วรารัตน์เข้ามาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าภายในห้องนอน ส่วนเด็กชายน้องโฟร๊คตอนนี้เล่นอยู่กับกิตติภพ อยู่ที่ห้องนั่งเล่น สายตากลมโตคู่สวยมองดูชุดว่ายน้ำทูพีช ที่จัดเตรียมมา ซึ่งชุดนี้เป็ชุดที่แอบเซ็กซี่กว่าชุดว่ายน้ำที่ใส่ก่อนหน้าโน้น
วรารัตน์ชั่งใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง จะเลือกใส่หรือไม่ใส่ชุดว่ายน้ำนี้ดี เพราะตอนที่ใส่ชุดว่ายน้ำลงไปนั่งเล่นที่ชายหาดก่อนโน้น ขนาดยังไม่ได้ถอดเสื้อยืดตัวโครงออกจากตัว ยังถูกดุ แล้วหากเธอใส่ครั้งนี้ล่ะจะถูกดุอีกหรือเปล่า แต่ก็ช่างสิ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วนี่ มาทะเลทั้งที ถึงจะไม่ได้ลงน้ำทะเล แต่ก็ขอให้ได้ใส่ถ่ายรูปบ้างอะไรบ้างก็ยังดี
วรารัตน์ตัดสินใจอย่างนั้นแล้ว ก็ยื่นมือเรียวไปหยิบชุดว่ายน้ำทูพีชขึ้นมา และหยิบเสื้อยืดตัวโคลงยาวขึ้นมาด้วย แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ เธอใช้เวลาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า อยู่ในห้องน้ำไม่ถึงห้านาทีก็เปิดประตูห้องน้ำออกมา มาจัดเตรียมผ้าขนหนู เสื้อกางเกง แพมเพิส นม ของเด็กชายน้องโฟร๊คใส่ลงไปในตะกร้า
“เสร็จหรือยัง!!??......”
“เสร็จแล้วค่ะ”
เสียงของกิตติภพดังแว่วเข้ามาภายในห้องนอน ก่อนที่ตัวเข้าจะเดินอุ้มเด็กชายน้องโฟร๊คโผล่เข้ามาให้เห็น ซึ่งสายตาคมกริบของกิตติภพ มองดูร่างบางที่ตอนนี้สวมใส่เสื้อตัวโคลง ชายเสื้อยาวเลยมาครึ่งขาอ่อน ไม่เขามองก็รู้ว่าภายใต้เสื้อยืด เ้าหล่อนคงจะสวมชุดว่ายน้ำอย่างแน่นอน แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะยังไงเสียก็ลงไปด้วยกันกับเขา
“เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนชุดก่อน”
กิตติภพบอกกล่าววรารัตน์ พร้อมกับยื่นร่างเล็กๆ ป้อมๆ ของเด็กชายน้องโฟร๊คส่งให้วรารัตน์ วรารัตน์จึงยื่นมือเรียวเล็กไปรับร่างเล็กๆ ป้อมๆ มาอุ้ม กิตติภพจึงผละเดินออกจากห้องนอนของวรารัตน์และของเด็กชายน้องโฟร๊ค ไปที่ห้องนอนของตัวเอง เพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่บอกกล่าว
“เดี๋ยวเราออกไปรอคุณพ่อ ที่ห้องนั่งเล่นกันนะครับน้องโฟร๊ค”
วรารัตน์กล่าวกับเด็กชายน้องโฟร๊ค แล้วก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ หนึ่งที่อยู่หมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู ค่อยหยิบตะกร้าขึ้นมาถือเอาไว้ในมือ และพาเด็กชายน้องโฟร๊ค เดินออกจากห้องนอนของตัวเอง และของเด็กชายน้องโฟร๊คด้วยเหมือนกันนั่นแหละ ออกไปรอกิตติภพที่ห้องนั่งเล่น
ในเวลาไม่ถึงห้านาที กิตติภพก็เดินออกจากห้องนอนของเขา สายตาคมกริบเห็นร่างบางกับร่างเล็กๆ ป้อมๆ นั่งอยู่บนโซฟา ก็เดินตรงปรี่เข้าไปหา
“พร้อมแล้ว ไปกัน!!!!......”
ชายหนุ่มตัวโตเอ่ยปากบอกวรารัตน์ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองดูเขา ซึ่งเธอเห็นว่าชายหนุ่มตัวโต สวมเสื้อยืดกับกางเกงว่ายน้ำ เธอกะพริบตาถี่ ก่อนจะลุกขึ้นยืน โดยอุ้มเด็กชายน้องโฟร๊คขึ้นมาด้วย ชายหนุ่มตัวโตจึงยื่นมือใหญ่ ไปรับเด็กชายน้องโฟร๊คมาอุ้มเสียเอง แล้วพาเดินนำตรงไปยังประตู
วรารัตน์เห็นดังนั้น จึงหยิบตะกร้าใส่สิ่งของของน้องโฟร๊คขึ้นมา แล้วเดินตามหลังชายหนุ่มตัวโตไปติดๆ โดยชายหนุ่มหญิงสาวและเด็กชายตัวน้อย พากันออกจากห้อง ตรงเข้าไปอยู่ในลิฟต์ โดยสารลิฟต์ลงมายังชั้นล่างของโรงแรม
ซึ่งพอกิตติภพที่อุ้มเด็กชายตัวน้อย เดินผ่านพนักงานของโรงแรม ทุกคนก็ต่างพร้อมใจกันยกมือไหว้ทำความเคารพไปตามๆ กัน และหนึ่งในพนักงานที่ได้พบเจอกับกิตติภพ ก็รวมณโรดมด้วยอีกคน โดยที่ณโรดมก็ยกมือไหว้ทำความเคารพเหมือนพนักงานของโรงแรมคนอื่นๆ
ณโรดมหันมามองวรารัตน์ ด้วยสายตาที่แสดงออกว่าสนใจเ้าหล่อน และทั้งยังได้ส่งยิ้มให้ด้วยอีกต่างหาก ซึ่งวรารัตน์ก็อดยิ้มตอบไม่ได้เช่นกัน แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรกับณโรดมหรอกนะ เพียงแค่อยากผูกมิตรด้วยก็เท่านั้นเอง
กิตติภพที่สังเกตเห็นคนทั้งสองยิ้มให้กัน ก็หน้าตึงบูดบึ้งขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ซึ่งเอาตามตรงเลย เขาไม่อยากให้วรารัตน์ส่งยิ้มหวานให้ผู้ชายหน้าไหนสักคน ยกเว้นตัวเอง แต่เวลาที่อยู่ด้วยกันกับเขา เ้าหล่อนก็ไม่ค่อยยิ้มซะงั้น นั้นก็ยิ่งทำให้เขาไม่ค่อยจะชอบใจอยู่นี่ยังไงล่ะ
๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕
2K
