ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 138 : ลงทัณฑ์ใต้บาดาล : เดิมพันเลือดในสายน้ำ 

ท้องฟ้ายามบ่ายที่ควรจะสว่างไสว กลับถูกปกคลุมด้วยเมฆทมิฬก้อนมหึมาที่หมุนวนเป็นเกลียวอยู่เหนือ "น้ำตกมรณะ" สายฟ้าสีแดงฉานแลบแปลบปลาบผ่าลงมากลางกระแสน้ำเป็นระยะ ส่งเสียงคำรามกึกก้องแข่งกับเสียงน้ำตกที่บ้าคลั่ง

สภาพของน้ำตกมรณะในยามนี้เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

น้ำในแอ่งที่เคยเป็นสีเขียวมรกต บัดนี้กลับขุ่นคลั่กและเริ่มเจือด้วยสีแดงจางๆ ราวกับเลือด ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาจากผิวน้ำ ส่งกลิ่นกำมะถันและกลิ่นคาวสนิมคละคลุ้งไปทั่วหุบเขา

"มาช้า!"

เสียงตะโกนแหบแห้งแต่ทรงพลังดังแข่งกับเสียงฟ้าผ่า

ผู้อาวุโสหลี่ ยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินริมตลิ่ง สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายห่อหุ้มด้วยเกราะกลไกสีทองอร่าม มือทั้งสองข้างถือธงค่ายกลขนาดใหญ่ ปักลงพื้นดินเพื่อตรึงพื้นที่รอบนอกเอาไว้ไม่ให้พลังงานรั่วไหลออกไปสู่ส่วนอื่นของสำนัก

อาเจีย และ เย่ปิงอวิ๋น ร่อนลงสู่พื้นด้วยความเร่งรีบ

"สถานการณ์เป็นยังไงบ้างขอรับ!" อาเจียตะโกนถาม มองดูน้ำที่เดือดพล่านด้วยความสยดสยอง

"แย่กว่าที่คิด!" ผู้อาวุโสหลี่กัดฟัน "รอยรั่วที่ยอดเขาประจิมเป็นแค่ตัวล่อ... ตัวจริงมันกำลังกระแทกผนึกหลักอยู่ข้างล่างนั่น! โซ่ตรวนเส้นที่สามกำลังจะขาด!"

"โซ่ขาด?" เย่ปิงอวิ๋นหน้าถอดสี "ถ้าโซ่เส้นนั้นขาด ผนึกชั้นในจะพังทลาย... อสูรเงาโลหิตจะหลุดออกมาทั้งตัว!"

"เราต้องลงไป..." ผู้อาวุโสหลี่สั่งเสียงเด็ดขาด "ข้าต้องลงไปซ่อมแซมอักขระบนโซ่ด้วยตัวเอง... แต่ข้าต้องการคนคุ้มกัน"

เขาชี้ไปที่เย่ปิงอวิ๋น "ปิงอวิ๋น... เจ้าใช้ปราณเหมันต์แช่แข็งกระแสน้ำ สร้างพื้นที่ปลอดภัยให้ข้าทำงาน"

แล้วหันมาทางอาเจีย "ส่วนเจ้า... อาเจีย... เจ้ามีหน้าที่เดียว... ใช้วิชา 'สลายพลัง' ที่เจ้าใช้ซ่อมเสาค่ายกลเมื่อกี้... ผสานกับเจ้าหุ่นเชิดจอมตะกละของเจ้า... ดูดซับ 'ไอปีศาจ' ที่กัดกร่อนโซ่ออกไปให้หมด!"

"ข้าไม่สนว่าเจ้าใช้วิชาอะไร หรือไปเรียนมาจากไหน... แต่ทำให้โซ่มันสะอาดพอที่ข้าจะลงอักขระปิดผนึกใหม่ได้! เข้าใจไหม!"

อาเจียถอนหายใจโล่งอก (ที่ปู่แกไม่ถามเซ้าซี้เรื่องวิชา) แต่ก็รีบฉวยโอกาสทันที

"งานช้างเลยนะนั่น..." อาเจียกลืนน้ำลาย "ปู่หลี่... งานนี้ข้าขอค่าแรงเป็น 'วัตถุดิบระดับสวรรค์' สักชิ้นนะขอรับ ไม่งั้นข้าไม่มีแรงทำงาน... วิชาของข้ามันกินพลังงานสูงมาก!"

ผู้อาวุโสหลี่กัดฟันกรอด "ไอ้เด็กหน้าเลือด! ...เออ! ถ้าเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะให้ 'เหล็กไหลอุกกาบาต' ก้อนนึง! รีบทำซะ!"

"ตกลง!" อาเจียตาเป็นประกาย "ถ้าเจ้ารอดไปได้ ข้าจะเปิดคลังสมบัติให้เจ้าเลือกเลยชิ้นนึง!" ผู้อาวุโสหลี่คำราม "ไปได้แล้ว!"

...

ใต้บาดาล... จุดที่ลึกที่สุดของแอ่งน้ำตก

สภาพใต้น้ำเลวร้ายยิ่งกว่านรกบนดิน

กระแสน้ำหมุนวนรุนแรงจนแทบจะฉีกร่างมนุษย์เป็นชิ้นๆ ความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว มีเพียงแสงสีแดงฉานจาก "โซ่ตรวนยักษ์" ที่ส่องสว่างราวกับเหล็กเผาไฟ

อาเจียเกาะหลัง เจ้าสัวทมิฬ แน่น (เจ้าสัวเปิดโหมดถ่วงน้ำหนักเต็มพิกัดเพื่อต้านกระแสน้ำ)

ข้างๆ เขา เย่ปิงอวิ๋นใช้วิชา "อาณาเขตเหมันต์นิรันดร์" แช่แข็งน้ำรอบตัว สร้างโดมน้ำแข็งโปร่งใสครอบคลุมกลุ่มของพวกเขาไว้ ทำให้เคลื่อนที่ลงไปได้โดยไม่ถูกกระแสน้ำพัด

เมื่อลงมาถึงก้นบ่อ... ภาพที่เห็นทำให้อาเจียต้องกลั้นหายใจ

ปากถ้ำใต้น้ำขนาดมหึมา กำลังพ่นฟองอากาศสีเลือดออกมาไม่หยุดหย่อน

โซ่ตรวนสีดำเส้นยักษ์ ที่ล่ามออกมาจากปากถ้ำ ตอนนี้กลายเป็นสีแดงจัดเพราะความร้อน และมีรอยแตกร้าวที่ส่งแสงสีม่วงน่ากลัวออกมา

และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด... คือ "เงาร่าง" ที่ก่อตัวขึ้นรอบๆ โซ่นั้น

มันไม่ใช่แค่หนวดเงาเหมือนคราวก่อน แต่มันก่อตัวเป็นรูปร่างคล้าย "อัศวินเกราะดำไร้หน้า" ขนาดสูงกว่าสามเมตร ถือดาบยักษ์ที่สร้างจากเลือดและเงา ยืนขวางทางเข้าสู่จุดที่โซ่แตกร้าว!

"ผู้บุกรุก..."

เสียงทุ้มต่ำดังก้องในน้ำ แรงกดดันวิญญาณกระแทกใส่โดมน้ำแข็งจนเกิดรอยร้าว

"พวกมดปลวก... คิดจะซ่อมกรงขังข้าอีกรึ?"

"นั่นคือ 'เจตจำนง' ของมันที่เล็ดลอดออกมา!" ผู้อาวุโสหลี่ตะโกนบอกผ่านกระแสจิต "ปิงอวิ๋น! จัดการมัน! อย่าให้มันเข้ามาใกล้ข้าตอนซ่อมโซ่เด็ดขาด!"

"รับทราบ!"

เย่ปิงอวิ๋นพุ่งตัวออกจากโดมน้ำแข็ง พู่กันในมือเปล่งแสงสีฟ้าคราม

"พู่กันเหมันต์ : หิมะโปรยปราย!"

นางสะบัดพู่กันสร้างพายุน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่อัศวินเงา!

น้ำแข็งคมกริบนับพันเล่มพุ่งทะลุร่างเงา... แต่ทว่า ร่างเงานั้นกลับ "โปร่งใส" ปล่อยให้น้ำแข็งทะลุผ่านไปโดยไม่ได้รับความเสียหาย!

"การโจมตีกายภาพไร้ผล!" เย่ปิงอวิ๋นกัดฟัน

อัศวินเงาแสยะยิ้ม (แม้จะไม่มีหน้า) มันเหวี่ยงดาบเลือดฟันสวนกลับ!

คลื่นพลังสีแดงพุ่งผ่านน้ำ ตัดผ่าน้ำแข็งและเฉือนเข้าที่แขนเสื้อของเย่ปิงอวิ๋นจนเลือดสาด!

"ศิษย์พี่หญิง!" อาเจียร้องลั่น

"อาเจีย! ลงมือ!" ผู้อาวุโสหลี่ตะโกน "ข้าจะเริ่มลงอักขระแล้ว! เจ้าต้องเคลียร์ทางให้ข้า!"

ผู้อาวุโสหลี่พุ่งเข้าไปเกาะที่โซ่ตรวน เริ่มตอกสิ่วและวาดอักขระแสงสีทองแข่งกับเวลา

อัศวินเงาเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนเป้าหมาย หันดาบยักษ์ไปทางชายชรา!

"อย่าหวัง!"

อาเจียตบไหล่เจ้าสัว

"เจ้าสัว! โหมดสังหารวิญญาณ! แสดงให้มันดูหน่อยว่าใครคือเจ้าแห่งเงาตัวจริง!"

[ รับทราบ... นายท่าน... เริ่มการดูดกลืน... ]

เจ้าสัวทมิฬดีดตัวพุ่งออกจากโดมน้ำแข็ง

แขนซ้ายสีดำของมันขยายขนาดขึ้น! ไอหมอกทมิฬพวยพุ่งออกมาเปลี่ยนรูปร่างเป็น "กรงเล็บปีศาจ" ขนาดมหึมา!

อัศวินเงาฟันดาบใส่เจ้าสัว!

เคร้ง!

แต่คราวนี้ดาบเลือดไม่ได้ทะลุผ่าน... มันถูก แขนซ้ายของเจ้าสัว รับไว้ได้!

ไม่ใช่รับด้วยความแข็งแกร่ง แต่รับด้วย "ความว่างเปล่า"

จุดที่ปะทะกัน พลังงานสีแดงของดาบถูกดูดหายเข้าไปในแขนซ้ายของเจ้าสัวอย่างรวดเร็ว!

"อะไรกัน!?" เสียงของอสูรเงาดูตกใจ "กลิ่นอายนี้... เผ่าพันธุ์เดียวกับข้า? ไม่ใช่... มันคือความว่างเปล่า!"

[ ขอบคุณสำหรับ... อาหารว่าง... ]

เจ้าสัวส่งกระแสจิตกวนประสาทกลับไป

พร้อมกับบิดข้อมือ กระชากดาบเลือดจากมืออัศวินเงา แล้วใช้กรงเล็บอีกข้างแทงสวนเข้าไปที่กลางอกของมัน!

(อาเจียสั่งในจิต: สูญตา : กลืนกิน!)

วูบ!

ร่างของอัศวินเงาบิดเบี้ยว มันกรีดร้องโหยหวนขณะที่มวลสารวิญญาณของมันถูกดูดเข้าไปในแขนซ้ายของเจ้าสัวราวกับน้ำไหลลงท่อ

"ตอนนี้แหละอาเจีย! ใช้เลือดของเจ้า!" ผู้อาวุโสหลี่ตะโกน

"ไปที่รอยแตกบนโซ่! ใช้วิชาของเจ้า 'ผนึก' รอยรั่วของไอปีศาจซะ!"

อาเจียกัดฟัน พุ่งตัวฝ่ากระแสน้ำเข้าไปที่โซ่ตรวนที่กำลังร้อนระอุ

ความร้อนแผ่ออกมาจนผิวหนังเขาแทบไหม้

เขากัดนิ้วโป้งจนเลือดพุ่ง แล้วประทับนิ้วลงไปที่รอยแตกบนโซ่เหล็ก!

(ในใจ: ด้วยนามแห่งความว่างเปล่า... จงกลับคืนสู่ความไม่มี!)

อักขระวงกลม (O) สีเลือดปรากฏขึ้นบนโซ่!

มันทำปฏิกิริยากับอักขระทองคำของผู้อาวุโสหลี่ และไอหมอกของเจ้าสัว

เปรี้ยง!

แสงสว่างวาบขึ้นใต้น้ำ! แรงระเบิดของพลังงานผลักดันทุกอย่างให้กระเด็นออกไป!

แต่เมื่อแสงจางลง...

รอยแตกบนโซ่ได้หายไปแล้ว... กลายเป็นเนื้อเหล็กสีดำสนิทที่ดูแข็งแกร่งกว่าเดิม

อัศวินเงาสลายร่างไป พร้อมกับเสียงคำรามสุดท้ายที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

"ฝากไว้ก่อนเถอะ... ผู้สืบทอดแห่งความว่างเปล่า... ครั้งหน้าข้าจะมาเอาชีวิตเจ้า!"

กระแสน้ำค่อยๆ สงบลง...

อาเจียลอยคว้างอยู่ในน้ำ หมดเรี่ยวแรง แต่ในมือยังกำถุงมิติแน่น (กลัวของหาย)

เจ้าสัวทมิฬลอยมาประคองร่างนายท่านเอาไว้ แขนซ้ายของมันดูอิ่มเอิบและมีลวดลายสีแดงเพิ่มขึ้นมาจางๆ

ภารกิจสำเร็จ... แต่ดูเหมือนว่า นี่จะเป็นเพียงการ "ปะผุ" ชั่วคราวเท่านั้น

และศัตรูที่แท้จริง... ได้จดจำกลิ่นอายของอาเจียไว้อย่างแม่นยำแล้ว