ขย่มให้ลืมรัก

เสวี่ยเหมย สาวใช้ผู้ต่ำต้อย แต่กลับงดงามจับใจด้วยเรือนร่างอันเย้ายวนราวกับต้องมนตร์ นางไม่ได้แต่งกายหรูหราเหมือนหญิงสาวในตระกูลสูงส่ง แต่เพียงแค่เสื้อผ้าเรียบง่ายที่โอบล้อมร่างกาย กลับเผยให้เห็นสัดส่วนอันงดงามเกินกว่าที่ใครจะมองข้ามได้

ในเวลานี้เอง แม่ทัพหลงหยางเฉิน ผู้ซึ่งเคยเยือกเย็นและสง่างามเหมือนหินผาสูงชัน ดูเหมือนจะสูญเสียความสงบนั้นไปโดยสิ้นเชิง ดวงตาของเขาจับจ้องนางไม่ละไปทางไหน ความปรารถนาอันลุกโชนแสดงออกผ่านสายตาที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันยากจะต้านทาน

เขาก้าวเข้ามาใกล้ พลางเอื้อมมือไปหาเสวี่ยเหมย ราวกับต้องการสัมผัสความงดงามที่ยั่วยวนอยู่ตรงหน้า สาวใช้ผู้นี้ดูเหมือนไม่มีอำนาจใดที่จะต่อต้านความหนักหน่วงในสายตาของเขาได้ สีหน้าของหลงหยางเฉินในเวลานี้นั้นราวกับเสือที่เตรียมจู่โจมเหยื่ออย่างเร่าร้อน

เสวี่ยเหมยเอง แม้จะยังมีท่าทีเคอะเขิน แต่ร่างกายของนางกลับสั่นสะท้านเบา ๆ เมื่อแม่ทัพผู้นี้อยู่ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นแรง ความใกล้ชิดนี้เหมือนสายลมที่พัดผ่านหญ้าอ่อน ปลุกความรู้สึกที่นางเองก็ไม่เคยสัมผัสมาก่อน..

เขาเอื้อมมือไปที่เสื้อผ้าของนาง แผ่วเบาแต่แน่วแน่ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าทีละชิ้นด้วยความเชี่ยวชาญ เสวี่ยเหมยเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ ราวกับกลีบดอกท้อที่กำลังเบ่งบาน แต่เธอกลับไม่มีเรี่ยวแรงหรือปณิธานใดที่จะปฏิเสธสัมผัสอันหนักแน่นของเขา

เมื่อทุกอย่างหลุดพ้นจากร่างกายอันงดงามของนาง แม่ทัพหลงหยางเฉินก็หยุดนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ เรือนร่างที่เปลือยเปล่าของนางนั้นงดงามยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้ ทรวดทรงที่ลงตัวอย่างน่าทึ่ง ผิวเนียนละเอียดราวกับผ้าไหมชั้นเลิศ สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง

ในหัวใจของหลงหยางเฉิน ความเร่าร้อนปะทุขึ้นมา ราวกับม้าศึกที่พร้อมจะพุ่งทะยาน เขาโน้มตัวเข้าใกล้นาง ราวกับต้องการดื่มด่ำกับความงดงามนี้อย่างลึกซึ้ง แม้ในสนามรบเขาจะเป็นที่น่ายำเกรง แต่ในตอนนี้หัวใจของเขาไม่ได้มีที่ว่างให้สิ่งใดนอกจากเสวี่ยเหมย สาวใช้ผู้งดงามที่ทำให้เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปราวกับต้องมนตร์..

“สาวใช้ของข้า... เรือนร่างของเจ้านั้นมีเสน่ห์ดึงดูดมากเกินไปแล้ว” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนและอารมณ์ที่ควบคุมไว้ไม่อยู่ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องทุกส่วนโค้งเว้าที่เผยให้เห็นอย่างละเอียดอ่อน

หลังจากกล่าวคำออกไป เขาไม่รอช้า มือใหญ่และแข็งแรงของแม่ทัพก็ค่อย ๆ ยื่นไปแตะสัมผัสกับเรือนร่างของนาง ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ไปตามผิวอันเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความต้องการที่ลุกโชน เสวี่ยเหมยตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ดวงตาคู่งามหลุบต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

“เจ้าคือสิ่งล้ำค่าของข้า” หลงหยางเฉินกระซิบเบา ๆ ใกล้หูของนาง น้ำเสียงของเขาราวกับเปลวไฟที่แผดเผา ความปรารถนาในดวงตานั้นยิ่งเพิ่มทวีคูณ เขาโอบกอดนางไว้แน่น

ยามนี้ แม่ทัพหลงหยางเฉินที่เคยเป็นผู้ควบคุม กลับต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอัศจรรย์ เมื่อเสวี่ยเหมย สาวใช้ผู้งดงาม ผู้ซึ่งดูไร้เดียงสาและอ่อนหวาน กลับแสดงความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจอย่างเต็มที่

ดวงตาของนางเป็นประกายราวกับจุดไฟในห้องที่มืดมิด นางยื่นมือเรียวบางไปปลดเปลื้องชุดนอนที่สวมอยู่บนร่างกายของแม่ทัพทีละน้อย เผยให้เห็นแผงอกกำยำและกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนจากสนามรบ ผิวกายของเขาเปล่งประกายใต้แสงเทียนที่ริบหรี่ ทำให้นางรู้สึกราวกับกำลังมองผลงานชิ้นเอกที่ถูกสลักขึ้นอย่างประณีต

นางไม่อาจหักห้ามตนเองได้ มือเรียวบางลูบไล้ไปบนแผ่นอกของเขาอย่างหลงใหล ผิวที่หยาบเล็กน้อยจากบาดแผลในอดีตกลับมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด เสียงลมหายใจของแม่ทัพดังชัดขึ้น เขามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการและความประหลาดใจที่นางแสดงออกถึงความเร่าร้อนเช่นนี้

เสวี่ยเหมยค่อย ๆ โน้มตัวเข้าใกล้ ปลายลิ้นเล็กละเอียดอ่อนของนางแตะสัมผัสผิวกายของเขาเบา ๆ ความรู้สึกนี้ปลุกความปรารถนาที่หลับใหลในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมา ความร้อนแรงที่เกิดขึ้นในห้องนอนนี้ราวกับเปลวเพลิงที่ไม่มีวันมอด

แม่ทัพหลงหยางเฉิน ยื่นมือออกไป บดขยี้หน้าอกที่กลมกลึงของนางอย่างเต็มไปด้วยแรงปรารถนา เสียงลมหายใจหนักหน่วงของเขาส่งผ่านไปถึงนาง ราวกับประกาศให้รู้ว่าในยามนี้เขาไม่มีความอดกลั้นหลงเหลืออีกแล้ว

เสวี่ยเหมยส่งเสียงสะท้านแผ่วเบา ร่างบางของนางสั่นสะท้านไปตามจังหวะสัมผัสของเขา นางพยายามหายใจเข้าลึกเพื่อสงบความรู้สึก แต่ความร้อนที่ถูกจุดในหัวใจกลับทำให้นางตอบสนองต่อแรงปรารถนานั้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

มือใหญ่ของหลงหยางเฉินลูบไล้ด้วยความหนักเบาที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ราวกับเขากำลังสำรวจสมบัติล้ำค่าที่เขาไม่อาจยอมปล่อยไปได้ ความนุ่มนวลของผิวกายของนางตัดกับความหยาบกระด้างของมือเขาอย่างน่าหลงใหล มันเป็นความแตกต่างที่เติมเต็มความเร่าร้อนในอากาศจนถึงขีดสุด

แฉะ แฉะ แฉะ ไม่เพียงแค่นั้นมือของท่านแม่ทัพยังรุกล้ำเข้ามาพื้นที่บริเวณของสงวนของนางมันคือจุดศูนย์กลางแห่งความเสียวเพียงสัมผัสแรกเริ่มที่ได้รับมันก็ทำให้ตัวของนางนั้นกระสันไปทั้งร่าง นิ้วที่หยาบหนาของเขานิ้วกระดิกพลิ้วไหวไปมาอยู่ภายในเรือนร่างของนางอย่างเร่าร้อนจนน้ำแห่งความปรารถนาของนางนั้นเริ่มที่จะไหลเยิ้มออกมา

อ๊า...เสวี่ยเหมยส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างเร่าร้อน นางไม่มีท่าทีที่เหนียมอายอีกต่อไปเมื่อเปลวไฟแห่งความต้องการของนางนั้นถูกจุดติด

“ยิ่งเจ้าแสดงความร่านออกมาเท่าไหร่ข้าก็ยิ่งที่จะหลงรักเจ้ามากขึ้นเท่านั้น” ท่านแม่ทัพกระซิบที่ข้างหูของนางอย่างเร่าร้อนพร้อมทั้งมือของเขายังบีบนวดคลึงหน้าอกของนางอย่างหื่นกระหายเขาจับหน้าอกของนางดูดเลียอย่างบ้าคลั่ง

อ๊า.....อ๊า....นางส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างไม่หยุดมากเมื่อนางเริ่มพบเจอกับความหื่นกระหายที่แท้จริงของท่านแม่ทัพเขากระทำราวกับเรือนร่างของนางนั้นเป็นเพียงแค่ของเล่นเป็นเพียงแค่ที่รองรับน้ำของเขาเพียงชั่วคราวเท่านั้นยิ่งเหตุนี้มันก็ยิ่งทำให้ตัวของนางนั้นมีอารมณ์มากขึ้นไปอีก นางเริ่มที่จะใช้ฝ่ามือที่อ่อนโยนของนางรูดไล้แก่นความเป็นชายของท่านแม่ทัพอย่างช้าๆจนมันเกิดการแข็งตัวเสียจนแทบที่จะระเบิด

“อู๊ยยย อ่า..สมแล้วที่เจ้าเป็นสาวใช้ของข้า” แม่ทัพหลงหยางเฉินกับส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างไม่ขาดปากความเร่าร้อนของนางนั้นมันแทบที่จะทำให้ตัวของเขาแทบบ้าคลั่ง จนตัวของเขานั้นอยากที่จะปลดปล่อยความหื่นกระหายออกมาเต็มทนแล้ว

ฉวบ....แม่ทัพหลงหยางเฉิน อดทนต่อความหื่นกระหายภายในใจตนไม่ไหวอีกต่อไปเขาจึงใช้ท่อนเนื้อที่สุดแสนจะภาคภูมิใจของตนสอดใส่เข้าไปที่ภายในเรือนร่างของนางในทันที ร่างกายของคนทั้งสองเกิดการสั่นไหวเล็กน้อยเพียงแค่สอดใส่เข้าไปจนทำให้พวกเขานั้นถึงกับกระสันไปทั้งร่างรวมทั้งน้ำแห่งความปรารถนาของนางที่กำลังไหลอาบย้อมท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าตัวของมันนั้นกำลังรู้สึกพึงพอใจเจ้าท่อนเนื้อชิ้นนี้ที่รุกล้ำเข้ามาอย่างดุดัน