เกิดใหม่เป็นคุณชายขี้เมาสุดเจ๋ง (มี e-book นะคะ)

        ณ เรือนของอนุหลี่

        “คุณหนูสั่งให้เรามารับท่านออกไปขอรับ” ฮ่าวอีบอก

        “ข้ายังออกไปจากที่นี่ไม่ได้ วันนี้ข้าเพิ่งพบหลักฐานชิ้นใหม่” หลี่ไป๋หลินยัดกระดาษแผ่นหนึ่งให้ฮ่าวอี “ท่านนำกระดาษแผ่นนี้กลับไปให้พี่เหิงเยว่และบอกนางว่านี่คือที่อยู่ของบิดาและพ่อสามีของนาง ยังมีอีก...ท่านกลับไปที่บ้านเดิมของข้า ที่สวนหลังบ้านจะมีต้นซานจาอยู่ต้นหนึ่ง ข้าเคยเห็นท่านพ่อฝังบางอย่างเอาไว้ บางทีของชิ้นนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับนาง”

        “แต่คุณหนูสั่งว่าอย่างไรต้องให้ข้าพาท่านออกไปให้ได้ ข้าไม่อาจขัดคำสั่งของคุณหนูได้ขอรับ” ฮ่าวอีเป็นองครักษ์ที่ถูกฝึกฝนมาเป็นพิเศษว่าคำสั่งที่ได้รับจากเจ้านาย แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ต้องทำมันให้สำเร็จ

        “พี่ชาย อีกไม่นานนายท่านของข้าก็จะมาที่นี่แล้ว หากท่านไม่รีบหนีไปตอนนี้จะไม่มีเวลาแล้วนะเจ้าคะ” หลี่ไป๋หลินพูดอย่างจริงจัง “ข้าฝากบอกพี่สาวของข้าด้วย ข้าไม่ได้ทำผิดต่อนางแค่คนเดียว แต่ข้ายังทำผิดต่อหญิงสาวอีกหลายคน คดีของหญิงสาวที่หายตัวไปล้วนเกิดจากข้า ข้าอยากทำความดีเพื่อชดเชยความผิด ไม่เช่นนั้นข้าคงนอนตายตาไม่หลับ อีกอย่าง...ฝากบอกนางด้วยว่าเมื่อข้าไม่อยู่แล้ว ข้าอยากให้นางช่วยดูแลไป๋หลานแทนข้าด้วย”

        “ข้าไม่อาจขัดคำสั่งคุณหนูได้ เช่นนั้นข้าต้องขออภัยต่อท่านแล้ว” ฮ่าวอียกมือขึ้นเตรียมจะทำให้หลี่ไป๋หลินสลบ

        หลี่ไป๋หลินรีบถอยหลังหลบอย่างรู้ทัน “หากท่านไม่ทำตามคำขอร้องของข้า ข้าจะตะโกนให้คนเข้ามาช่วย หากรองนายอำเภอหลัวรู้ว่าท่านเป็นคนที่พี่เขยและพี่สาวส่งมา ท่านลองคิดดูว่าเจ้านายของท่านจะต้องเจอกับศัตรูแบบใด”

        ฮ่าวเอ้อวิ่งเข้ามา “ฮ่าวอี เจ้ากลับไปรายงานให้คุณชายกับคุณหนูทราบก่อน ส่วนทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า”

        “ไม่! พวกท่านไม่ต้องรั้งอยู่ที่นี่ หากถูกจับได้ สิ่งที่ข้าทำมาทั้งหมดจะเปล่าประโยชน์” หลี่ไป๋หลินร้องห้าม

        ฮ่าวอีไม่สนใจ เขารีบทะยานออกไปทันที ส่วนฮ่าวเอ้อก็กระโดดหายไปในอากาศเช่นกัน ปล่อยให้หลี่ไป๋หลินมองตามองครักษ์ทั้งสองอย่างตกใจ พี่สาวช่างยอดเยี่ยมถึงขั้นเลี้ยงดูยอดฝีมือไว้ใช้งานแล้ว

        หลี่ไป๋หลินสงบอารมณ์แล้วนั่งเท้าคางด้วยท่าทางเกียจคร้าน แต่เพราะนางมีรูปร่างบอบบาง ทั้งยังมีส่วนโค้งเว้าตามแบบของสตรีที่ชวนให้บุรุษหลงใหล จึงทำให้ท่าทางที่ดูเกียจคร้านนั้นดูเย้ายวนเป็นอย่างยิ่ง

        พ่อบ้านหลัวเห็นท่าทางนั้นก็ลอบกลืนน้ำลาย หากไม่ติดที่ว่านายท่านต้องการใช้ประโยชน์จากสตรีนางนี้อยู่ เขาอยากจะเอ่ยปากขอนางจากนายท่านเหลือเกิน หากเขาได้ใช้ค่ำคืนอันสุขสมกับนาง ไม่รู้ว่าเขาจะมีความสุขเพียงใด แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความคิด ในความเป็นจริงเขาจะกล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อเอ่ยเรื่องเหลวไหลพรรค์นั้นกับนายท่านได้อย่างไรกัน

        “นายท่านทราบข่าวดีของท่านแล้ว จึงให้ข้ามาพาท่านไปพักที่เรือนรับรองพิเศษขอรับ” 

        “ไปพักที่เรือนรับรองพิเศษอย่างนั้นหรือ? แต่จะทำอย่างไรดี ข้าชอบเรือนเล็กๆ หลังนี้เสียแล้ว”

        “นี่เป็นคำสั่งของนายท่าน อนุหลี่อย่าทำให้ข้าลำบากใจ” 

        “พ่อบ้านหลัว” หลี่ไป๋หลินเดินไปหาพ่อบ้านหลัว ทันใดนั้นนางก็ทำท่าคล้ายว่าจะล้ม พ่อบ้านหลัวจึงรีบเข้าไปประคองนางไว้ หลี่ไป๋หลินทิ้งตัวลงไปในอ้อมกอดนั้นก่อนที่นางจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเขินอาย “ขอบคุณพ่อบ้านหลัวที่ช่วยเหลือ อาจเป็นผลข้างเคียงจากการตั้งครรภ์จึงทำให้ข้ารู้สึกเวียนหัวเจ้าค่ะ”

        พ่อบ้านหลัวอยากจะผลักสตรีที่อยู่ในอ้อมกอดออก แต่มือของเขากลับไม่เป็นอย่างที่ใจคิด และนอกจากเขาจะไม่ปล่อยนางแล้ว เขากลับกอดนางแน่นขึ้น “ข้าจะพาท่านกลับไปนั่งให้ดีนะขอรับ”

        “อ้อมกอดของท่านช่างแข็งแรงและอบอุ่นยิ่ง น่าเสียดาย...” 

        “น่าเสียดายอะไรหรือขอรับ”

        “ท่านจำคืนนั้นไม่ได้แล้วหรือ?” หลี่ไป๋หลินน้ำตาคลอ

        “คืนนั้น? ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

        “สามเดือนที่แล้วท่านไปส่งข้าที่อารามเหิงหนาน แต่ระหว่างทางเกิดฝนตกหนักจนรถม้าติดหล่ม ท่านกับคนขับรถม้าทำงานกลางสายฝนอยู่นานกว่าที่เราจะเดินทางต่อได้ จากนั้นท่านกับคนขับรถม้าจึงดื่มสุราคลายหนาว แต่ข้าไม่อาจดื่มสุรากับพวกท่านได้ ข้าทนนอนหนาวอยู่ในรถม้าเกือบทั้งคืน ยังดีที่ท่าน...” หลี่ไป๋หลินก้มหน้าอย่างเขินอายอีกครั้ง “เช้าวันนั้นเราตื่นขึ้นมาด้วยสภาพใดคงไม่ต้องให้ข้าพูดออกไปกระมัง”

        “วันนั้นท่านบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา แต่ข้ากลัวว่าคนขับรถม้าจะพูดเรื่องเหลวไหลออกไป ข้าจึงสังหารเขา หรือว่าวันนั้นท่านกับข้า...” พ่อบ้านหลัวตกใจสุดขีด เหตุการณ์วันนั้นเขายังจำได้ดี ก็เพราะร่างบอบบางนั้นถึงทำให้เขาคะนึงหานางอยู่ทุกค่ำคืน แม้แต่เมื่อครู่เขายังคิดว่าจะขอนางจากนายท่านมาเชยชมอยู่เลย

        “ข้ารู้ว่าท่านรังเกียจข้า ข้ารับปากว่าข้าจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไปเป็นอันขาด” หลี่ไป๋หลินลูบท้องตนเองแล้วก้มหน้าพูดเสียงเศร้า “อ้อมกอดเมื่อครู่ถือเป็นคำอำลาที่ข้าขอจากท่านได้หรือไม่เจ้าคะ”

        พ่อบ้านหลัวก้มลงมองหญิงสาว เมื่อเขานึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง เหงื่อก็ออกเต็มแผ่นหลังของเขาแล้ว เขาล่วงเกินสตรีของนายท่าน อีกทั้งเวลานี้นาง... “ท่านตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้วใช่หรือไม่”

        “นี่คือลูกของข้า เขาคือลูกของข้าเพียงคนเดียว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน” หลี่ไป๋หลินปฏิเสธเสียงแข็งและนางไม่สบตาเขา 

        พ่อบ้านหลัวเข้าใจทุกอย่างในทันที เขารีบเดินไปปิดประตูห้องแล้ววิ่งกลับมากอดหลี่ไป๋หลินไว้ “ทำไมท่านถึงไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ ท่านเก็บเรื่องทุกข์ใจนี้ไว้คนเดียวได้อย่างไรกัน”

        “ข้าอยากเก็บเขาไว้ เขาคือพยานความรักของข้าที่มีต่อท่าน”

        “ท่าน...ท่านว่าอย่างไรนะ ท่านรักข้าอย่างนั้นหรือ?” พ่อบ้านหลัวรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ

        “ข้าจะไม่รู้ความรู้สึกของตัวเองได้อย่างไร เพียงแต่เราสองคนคงเป็นไปไม่ได้ ข้าจะเลี้ยงเด็กคนนี้ให้ดี แม้เขาจะใช้แซ่หลัวของนายท่าน แต่ขอให้ท่านรู้ไว้ว่าในกายเขาก็มีเลือดของท่านอยู่ครึ่งหนึ่ง”

        “เช่นนั้นเขาก็จะเรียกข้าว่าบิดาไม่ได้แล้วใช่หรือไม่”

        “ท่านทำงานกับนายท่านมาหลายปี เขาโหดเหี้ยมเพียงใดไม่ใช่ว่าท่านจะไม่รู้ มิสู้เราให้เขาเกิดมาแล้วเลี้ยงเขาไว้เช่นนี้เถิด”

        พ่อบ้านหลัวจะพูดความจริงออกไปได้อย่างไรว่าเด็กคนนี้คงไม่มีโอกาสได้ลืมตาออกมาดูโลกแล้ว สตรีที่ตั้งครรภ์กับนายท่านแต่ละคนถูกส่งตัวไปทำอะไรไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ และสตรีที่ถูกส่งไปอาศัยอยู่ที่เรือนรับรองพิเศษก็ไม่เคยมีใครมีชีวิตรอดออกมาเลยสักคน

        “ท่านเสียดายชีวิตที่สุขสบายเช่นนี้หรือไม่? ท่านยินดีไปใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบในที่ที่ไม่มีใครรู้จักหรือไม่?” พ่อบ้านหลัวเอ่ยถาม

        “ท่านก็รู้เหตุผลที่ข้าเข้ามาอยู่ที่นี่ หากวันนั้นข้าไม่กลัวตายและยอมรับโทษโบยไป ป่านนี้ข้าคงได้ใช้ชีวิตอยู่กลางท้องนาในชนบทอย่างสบายใจไปแล้ว ท่านลืมแล้วหรือว่าข้าเป็นเพียงบุตรสาวชาวนา”

        “หลินเอ๋อ ข้ารับรองว่าข้าจะปกป้องท่านกับลูกให้ปลอดภัย ขอให้ท่านเชื่อใจข้า” พ่อบ้านหลัวตัดสินใจแล้ว หลังจากที่เขาตัดสินใจเข้ามารับใช้นายท่าน ชั่วชีวิตนี้เขาก็ไม่อาจแต่งงานมีครอบครัวได้ ดังนั้นอย่าคิดฝันว่าเขาจะมีบุตรไว้สืบสกุล เขาต้องขอบคุณสวรรค์ที่ประทานฝนในค่ำคืนนั้นใช่หรือไม่ หากไม่มีฝนตกหนักในวันนั้น เรื่องของเขากับนางก็คงจะไม่เกิดขึ้น ใช่แล้ว...เขาไม่ได้มองว่าเรื่องระหว่างเขากับนางคือความผิดพลาด มันคือความเมตตาของสวรรค์ที่ยังอยากเห็นเขามีครอบครัวและมีบุตรไว้สืบสกุลต่างหาก

        หลี่ไป๋หลินก้มหน้ายิ้มอย่างพอใจ นางกับเขาเคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งที่ใดกัน วันนั้นเขาเมามากจนจำอะไรไม่ได้ นางแค่เปลื้องผ้าแล้วซุกตัวเข้าไปนอนกับเขาเพื่อให้เขาเข้าใจผิดเท่านั้น ส่วนเรื่องท้องน่ะหรือ นางจะท้องได้อย่างไร ในเมื่อหลัวถิงถิงเอายาห้ามมีบุตรมาให้นางดื่มอยู่ทุกวันจนร่างกายของนางไม่อาจท้องได้แล้ว แต่ท่านหมอทำไมถึงจับชีพจรว่านางท้องน่ะหรือ ขอแค่นางมีเงินอยู่ในมือ มียาชนิดใดที่นางจะหามาไม่ได้บ้าง

        หลี่ไป๋หลินคิดถึงแผนการต่างๆ ที่นางเตรียมไว้ หากแผนการเหล่านี้สำเร็จ นอกจากนางจะแก้แค้นรองนายอำเภอหลัวกับหลัวถิงถิงได้แล้ว นางยังสามารถไถ่ถอนความผิดที่นางเคยทำไว้กับหญิงสาวที่ถูกนางล่อลวงมา แม้จะทำให้หญิงสาวเหล่านั้นฟื้นขึ้นมาไม่ได้ แต่อย่างน้อยคนที่สังหารพวกนางก็ต้องได้รับโทษ อีกทั้งรองนายอำเภอหลัวยังร่วมมือกับใครบางคนเพื่อหวังจะทำลายพี่เขยกับพี่สาว นางจะใช้โอกาสนี้ช่วยเหลือพี่สาวเพื่อหวังว่าพี่สาวจะให้อภัย

        พ่อบ้านหลัวไม่ให้ยินหญิงสาวตอบคำถาม เขาก้มหน้าเพื่อจะถามนางอีกครั้ง แต่หลี่ไป๋หลินได้เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะใช้สองแขนโอบรอบคอของเขาไว้ จากนั้นนางก็เริ่มจูบเขา 

        “ท่านพี่” หลี่ไป๋หลินเอ่ยเรียกพ่อบ้านหลัวด้วยเสียงหวานชวนใจสั่น “ข้าเรียกท่านเช่นนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ”

        พ่อบ้านหลัวไม่ตอบ แต่เขากลับมอบจูบที่แสนดูดดื่มให้นางแทน เมื่อนึกขึ้นได้ว่านายท่านยังทานอาหารเย็นอยู่กับคุณหนู และที่เรือนหลังนี้ก็ไม่มีคนคุ้มกัน อีกทั้งบ่าวหญิงสองคนของหลี่ไป๋หลินก็ถูกใช้ให้ออกไปทำธุระแล้ว 

        พ่อบ้านหลัวอุ้มหลี่ไป๋หลินไปที่เตียงก่อนจะวางนางลงอย่างทะนุถนอม “เวลานี้ข้ามีสติชัดเจนและรู้ว่าตนเองต้องการอะไร ข้าไม่รู้ว่าหลังจากนี้เราจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกันอีกหรือไม่ หากท่านยินยอม...”

        หลี่ไป๋หลินดึงสายรัดเอวของพ่อบ้านหลัวออกช้าๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปที่เอวกางเกง มือน้อยล้วงลึกลงไปเรื่อยๆ สติของพ่อบ้านหลัวเกือบจะควบคุมไม่ได้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมองนางอย่างขออนุญาต หากนางไม่เอ่ยปาก เขาก็จะไม่บังคับ 

        “สามี ท่านจะมอบค่ำคืนที่มีความสุขและน่าจดจำให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ” หลี่ไป๋หลินพูดพร้อมกับหยุดมือในที่ที่ไม่ควรหยุด

        พ่อบ้านหลัวไม่รอช้าอีกแล้ว เขาขยับกายเข้าหาอีกฝ่าย แต่เพราะนางกำลังตั้งครรภ์ เขาจึงไม่ได้ทำรุนแรง มีแต่ความอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความรักที่เขามอบให้นาง หลังจากผ่านคืนนี้ไปก็ไม่รู้ว่าเขากับนางจะได้แนบชิดกันอีกเมื่อใด เขาต้องทำให้ช่วงเวลานี้เป็นค่ำคืนที่ดีที่สุด

        หลี่ไป๋หลินได้รับสัมผัสอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยได้รับ เพียงแต่การที่นางต้องปรนนิบัติสัตว์ร้ายอย่างรองนายอำเภอหลัวมาเป็นเวลานาน ทำให้นางไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไปแล้วนอกจากความเกลียดชังและความแค้น