหลืองทองวิบไหวอยู่โดยที่สีหน้าเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
“ยังไหวอยู่ไหม?” รองผู้อำนวยการฉีเอ่ยถามคิ้วขมวด “นี่เป็พลังกดดันระดับจินดันเชียวนะ...ต่อให้มีเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่พลังที่คนทั่วไปจะทนไหว”
“นั่นมันคนธรรมดาทั่วไป”ผ่านพักใหญ่ฉู่เทียนอีจึงหลับตาพลางกำชับผู้ฝึกตนสองคนที่เขาพามา “ติ้งกวงติ้งย่วน พวกนายรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง”
ผู้ฝึกตนทั้งสองค้อมตัวเล็กน้อยพลันเบนสายตาไปมองแหวนที่นิ้วของตัวเองทันที
“สำหรับรางวัลนี้... หากมันไม่ตกเป็ของตระกูลฉู่ก็ไม่มีตระกูลไหนคู่ควรกับมัน”
บรรยากาศในตอนนี้เงียบสงบลงแล้ว ประหนึ่งพายุอันเกรี้ยวกราดที่อ่อนกำลังลงเมื่อถึงผืนสมุทรอิ่งซาดีดนิ้วเบาๆ ดัง “เปาะ” หนึ่งทีดวงแสงพลังปราณสีขาวขุ่นพลันปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าเขาสิบสามดวงจากนั้นเขาก็หยิบมาสองดวงก่อนบีบมันจนสลาย
ชั่วพริบตาพลังปราณข้างในก็พวยพุ่งออกเป็สายหมอกราวกับงูขาวนับหมื่นกำลังเริงระบำทั้งจากทางด้านซ้ายและด้านขวาก่อนกลายเป็ตัวอักษรขนาดใหญ่บนอากาศทั้งสองฝั่ง!
ด้านซ้าย อันดับหนึ่งจากนครเจาผิง หลัวซานเฟิง
ด้านขวา อันดับหนึ่งจากนครอวี้หยาง สวีหยางอี้
“ขอให้ทั้งสองก้าวออกมา”
เสียงพ่นลมหายใจดัง “ซู่...” ในเวลากัน ดวงตาของสวีหยางอี้พลันฉายแววกระหายเืออกมาแวบหนึ่ง
หมัดกำหมัดแน่นจนเกิดเสียง ก่อนทุบขานวดกล้ามเนื้อเป็อย่างดี...
จากนั้นก็คว้าจับขอบหินและะโขึ้นแท่นสังเวียนสูงสองเมตรทันที
ใต้ฝ่าเท้าของเขาคือพื้นหินหยก แทบจะในเวลาเดียวกัน วัยรุ่นผมแสกข้างสูงราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเิเก็ะโขึ้นมาบนแท่นสังเวียนเช่นกัน
ไม่จำเป็ต้องอธิบายให้มากความและไม่มีใครถามว่าทำไมถึงมีการแข่งขันชิงอันดับเพราะกล่องใบนั้นเป็คำอธิบายที่ดีที่สุด
บรรยากาศไร้ซึ่งค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวง ไร้ซึ่งสังเวียนสูงเสียดฟ้าเหมือนในนิยายแต่จะมีเทพเซียนเพียงหนึ่งเดียวในจักรวาล!
เหล่าผู้นำตระกูลผู้ฝึกตนหลายสิบคนต่างลุกขึ้นยืนแววตาลุกโชติดุจเปลวเพลิง มีทั้งวัยรุ่นและวัยชรา มีทั้งชายหน้าจืดและสาวหน้าสวยบ้างจับราวรั้ว บ้างโน้มตัวไปข้างหน้า ทั่วทั้งสนามต่างพากันจ้องมองสองคนนั้นเงียบกริบ
การประลองรอบแรก... เป็ศึกระหว่างนักเรียนเกรด A ห้าตัวกับนักเรียนเกรดA สามตัว!
2K
