“เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน” ถังเซี่ยหยูถามพ่อบ้าน วันนี้เขาตั้งใจจะมาปรึกษาบิดาเื่ที่เขาได้รับเลือกให้ติดตามองค์ชายสามไปอยู่ที่อำเภอชิงไห่ แต่ไม่คิดว่าพอก้าวเข้าเรือนหลักมา ถึงได้รู้ว่าที่เรือนหลักกำลังมีเื่ “ท่านแม่ของข้าอยู่ที่ไหน”
“ซูอี๋เหนียงก็อยู่ที่เรือนหลักนี้ด้วยขอรับ เวลานี้ทั้งนายท่าน ฮูหยินใหญ่ และคุณชายใหญ่ต่างก็อยู่ที่นี่กันหมด ทุกคนกำลังรอคุณชายรองอยู่ขอรับ” พ่อบ้านตอบ
ถังเซี่ยหยูเข้าใจผิดคิดว่าฮูหยินใหญ่คงจะกลั่นแกล้งมารดาของตนอยู่แน่ เขารีบเดินเข้าไปในเรือนหลักทันที แต่ภาพที่เขาเห็นกลับทำให้เขาอดที่จะแปลกใจไม่ได้ ที่นั่งคุกเข่าอยู่ไม่ใช่แม่นมอิ๋งแม่นมของพี่ชายและยังเป็คนคอยรับใช้อยู่ข้างกายฮูหยินใหญ่หรอกหรือ
“ลูกคารวะท่านพ่อ ฮูหยินใหญ่ และพี่ใหญ่ขอรับ” ถังเซี่ยหยูทำความเคารพ “เอ่อ...เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับท่านพ่อ”
“แม่นมอิ๋งถูกจับได้ว่าแอบเอาของต้องห้ามเข้าไปวางไว้ที่เรือนพักของน้าซู ตอนนี้ท่านพ่อกำลังจะลงโทษนาง” ถังมู่หยางกระซิบบอกน้องชายเสียงเบา
“แต่แม่นมอิ๋งเป็คนสนิทของฮูหยินใหญ่ไม่ใช่หรือขอรับ” น้ำเสียงที่ถังเซี่ยหยูใช้พูดไม่ได้เบาเหมือนพี่ชาย ทุกคนที่ได้ยินต่างก็หันมามองเขาเป็ตาเดียว “ในบ้านหลังนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าแม่นมอิ๋งมีอำนาจมากมายขนาดไหน แม้แต่ของต้องห้ามยังแอบเอาเข้ามาในบ้านเราได้ หากจะบอกว่านางตัดสินใจทำเื่นี้คนเดียวมันจะไม่ดูแปลกไปหน่อยหรือขอรับ”
ถังเซี่ยหยูไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่า ‘ของต้องห้าม’ ที่ว่านั้นคืออะไร เพราะการที่ได้เห็นบิดาเข้ามาจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเอง เขาก็รู้แล้วว่าของต้องห้ามนั้นต้องเป็เื่เกี่ยวกับไสยศาสตร์มนต์ดำแน่นอน
นั่นก็เพราะในรัชสมัยก่อน อดีตฮ่องเต้เคยต้องมนต์ดำของพระสนม ทำให้การบริหารบ้านเมืองเข้าสู่ขั้นวิกฤติ ขุนนางที่จงรักภักดีบ้างก็ถูกปลด บ้างก็ถูกลดตำแหน่ง หรือแม้แต่มีคำสั่งปะา พอฮ่องเต้องค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์ จึงมีการตรากฎหมายใหม่เกี่ยวกับไสยศาสตร์มนต์ดำขึ้นมา หากพบว่าผู้ใดมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำไสยศาสตร์มนต์ดำก็ให้สั่งลงโทษสถานหนักทันที
“ดูไปแล้วคงมีคนอยากให้ท่านแม่ของข้าตายให้ได้จริงๆ” ถังเซี่ยหยูพูดขึ้นด้วยความโกรธอีกครั้ง
“น้องรอง มันไม่ใช่อย่างที่เ้าคิด” ถังมู่หยางรีบพูดขึ้น
“ข้าคิดอะไรหรือขอรับพี่ใหญ่” ถังเซี่ยหยูไม่มองหน้าพี่ชาย แต่สายตาโกรธแค้นของเขาไปตกที่ฮูหยินใหญ่แทน
ฮูหยินใหญ่ยังคงสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ นางพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้จนสุดกำลัง ในหัวของนางเวลานี้เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย นางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนใกล้ตัวจะกล้าทำเื่ร้ายแรงเช่นนี้
“ท่านพี่เ้าคะ กฎหมายของแคว้นระบุไว้ว่าอย่างไร ท่านพี่ก็ตัดสินไปตามนั้นเถอะเ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่พูดออกมาอย่างยากลำบาก
“โยนความผิดให้บ่าวรับใช้ ช่างเป็ทางออกที่ดีจริงๆ” ถังเซี่ยหยูยิ้มที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน “ข้าเสียใจด้วยนะแม่นมอิ๋ง โทษของเ้าคงไม่พ้นต้องถูกปะาชีวิต คราวนี้ไม่มีใครปกป้องเ้าได้อีกแล้ว”
“ไม่นะเ้าคะฮูหยิน ข้าไม่อยากถูกปะา ฮูหยินก็น่าจะรู้ว่าที่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อความสุขของท่าน “แม่นมอิ๋งะโขึ้นอย่างใ นางไม่คิดมาก่อนเลยว่านอกจากเ้านายจะไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่นางยังบอกให้นายท่านตัดสินโทษขั้นสูงสุดของแคว้นให้ตนอีก
“เ้าทำเพื่อความสุขของข้าจริงหรือว่านอิ๋ง” ฮูหยินใหญ่ถามเสียงเรียบ “เ้าเติบโตมาพร้อมกับข้าเหมือนพี่น้อง ข้าไว้ใจเ้ามากแค่ไหนเ้าไม่รู้หรือ แม้แต่ตอนนี้ข้าก็ยังยกให้เ้าเป็แม่นมของหยางเอ๋อด้วยซ้ำ แต่เ้ากลับตอบแทนความไว้ใจของข้าด้วยวิธีการเลวทรามอย่างนี้น่ะรึ เ้าคิดที่จะใส่ร้ายซูอี๋เหนียง จากนั้นเ้าก็จะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ข้าว่าข้าเป็คนบงการเื่ราวทุกอย่าง สุดท้ายเ้าก็จะหาทางเข้าหาท่านพี่ เ้าอยากเป็ฮูหยินใหญ่ของท่านพี่ใช่ไหม”
เมื่อเห็นว่าแผนการของตนถูกมองออกแล้ว และโทษปะาก็คงจะเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน แม่นมอิ๋งก็หัวเราะขึ้นมาด้วยความสะใจ “มารู้ตอนนี้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร เวลานี้มีใครในบ้านไม่รู้บ้างว่าเ้าเป็ฮูหยินใหญ่ใจร้าย เ้าสั่งลงโทษบ่าวรับใช้อย่างทารุณ ทั้งยังใช้งานและลงโทษซูอี๋เหนียงและคุณชายรองอย่างไม่มีเหตุผลอีก ตอนนี้ทั้งสองคนคงเกลียดเ้าจนเข้ากระดูกไปแล้ว โดยเฉพาะคุณชายรอง เ้าลองถามเขาดูสิว่าเขาเกลียดเ้ามากขนาดไหน”
“เ้าทำอย่างนี้ทำไม” ซูอี๋เหนียงถามขึ้น “ฮูหยินใหญ่ดีกับเ้าถึงเพียงนี้ แต่ทำไมเ้าถึงอยากทำร้ายนาง”
“ท่านแม่ขอรับ” ถังเซี่ยหยูเดินมาหยุดข้างกายมารดา
“หยูเอ๋อ แม่เคยบอกเ้าแล้วว่าฮูหยินใหญ่ไม่ใช่คนไม่ดี แต่ที่นางทำไม่ดีกับเราต้องมีเื้ัแน่ๆ ในที่สุดวันนี้เราก็จะได้รู้ความจริงกันแล้ว แม่ไม่อยากให้เ้ามีอคติกับนางอีก” ซูอี๋เหนียงบอกกับบุตรชาย
“เ้าเป็แค่อนุมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับข้า” แม่นมอิ๋งะโต่อว่าซูอี๋เหนียงเสียงดัง “ถ้าไม่มีเ้า คนที่จะได้เป็อนุของนายท่านต้องเป็ข้า ข้าหลงรักนายท่านมาก่อนเ้าเสียอีก ข้าเข้าใจดีที่ฮูหยินใหญ่ได้แต่งกับนายท่านก็เพราะทั้งสองครอบครัวต่างก็มีฐานะที่เหมาะสม แต่เ้าเป็ใคร! เ้าเป็แค่ลูกของเด็กรับใช้ในบ้านของนางเท่านั้น เ้าก็แค่โชคดีที่ได้มาเสนอหน้าต่อหน้านายท่านแค่ไม่กี่ครั้งแล้วนายท่านก็เกิดพอใจ ตอนนั้นข้าเคยบอกให้ฮูหยินใหญ่คัดค้านไม่ให้นายท่านรับเ้าเข้ามาเป็อนุ แต่ฮูหยินใหญ่ก็ไม่ทำตามคำขอร้องของข้า นางกลับแต่งเ้าเข้ามาด้วยพิธีการรับอนุอย่างถูกต้อง ในเมื่อพวกเ้าได้นายท่าน แต่ทิ้งให้ข้าต้องทนทุกข์ที่เห็นนายท่านรักใคร่พวกเ้า เช่นนั้นข้าก็แค่คอยยุยงให้พวกเ้าเกลียดกันก็พอแล้ว”
“เ้าคิดว่าทำอย่างนี้แล้วนายท่านจะหันมามองเ้าอย่างนั้นหรือ” ซูอี๋เหนียงยิ้มเยาะ “ไม่มีวันนั้นหรอก นายท่านพึงพอใจในตัวข้าก็จริง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่านายท่านจะไม่รักฮูหยินใหญ่ เ้าไม่แปลกใจบ้างเลยหรือว่าเพราะเหตุใดตำแหน่งอย่างนายท่านถึงมีอนุแค่คนเดียว เพราะนายท่านเกรงใจฮูหยินใหญ่และไม่อยากทำให้ฮูหยินใหญ่ต้องเจ็บช้ำไปมากกว่านี้อย่างไรเล่า”
“ไม่จริง! นายท่านไม่เคยรักนาง นายท่านแค่ถูกครอบครัวบังคับ” แม่นมอิ๋งพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อ
เพียะ!
“เ้าอาศัยความไว้วางใจคอยยุยงข้า เพื่อให้ข้าเกลียดซูอี๋เหนียงกับลูกชาย และเ้ายังกล้าแอบอ้างชื่อข้าทำร้ายคนในบ้านอีกอย่างนั้นหรือ วันนี้ข้าจะให้ท่านพี่ส่งเ้าไปรับโทษสูงสุด ส่วนบ่าวรับใช้ในบ้านที่เคยช่วยเหลือเ้า ข้าก็จะขายพวกมันออกไปเป็ทาสชั้นต่ำที่สุด” ฮูหยินใหญ่ะโขึ้นอย่างเหลืออด เื่ที่ได้ยินจากปากของแม่นมอิ๋งทำให้นางเสียใจ ทั้งยังรู้สึกว่าตนเองนั้นช่างโง่เขลายิ่งนักที่ปล่อยให้คนข้างกายทำตามอำเภอใจมาตั้งสิบกว่าปี นั่นก็เพราะคำว่าไว้ใจแค่คำเดียว เวลานี้นางไม่กล้ามองหน้าสามี ซูอี๋เหนียง และบุตรชายทั้งสองเลยจริงๆ แม้แต่บ่าวรับใช้ในบ้านเวลานี้นางก็ไม่กล้าสู้หน้าใครเลย
เนื่องจากความผิดของแม่นมอิ๋งเป็ข้อหาที่ร้ายแรง เื่ไสยศาสตร์มนต์ดำเป็สิ่งต้องห้ามสูงสุด ถึงแม้ความผิดจะเป็บ่าวรับใช้ในบ้านเป็ผู้กระทำ แต่รองเ้ากรมถังก็หลีกไม่พ้นความผิด โทษฐานที่เขาบกพร่องต่อการปกครองคนในบ้าน
รองเ้ากรมถังถูกสั่งพักงานสามเดือน หักเบี้ยหวัดครึ่งหนึ่งเป็เวลาครึ่งปี ฮูหยินใหญ่ถูกส่งไปสำนึกผิดที่สำนักชีบนูเาเป็เวลาสามเดือน ซูอี๋เหนียง ถังมู่หยาง ถังเซี่ยหยู และบ่าวรับใช้ในบ้านถูกสั่งกักบริเวณห้ามออกไปข้างนอกเป็เวลาสามเดือนเช่นกัน ส่วนแม่นมอิ๋งและบ่าวรับใช้ที่มีส่วนรู้เห็นในการนำสิ่งของต้องห้ามเข้ามาในแคว้นล้วนถูกตัดสินปะาชีวิตและนำศพไปทิ้งในสุสานไร้ญาติ โดยมีคำสั่งห้ามไม่ให้นำศพของพวกเขามาทำพิธีใดๆ ทั้งสิ้น