13
เลือกรัก
ทันทีที่ได้เข้ามานั่งในรถติดเครื่องเปิดแอร์ ธานินทร์ก็คว้าโทรศัพท์ออกมากดหาอินทิรา วันนี้ทั้งวันเขาคิดถึงเธอแต่กลับหาเวลาปลีกตัวจากงานมากมายไม่ได้เลย ทั้งงานประจำ งานสังคม และงานครอบครัวเพิ่งจะเป็เวลานี้ที่พอจะเรียกว่าว่างได้แล้วหลังจากก้าวออกจากโรงพยาบาลด้วยความโล่งใจพอสมควรกับอาการของแม่ใหญ่
“สวัสดีครับ ทำอะไรอยู่เอ่ย” หยอดคำหวานไปให้ทันทีที่ได้ยินเสียงหวานขานรับสาย
“เพิ่งอาบน้ำเสร็จค่ะกำลังเตรียมตัวเข้านอน”
“นอนเร็วจังยังไม่สี่ทุ่มเลย”
“อินนอนเร็วค่ะปกติก็สี่ทุ่ม”
“รักษาสุขภาพจริงๆเลยนะครับ สงสัยต้องรบกวนให้มาดูแลสุขภาพของผมบ้างแล้ว”
“ยินดีค่ะแล้วนี่คุณต้าทำอะไรอยู่คะ”
“คิดถึงคุณอยู่”ปากหวานไปแล้วก็หัวเราะเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับมุกย้อนกลับมาแบบเดียวกัน“กำลังจะกลับบ้านครับ เพิ่งเสร็จธุระ วันนี้ยุ่งทั้งวันเลย” ลงท้ายด้วยเสียงอ้อนตามถนัด
“ค่ะงั้นก็กลับไปพักผ่อนนะคะ”
“อยากนอนพักบนเตียงนุ่มๆกับคุณ”
“คุณต้า...”
“เมื่อไหร่จะมีโอกาสสานต่อล่ะครับผมค้างมากเลยรู้ไหม”
“นี่คิดอยู่แต่เื่นี้จริงๆหรือคะ”
“ถ้าบอกว่าใช่ล่ะผมอยากเมคเลิฟกับคุณใจแทบขาดแล้วนะอิน”
สำหรับธานินทร์เขาคิดเสมอว่า ‘รัก แปลว่า เมคเลิฟ’ ถ้าเขารู้สึกอยากเมคเลิฟกับผู้หญิงคนไหนก็แปลว่าเขารักคนนั้นซึ่งตรงกันข้ามกับเวลาที่ร่างกาย้า ‘เซ็กซ์’ ที่จะใช้ผู้หญิงคนไหนมาระบายออกก็ได้ ไม่เกี่ยง แต่สำหรับตอนนี้ทุกครั้งที่คิดถึงอินทิรา ร่างกายเขาก็ปรารถนาจะได้มาซึ่งสิ่งนั้นแต่กลับกลายเป็ว่าเขาไม่นึกถึงเื่ใช้ผู้หญิงคนไหนมาระบายออกอีกแล้ว คงเพราะตอนนี้เขากำลัง้า ‘เมคเลิฟ’ กับผู้หญิงที่เขา ‘รัก’
อินทิรานิ่งไปรู้สึกแสลงใจอย่างบอกไม่ถูกเธอรึอุตส่าห์คิดว่าเขามีใจให้แต่เ้าตัวเปิดเผยออกมาเต็มปากเต็มคำแล้วว่าคิดกับเธอแค่เื่นั้นเื่เดียว...
เื่เซ็กซ์เื่เมคเลิฟ เื่เล่นสนุกกันบนเตียง!
นี่ถ้าคืนนั้นเธอตกเป็ของเขาวันนี้เขาจะยังสนใจเื่ทำนองนี้กับเธออยู่ไหม หรือจะสนใจใยดีเื่อื่นๆที่เกี่ยวกับเธอตามประสาคนรักกันทั่วไปหรือเปล่า
“่นี้อินเครียดอยู่ค่ะคงไม่มีอารมณ์จะ...เล่นสนุกกับใคร” เธอเอ่ยคำแบบที่เขาใช้ไม่ออกแต่อะไรบางอย่างผลักดันให้ตอบออกไปในทำนองนี้ ถ้าธานินทร์คิดอยู่แต่เื่นั้นเธอก็ควรคิดอยู่แต่เื่ใดเื่หนึ่งที่เป็ประโยชน์สำหรับเธอเช่นกัน
“เครียดเื่อะไรครับอยากให้ผมช่วยคลายเครียดไหม” หนุ่มน้ำใจงามเสนอตัวช่วยกลับไปพร้อมการยกยิ้มมุมปากรอฟังว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็อะไรที่อยู่เหนือการคาดเดาของเขาเช่นหลายๆครั้งที่ผ่านมาหรือไม่
“ก็อยากค่ะแต่คุณคงช่วยอะไรไม่ได้ มันเป็เื่งานของอินน่ะค่ะ”เคยมีคนบอกว่าผู้ชายก็เหมือนเด็ก ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุการสบประมาทว่าทำไม่ได้ถือเป็การยั่วยุให้ฮึกเหิม กระหายอยากที่จะเอาชนะ
“แต่ผมว่าเื่ไหนๆ ผมก็ช่วยคุณได้นะ”
“แต่ฉันว่า...”
“เล่ามาเถอะครับรับรองว่าผมช่วยคุณได้แน่”
เป็คราวที่อินทิราจะได้ยกยิ้มมุมปากบ้างหญิงสาวเริ่มต้นด้วยการปรับทุกข์เื่บริษัทรับเหมาทำบ่อบำบัดน้ำเสียแล้ววกเข้าเื่เสี่ยวุฒิพงษ์หย่อนะเิลูกหย่อมๆ ให้ธานินทร์หึงหวงและห่วงใยเธอเื่ที่เสี่ยวุฒิพงษ์ยื่นข้อเสนอให้เธอไปเป็เมียน้อยแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจก่อนจะลงท้ายด้วยคำรับรองปนอารมณ์เดือดๆ ว่า
“ต่อให้ต้องถูกแกล้งจนหมดเนื้อหมดตัวอินก็ไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับเสี่ยวุฒิเด็ดขาด อินเกลียดเขา”
“เกลียดเขาแล้วรักผมไหม”
“คุณต้าอินไม่ได้พูดเล่นนะคะ” ไม่นึกสักนิดว่าจะได้ยินเขาย้อนถามมาแบบนั้น
“ผมก็ถามจริงๆคุณรู้สึกยังไงกับผม”
“ยังต้องบอกอีกหรือคะ”
“ก็ผมยังไม่รู้”
“คุณเคยถามอินว่าอินเลือกใครระหว่างคุณกับเสี่ยวุฒิ ยังจำคำตอบของอินได้หรือเปล่าคะ”
“คุณเลือกผม”
“ค่ะ”
“เพราะผมมีประโยชน์มากกว่าหรือเพราะรักผมมากกว่า”
อินทิราอึ้งไปก่อนกระซิบบอกตัวเองอีกครั้งว่าอย่าลืมเด็ดขาดว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับใครผู้ชายคนนี้มีประสบการณ์ด้านผู้หญิงมาอย่างโชกโชนประสบความสำเร็จด้านหน้าที่การงานมาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ เขาคงไม่ยอมเป็หมูในอวยให้ใครเคี้ยวเล่นง่ายๆดีเท่าไหร่ที่นี่เป็การพูดทางโทรศัพท์อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องห่วงเื่สีหน้าแววตาตัวเอง
“อินรักคุณค่ะไม่ได้รักมากกว่าใคร แต่รักคุณคนเดียว”
“ขอบคุณครับอินแล้วคุณจะไม่ผิดหวังเลยที่เลือกรักผมคนเดียว”
“อินก็เชื่อแบบนั้นค่ะคุณต้า”
สองวันถัดมางานทำบ่อบำบัดน้ำเสียของโรงงานอินทิราได้ดำเนินการต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และหลายวันหลังจากนั้นเสี่ยวุฒิพงษ์ก็เงียบหายไปไม่มารบกวนอินทิราอีกแม้แต่เสียงผ่านโทรศัพท์ฝ่ายวศินก็ใช้วิธีขอเงินจากมารดาก่อนเงียบหายไปอีกคนศศิวิมลไลน์มาแสดงความยินดีคนบุญหล่นทันและอินทิราก็โม้กลับไปไม่ให้น้อยหน้าเช่นเดียวกับอภินันท์ที่ยังมีคุยกันบ้างแต่เน้นเล่าเื่ลูกสาวของตนเสียเป็ส่วนใหญ่
ข่าวคู่รักพันล้านอย่างธานินทร์ วราเวศกุล กับ อินทิรา หวันวัฒนาเริ่มเป็ที่กล่าวขานในวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ายชายขยันมารับฝ่ายหญิงออกไปทานอาหารมื้อเที่ยงแล้วแต่เวลาว่างจะตรงกันเพราะอินทิราพยายามหาข้ออ้างมาบ่ายเบี่ยงนัดมื้อค่ำเสมอ หรือถ้ารับนัดก็เลือกเฉพาะงานเลี้ยงที่จะได้ควงแขนธานินทร์เพื่อเปิดตัวต่อสังคมแต่มักจะบอกฝ่ายชายไว้ล่วงหน้าเสมอว่าเลิกงานแล้วขอกลับบ้านเลย
“ผมให้ปฏิเสธสามครั้งเท่านั้นนะครับอิน”
ธานินทร์ขู่ทิ้งทวนก่อนถึงเวลาที่ต้องวางสายหลังถูกปฏิเสธนัดทานอาหารค่ำเป็ครั้งที่สามใน่เวลาสองสัปดาห์แห่งการคบหาหลังจากเหตุการณ์ไต่์ค้างกลางอากาศอินทิราก็บ่ายเบี่ยงที่จะอยู่ตามลำพังกับเขาในที่รโหฐานเสมอ ยิ่งนานวันเขายิ่งคิดมากว่าเธอจะฝังใจจนไม่กล้ามีอะไรกับเขาอีก
“อินปฏิเสธคุณสามครั้งแล้วเหรอคะ”
“ครับถ้ามีครั้งที่สี่ คุณโดนจับกดแน่”
ถึงกับจับกด!อินทิราถอนใจเฮือก หรือว่าเธอควรจะยอมเขาซะทีก็รู้อยู่แล้วว่าที่เขาช่วยเหลือเธอทุกอย่างก็เพราะ้าเื่นี้เื่เดียว
ตอนนี้กิจการของเธอก็เริ่มไปได้สวยหลายวันมานี้ลูกค้าสาวๆ ก็เดินเข้าร้านมากเป็ประวัติการณ์คงคิดว่าขนาดหนุ่มชื่อดังของจังหวัดยังหลงเสน่ห์ความงามของเ้าของสินค้าจึงอยากสวยอยากงามอย่างเธอบ้างงานฝ่ายผลิตฝ่ายการตลาดก็ราบรื่นจนเธอเริ่มวางแผนเวลาว่างเพื่อจะเข้าห้องทดลองสกัดน้ำมันหอมระเหยกลิ่นใหม่ได้บ้างแล้ว
ทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดีแต่เธอกลัวอะไรอยู่ทำไมถึงรู้สึกว่ายังไม่พร้อมสำหรับการผูกสัมพันธ์ลึกซึ้งกับธานินทร์ทั้งที่เธอก็นอนคิดถึงเขาทุกคืน
‘หมวย ทำไงดี’
อินทิราส่งไลน์ถึงศศิวิมลแก้กลุ้ม
‘เื่ไร’
‘คุณต้าเค้าขอนอนด้วยอ่ะ’
เอาตรงๆแบบนี้แหละ จะได้เข้าใจกันง่ายๆ อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งก็ส่งสติ๊กเกอร์ใตาโตกลับมาก่อนข้อความ
‘เขายังไม่เสร็จแกอีกเหรอ!!!’
นี่เขาต้องเสร็จเธอเหรอ! อินทิราอึ้งไปสามวินาทีก่อนกดแป้นพิมพ์ตอบไปว่า
‘อือ’
‘แล้วรอไรอยู่ เดี๋ยวก็เสร็จคนอื่นหรอก’
‘ฉันกลัว’
ศศิวิมลไม่ตอบกลับมาแต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทันทีอินทิรากดรับสายเพื่อนแล้วถอนใจเฮือกให้กับคำถามที่ว่า
“แกกลัวอะไรอินผู้ชายเพอร์เฟกต์ขนาดนั้น หล่อก็หล่อ รวยก็รวยผู้หญิงที่ไหนก็ฝันอยากนอนด้วยทั้งนั้น”
“ก็ฉันไม่เคยแกว่ามันไม่น่ากลัวเหรอ ถ้าเกิดเขาเป็องเป็เอดส์ขึ้นมาฉันจะทำไง”
“โอ๊ยเพื่อนฉันจะอินโนเซนต์เกินเหตุไปแล้วมั้ง เพลย์บอยระดับ ‘ต้า วราเวศ’ เขาไม่ปล่อยตัวกับผู้หญิงขนาดนั้นหรอกน่า เขาก็กลัวเอดส์พอๆกับกลัวทำผู้หญิงป่องกลางนั่นแหละฉันว่าในลิ้นชักหัวเตียงเขาต้องมีถุงยางอย่างน้อยสองโหล ในคอนโซลรถอีกสามโหล เผลอๆในกระเป๋ากางเกงในก็มี”
“กางเกงในผู้ชายมีกระเป๋าด้วยเหรอหมวย”
“ไอ้อิน!ไม่ตลกสักเื่จะได้ไหม”
“ตลกตรงไหนก็ฉันไม่รู้”
“เออๆสรุปก็คือแกไม่ต้องกลัวเื่นั้นหรอก คุณต้าเขาเซฟตัวเองสุดๆ อยู่แล้วเขาคงไม่สะเพร่าเมาแล้วขับอย่างพี่อิฐหรอกน่าไม่งั้นป่านนี้มีลูกเต็มบ้านเต็มเมืองไปแล้ว”
อินทิราถอนใจเฮือกเมื่อเพื่อนพาดพิงถึงเื่ที่ไม่อยากคิดถึงไม่อยากได้ยิน
“แกยี่สิบแปดแล้วนะอินไม่แน่ว่าป่านนี้เยื่อพรหมจรรย์ใกล้หมดอายุอาจเสื่อมสภาพหรือย่อยสลายไปตามวันเวลาจนคุณต้าเขาไม่รู้ก็ได้นะว่าแกยังจิ้นแต่ฉันมั่นใจว่ายังไงซะเขาก็ต้องติดใจ แกออกจะหน้าสวย หุ่นเซี้ยะผิวก็ขาวออร่าน่ากินซะขนาดนั้น พยายามเอาใจเขา จับให้อยู่หมัดถ้าทำได้ก็หลอกล่อให้เขาลืมใส่ถุงยางแล้วก็ป่องกลางกับเขาซะ”
“หมวย!!”
“ฉันพูดจริงนะหรือแกอยากให้เขาฟันฟรี เช็ดแล้วทิ้ง” ศศิวิมลใช้น้ำเสียงเป็จริงเป็จัง“แกกำลังได้โอกาสทองที่ผู้หญิงทั้งเมืองจ้องตาเป็มันอยู่นะอินและแกกับเขาก็โตพอที่จะเลือกทางเดินชีวิตให้ตัวเองอายุอานามก็มากพอจะนึกถึงเื่สร้างครอบครัวได้แล้ว เป็คุณนายวราเวศ ใช้ชื่อนางอินทิรา วราเวศกุล นี่โก้ไม่หยอกเลยนะแก ลองคิดดู”
อินทิราพูดอะไรไม่ออกได้แต่ทำเสียงอืออาแล้วพยักหน้ากับโทรศัพท์ก่อนบอกลาเพื่อนไปด้วยการส่งท้ายว่าเธอจะพยายามคิดตามที่เพื่อนแนะนำ ผู้หญิงอายุยี่สิบแปดกับผู้ชายอายุสามสิบสองโตพอสำหรับการคิดถึงเื่สร้างครอบครัวแล้วแต่ทว่าเขาจะคิดเหมือนเธอไหม ในเมื่อเป้าหมายของการคบหากันสำหรับธานินทร์คือค่ำคืนแสนสุขบนเตียงนุ่มๆในขณะที่เธอ้า... เธอ้าอะไร
กำลังหนุนความมั่นคงทางธุรกิจหรือผู้ชายสักคนที่คุ้มครองเธอได้แค่นั้นจริงๆ หรือ แล้วถ้าวันหนึ่งวันใดที่ไม่มีเขาเธอจะยังยืนอยู่ด้วยลำแข้งของตัวเองเหมือนที่บิดาเคยยืนได้ไหมในเมื่อเธอเป็แค่ผู้หญิงตัวคนเดียวแถมมีคนจ้องฉวยโอกาสรังแกเอารัดเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลาถ้าวันหนึ่งไม่มีธานินทร์อยู่เคียงข้างหรือเธอเป็อะไรไป จะเกิดอะไรขึ้นกับ ‘INDIRA’ ของพ่อ
เป็คุณนายวราเวศใช้ชื่อ นางอินทิรา วราเวศกุล อาจโก้ไม่หยอก แม้นั่นจะไม่ใช่สิ่งที่เธอ้าแต่ถ้าเธอมีลูกกับธานินทร์เขาคงไม่ใจร้ายทิ้งขว้างเธอกับลูกอย่างไร้เยื่อใยในวันที่หมดรักกันแล้วและเผื่อสักวัน ถ้าเธอเป็อะไรไปลูกของเธอก็จะเป็ทายาทในทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอมีและลูกของเธอต้องปลอดภัยจากภัยมืดหลายๆ ด้าน เพราะมีบารมีของคนเป็พ่อคุ้มครอง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในเย็นวันศุกร์สายจากหน้าร้านบอกมาว่ามีลูกค้า้าพบเธออินทิรารับคำแล้วออกจากห้องทำงานไปพบลูกค้าสาวสวยที่นั่งรออยู่บนโซฟาสีขาวในโซนรับรองแขกซึ่งกั้นเขตจากบริเวณหน้าร้านไว้ด้วยมู่ลี่คริสตัสสีรุ้ง
“สวัสดีค่ะดิฉันอินทิรา เ้าของร้านค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”หญิงสาวเอ่ยทักทายและแนะนำตัวเองตามมารยาท
“สวัสดีฉันชื่อเนย เป็เมียคุณต้า”
อาการเชิดหน้าคอแข็งเกิดขึ้นกับสตรีทั้งสองพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย
“ไม่ทราบว่าได้เป็ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ” อินทิราเลิกคิ้วถามกลับไปเมื่อเห็นอีกฝ่ายกัดฟันมองตอบมาแบบไร้เสียง เธอก็คลี่ยิ้มให้ “ถ้าครั้งล่าสุดไม่ได้อยู่ภายใน่เวลาที่ดิฉันกำลังคบหาอยู่กับคุณต้า ดิฉันไม่ถือสาค่ะ”
“ถ้าบอกว่าครั้งล่าสุดคือเมื่อคืนหล่อนจะว่าไง”
“แหมต้านี่ไม่ไหวเลย แค่อินอ้างว่าเหนื่อย อยากพักบ้างสักคืนก็ยังอตุส่าห์ไปรบกวนผู้หญิงอื่นมาแก้ขัดจนได้ขอโทษจริงๆ นะคะ ต่อไปอินจะดูแลคนรักของอินดีๆ ไม่ให้ไปรบกวนคุณเนยอีกแน่นอนค่ะ”
แบรนด์แอมบาสเดอร์เครื่องสำอางสวยใสไร้มลพิษแสร้งถอนใจใหญ่ทั้งที่ในใจกำลังเดือดปุดๆ ผู้ชายคนนี้ขาดเื่อย่างว่าไม่ได้เลยหรือไง ขนาดคบกับเธออยู่แท้ๆยังมีแก่ใจไปยุ่งกับกิ๊กเก่า พอเธอไม่ยอมง่ายๆ ก็หาที่ระบายแก้ขัดหรือไงเธอรึอุตส่าห์ทำใจไม่คิดถือสาเื่ผู้หญิงในอดีตของเขาเพราะเข้าใจธรรมชาติของผู้ชายในระดับหนึ่งแต่ถ้าขนาดมีเธอแล้วยังมีแก่ใจไปยุ่งกับผู้หญิงอื่นนี่มันก็เกินไป
“นี่แก มาทีหลังอย่าทำเบ่งแล้วอย่าคิดว่าต้าเค้าจะจริงจังด้วย ไม่มีทางหรอกยะ” คนมาก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงและภาษาพูดทันทีด้วยความหมั่นไส้อาการไม่ยี่หระของสาวมั่น
“คงเหมือนกันนั่นแหละค่ะถึงมาก่อนก็อย่าคิดว่าแน่ เห็นๆ กันอยู่นี่คะว่าเขาก็ไม่ได้จริงจังกับคุณไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มาหาฉันถึงที่”
“อีนังหน้าด้านไร้ยางอาย แย่งผัวชาวบ้าน” คนบุกถึงที่ผุดลุกขึ้นชี้หน้าประจานเ้าถิ่นเสียงดังทันที
“กรุณาใช้ถ้อยคำสุภาพที่นี่ไม่ใช่ตลาดนัดค้าสัตว์ ไม่มีชะนี อย่ามาร้องผัวๆ อยู่แถวนี้” อินทิรารีบลุกขึ้นยืนตรงเชิดหน้า เธอจะไม่ยอมให้ใครมายืนค้ำศีรษะว่ากล่าวเด็ดขาด โดยเฉพาะในเื่ที่เธอไม่ผิด
“กะ...แกอีนัง”
“ออกไปจากร้านฉันเดี๋ยวนี้!”สิ้นคำสั่งเสียงเด็ดขาดลูกค้าที่มีอยู่สองรายกับพนักงานขายหน้าร้านต่างพากันยืนนิ่งและเงียบกริบเบนเป้าสายตาจากสองสาวไปหาร่างสูงสง่าที่กำลังก้าวเข้ามาในร้านอย่างมาดมั่น
อินทิราเชิดหน้าขึ้นเหล่หางตาไปยังเ้าของดวงตาคมกริบที่กำลังจับจ้องเธออยู่ริมฝีปากหยักสวยของเขาเม้มสนิทเป็เส้นตรงเหมือนคราวก่อนที่เคยทำผิดแล้วมางอนง้อขอโทษเธอแต่วันนี้ดวงตาคู่นั้นไร้แววสำนึกผิด ออกจะระริกระรี้กว่าที่ควรเป็ด้วยซ้ำคงกำลังรอชมศึกชิงชายอยู่ด้วยความลำพองใจสิท่าชอบนักใช่ไหมที่ได้เห็นผู้หญิงทะเลาะตบตีกันเพื่อแย่งตัวเอง
ฮึผู้ชาย!
อินทิราเชิดใส่ผู้ชายด้วยหางตาแล้วหันกลับมายังผู้หญิงตรงหน้าที่ยังยืนกัดฟันจิกตาใส่เธอไม่เปลี่ยนท่าโดยไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของใครอีกคน
“ฮึคิดว่าฉันกลัวหรือไง เถียงไม่ออกล่ะซี่ ถึงได้รีบไล่”คนมาเยือนเชิดหน้าอย่างได้ทีที่เ้าบ้านแก้ปัญหาด้วยการไล่ส่งซึ่งเธอถือว่าเป็การแสดงออกของคนไร้ทางสู้
“ค่ะฉันไม่เถียง เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าคุณต้าเป็ผู้ชายแบบไหน”
“แบบไหนยะ”ลอยหน้าโต้กลับไปด้วยเสียงเหยียดเย้ย
อินทิรายกยิ้มมุมปากก่อนตอบไปด้วยเสียงหวานกังวานที่ต่อให้ยืนห่างเธอสักสิบก้าวก็ต้องได้ยินชัด
“เ้าชู้เพลย์บอย หญิงเพียบ ฟันแล้วทิ้ง มีเซ็กซ์ได้กับผู้หญิงทุกคนที่เขาพอใจต่อให้สวยราวนางฟ้านาง์เขาก็ไม่มีวันจริงจังด้วยผู้หญิงเป็แค่ของเล่นบนเตียงสำหรับเขาเท่านั้นไม่ทราบว่าคุณเนยรู้อย่างที่ดิฉันรู้หรือเปล่าคะ”
แปะ!แปะ! แปะ!
เสียงปรบมือเป็จังหวะสามแปะดังจากด้านหลังคนอ้าปากตาค้างรีบหันไปมองอย่างสงสัยว่าใครกล้าขัดจังหวะแล้วแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้เห็นใบหน้าและแววตาของ...
“คุณต้า!”
ธานินทร์ไม่ได้สนใจคนที่เรียกชื่อเขาด้วยเสียงแหบแห้งเป้าสายตาของเขายังจับนิ่งอยู่ที่ใบหน้าสวยบรรเจิดซึ่งกำลังเชิดมองตอบกลับมาอย่างไม่กริ่งเกรงคำพูดที่อินทิราก๊อปปี้มาจากปากเขานั้นทำเอาคันยุบยิบในหัวใจเหมือนถูกประจานต่อหน้าสุภาพสตรีมากมายให้ร้านนี้อย่างไรไม่รู้ แต่หลังจากหายคันแล้วก็ได้สำนึกรู้อีกเื่ว่าอินทิราเป็คนความจำดีไม่แพ้เขาแต่ในกรณีนี้เขาไม่อยากให้เธอจำได้เลย ให้ตาย...
เขาเคยสงสัยว่าอินทิรามีเหตุผลอะไรถึงปฏิเสธนัด่เย็นของเขาบ่อยครั้งทั้งที่เธอก็บอกว่ารักเขาเต็มปากเต็มคำหรือเธอยังมีปัญหาเคร่งเครียดอะไรที่ยังไม่ได้บอกให้เขารู้หรือยังคิดมากเื่เหตุการณ์ค้างคาวันนั้นสังเกตได้ว่าหลายครั้งที่พบหน้ากันเธอจะเงียบไป ทำหน้าคิดหนักอยู่ตลอดเวลาเขาเกรงว่าเธอจะกังวลเื่ขึ้นเตียงกับเขาขนาดหนักจึงพยายามไม่รุกมากจนน่าเกลียดดีที่ปกติ่เย็นของวันธรรมดาเขาแทบไม่ว่าง แต่วันนี้ว่าง จึงคิดว่าเป็ไงเป็กันต้องลองมาพูดกันให้รู้เื่ และตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าทำไม...
อินทิรากลัวถูกฟันแล้วทิ้งกลัวว่าเขาจะไม่จริงจังกับเธอในขณะที่เขากำลังรู้สึกว่าตัวเองจริงจังกับผู้หญิงคนนี้มากเกินไปด้วยซ้ำ นี่สินะเหตุผลหลักที่เธอไม่ยอมเขาง่ายๆ และนี่อีกกระมังที่ทำให้เขาลืมเธอไม่ลง... ไม่ลืมซ้ำยังปรารถนาในตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
เอาวะ!วันนี้เป็ไงเป็กัน เขาต้องได้ผู้หญิงคนนี้...
หนึ่งเดือนกว่าเข้าไปแล้วที่ผู้ชายอย่างเขาต้องข่มกลั้นความปรารถนาทนอึดอัดคับแน่นกายหนุ่มกับการขาดผู้หญิงร่วมเตียง! เขาไม่เคยต้องทนอดแต่กลับอดทนมาได้เพื่อรอเธอ... บอกไปพระเ้ายังไม่อยากเชื่อ!!
“แหมไม่นึกว่าจะเจอต้าที่นี่ คิดถึงจังเลยค่ะ”
สาวสวยร่างอวบอิ่มกว่าอินทิราเล็กน้อยรีบก้าวเข้าไปยืนขนาบข้างร่างสูงใหญ่ที่ยังยืนจ้องหน้าสบตากับคู่กรณีของเธออย่างเอาจริงเอาจังธานินทร์ไหวศีรษะแล้วเบือนสายตาไปยังคนที่ยังไม่กล้าแตะต้องตัวเขาคงเพราะรู้ตัวว่าเธอกำลังสร้างปัญหาให้ตัวเองด้วยวิธีโง่ๆแต่ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปากพูดอะไร เสียงของอินทิราก็ดังขึ้น
“ก็ไหนว่าเพิ่งเจอกันเมื่อคืนห่างกันยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก็คิดถึงกันซะแล้ว คงจะรักกันมากสินะคะ”
เธอกัดฟันพูดยกมือกอดอกเชิดหน้าให้สูงเข้าไว้เพื่อจะได้สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆพยายามสั่งตัวเองว่าอย่าเสียงสั่น อย่าร้องไห้อย่าแสดงความอ่อนแอหรือแม้แต่ท่าทีของคนขี้แพ้ออกไปให้ใครเห็นถ้าวันนี้ธานินทร์เลือกผู้หญิงคนนั้น เธอจะยอมรับและเลิกล้มความตั้งใจทุกอย่างยอมก้มหน้ารับผลที่จะเกิดขึ้นในอนาคตตามลำพัง...
แต่ถ้าเขาเลือกเธอ...เธอจะยอมทุ่มเทให้ผู้ชายคนนี้หมดตัวหมดใจ
ธานินทร์ส่ายหน้าปฏิเสธข้อกล่าวหานั้นทันทีเหล่ตามองหญิงสาวข้างกายอีกครั้งก่อนถอนใจเฮือก
“ทำแบบนี้ทำไมครับเนยผมคิดว่าคุณเข้าใจเสียอีกว่าขอบเขตระหว่างคุณกับผมมันแค่ไหน”
น้ำเสียงและถ้อยคำที่ใช้ยังคงเป็ผู้ชายคนเดิมที่สองสาวรู้จักสุภาพบุรุษอย่าง ธานินทร์ วราเวศกุลไม่เคยใช้ถ้อยคำหยาบคายหรือขึ้นเสียงใส่ผู้หญิงคนไหนโดยเฉพาะผู้หญิงที่เคยร่วมสัมพันธ์ทางกายด้วย ต่อให้ไม่รักไม่ชอบแต่ก็ไม่เคยดูถูกเหยียดหยามด้วยคำพูดหรือการแสดงออกถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ
“เอ่อ...แต่เนยรักคุณนะคะ เนยไม่อยากเสียคุณไปให้ใครนี่คะต้า”
“แล้วนายสันต์กับนิคกี้ล่ะคุณก็รักเหมือนกันใช่ไหม”
เขาเลิกคิ้วถามถึงเพื่อนในแก๊งค์เดียวกันเบาๆไม่มีเจตนาจะประจานผู้หญิงตรงหน้าแต่้าให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้โง่คิดว่าเธอมีเขาคนเดียวต่อให้เธอจะเสียสาวให้เขาก็ไม่เกี่ยวเพราะสำหรับผู้ชายที่ผ่านเยื่อพรหมจรรย์ของผู้หญิงมามากต่อมากโดยไร้ความรู้สึกทางใจเป็ที่ตั้งย่อมไม่รู้สึกผูกพันลึกซึ้งกับสิ่งนั้นมากไปกว่าความสนุกตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่เป็รายๆไปเท่านั้น
“ต้าคุณน่าจะรู้นะว่าทำไมเนยถึงรักคุณ”
หญิงสาวใและกัดฟันเงียบกริบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเศร้าซึมเธอรักผู้ชายคนนี้มาก มากขนาดยอมเสียตัวให้เขาแต่ที่พลาดไปกับคนอื่นเป็ครั้งคราวก็เพราะเขาปล่อยให้เธอเหงาเปล่าเปลี่ยวนานเกินไป
เพื่อนในกลุ่มของเขาก็เข้ามาตีสนิทจีบเธอ ออดอ้อนป้อนคำหวานเข้าใส่จนเธอใจอ่อนหลวมตัวมีอะไรด้วยเพราะอารมณ์ชั่ววูบไม่นึกเลยว่าธานินทร์จะรู้มานานแล้วแต่ไม่เคยต่อว่าหรือแสดงออกว่าแคร์เธอเลย
ธานินทร์ส่ายหน้าไม่ยอมสนใจคำพูดของอีกฝ่ายเขาเอ่ยถึงสิ่งที่ตัวเอง้าสื่อสารออกไป
“ผมจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ผมพบคุณก็เดือนกว่ามาแล้วก่อนที่ผมจะพบคุณอิน” บอกย้ำระยะเวลาเสียงดังฟังชัดหวังให้อินทิราได้ยินชัดกว่าใคร ยอมโกหกนิดหน่อยเพื่อสร้างคะแนนนิยม เพราะจริงๆแล้วมันเป็วันเดียวกับที่เขาพบอินทิรา และเป็ครั้งแรกที่เขานอนกับผู้หญิงที่เคยนอนด้วยมาเป็ปีๆแต่กลับคิดถึงผู้หญิงอีกคนที่เพิ่งรู้จักแค่วันเดียว
“และที่คุณโทรมาหาผมเมื่อสองสามวันก่อนผมก็บอกไปแล้วว่าให้เราจบกันแค่นั้น เพราะตอนนี้ผมไม่ว่างแล้วเนยเข้าใจไหมครับว่าอะไรที่ไม่ว่าง”
“ต้า...”
“หัวใจครับตอนนี้หัวใจผมไม่ว่าง และหลังจากนี้ร่างกายก็คงไม่ว่างสำหรับผู้หญิงคนไหนอีก...”
รอยยิ้มบางๆมีให้หญิงสาวข้างกายที่หน้าถอดสีด้วยความรู้สึกเห็นใจและอยากให้จากกันด้วยดีก่อนหันไปมองสบตาคนที่ค่อยๆคลายท่าทีจากการยืนกอดอกเชิดหน้าคอแข็งเป็อ่อนยวบและนิ่งงันราวถูกมนต์สะกด เมื่อเขาเอ่ยต่อคำขณะจ้องตาเธอไม่กะพริบ
“...นอกจากคนที่อยู่ในหัวใจ”
ธานินทร์ก้าวเข้าไปใกล้เป้าหมายตาไม่สนใจผู้หญิงอีกคนที่เพิ่งกรีดร้องเบาๆก่อนวิ่งออกจากร้านไปด้วยความอับอายขายหน้าเขายื่นมือไปจับปลายนิ้วเรียวสวยของอินทิรามากุมไว้แล้วใช้อีกมือประกบไว้มั่น เอียงใบหน้าเล็กน้อยเพื่อมองสบตาแล้วเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
“อยากปฏิเสธไหมครับว่าคุณไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น”
อินทิรามองสบตาคนตั้งคำถามดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่เขาเลือกเธอแต่ก็รู้สึกเห็นใจและแสลงใจกับสิ่งที่เขาทำกับผู้หญิงอีกคนเธอผิดไหมที่แย่งผู้ชายคนนี้มาจากผู้หญิงคนนั้น ไม่น่า...เพราะเชื่อว่าต่อให้ไม่มีเธอ ผู้ชายคนนี้ก็คงไม่คิดจริงจังกับผู้หญิงคนนั้นหรือแม้แต่คนที่เขากำลังบอกรักทางอ้อมอยู่ในขณะนี้ เธอจะเชื่อเขาได้สักกี่น้ำและเขาจะรู้สึกแบบนี้กับเธออีกสักกี่วัน
“ไม่ปฏิเสธค่ะฉันยินดีจะเป็ผู้หญิงคนพิเศษที่สุด คนแรกและคนเดียวของคุณ”
ธานินทร์เผลอยิ้มกว้างด้วยความรู้สึกทึ่งจัดอินทิราความจำดีเยี่ยมกว่าที่เขาคิดไว้หลายเท่านักนี่เขาเผลอโยนเชือกเส้นนั้นให้เธอมัดเขาแน่นเหนียวขนาดนี้ได้ยังไงนะ แต่ช่างเถอะเพราะตอนนี้เขาไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิดที่เคยพูดประโยคนั้นออกไป...มือใหญ่ทั้งสองยกอุ้งมือบางในการขึ้นจรดริมฝีปากลงไปหนักๆ
“ไปดินเนอร์กับผมนะครับ”เขาบอกหลังเงยหน้าขึ้น
“ค่ะขอขึ้นไปเอากระเป๋าก่อนนะคะ”
“ผมจะรออยู่ตรงนี้”
“ค่ะ”อินทิราส่งยิ้มให้ก่อนหันหลังจากไปอย่างเขินอายสายตาคนในร้านและรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของคนที่กำลังมั่นใจเต็มที่ว่าคืนนี้ต้องได้ในสิ่งที่เขา้า
เธอเลือกแล้วตัดสินใจไปแล้ว โดยไม่แน่ใจว่าการลงทุนครั้งนี้มีอะไรเป็เดิมพัน ยอมรับว่ากลัวแต่ไม่หวาดหวั่น ก็รู้อยู่แล้วว่าความแน่นอนคือความไม่แน่นอนอนาคตเป็เื่ที่คาดเดาหรือกำหนดไม่ได้ แต่ปัจจุบันต่างหากที่สำคัญและเธอ้าเป็ปัจจุบันของผู้ชายคนนี้เพื่อที่เขาจะได้ทำให้เธอได้มาซึ่งอะไรหลายๆ อย่างในอนาคต
**** แจ้งนักอ่านค่ะ ไรท์เพิ่งมาลงนิยายในเวปนี้ ยังงงๆ กับระบบอยู่ เลยยังหาวิธีเปิดอ่านคอมเม้นต์ของนักอ่านไม่ได้นะคะ
นิยายทุกเื่ของไรท์ จะลงให้อ่านเป็ตัวอย่างเท่านั้น ลงไม่จบ เลยไม่ได้ติดเหรียญค่ะ
ท่านใดสนใจอ่านต่อจนจบเื่ สามารถโหลดอีบุ๊คได้ที่ meb ค่ะ
3K
