โลกอนาคต (future world)

เดธลอร์ดยกเคียวขึ้นมาตั้งท่าพร้อมต่อสู้ จากนั้นจึงค่อย ๆ ลอยเข้ามาหาซีซา

"ท่านเดธลอร์ด นี่ข้าเองซีซา"

เดธลอร์ดเข้ามาใกล้ซีซาและค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้ามาหาเพื่อมองไปในตาของซีซา

หัวกะโหลกที่ดวงตากลวงโบ๋ ภายในมองเห็นแต่ความมืดมิดลอยเข้ามาใกล้หน้าทำให้ซีซารู้สึกกลัวขึ้นมา

ทันใดนั้น มีดวงไฟสีแดงปรากฏขึ้นในดวงตาเดธลอร์ดทั้งสองข้าง

เดธลอร์ดจ้องมองซีซาอยู่สักพักจึงกล่าวออกมา

"เป็นเจ้านี่เอง ไม่รู้ว่าเจ้ารอดมาได้ยังไง"

ซีซาเห็นเดธลอร์ดเริ่มดูเป็นมิตรจึงมีข้อสงสัยที่อยากจะถามมากมาย

"มันเกิดอะไรขึ้นกับท่าน" ซีซาถามออกไป

"ข้าก็ไม่รู้ อยู่ ๆ จักรวาลก็มีรอยแตกและฉีกขาดเหมือนกระดาษที่โดนฉีก สิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เริ่มหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ"

"ไม่มีใครรอดชีวิตนอกจากท่านเลยใช่ไหมครับ" ซีซาถามอย่างสงสัย

"ข้าเห็นมีผู้หญิงคนหนึ่งที่รอดชีวิต นางดูแปลกประหลาด สามารถรักษาตัวเองได้ถ้าได้รับบาดเจ็บ"

จากคำพูดนี้ มีความคิดขึ้นมาในหัวทำให้นึกถึงยูเฟเมีย ซีซาเคยเข้าระบบมาให้พรร่างกายที่รักษาตัวเองได้กับยูเฟเมีย

"พาข้าไปหานางได้ไหม" ซีซากล่าว

"ได้ แต่ต้องเล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟังทั้งหมด ทั้งเรื่องที่เจ้าใช้ระบบของผู้ดูแลได้ยังไง"

ซีซารับปาก จากนั้นเดธลอร์ดได้โบกมือทำให้เกิดรอยแยกมิติ

"ตามข้าเข้ามา"

ซีซาเดินตามเดธลอร์ดเข้าไปในรอยแยกมิติ

เมื่อออกมาจากรอยแยกมิติ ซีซามองไปรอบ ๆ มันคือจักรวาลที่มีแต่เศษกระจกที่แตก

เศษกระจกมีขนาดประมาณ 1 ฝ่ามือ

ซีซามองเข้าไปในเศษกระจก มีแต่ภาพสถานที่ต่าง ๆ แต่เป็นแค่บางส่วน เหมือนจิ๊กซอว์ที่กระจัดกระจาย

"นั่นมันสมุดเวทมนตร์" ซีซาเห็นสมุดที่ลอยเคว้งคว้าง ด้วยความดีใจจึงรีบเข้าไปหยิบ

จากนั้นจึงกรีดนิ้วตัวเอง ใช้เลือดหยดลงไปในสมุดเวทมนตร์

มีการตอบสนอง สมุดเปล่งแสงสว่างออกมา

ซีซาเปิดสมุดทดลองดึงเอากำไลเทเลพอร์ตของเจ้าจักรวาลคิวทัสออกมา

"มันยังใช้ได้" ซีซาดีใจที่เห็นกำไลออกมาจากสมุด

ซีซาเอากำไลเก็บเข้าไปในสมุดเหมือนเดิม เพราะกลัวว่าออกจากมิตินี้กำไลจะหายไปถ้าไม่ได้อยู่ในสมุด

"ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหนครับ" ซีซามองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นใครจึงถามเดธลอร์ด

เดธลอร์ดเอื้อมมือไปหยิบเศษกระจกยื่นให้ซีซา

ซีซารับมาและมองลงไปในเศษกระจก มองเห็นผู้หญิงกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ภายใน

"ใช้จิตสัมผัสของเข้า จะเข้าไปในนั้นได้" เดธลอร์ดกล่าว

ซีซาทำตามคำแนะนำ ทำให้ถูกดึงเข้ามาในมิติกระจก

ซีซามองไปรอบ ๆ เหมือนอยู่บนเกาะกลางมหาสมุทร

พื้นที่มีเพียง 4x3 เมตร ถ้ามองออกไปจะเห็นแต่ความมืดมิด

ซีซามองเห็นหญิงสาววัย 16-17 ปี เนื้อตัวมอมแมม กำลังนั่งเหม่อลอยเหมือนคนไม่ได้สติ

ซีซาเดินเข้าไปหา แต่หญิงสาวเหมือนไม่รับรู้อะไรกับสิ่งรอบข้าง

"ได้รับบาดเจ็บอะไรหรือเปล่าครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหม"

ไม่มีเสียงตอบกลับ หญิงสาวยังคงนั่งเหม่อลอย

"บางทีนางอาจจะเสียสติไปแล้ว การที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวไม่เหลือใคร และตัวเองทำยังไงก็ไม่ตาย มันคงทรมานจนทำให้คนเป็นบ้าได้" เดธลอร์ดกล่าว

ซีซาเห็นสภาพของยูเฟเมียแล้วน้ำตาไหล โผเข้าไปกอด

"ข้าขอโทษ บางทีพรที่ข้าให้เจ้ามันอาจจะเป็นคำสาปสำหรับเจ้า"