ข้าไม่ควรมีอยู่

ลู่เฉินออกจากเขตโรงงานร้างในช่วงที่แสงเริ่มคล้ำ
ฟ้าไม่มืด
แต่สีของมันดูเหมือนถูกลบความลึกออกไป
บาดแผลที่ต้นขายังเจ็บ
ไม่ใช่ความเจ็บแปลบ
แต่เป็นความหนักที่ย้ำเตือนว่า
ร่างกายนี้ยังอยู่ในโลกที่ “นับผล”
เขาหยุดตรงลานกว้างระหว่างโกดังพัง
พื้นคอนกรีตแตกร้าว
ไม่มีบ้าน
ไม่มีคน
เสียงฝีเท้าของเขาสะท้อนกลับมาเต็มแรง
ดี
ที่นี่ โลกยังรับ
เสียงร้องดังขึ้น
ไม่ไกล
ไม่เบา
เป็นเสียงคนเจ็บจริง
ไม่ใช่เหยื่อล่อแบบหยาบ
ลู่เฉินหันไป
ชายคนหนึ่งนอนกุมท้องอยู่ข้างกองเหล็ก
เลือดซึมออกจากนิ้ว
หายใจถี่
ตาเบิกกว้างเพราะกลัวมากกว่าปวด
“ช่วย…ช่วยด้วย…”
ลู่เฉินก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว
แล้วหยุด
เขาเห็นแล้ว
เงาอีกสามเงายืนอยู่รอบพื้นที่
ไม่ซ่อน
ไม่รีบ
ยืนในตำแหน่งที่
ถ้าเขาเข้าช่วย คนพวกนี้จะ “ขยับทันที”
ไม่ใช่หน่วยคุมโซน
ไม่มีศิลากดเขต
ไม่มีหอกตรึงเส้นปักพื้น
เป็นหน่วยเคลื่อนที่เร็ว
เสื้อคลุมสีหม่น
อาวุธเบา
หนึ่งดาบยาว
หนึ่งหอกสั้น
หนึ่งมือเปล่า แต่ข้อมือมีวงแหวนโลหะบาง
“เขายังเลือกอยู่” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
ไม่เร่ง
ไม่กดดัน
ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงากำแพง
ไม่ถืออาวุธ
ไม่สวมตรา
แต่ท่าทางเหมือนคนที่ มีสิทธิ์สั่ง
“ถ้าเจ้าเข้าไป” เขาพูด “ผลจะเกิดกับเขา” ชี้ไปที่คนเจ็บ
“ถ้าเจ้าไม่เข้าไป” เขาหยุด “ผลจะเกิดกับคนอื่น”
แทบไม่ทันจบคำ
ดาบยาวฟาดลง
ไม่ใส่ลู่เฉิน
แต่ฟาดใส่พื้นข้างชายเจ็บ
เศษคอนกรีตกระเด็น
หนึ่งชิ้นกระแทกเข้าขาอีกคนที่เพิ่งวิ่งเข้ามาดู
เสียงร้องดังลั่น
โลกเลือกแล้ว
มันอ้อม
ลู่เฉินพุ่ง
ไม่เปิดพลัง
ไม่รอ
ศอกซ้ายกระแทกด้ามดาบ
เสียงโลหะดังกรอด
แรงสะเทือนส่งกลับมาเต็ม
โลกยังรับ
หอกสั้นแทงซ้ำ
เล็งชายโครง
ลู่เฉินบิดตัว
ปลายเฉือนเสื้อ
ไม่ถึงเนื้อ
มือเปล่าพุ่งเข้าหาเข่า
หมัดต่ำ
เร็ว
เจาะ
ลู่เฉินยกขารับ
แรงชนกระแทกสะโพก
เจ็บจริง
แต่ไม่หลุด
เขาไม่สวน
เขาถอยครึ่งก้าว
เปลี่ยนตำแหน่ง
วงแหวนที่ข้อมือศัตรูสั่น
ไม่ใช่เพื่อโจมตี
แต่เพื่อรบกวนจังหวะหายใจ
ลู่เฉินรู้ทัน
เขาหยุดหายใจหนึ่งจังหวะ
แล้ว “ปล่อยแรง” ลงสู่พื้นแทน
หมัดขวาพุ่ง
ไม่เร็ว
ไม่แรง
แต่หนัก
กระแทกเข้าหน้าอก
เสียงอากาศถูกอัดดังทึบ
ร่างปลิวถอย
ล้ม
ทันทีนั้น
ชายเจ็บร้องลั่น
เศษเหล็กจากด้านบนหล่น
ไม่ใส่ลู่เฉิน
แต่ใส่เขา
โลกอ้อมอีกครั้ง
“พอแล้ว” เสียงเดิมพูดขึ้น
ทุกคนหยุด
พร้อมกัน
ไม่มีใครแพ้
ไม่มีใครชนะ
“เห็นหรือยัง” ชายคนนั้นพูด “เราไม่ต้องฆ่าเจ้า”
เขามองคนเจ็บ
มองคนที่โดนลูกหลง
มองเลือดที่ไม่มีเจ้าของ
“แค่ทำให้ทุกการต่อสู้ของเจ้า
มีราคาที่เจ้าไม่อยากจ่าย”
พวกเขาถอย
ไม่เร่ง
ไม่หนี
ลู่เฉินยืนอยู่กลางลาน
กำมือแน่น
ตัวสั่น
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะโกรธในแบบที่ออกแรงไม่ได้
เขามองพื้นที่
มองคน
มองโลกที่ยังรับผล
แต่ไม่รับความยุติธรรม
และในวินาทีนั้น
เขารู้แล้วว่า
ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป
การสู้ในพื้นที่ว่างเปล่า
ไม่พออีกแล้ว
ถ้าเขาจะชนะ
เขาต้องหาวิธี
“รับผล”
โดยไม่ให้โลกโยนมันไปใส่ใครอื่น
ไม่ใช่แค่สู้ให้รอด
แต่ต้องสู้
โดยไม่ทำให้คนอื่น
ต้องจ่ายแทนเขาอีก
และนั่น
ยากกว่าการฆ่า
หลายเท่า

แนะนำนิยายใหม่ ไว้อ่านเล่นๆ แก้เหงา

# บัญชีเงา 

แวะไปอ่านกันนะครับ