ตอนที่22
ปี 3เทอม 1 ถ่านไฟเก่าหรือจะสู้เชื้อเพลิงใหม่
ทุกๆ วันหลังเลิกเรียน จากปกติสองพี่น้องไพ่และไฮโลจะจับมือกันไปเรียนและกลับหอ แต่ตอนนี้มีตัวแปรอื่นเข้ามาแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ทำให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันสองต่อสองใน่กลางวันน้อยมากยิ่งหลัง ๆ มานี้ ไพ่ไม่ค่อยกลับไปนอนหอกับพี่เลยเจอกันอีกทีก็คาบเรียนวันถัดไปในตอนเช้า
“่นี่ไม่ค่อยกลับห้องเลยนะ ”ไฮโลจับแขนคนคุ้นเคยรั้งเอาไว้ก่อนที่คาบเรียนจะเปลี่ยน
“ขอโทษครับพี่ พอดี่นี้ผมมีเื่ต้องจัดการนิดหน่อยน่ะ ”ไพ่หลบสายตาเ็าของคนตรงหน้า พลันมองนาฬิกาบนพนังห้องไปมาเหมือนมีนัดเร่งด่วนอย่างนั้นแหละ
“เื่อะไร บอกพี่ได้มั้ย หายหน้าหายตาแบบนี้พี่ไม่โอเคเลย ”ไฮโลพยายามพูดคุยกับน้องอย่างใจเย็น
“ผมยังไม่พร้อมที่จะบอกพี่ครับ แต่พี่ไม่ต้องเป็ห่วงนะ ถ้าผมไม่ไหวจริง ๆผมจะกลับมาขอร้องพี่ ” ไพ่กุมมือทั้งสองข้างของไฮโลเอาไว้เบา ๆ อย่างทะนุทะหนอมกับแววตาเศร้า ๆ
“เื่ใหญ่รึเปล่า ” ไฮโลถามกว้าง ๆ เพื่อไม่ให้ไพ่รู้สึกอึดอัดและไม่อยากเค้นถามคำตอบจากคนคนนี้ด้วย
“เื่ใหญ่ครับ ใหญ่มากสำหรับผม แต่พี่ไม่ต้องเป็ห่วงนะ เื่เล็ก ๆ น้อย ๆผมบอกพี่แน่นอน ”
“อืม ไพ่ก็อย่าเครียดมากละ ไม่ไหวก็มากอดพี่ได้ อยากระบายก็แค่ร้องไห้ออกมาเดี๋ยวพี่จะนั่งอยู่ข้าง ๆ เอง ”สายตาอันห่วงใยมองไปที่ร่างสูงก่อนที่จะยืนขึ้นลุกออกไปจากเก้าอี้แต่น้องก็ไม่ยอมกอดเอวของพี่และใช้ใบหน้าซุกลงไปบนเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มโดยที่ตัวเองยังนั่งอยู่
“ขออยู่แบบนี้อีกสักพักนะครับ ขอเติมพลังหน่อย ” น้องกอดพี่นิ่งอยู่แบบนั้นโดยไม่พูดอะไร
“ไม่รีบแล้วรึไง เมื่อกี้ยังมองนาฬิกากระจกแว่นแทบแตก ”
“สายนิดหน่อยคงไม่เป็ไรหรอก ผมอาจจะไม่อยู่ 2 3 วันนะ ฝากพี่เรียนเผื่อด้วย ”
“อืม ได้ ไปจัดการกับตัวเองซะละ พี่คนนี้จะรอ ” หลังจากนั้นสักพักน้องก็ผละตัวออกจากพี่แล้วเดินออกจากห้องไปทันที จนพี่รู้สึกผิดสังเกตมองแผ่นหลังนั้นด้วยความสงสัย เกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่นะ
ต่อให้ความสงสัยจะเอ่อล้นออกมาแค่ไหนแต่พี่ก็ไม่กล้าถามน้องออกไปตรง ๆ ต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้รอให้อีกฝ่ายพร้อมและเข้ามาเล่าให้ฟังเอง แต่ถึงยังไง ภาพบาดตาบาดใจก็ยังมีให้เห็นเพราะหนุ่มน้อยฟองเบียร์เข้าหาไพ่แบบสุด ๆ ทุก ๆ ตอนเช้าก็ขับรถเก๋งมารับถึงหน้าหอตอนเที่ยงก็มาร่วมกินข้าวด้วย แม้แต่ตอนเย็นทั้ง ๆ ที่คาบเรียนไม่ตรงกันหมอนั่นก็ยังพยายามเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในวัฏจักรของไพ่อยู่เสมอ
“พี่ไพ่ครับ ไอติมของพี่น่ากินจัง แลกกันได้มั้ย ” ฟองเบียร์ยื่นไอติมแท่งรสสตรอว์เบอร์รีของตัวเองให้กับไพ่เพื่อแลกกับรสช็อคโกแลตที่ดูน่าอร่อยกว่า
“แต่พี่เลียไปแล้วนะ น้ำลายติดแล้วด้วย แบบนี้รับได้หรอ ”ไพ่ยื่นมือข้างที่ถือไอติมไปทางฟองเบียร์เพื่อแกล้ง แต่โดยสวนกลับฟองเบียร์อ้าปากงับปลายไอติมแท่งนั้นของไพ่ทันที ทำให้ไพ่ใเป็อย่างมาก
“อืมมมม อร่อยมากครับ แลกกัน ๆ ของผมพึ่งแกะ ยังไม่ได้กินสักคำเลยนะ ”ฟองเบียร์ยื่นไอติมรสสตรอเบอรี่ให้กับไพ่ หวังป้อนให้อีกฝ่ายกิน
“ไม่เป็ไร เรากินเถอะ ”เมื่อพูดแบบนั้นไพ่ก็หันไปมองไฮโลที่กำลังแกะไอติมโคนรสวนิลาอยู่ “พอดีพี่อยากกินรสวนิลาอะ ” ไฮโลที่เดินตามทั้งสองด้วยความหมั่นไส้อยู่ตั้งนานเผลอยิ้มมุมปากใส่หนุ่มน้อยด้วยความสะใจ เมื่อไพ่ไม่สนใจไอติมของฟองเบียร์เลยสักนิดก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า
“อยากกินของพี่ ก็ต้องพยายามหน่อยนะ พอดีมันเป็โคนสุดท้ายแล้ว ”
“ไม่เป็ไรนะครับพี่ไพ่ ผมสั่งเซเว่นให้มาส่งตอนนี้เลย ไม่ต้องไปแย่งพี่ไฮโลกินหรอก” หางตามองมาที่ร่างสูง ในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้ม กางเกงยีนส์ขายาว เสื้อยืดสีขาว
“นั่นสิ ไพ่รอไอติมเซเว่นไปก็แล้วกันนะครับ ” ไฮโลยิ้มตาหยีใส่ แล้วเดินห่างออกไปเมื่อเห็นว่าคนใสซื่อกำลังโกรธ กลับมีมือใหญ่ดึงให้หยุดชะงักแล้วแย่งไอติมโคนแท่งนั้นไปอย่างหน้าไปอาย เหลือไว้แค่กระดาษห่อรูปกรวยติดมือของพี่เท่านั้น
“เชี่ย ไอติมกู ไอ้ไพ่มึงนี่มัน....... ” ยังไม่ทันที่เสียงคำสถบจะจางหายเ้าน้องก็กัดไปที่ปลายโคนของไอศกรีม กินช็อคโกแลตส่วนที่อร่อยที่สุดไปอย่างเืเย็นและกัดเลยขึ้นมาตรงเนื้อวนิลาไปเกือบครึ่ง “ เอ่ยยย ไอ้สัส มึงเืเย็นมาก ”ไฮโลถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเจอไพ่ทำแบบนี้ใส่
“นี่ครับ ผมคืนให้ ” ไพ่เดินเข้ามาใส่ไอศกรีมที่เหลือลงบนกรวยกระดาษรูปลักษณ์ไม่ต่างจากก่อนหน้านี้มากนัก “ อร่อยมากเลยครับ ”ไพ่โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูพี่ด้วยเสียงแหบ ๆ และหลับตาปี๋เนื่องจากเย็นขึ้นสมอง“ อ๊าห์ ปวดหัว จี๊ด ๆ เลย ”
“สมน้ำหน้า มึงกินไปเลย กูไม่กินแล้ว ” ไฮโลใช้มือข้างที่กำไอติม ยื่นไปข้างหน้าประหนึ่งต่อยไปที่หน้าอกของไพ่เสียงดังปั๊ก!
“โอ้ยยย แรงเยอะเป็บ้าเลย ” แสงรุ้งประปลายด้วยดวงดาวระยิบระยับโลกใบเล็กนี้มีแค่เราสองหยอกล้อกันจนลืมอีกคนที่มาด้วย
“พี่สองคนเลิกเล่นกันได้แล้วครับ ” เสียงดังกึ่งะโเรียกสติกับใบหน้าที่ไม่เก็บอารมณ์และความรู้สึกเลยสักนิด
“อ้าว ยังอยู่อีกหรอครับ พี่ก็นึกว่าเรากลับไปแล้ว ”
“สงสัยตาคงไม่ดีสินะครับ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าผมยังไม่กลับและรออย่างมีมารยาทอยู่ตรงนี้น่ะ ” ไอ้เด็กนี่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆกูชักอยากรู้แล้วสิว่าคนอย่างมึงจะไปสุดที่ตรงไหน สายตาทั้งคู่มองกันนิ่งไม่มีใครยอมใคร ประหนึ่งว่าใครกระพริบตาก่อนแพ้
“ไพ่ พี่กลับก่อนนะ ” ไฮโลล้มเลิกกับการแข่งขันไร้สาระและไม่เกิดประโยชน์อะไรนี้เพื่อขอตัวกลับก่อน
“อ้าว เราไม่ได้จะไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันหรอครับ ” ไพ่จับมือพี่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย
“เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนเลย สาเหตุมาจากใครก็ไม่รู้ ”ไฮโลที่พยายามพูดไปเรื่อยเพื่อให้ฟองเบียร์ขุ่นเคืองใจมากกว่าเก่า แต่ผิดคาดเนื่องจากคนที่ขุ่นเคืองกลับเป็เ้าน้องซะได้
“นั่นสิ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน มันเป็ใครกันนะที่ทำให้พี่นอนไม่หลับผมละอยากทำความรู้จักกับมันจริง ๆ ” ไพ่กำข้อมือของพี่แน่นและเหมือนเส้นเืตรงขมับจะบูดโปนขึ้นมาหน่อย ๆ เชี่ยแล้วไงลืมไปว่าเมื่อคืนเ้าบ้านี่ไม่ได้กลับห้อง
“.............. ” ไฮโลทำเป็เงียบไม่ตอบ สะบัดมือออกแต่สู้แรงของน้องไม่ได้
“ผมถามว่ามันเป็ใคร ” ไพ่เริ่มทำเสียงดุเนื่องจากพฤติกรรมของพี่ช่างขัดใจเขาเป็อย่างมาก จนพี่ก็เริ่มโกรธขึ้นมาหน่อย ๆ เหมือนกันจึงกระชากคอเสื้อของน้องลงมา ให้หูอยู่ระเดียวกันกับปากบางได้รูป
“ใครกันละที่แม่งไม่กลับหอหลายวัน ทำให้กูต้องนอนคนเดียวตั้งหลายคืนไอ้คนเฮงนั่นก็คือมันคนนั้นนั่นแหละ ” เมื่อพูดจบพี่ก็คลายมือออกพร้อมส่งยิ้มอันสยดสยองมาให้ บ้าเอ่ยมึงนี่ไม่เล่นตามบทเลยมึงมาโกรธกูแบบนี้ที่กูจะปั่นหัวเด็กนั่น ให้คิดไปเองว่ามึงกับกูมีอะไรกันก็สูญไปหมดสิไฮโลคิดอยู่ภายในใจ
“โห พี่ไฮโลนี่ไม่ธรรมดาเลยนะครับ พอไม่มีรูมเมทก็พาคู่ขาขึ้นมาอุ่นเตียงจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนแบบนี้ ”ฟองเบียร์แก้สถานการณ์แต่ไม่ค่อยฉลาดสักเท่าไหร่นัก
“ครับ มันแน่นอนอยู่แล้ว พอดีพี่เป็โรคนอนคนเดียวไม่ได้น่ะ ถ้ารูมเมทไม่อยู่พี่ก็ต้องหาคนอื่นมานอนข้าง ๆ แทน ”ไฮโลพูดประชดออกไปเพราะถึงยังไงตัวเองก็ไม่ได้เสียหายอะไรอยู่แล้ว
“พี่ครับหยุดเถอะ ” ไพ่พยายามห้ามเมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ปกติยืนขวางทางระหว่างทั้งสองคนเอาไว้
“หยุดอะไร ถ้ามึงเลือกข้างไม่ได้ก็เงียบ ๆ ปาก ”
“ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย ”
“พี่ไพ่อย่าโกรธพี่ไฮโลเลยนะครับ ผมผิดเองที่พูดจาไม่ดีกับพี่เขาก่อนขอโทษนะครับพี่ไฮโล ” ฟองเบียร์วิ่งเข้ามาเกาะแขนไพ่ไว้แน่น น้ำตาชื้น ๆหยดและไหลลงตามโครงหน้าสวย เพื่อแสดงออกว่ารู้สึกผิดมากแค่ไหน
“มึงจะเอายังไง จะกลับหอกับกู หรืออยู่ปลอบน้องมึงละ ”ไฮโลถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเจอสถานการณ์นิยายนางเอกเ้าน้ำตา
“กลับพร้อมพี่ครับ ” ไพ่ดึงมือของตัวเองออกและเดินเข้ามาหาไฮโล
“พูดอะไรกับน้องมันหน่อยสิ น้ำตาหมดเป็ลิตรแล้วมั้งนั่น ”ไฮโลใช้เสียงพูดปกติกับไพ่ เพื่อให้ไปปลอบโยนฟองเบียร์ที่กำลังยืนร้องไห้อยู่ใต้โถงทางเดินเพื่อเรียกร้องความสนใจ
“ .................. ”ไพ่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร มันทำให้ไฮโลรู้สึกแย่ด่าออกมาว่าเขาเป็คนไม่ดีคงจะสบายใจมากกว่านี้ ส่วนเ้านั่นก็เอาแต่ร้องไห้คนขี้เสือกที่อยู่รอบ ๆ ก็เอาแต่ถ่ายวีดีโอ ไอ้สัส แม่งชูนิ้วกลางข้างขวาไปให้หนึ่งแมช เก็บกล้องแทบไม่ทัน ปั๊ดโธ่ ก็นึกว่าจะแน่
“มึงไม่ต้องกลับพร้อมกูหรอก อยู่เคลียร์เื่ของมึงซะ แล้วก็รีบเคลียร์ด้วยนะอย่าให้กูต้องสืบเอง” ไฮโลกระซิบบอกน้องเบา ๆ แล้วเดินออกจากตรงนั้นทันที
ผมไม่รู้ว่าเื่ราวทั้งหมดมันมาถึงตรงนี้ได้ยังไงความสัมพันธ์อันคลุมเครือที่ผมเป็คนสร้างขึ้น จะทำยังไงดี
“ฟองเบียร์นั่งตรงศาลานี้ก่อนนะ ใจเย็น ๆ ก่อน แล้วค่อยขับรถกลับ ”ผมพูดปลอบออกไปทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฟองเบียร์เป็คนก่อ
“พี่อย่าโกรธพี่ไฮโลเลยนะครับ ผะผมผิดเอง ” ก็ใช่ไง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าผิดแต่ก็ยังพยายามโยนความผิดให้คนอื่นอีกแบบนั้นมันไม่น่ารักเลยนะ
“ อืม ”ผมอึดอัดใจที่จะตอบ คนแบบนี้หรอที่ผมเคยคบและตามจีบเป็ปี ๆ
“พี่ไฮโลเอาแต่สร้างปัญหาให้พี่ ทำไมพี่ไม่ย้ายออกมาละครับ ” ล้ำเส้นจังนะใจดีด้วยนิดหน่อยก็กล้าว่าคนของฉันแบบนี้ซะแล้ว
“ ช่างเื่ของพี่เถอะเราบอกพี่ได้รึยังว่าทำไมพี่ต้องกลับไปที่บ้านหลังนั้นด้วย ”ผมพยายามหลายครั้งที่จะถามเหตุผล เพราะั้แ่เจอหน้ากัน ฟองเบียร์ก็เอาแต่คะยั้นคะยอให้ผมกลับบ้านไปหาคนเ่าั้และมักใช้กลอุบายตื้น ๆ หลอกให้ผมมาพบกับเธอบ่อย ๆ อีกด้วย
“ผมบอกมากกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ พี่ต้องกลับไปฟังเื่ราวเอง ”
“นอกจากเื่ไอ้ขี้เมานั่นป่วยติดเตียง มันมีอะไรมากกว่านั้นใช่มั้ย ”ผมไม่รู้ว่าบ้านหลังนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่จากสีหน้าท่าทางของคนส่งสารมันก็ดูน่าสงสัยแบบสุด ๆ
“ งั้นก็ช่างแม่งเหอะ นับั้แ่วันนี้ไปเราไม่ต้องมาพบพี่อีกแล้วนะพอดีพี่ไม่อยากผิดใจกับคนที่พี่รักเหมือนวันนี้อ่ะ ”
“ หมายความว่ายังไงครับพี่สองคนคบกันแล้วหรอ ”
“ เปล่าพี่แค่กำลังตามจีบพี่ไฮโลอยู่น่ะ หวังว่าเราจะเข้าใจ ”
“ ไม่ได้นะครับ พี่จะเลิกคบผมไม่ได้นะพี่ไม่อยากรู้แล้วหรอว่าบ้านพี่เกิดอะไรขึ้น และมันเกี่ยวกับตัวพี่ยังไง ”
“ในเมื่อการบอกความจริงมันยาก งั้นก็ไม่ต้องบอกนี่ก็ไม่ได้อยากจะรู้เื่ราวของคนพวกนั้นมากสักหน่อย ” ผมพยายามพูดปัดเพราะเริ่มรำคาญเื่พวกนี้แล้ว ในขณะที่ผมกำลังจะลุกออกไปจากศาลาฟองเบียร์ได้รีบคว้าแขนของผมเอาไว้
“แม้แต่เื่ที่พ่อของพี่ เอาพี่ไปค้ำประกันยืมเงินนอกระบบน่ะหรอครับ ”ผมใมากเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้น มือไม้ชาไปหมด ดวงตาสั่นระริก มองฟองเบียร์ตาแข็งเภาวนาขอให้เื่นี้เป็แค่เื่โกหก
“ โกหกใช่มั้ย ”ฟองเบียร์ยื่นสัญญาโง่ ๆ ที่เขียนขึ้นมาเองให้กับผมได้ดูเนื้อหาด้านในระบุสัญญาการยืมเงินนอกระบบของตาแก่ขี้เมาเมื่อ3 ปีก่อนที่ระบุว่าผู้รับผิดชอบชำระหนี้สินคือนายพิพัฒน์ รัชนิกรกุล “ ไม่จริง เื่ทั้งหมดนี่ไม่มีผลทางกฎหมายเนื่องจากพี่ไม่ได้อยู่ในเหตุการด้วย”
“แต่เ้าหนี้นอกระบบมันไม่ได้คิดแบบนั้นไงครับพี่ มันรู้แค่ว่าคนที่ต้องใช้หนี้ต่อคือพี่ แล้วเงินต้นทบดอกตอนนี้ก็ประมาณแปดแสนบาทเข้าไปแล้ว ”ผมถึงกับทรุดเมื่อได้ยินยอดเงินดังกล่าวทั้ง ๆ ที่เงินต้นแค่ห้าหมื่นแท้ ๆ “และพวกมันฝากบอกมาด้วยว่า ถ้าภายในสิ้นปีนี้พ่อพี่ไม่ส่งดอกอีก มันจะเพิ่มดอกเบียร์และจะบุกมาที่นี่เพื่อรับเงินจากพี่แทน”
ไม่จริงนี่มันไม่ใช่เื่จริงทั้ง ๆ ที่หนีออกมาจากบ้านหลังนั้นมาั้แ่ ม.5 แล้ว แท้ ๆทำไมยังต้องมาพบเจอเื่เลวร้ายกับครอบครัวนั้นอีก ต้องทำยังไงถึงจะหลุดพ้นนะหนี้แปดแสนอย่างนั้นหรอ ใครมันจะมีมากขนาดนั้นกัน หาเงินจ่ายค่าเทอมค่าอยู่ค่ากินก็แทบจะไม่เหลือเก็บแล้ว ลูกรักก็อยู่บ้านด้วยไม่ใช่รึไง ทำไมไม่ให้ลูกรักนั่นดูแลรับผิดชอบล่ะทำไมต้องเป็ผมด้วย ทำไม ผมครุ่นคิดอยู่กับตัวเองหาเหตุผลต่าง ๆนานาเพื่อให้ตัวเองรู้สึกสบายใจขึ้นแต่กลับทุกข์ใจมากกว่าเก่า
“แต่พี่ไพ่ไม่ต้องเป็ห่วงไปนะครับ เดี๋ยวผมช่วยพี่จ่ายดอกเอง พี่ไม่ต้องกังวลไปนะครับปัญหาทุกอย่างมันมีทางออกเสมอ ” เมื่อผมได้ยินคำพพูดเ่าั้พ่นออกจากปากเล็ก ๆนั่นมันทำให้ผมเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างมากขึ้น อย่ามาทำเป็ปลอบใจหน่อยเลยคนปล่อยเงินกู้หน้าเืมันก็แม่ของนายไม่ใช่หรือไงตัวหนังสือแบบนี้มันมีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละคิดว่าฉันอ่านใบหนี้ไร้ศีลธรรมเหล่านี้ให้ชาวบ้านแถวนั้นฟังกี่ครั้งกี่หนกัน
“ ฟองเบียร์พี่อยากอยู่คนเดียว ”
“ ตะแต่ว่า ”
“ อย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำ” ฟองเบียร์เห็นไพ่กำหมัดแน่นจนแขนเกร็งไปหมด โกรธหนักปากสั่นทุบโต๊ะดังปังแล้วลุกออกจากที่ตรงนั้นทันที ปลอยให้เธอยืนนิ่งด้วยความรู้สึกกลัวอยู่ตรงนั้น
//อยากตาย อยากตายจังถ้าตายไปแล้วจะสบายกว่านี้มั้ยนะ จะได้ไม่ต้องพบเจอกับเื่เ่าั้ใช่รึเปล่าจะทำยังไงดี แก้ปัญหายังไงดี หรือว่าฆ่าตัวตายให้เื่มันจบ ๆ ไปซะนะ// น้ำตาและความรู้สึกประเดประดังเข้ามาเป็ห่าคลื่นท่ามกลางบรรยากาศอันร้อนผ่าวเงยหน้าเหม่อมองไปที่ใต้ต้นไม้สูง ที่ใต้ร่มเงามีใครคนหนึ่งนั่งรอพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อกมาให้
“ ไปนั่งรถเล่นกับกูมั้ย”
1K
