คิมหันต์ซ้อมบาสฯ ตอนเช้าเสร็จแล้ว ก็รีบเปลี่ยนเสื้อเพื่อเข้าเรียน เขารู้สึกแปลกใจมากที่ไม่เห็นออยเฟ่ย์
ออยเฟ่ย์ไม่สบายรึเปล่า ?
ก็เปล่านี่นา....เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลย.........
เอ...หรือจะเกิดอะไรขึ้นกับออยเฟ่ย์นะ...??
คิมหันต์คิดอย่างร้อนใจ เขาจึงรีบเปลี่ยนเสื้ออย่างรวดเร็ว และรีบร้อนออกจากห้องนักกีฬา แต่แล้วเขาก็ใเมื่อเห็น.......
“ออยเฟ่ย์?”
หญิงสาวยืนรอเขาอยู่ด้านหน้าของห้องนักกีฬา ั์ตาของออยเฟ่ย์บวมแดงช้ำเหมือนผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ใบหน้าของเธอแดงเล็กน้อยเหมือนคนเป็ไข้
“ขอโทษนะคิม ที่ฉันไม่ได้ไปโรงยิมตอนเช้าน่ะ”
“ออยเฟ่ย์!! เธอเป็อะไรรึเปล่า? ทำไมหน้าแดงแบบนี้?? แล้วตาเธออีก.....ทำไมบวมขนาดนี้?”
คิมหันต์เดินเข้าหาออยเฟ่ย์อย่างใ เมื่อสำรวจใบหน้าของเธอแล้วพบสิ่งผิดปกติ เขาเอามืออังไปที่หน้าผากของเธอ และรับรู้ได้ถึงความร้อนที่หน้าผาก
“เธอไม่สบายนี่ เป็ไข้รึเปล่า? ”
“อืม..นิดหน่อยน่ะ”
ออยเฟ่ย์พยักหน้ารับคำของคิมหันต์ก่อนจะหลบตาลง เพราะเธอไม่อยากเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ชายหนุ่มรับรู้
“เธอกลับบ้านซะ เดี๋ยวฉันไปส่ง!!”
“รอฉันตรงนี้นะ!! อย่าไปไหนเด็ดขาด!!!”
คิมหันต์บอกออยเฟ่ย์เสียงเฉียบขาด และชี้นิ้วสั่งให้เธอนั่งรอเขาอยู่ด้านหน้าห้องพักนักกีฬา ส่วนตัวเขาก็รีบวิ่งตรงขึ้นไปยังตึกเรียนของปี 4 ทันที
หญิงสาวนั่งลงที่เก้าอี้ เธอรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว ร้อนๆ หนาวๆ เหมือนจะเป็ไข้
เธอรู้สึกซาบซึ้งที่คิมหันต์เป็ห่วงเธอ แต่เธอกลับอยากให้เขาเป็ชายหนุ่มอีกคนมากกว่า
คิมหันต์ตรงไปยังห้องพักอาจารย์ และแจ้งเื่ที่ออยเฟ่ย์ไม่สบายกับอาจารย์ประจำชั้น พร้อมกับขออนุญาตพาเธอกลับบ้าน
คิมหันต์ใช้เวลาไม่นานนักกับการที่ขออาจารย์เพื่อออกนอกโรงเรียน จากนั้นเขาก็ตรงกลับไปยังหน้าห้องพักนักกีฬา
ออยเฟ่ย์กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ ใบหน้ายังคงแดงเพราะพิษไข้ คิมหันต์จึงตรงเข้าฉุดมือออยเฟ่ย์ให้เดินตามเขาออกจากโรงเรียน และเรียกแท็กซี่เพื่อพาเธอไปหาหมอ จากนั้นก็พาเธอไปส่งที่บ้าน
ที่บ้านของออยเฟ่ย์นั้นไม่มีใครอยู่บ้าน เนื่องจากพ่อกับแม่ของออยเฟ่ย์ไปทำงาน
คิมหันต์พาออยเฟ่ย์ขึ้นไปนอน้า และสั่งให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
ส่วนตัวเขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อชุบน้ำ และค่อยเดินกลับขึ้นไปหาเธอ พร้อมกับนำผ้าขนหนูที่ชุบน้ำหมาดๆ แล้วโปะไปที่หน้าผากของเธอซึ่งนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง
“นอนพักซะนะ มีอะไรก็เรียกฉันล่ะ”
คิมหันต์บอกออยเฟ่ย์น้ำเสียงอ่อนโยน หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย เขายิ้มให้ออยเฟ่ย์พร้อมกับลุกขึ้นเพื่อเดินออกจากห้องไป
“คิม”
“ขอบคุณมากนะ”
ออยเฟ่ย์ขอบคุณคิมหันต์อย่างจริงใจ ชายหนุ่มยิ้มและพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินออกจากห้องและปิดประตูเพื่อให้เธอนอนพักผ่อนเต็มที่
ออยเฟ่ย์มองตามแผ่นหลังของคิมหันต์อย่างซึ้งใจที่เขาเป็ห่วงเธอ แต่ทว่าความคิดของเธอกลับเต็มไปด้วยใบหน้าของเหมันต์และคำพูดของเหมันต์ยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ภายในหัวของเธอ
ถ้าหากเราชอบคิมหันต์ซะ........ก็คงจะดี.....
เราคงไม่ต้องมาปวดใจแบบนี้............
ออยเฟ่ย์ครุ่นคิดก่อนจะค่อยๆ ปิดตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาเพราะความเสียใจกับคำพูดของเหมันต์ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเธอ ซึ่งยากที่จะลืมเลือน
คิมหันต์เดินตรงไปที่ครัวเพื่อดูว่าภายในตู้เย็นมีอะไรที่พอจะทำเป็อาหารอ่อนๆ ได้บ้าง
หลังจากใช้ความคิดครู่หนึ่ง เขาก็พบว่าเขาสามารถทำข้าวต้มให้กับหญิงสาวได้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่รอช้ารีบเตรียมเครื่องปรุงและลงมือทำทันที
คิมหันต์ใช้เวลาไม่นานมากนักสำหรับการทำข้าวต้ม เนื่องจากเวลาเขาไม่สบายตอนเด็กๆ คุณแม่ของเขามักทำให้ทานเสมอ และเขาก็หายจากอาการไม่สบายทุกครั้งที่
ดังนั้นคิมหันต์จึงเรียนรู้วิธีทำข้าวต้มจากแม่ของเขา และคราวนี้คิมหันต์ก็หวังว่าออยเฟ่ย์จะหายจากอาการไข้เพราะสูตรของแม่เขาได้
คิมหันต์ถือข้าวต้มที่ใส่ถาดเอาไว้อย่างเรียบร้อย เดินขึ้นไป้าเพื่อนำไปให้ออยเฟ่ย์
ชายหนุ่มค่อยๆ เปิดประตูอย่างแ่เบา เพราะกลัวว่าเ้าของห้องจะตื่นขึ้นมา จากนั้นก็นำถาดข้าวต้มไปวางไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือที่อยู่ภายในห้อง
“ทำไม....ทำไม....”
เสียงของออยเฟ่ย์ที่ครางออกมาอย่างแ่เบาทำให้คิมหันต์ชะงักและหันไปมองหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างแปลกใจ และค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอ
“ไม่นะ.......”
ออยเฟ่ย์สั่นหัวไปมา น้ำตาไหลพราก เนื่องจากเธอกำลังฝันร้ายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“ออยเฟ่ย์!! ออยเฟ่ย์!! เป็อะไรรึเปล่า?”
คิมหันต์ตรงเข้าจับตัวออยเฟ่ย์และเขย่าเบาๆ เพื่อให้เธอรู้สึกตัว หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ั์ตาของเธอพร่าเลือนไปด้วยน้ำตา เธอจึงมองเห็นหน้าของคิมหันต์ไม่ชัด
“เหม..... ฉันชอบเธอนะ อย่าทิ้งฉันไปนะ....”
ออยเฟ่ย์ยันตัวขึ้นและกอดคอคิมหันต์เอาไว้แน่นอย่างขวัญเสีย เพราะเธอไม่อยากสูญเสียเหมันต์ไป
คิมหันต์ตะลึงและนิ่งอึ้งกับสิ่งที่หญิงสาวพูด
“ออยเฟ่ย์...นอนพักซะเถอะ ฉันไม่ทิ้งเธอหรอก”
คิมหันต์กล้ำกลืนความเสียใจ สวมบทบาทเป็เหมันต์ และดึงมือของออยเฟ่ย์ออกจากคอของเขา พร้อมกับประคองให้นอนลงบนเตียง
“จริงนะ…....”
ออยเฟ่ย์ถามออกมาด้วยเสียงที่แ่เบา ก่อนจะหลับตาลง และผลอยหลับไปด้วยพิษไข้
คิมหันต์จัดผ้าห่มให้กับออยเฟ่ย์ และมองหน้าเธอนิ่ง เขารู้สึกเสียใจอย่างมาก
แม้เขาจะรู้ว่าออยเฟ่ย์นั้นชอบเหมันต์มากแค่ไหน แต่การที่ได้ฟังจากปากของออยเฟ่ย์เอง ช่างเ็ปเหลือเกิน
“ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ ออยเฟ่ย์”
คิมหันต์กระซิบข้างหูออยเฟ่ย์เบาๆ ก่อนจะบรรจงจูบที่หน้าผากของเธออย่างแ่เบาและอ่อนโยน พร้อมกับถอยห่างออกไป
คิมหันต์เดินลงมาด้านล่างเพื่อกลั้นความเสียใจที่พุ่งขึ้นมาภายในใจของเขา
คิมหันต์จ้องมองโทรศัพท์อย่างนิ่งคิด ก่อนจะเดินตรงไปยังโทรศัพท์และหมุนโทรศัพท์เพื่อโทรออกไปหา....
“ฮัลโหล ฉันเอง”
“ออยเฟ่ย์ไม่สบายมาก หล่อน้านาย”
คิมหันต์บอกปลายสายให้รับรู้ และนิ่งเงียบฟังอีกฝั่งพูดกลับ
“ฉันไม่สนหรอกนะว่านายจะทำยังไง? แต่ฉันขอร้อง แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ช่วยกรุณามาดูแลหล่อนหน่อย หล่อน้านาย”
คิมหันต์เอ่ยปากขอร้องออกไปตรงๆ ซึ่งทำให้ปลายสายนิ่งอึ้ง
“อืม..รีบมาหน่อยนะ”
คิมหันต์บอกกับปลายสายก่อนจะวางโทรศัพท์ลง และยืนนิ่งใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ชายหนุ่มเดินไปหยิบเป้สะพายของเขาออกจากห้องนั่งเล่น และมองขึ้นไป้าห้องนอนของออยเฟ่ย์ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์
“เมื่อคนที่เธอ้าไม่ใช่ฉัน...ฉันก็หาคนที่เธอ้ามาให้แล้วนะ ออยเฟ่ย์”
คิมหันต์พึมพำเบาๆ คล้ายกับจะบอกออยเฟ่ย์ให้รับรู้ ก่อนจะเดินออกจากบ้านของออยเฟ่ย์ไปอย่างไร้จุดหมาย พร้อมกับความเสียใจที่ประดังใส่เขาอย่างมากมาย
287
