“หลังจากไฟไหม้วังชงหยวนและท่านหายสาบสูญการชิงบัลลังก์รุนแรงขึ้นก็อย่างที่ท่านรู้องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ด้วยอาการป่วยประหลาดแต่ข้ายืนยันได้ว่ามิใช่เป็ฝีมือข้าอย่างแน่นอน” ิเฟยหลงทรงยืนยันคราแรกเขามิได้อยากจะเป็ฮ่องเต้แต่เพราะมีผู้คิดฆ่าเขาอยู่หลายครา“ยามนั้นข้าทั้งถูกลอบสังหารและถูกวางยา แต่อาจจะเป็ชะตา ทำให้ข้ารอดมาได้”
“ฮองไทเฮาเล่า?ยามนี้พระองค์เป็อย่างไร?”
“เสด็จแม่กุมอำนาจอยู่หลังม่านข้ามาหลายปีจวบจนข้าและชินอ๋องรวบรวมอำนาจกลับคืนมาได้ พระคุณก็ส่วนหนึ่งทำให้ข้ามิได้้าเข่นฆ่าเอาชีวิตนางและไม่้าให้นางเอาชีวิตข้า นางยอมวางมือจากอำนาจและอยู่วังหลังโดยสงบมา นานแล้ว”
“เ้าอย่าลืมว่าสายอำนาจของนางถูกวางอยู่ในวังหลังมาเนิ่นนาน หนานกงกงก็เป็อีกผู้หนึ่งที่แม้รับใช้อดีตฮ่องเต้แต่ก็ไม่วายแอบร่วมมือกับนางในบางครั้งหากว่านางว่างมือแต่คนของนางไม่วางมือเล่า?”
ิเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้น“ข้าลืมคิดเื่นี้ไปเสียสนิท! มิเคยตรวจสอบเื่นี้ซ้ำอีกเลย”
“เฟยหลงยามนี้ช่างเหมาะยิ่งนักที่จะฆ่าเ้าเพื่อให้แผ่นดินว่างผู้ปกครอง ในเมื่อตัวเ้ามิได้มีทายาทสายตรงต่อให้ชินอ๋องจะกุมทหารหลายแสนนายหากอยากได้บัลลังก์ก็อาจจะต้องนองเืเ้าอยากเห็นบ้านเมืองเป็เช่นนั้นหรือ?”
ฮ่องเต้ทรงพระเนตรท่านพ่อตาที่กลายเป็อดีตว่าที่รัชทายาทก่อนที่พระองค์จะทรงประสูติหลวนเป้ยเล่อบุญบุตรธรรมของอดีตฮ่องเต้ ซึ่งนับตามศักดิ์ก็นับเป็พระเชษฐาของพระองค์มิน่า! ท่าทีงามสง่าองอาจของหงฉิงเทียนพ่อตาของพระองค์ผู้นี้ช่างดูน่าเกรงขามเหมือนพระบิดาของพระองค์ยิ่งนัก!หลวนเป้ยเล่อเป็หลานของพระสนมหลวนซึ่งเป็เฟยคนโปรดของเสด็จพ่อที่ถูกฮองไทเฮากำจัดด้วยการทำให้ป่วยโดยหาสาเหตุมิได้เพื่อเป็การระลึกถึงนางเสด็จพ่อของเขาจึงนำหลานรักของพระสนมหลวนเข้าวังมาเลี้ยงดูและพระราชทานตำแหน่งเป้ยเล่อให้แก่เขาผู้นั้นทำให้ผู้คนล้วนหวาดระแวงเกรงว่าหลวนเป้ยเล่อผู้นี้จะกลายเป็รัชทายาทในวันหน้าหากพระสนมและฮองเฮาไม่สามารถตั้งครรภ์ได้
“ท่านพ่อตาเห็นว่าข้าควรทำอย่างไร?”
“เตรียมราชโองการไว้ก่อนเถิดหากวันใดเ้าเกิดถูกลอบสังหาร แผ่นดินจะได้ไม่ปั่นป่วนข้ารู้ว่าเ้าคงอยากจะมอบแผ่นดินนี้ไว้ในมือชินอ๋อง”
“ท่านรู้?”
“หากเสด็จพ่อยังอยู่ก็ย่อมมองเห็นประโยชน์แผ่นดินมาก่อนสิ่งอื่น”แววตาของหงฉิงเทียนหรือหลวนเป้ยเล่อมีความเชื่อมั่นในตัวอดีตฮ่องเต้อย่างเต็มเปี่ยม!
“ข้าเชื่อท่าน! ไม่ว่าผู้ใดจะหวังสังหารข้าหากยังมีราชโองการนี้อยู่อย่างน้อยสิ่งที่พวกเขาคงไม่กระทบต่อความสงบสุขของราษฎรข้าขอบคุณที่ท่านยอมเปิดเผยตัวตนกับข้า”
“ข้ายังอยากตอบแทนคุณเสด็จพ่อที่เมตตาข้าเสมอมา”หลวนเป้ยเล่อหยิบเอาพระราชหัตถเลขาอีกฉบับส่งให้ิเฟยหลงข้อความที่ทรงแสดงความห่วงใยถึงหลวนเป้ยเล่อนั้นทำให้ิเฟยหลงทรงมั่นใจว่าเสด็จพ่อของพระองค์รักใคร่ในตัวท่านพ่อตาของเขายิ่งนักไม่แปลกที่มีคนอยากจะฆ่าหลวนเป้ยเล่อผู้นี้!
“ในเมื่อท่านเป็หลวนเป้ยเล่อข้าก็สบายใจเื่ซือซือแล้ว ตำแหน่งฮองเฮาของนางถือว่าไม่ต้องคอยระวังอีกต่อไป”
“ได้เวลาที่ข้ากับฮูหยินต้องกลับแคว้นเว่ยแล้วพวกเรามีงานมากมายนักต้องไปจัดการ ที่แน่ๆสำนักมืออสูรที่เ้า้าจะหาให้พบข้าเคยได้ยินว่าสาขาใหญ่อยู่ที่แคว้นเว่ยเห็นทีจะต้องไปให้เห็นกับตา”
“ท่านพ่อท่านแม่พวกท่านจะกลับเลยหรือ?”
“เดิมทีพวกเราก็แค่้ามาพบกับลูกเขยในเมื่อได้คุยและขุดคุ้ยเื่ที่ซุกซ่อนเอาไว้ออกมาแล้วก็คงต้องรีบกลับ”
“ข้าจะได้พบพวกท่านอีกเมื่อใด?”
“ให้ข้าไปหาที่ตั้งของสำนักมืออสูรให้เจอเสียก่อนเถิดพวกเ้าทั้งสองก็รีบกลับเข้าวังหลวงเสีย เหล่านักฆ่ากำลังเดินทางปะปนเข้าเมืองหลวงอาจจะไม่ปลอดภัยนักท่านอาของพวกเ้าบอกว่ามีคนผู้หนึ่งในหมู่นักฆ่ามีวิชาแปลงโฉมให้พวกเ้าคอยสังเกตผู้คนรอบข้างไว้ให้ดี”
“มีคนแปลงโฉมได้ด้วยหรือเ้าคะ?”
“ซือซือใต้หล้านี้มิได้มีเพียงครอบครัวเราเท่านั้นที่สามารถแปลงโฉมได้แม้พวกเขาจะทำได้ไม่แเีเท่าเราแต่พวกเขาก็หลอกตาคนทั่วไปได้วิชาครูพักลักจำพวกนี้มีคนบางส่วนที่เรียนรู้ได้ พวกเ้าต้องระวังตัวให้มาก”
“เ้าค่ะท่านพ่อ”
เมื่อหงฉิงเทียนกับปาฮูหยินเดินทางออกจากเมืองหลวงฮ่องเต้กับหงซือซือก็กลับเข้าวังหนังสือรับรองการเป็พยานในคดีไฟไหม้วังชงหยวนจากท่านผู้เฒ่าเมืองชิงหลิวถูกเก็บรวมไว้ในหีบอย่างมิดชิดบัดนี้ไม่ต้องระวังเื่ของหลวนฮองเฮาอีกต่อไปเขาจะได้มุ่งมั่นมีว่าที่รัชทายาทกับนางด้วยความสบายใจ!
“เ้าไปเข้าเฝ้าฮองไทเฮากับข้าที”สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ไม่ค่อยดีนัก
“พี่สามท่านไม่อยากจะคุยกับฮองไทเฮาเื่นี้หรือเ้าคะ?”
“เสด็จแม่ยอมวางมือจากการแย่งชิงอำนาจข้าก็พอใจแล้ว หากยังต้องรื้อฟื้นเื่นี้ขึ้นมาอีก ข้าก็เกรงว่าท่านจะไม่สบายพระทัย”
“แต่นี่เกี่ยวพันกับความปลอดภัยของท่านนะเ้าคะ?”
“อืม...ถึงอย่างไรก็ต้องถาม?อีกอย่างก็เพื่อความกระจ่างในเื่ของหลวนเป้ยเล่อด้วย”ฮ่องเต้ทรงหันไปจับพระหัตถ์ฮองเฮา “ไปกันเถอะ!”
ฮองไทเฮาทรงเห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้ก็ทรงทัก“ฝ่าา สีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้ มีเื่จะถามข้าใช่หรือไม่?” เมื่อเห็นฝ่ายถูกทักนิ่งไปพระนางก็สั่งให้ข้ารับใช้ทั้งหมดออกไปรอข้างนอก
“ข้าอยากถามเื่เสด็จพ่อ”
ฮองไทเฮาทรงขมวดพระขนง“เหตุใดฝ่าาจึงคิดจะถามข้าเื่นี้?”
“เพราะมีคนบอกหม่อมฉันว่าเสด็จพ่อถูกวางยาพะยะค่ะ”
พระพักตร์ของฮองเฮาซีดเผือดเื่นี้ไม่ควรจะมีผู้ใดรู้เห็นการที่ิเฟยหลงทรงถามแสดงว่าอาจจะได้พบเบาะแสสำคัญแล้ว!
“เ้าจะขุดเื่นี้ขึ้นมาถามอีกทำไมกัน?รู้แล้วได้สิ่งใด? ไม่รู้แล้วได้สิ่งใด?”
“จะว่าไปเื่นี้เกี่ยวพันกับชีวิตหม่อมฉัน”
“เ้าสงสัยว่าข้าวางยาอดีตฮ่องเต้เช่นนั้นหรือ?”
“เสด็จแม่พระองค์กับหนานกงกงร่วมมือกันวางยาเสด็จพ่อใช่หรือไม่?”
ฮองไทเฮาปากคอสั่น“ขะ ข้า มิได้ร่วมมือเื่นั้น!”
“มีคนบอกว่าท่านกับหนานกงกงปรึกษากันเื่การสืบทอดอำนาจในวังเมื่อคนผู้คนไปเห็นเข้าท่านจึงจับเขาไปข่มขู่และสุดท้ายเพราะอยากปิดปากคนถึงกับวางเพลิงวังชงหยวนจริงหรือไม่?”
“ไม่! ข้ามิได้เผาวังชงหยวน”
“แล้วเป็ผู้ใด?”ิเฟยหลงไม่เชื่อถือในสิ่งที่ฮองไทเฮาบอกนักที่ผ่านมาเขาได้เห็นความอำมหิตและใจเด็ดของนางหลายครั้งหลายหนหงซือซือมองฮองไทเฮาด้วยความหวาดระแวงนี่คือสตรีที่ลือกันว่าเป็ผู้วางยาฆ่าหลวนเฟยท่านยายของนาง?
“ยามนั้นหนานกงกงอยู่ใกล้ชิดกับฮ่องเต้ข้าเองคิดจะอาศัยเขาคอยระวังสนมคนอื่นจึงยอมร่วมมือกับเขาหลายอย่างเป็เพราะข้ารู้ความลับที่เขาวางยาหลวนเฟยข้าจึงได้บังคับเขาช่วยข้าติดต่อขุนนางได้มากมาย”
“เหตุใดหนานกงกงจึงวางยาหลวนเฟยเล่าพะยะค่ะ?”ฮ่องเต้ทรงปรายพระเนตรมองหงซือซือที่คงอยากจะถามข้อนี้
“เขาวางยาผิดคน”
“วางยาผิด?”
“หนานกงกงคิดจะวางยาองค์ชายใหญ่แต่หลวนเฟยเข้ามาในยามนั้นพอดีและดื่มน้ำชาถ้วยนั้นเข้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจจึงล้มป่วยจนเสียชีวิตนางกำนัลผู้หนึ่งของข้าเห็นเข้าจึงรีบมาบอกข้าตามหาเบาะแสเจอจึงใช้เื่นี้ข่มขู่เขาเรื่อยมาภายหลังข้าจึงได้รู้ว่าหนานกงกงที่แท้เป็ญาติห่างๆกับเสนาบดีจางที่ถูกส่งเข้าวังั้แ่ยังเล็ก ข้าจึงอาศัยพวกเขาสร้างฐานอำนาจได้”
“มิน่า! คนในวังจึงคิดว่าเสด็จแม่วางยาหลวนเฟย”
“อาจจะเป็เพราะข้าช่วยปกปิดความผิดของหนานกงกงทำให้ดูเหมือนข้าเป็คนลงมือเอง”
*********************
12K
![[จบ] หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718348122_62909388.webp)
