ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 300 คลื่นซัดถาโถม(ฟรี)

ความมืดค่อยๆ ลงมา

รอบๆ ค่ายมีโคมไฟถนนหลายดวง ส่องสว่างไปบนดินแดนร้างแห่งนี้ ดูน่าขนลุกเล็กน้อย แต่เหลียนเซวียนสามารถเห็นผ่านระบบได้ว่า เกาะเสี่ยวเจียเต้า ภายใต้การปกป้องของระบบป้องกันเมืองเล็กนั้นปลอดภัยมาก

ทหารทำงานเสร็จหมดแล้ว ล้างมือ ถือชามข้าวรอกินอาหาร เหลียนเซวียน จางหยางหยาง เฉ้าหลี่หมิง ฉีซวี่ และโฮ่วกั่งยืนอยู่หน้าแถว ตามด้วยหวังเถียฉุยและจางโย่ว

จางโย่วเห็นเหลียนเซวียน เข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าที่ดูเศร้าหมอง 

"พี่สะใภ้ พี่สะใภ้ที่รัก ผมได้พบคุณในที่สุด"

ฉีซวี่ขมวดคิ้ว จ้องมองไอ้หนุ่มเจ้าเสน่ห์คนนี้ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เหลียนเซวียนก็มองเขาอย่างสงสัย 

"เป็นอะไรไป ฉีซวี่รังแกคุณหรือ?"

จางโย่วส่ายหน้า 

"ไม่มีทาง หัวหน้าดีกับพวกเรามาก แต่เพียงแค่เมื่อคุณไม่อยู่ พวกเราก็ไม่ได้กินเนื้อ กินแต่ขนมปังข้าวโพดกับซุปมันฝรั่งทุกวัน กินจนแสบท้องเลยครับ"

หวังเถียฉุยรีบพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

ฉีซวี่ยกกำปั้น 

"พวกนายสองคนอยากตายรึไง?"

จางโย่วรีบแทรกกลับเข้าแถวทันที ซ่อนตัวหลังหวังเถียฉุย

หวังเถียฉุยมองกำปั้นแข็งๆ ของหัวหน้า ค่อยๆ หันหน้าไปมองท้องฟ้า 

"เฮ้อ น้องโย่ว คืนนี้ดาวสว่างดีนะ"

จางโย่ว "ใช่เลย ดูตรงโน้นสิ นั่นเป็นดาวจระเข้ใช่ไหม"

เหลียนเซวียนหัวเราะคิกคัก หันไปมองฉีซวี่พลางถามเสียงเบา 

"หัวหน้าฉี คุณโหดร้ายจังเลยนะ ให้ลูกน้องกินแบบนี้ทุกวัน"

ฉีซวี่ "เฮอะ มีอะไรที่กินไม่ได้ ผมก็กินแบบนี้เหมือนกัน ไอ้พวกนี้ถูกคุณตามใจจนเสียนิสัย เมื่อก่อนอยู่ในกองทัพก็กินกันแบบนี้ไม่ใช่หรือ?"

เหลียนเซวียนคิดดู จริงๆ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของฉีซวี่ ที่ทีมของเธอกินดีก็เพราะเธออยู่ในป่ารกร้างทุกวัน เกือบทุกวันจับสัตว์ล่าได้

เธอไม่สนใจเงินจำนวนน้อยนิดที่ได้จากการขายสัตว์ล่า จึงเอามาตุ๋นกินเสียเลย

แต่ฝั่งของฉีซวี่ไม่มีเวลาไปป่ารกร้างเลย งบประมาณก็ไม่พอ เขายิ่งไม่มีทางเสียเงินซื้อเนื้อให้พวกนี้กิน

เหลียนเซวียนหันไปมองหวังเถียฉุย 

"พี่เถียฉุย เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ฉันจะพาคุณไปจับปลาในทะเล จับได้เท่าไหร่ ก็ให้อยู่บนเกาะเป็นเสบียงของพวกคุณ"

ใบหน้าของหวังเถียฉุยเบิกบานทันที 

"จริงเหรอครับ พี่สะใภ้!"

เหลียนเซวียนพยักหน้า 

"แน่นอน"

หวังเถียฉุยหันไปมองฉีซวี่ ด้วยความหวัง

ฉีซวี่เห็นไอ้หนุ่มคนนี้ก็โมโหอย่างยิ่ง เตะเขาทีหนึ่งพลางด่า 

"เห็นแก่กินจริงๆ"

เขาไม่ได้เจอคนรักมานานเท่าไหร่แล้ว ในที่สุดคืนนี้ทั้งสองก็มาอยู่ด้วยกัน อยากจะสนิทสนมกับคนรักสักหน่อย แต่ไอ้นักกินคนนี้กลับชวนคนรักเขาไปจับปลา

แต่เหลียนเซวียนรับปากไปแล้ว เขาก็ไม่อาจขัดใจ ได้แต่หันหน้าไปด้วยความไม่พอใจ

อาหารหลักวันนี้ยังคงเป็นขนมปังข้าวโพดเหมือนเดิม แต่นอกจากขนมปัง ทุกคนยังได้รับเนื้อปลาชิ้นใหญ่มาก และหอยอีกหลายตัว

พอได้ข้าวก็หาตอไม้ที่ใกล้ที่สุดนั่ง แล้วยัดเข้าปาก 

"อืม สดมาก อร่อยมาก ปลาในทะเลนุ่มและสดจริงๆ"

ไม่นาน ตอไม้เล็กๆ แถบนี้ก็เต็มไปด้วยคน นอกจากเสียงลม รอบๆ มีเพียงเสียงกินข้าวของทุกคน

ไม่ไกลนัก เฉินซิงเฉินและคณะยังถูกมัดมือนั่งยองๆ เป็นแถว

ถูกขังมาเดือนกว่า เฉินซิงเฉินเปลี่ยนจากการด่าทอทั้งวันในตอนแรก มาเป็นสิ้นหวังอย่างช้าๆ นับตั้งแต่คืนนั้นที่ฉีซวี่บุกบ้านเขา เขาก็ถูกจับขังทันที

จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านกันแน่ ไม่รู้ว่าพ่อของเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

โชคดีที่ภรรยาและแม่ยังอยู่กับเขา

แม้ในใจจะไม่ยอมรับ แต่ฝีมือสู้ไม่ได้ก็ได้แต่ยอมให้จัดการ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงคุ้นเคยกับการปล่อยไปตามยถากรรมแล้ว

แต่ในกลุ่มนักโทษนี้ นอกจากครอบครัวเฉินซิงเฉินสามคน คุณชายอีกแปดเก้าคนเพิ่งถูกฉีซวี่พามาเมื่อสองวันก่อน ความหยิ่งผยองยังไม่ได้ถูกขัดเกลา

ตอนนี้ได้กลิ่นหอมฟุ้ง ได้ยินเสียงทุกคนกินข้าว คุณชายลูกคนรวยหลายคนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

ต่างตะโกนใส่ฉีซวี่ 

"ฉีซวี่ ไอ้เต่าปลิง ฉันก็อยากกินข้าว รีบเอาข้าวมาให้ฉัน"

ฉีซวี่มองหวังเถียฉุย

พี่เถียฉุยเข้าใจทันที วางชามข้าวลงแล้วเดินไปหาคุณชายที่ด่าคนนั้น เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ตบหน้าคนนั้นไปทันที 

"แกลองด่าอีกคำสิ"

มือของเถียฉุยแรงมาก ตบแค่ทีเดียว มุมปากของคุณชายก็มีเลือดไหลออกมาเป็นทาง

ไอ้หนุ่มคนนี้เป็นคนไม่มีความกล้า โดนตบแค่ทีเดียวก็สงบลงทันที เอาหัวซุกระหว่างขาทั้งสอง ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาอีกเลย

หวังเถียฉุยเตะเขาอีกทีพลางด่า 

"ไอ้ขี้ขลาด"

นักโทษคนอื่นเห็นฉากนี้ ต่างก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก

จนกระทั่งทุกคนกินข้าวเสร็จ หม้อไฟอาหารทะเลถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่น้ำ ฉีซวี่จึงให้คังไห่นำขนมปังข้าวโพด 11 ชิ้นไปให้พวกนั้น

ทุกคนได้คนละชิ้น ยกเว้นไอ้หนุ่มที่หาเรื่องเมื่อกี้

ทุกคนรู้สึกขอบคุณยิ่งนัก ใช้มือที่ถูกใส่โซ่ตรวนประคองขนมปังข้าวโพด แล้วยัดเข้าปาก

เมื่อก่อนตอนที่พวกเขาอยู่บ้าน ได้กินอาหารเลิศรส ไม่เคยสนใจอาหารหยาบๆ แบบนี้ แต่ถูกขังมาหลายวัน และหิวมาหลายวัน ตอนนี้กินขนมปังข้าวโพดแห้งๆ กลับรู้สึกถึงความหอมหวาน

กินข้าวเสร็จ ทหารคนอื่นๆ อยู่ตั้งเต็นท์ เหลียนเซวียน ฉีซวี่ โฮ่วกั่ง เฉ้าหลี่หมิง จางหยางหยาง หวังเถียฉุย และจางโย่วขึ้นยานบิน มุ่งหน้าไปยังชายทะเลอีกครั้ง

ชายทะเลในยามค่ำคืนหนาวมาก คลื่นซัดกระหน่ำชายฝั่ง เสียงดังกึกก้อง ทะเลในโลกแห่งซากปรักหักพังนี้เต็มไปด้วยสีสันอันดุดัน

เหลียนเซวียนและคนอื่นๆ เปลี่ยนไปขึ้นเรือบรรทุกสินค้า นำเรือใหญ่ออกสู่ทะเลลึก

ภายในรัศมี 50 ไมล์ทางทะเล ไม่มีปลาหรือกุ้งกลายพันธุ์แม้แต่ตัวเดียว แต่กลับมีฝูงปลาที่ไม่ได้กลายพันธุ์จำนวนมาก ซึ่งตรงกับที่เธอคาดการณ์ไว้

เหลียนเซวียนยืนอยู่ในห้องบังคับการ สั่งโฮ่วกั่งที่กำลังขับเรือ 

"ทางซ้ายมือ ตำแหน่ง 10 นาฬิกา ไปข้างหน้าอีกหนึ่งไมล์ทะเล มีฝูงปลาอยู่"

เธอเห็นฝูงปลาหนาแน่น ข้างๆ มีตัวอักษรเล็กๆ บอกว่า 

"ฝูงปลาซาร์ดีนที่ไม่ได้กลายพันธุ์"

"ที่รัก ปลาอะไร?"

เหลียนเซวียน "ปลาซาร์ดีน"

"เร็ว เร็ว ทอดแห"

ทุกคนหย่อนแหลากขนาดใหญ่ลงในทะเล เหลียนเซวียนเห็นในระบบว่า ฝูงปลาขนาดใหญ่ถูกลากเข้าไปในแห แต่เมื่อเทียบกับฝูงปลาซาร์ดีนขนาดมหึมานี้ แหลากของพวกเขาเล็กเกินไป

ดังนั้นจึงได้เพียงส่วนเล็กๆ ของฝูงปลาซาร์ดีนทรงกลม แม้กระนั้น น้ำหนักของปลาที่ติดแหคราวนี้ก็มากอย่างน่าตกใจ

เนื่องจากไม่ใช่เรือประมงมืออาชีพ บนเรือจึงติดตั้งเครื่องกว้านขนาดเล็กเพียงเครื่องเดียว การลากแหที่หนักขนาดนี้จึงค่อนข้างลำบาก

แต่โชคดีที่ไม่มีอันตราย ปลาทั้งหมดถูกลากขึ้นมาได้ในที่สุด

ปลาซาร์ดีนทุกตัวยาวเท่าแขนท่อนปลาย กว้างสองนิ้ว ซึ่งใหญ่กว่าปลาซาร์ดีนที่เหลียนเซวียนเคยเห็นในชาติก่อนมาก

เมื่อแหหนักถูกวางบนดาดฟ้าเรือ ทุกคนต่างตกตะลึง

จางโย่วอดที่จะทอดถอนใจไม่ได้ 

"พี่สะใภ้ คุณช่างเก่งเหลือเกิน คุณบอกให้ทอดแหก็ทอดแห ที่สำคัญคือแค่ทอดแหก็มีปลา และยังเป็นฝูงปลาใหญ่ขนาดนี้"

แต่จางโย่วเปลี่ยนจากดีใจเป็นกังวลทันที 

"แต่นี่มันเยอะเกินไปนะ นี่คงเป็นแสนตัวเลย จะต้องตรวจสอบไปถึงเมื่อไหร่"

ทุกคนมองหน้ากัน ใช่แล้ว แหปลาใหญ่ขนาดนี้ ถ้าต้องใช้คนตรวจสอบทีละตัว คนบนเกาะกว่าร้อยคนไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ก็ตรวจไม่หมดเป็นวันๆ

เหลียนเซวียนสบตากับฉีซวี่ 

"ทำยังไงดี?"

ฉีซวี่ขมวดคิ้วอย่างสบายๆ 

"มันก็ง่ายนี่ พวกเราเอาปลาพวกนี้กลับไปที่ฐาน จ้างคนตรวจสอบสิ ยังเป็นการสร้างโอกาสให้ชาวบ้านได้หาเงินอีกด้วย"

"แต่ว่าเรือที่คุณสร้างมีห้องเย็นไหม คืนนี้ไม่เป็นไร แต่พรุ่งนี้เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น ถ้าไม่แช่แข็ง ปลาพวกนี้ก็จะเน่าหมด"