สัตย์สาบานแห่งดวงดาว

ยูรันวางพู่กันลง ก่อนยื่นรายการทั้งหมดให้พนักงาน

“ข้าต้องการสัตว์อสูรตัวเล็ก ๆ ที่ยังไม่โตเต็มวัย ไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่ง ส่วนชนิดที่ออกลูกเป็นไข่ก็เอาไข่มา ยิ่งมีจำนวนมากเท่าไรก็ยิ่งดี”

พนักงานรับรายการไปด้วยความตื่นเต้น

ยูรันเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางครุ่นคิดอยู่ภายในใจ

[ดูเหมือนสัตว์อสูรส่วนใหญ่ของโลกนี้จะออกลูกเป็นไข่ แม้รูปร่างภายนอกจะเหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมก็ตาม]

[หากมีเพียงไข่ การสกัดดีเอ็นเอแล้วผสมสายพันธุ์โดยตรงคงทำได้ยาก แปลว่าต้องเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอจากตัวอ่อนหรือสัตว์วัยเยาว์ จากนั้นจึงค่อยปรับแต่งตัวอ่อนภายในไข่]

[แต่ข้าไม่มีอุปกรณ์แม้แต่ชิ้นเดียว ทุกขั้นตอนจึงต้องใช้สมาธิ พลังจิต และการควบคุมระดับละเอียดทั้งหมด... ดูท่าจะเหนื่อยน่าดู]

ดวงตาของพนักงานพลันสว่างวาบ

จากรายการในมือ หากยูรันซื้อสัตว์อสูรตามจำนวนที่เขียนไว้จริง นี่จะเป็นคำสั่งซื้อครั้งใหญ่ที่สุดของหอสัตว์อสูรในรอบหลายปี!

“โปรดรอสักครู่เจ้าค่ะ! รายการนี้มีจำนวนมากเกินกว่าที่ข้าจะตัดสินใจเองได้ ข้าจะรีบไปตามเจ้าของหอมาเดี๋ยวนี้!”

พูดจบ นางก็รีบวิ่งออกจากห้องรับรองไปทันที

ยูรันหันกลับมาทางทุกคน ก่อนเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“หากข้าสร้างกิเลนสำเร็จ พวกท่านคิดว่ากิเลนตัวเปี๊ยกซึ่งเพิ่งเกิดหนึ่งตัวจะขายได้เท่าไร?”

ทุกคนครุ่นคิดตามอย่างจริงจัง

สัตว์เทพอย่างกิเลนไม่อาจประเมินราคาด้วยมาตรฐานของสัตว์อสูรทั่วไปได้ ต่อให้เป็นเพียงตัวอ่อนแรกเกิด บรรดาสำนักใหญ่ ราชวงศ์ และตระกูลโบราณก็คงยอมทุ่มทรัพย์สินเพื่อแย่งชิง

ไป๋หลิงตอบอย่างไม่แน่ใจ

“คงแพงมาก แม้แต่ตระกูลใหญ่ก็อาจไม่มีปัญญาซื้อ”

“เช่นนั้นหรือ?”

ยูรันลูบคางครุ่นคิด

“ถ้าขายสักสองพันล้านเหรียญวิญญาณต่อหนึ่งตัว ข้าคงสบายไปทั้งชาติ”

“...”

กระดาษในมือของหนานอวี้ร่วงลงบนโต๊ะ

ลู่ชิงถานอ้าปากค้าง ขณะที่องครักษ์จางรู้สึกขาอ่อนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

แม้แต่ลู่เหยียนหนิงกับไป๋หลิงยังไม่รู้ว่าควรตกใจกับราคาสองพันล้านเหรียญวิญญาณ หรือควรตกใจกับการที่ยูรันกำลังวางแผนขายลูกกิเลนราวกับเป็นสัตว์เลี้ยงทั่วไปก่อนดี

หนานอวี้กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ศิษย์น้อง... เจ้ายังสร้างมันไม่สำเร็จเลยนะ”

“อืม”

ยูรันตอบอย่างสบายอารมณ์

“ข้าจึงกำลังซื้อสัตว์อสูรมาทดลองอยู่นี่ไง”

ยูรันครุ่นคิดต่ออย่างจริงจัง

“แล้วถ้าเลี้ยงจนโตเต็มวัย พลังของกิเลนน่าจะขึ้นไปถึงขอบเขตมหายานได้ไม่ยาก”

เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ราวกับกำลังคำนวณราคาสินค้าทั่วไป

“สัตว์เทพระดับมหายานคงขายได้แพงหูฉี่น่าดู... สองหมื่นล้านเหรียญวิญญาณเป็นอย่างไร?”

“...”

ทั่วทั้งห้องเงียบสนิทอีกครั้ง

หนานอวี้รีบคว้าขอบโต๊ะเอาไว้ เพราะรู้สึกว่าร่างกายกำลังจะทรุดลงไปจริง ๆ

“สอง... สองหมื่นล้าน?”

ไป๋หลิงสูดหายใจลึก แม้แต่ตระกูลไป๋ที่สั่งสมทรัพย์สินมาหลายชั่วอายุคน หากนำทุกอย่างออกมาขายก็คงไม่สามารถรวบรวมเงินจำนวนนี้ได้

ลู่เหยียนหนิงกล่าวอย่างระมัดระวัง

“ยูรัน หากเป็นสัตว์เทพระดับมหายานจริง เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เพียงราคาสูงแล้ว ต่อให้มีเงินสองหมื่นล้าน ผู้ซื้อก็อาจไม่กล้านำออกมาเลี้ยงโดยเปิดเผย”

“ทำไมเล่า?”

“เพราะทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป ทุกสำนักและราชวงศ์คงยกกำลังมาแย่งชิง”

ยูรันพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอก เพียงทำสัญญาผูกชีวิตเสียก็พอ หากเจ้าของตาย สัตว์เทพก็ตายตาม เช่นนั้นต่อให้แย่งไปก็ไม่มีประโยชน์”

เขากล่าวต่ออย่างสบายอารมณ์

“ยิ่งกว่านั้น สัตว์เทพที่โตเต็มวัยยังมีพลังระดับมหายาน ในโลกนี้ผู้ฝึกตนระดับมหายานมีอยู่ไม่มากนัก คงไม่มีผู้ใดบุ่มบ่ามเข้าไปขโมยมันง่าย ๆ หรอก”

“ส่วนผู้ซื้อเองก็คงไม่กล้านำสัตว์ที่ซื้อมาในราคาสองหมื่นล้านออกไปรุกรานผู้อื่นเช่นกัน หากมันได้รับบาดเจ็บหรือตายขึ้นมา เงินทั้งหมดก็สูญเปล่า”

ยูรันยักไหล่

“สุดท้ายแล้ว พวกเขาคงซื้อไปเลี้ยงเป็นสัตว์พิทักษ์ประจำสำนักหรือประจำยอดเขามากกว่า”

ทุกคนครุ่นคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

“...ก็จริง”

หลังจากพูดคุยเรื่องราคาสัตว์เทพกันอยู่พักหนึ่ง เสียงฝีเท้ารีบร้อนก็ดังมาจากด้านนอก

ไม่นานนัก สตรีผู้หนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาภายในห้องรับรอง

นางดูมีอายุประมาณสามสิบปี สวมอาภรณ์สีเขียวเข้มปักลวดลายทอง รูปร่างสง่างามและมีกลิ่นอายของนักการค้าที่เฉียบแหลม แม้จะรีบร้อนมาเพียงใด แต่ยังรักษาท่าทีสุขุมเอาไว้ได้

นางคือจินอวี้หรง เจ้าของหอสัตว์อสูรแห่งเมืองหลอมศิลา

“ต้องขออภัยที่ปล่อยให้แขกผู้มีเกียรติรอนาน ข้ามีนามว่าจินอวี้หรง เป็นเจ้าของหอสัตว์อสูรแห่งนี้เจ้าค่ะ”

สายตาของนางกวาดผ่านทุกคน ก่อนหยุดอยู่บนใบหน้าของยูรัน

[คุณชายผู้นี้เองหรือที่สั่งซื้อสัตว์อสูรจำนวนมหาศาล?]

[หน้าตาหล่อเหลาไม่เบาเลยนี่...]

จินอวี้หรงเดินเข้าไปหา ก่อนถือโอกาสยื่นมือออกไปจับมือของยูรันอย่างเป็นกันเอง

“ยินดีอย่างยิ่งที่ได้ทำการค้ากับคุณชายเจ้าค่ะ”

ยูรันไม่ได้คิดอะไร เพียงปล่อยให้นางจับมือพลางพยักหน้า

“อืม ยินดีเช่นกัน”

แต่หญิงสาวคนอื่นภายในห้องกลับมีสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน

หนานอวี้หรี่ตามองมือของจินอวี้หรง ไป๋หลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่วนลู่ชิงถานจ้องมือที่จับยูรันเอาไว้โดยไม่กะพริบตา

จินอวี้หรงสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่กำลังกดทับลงบนมือตน จึงรีบปล่อยมืออย่างแนบเนียน

จากนั้นนางก็รับรายการมาจากพนักงาน ก่อนอ่านอย่างละเอียด ดวงตายิ่งอ่านก็ยิ่งสว่างขึ้นเรื่อย ๆ

[คำสั่งซื้อครั้งนี้ใหญ่มาก!]

[หากขายได้ทั้งหมด หอสัตว์อสูรคงทำกำไรอย่างมหาศาล!]

ทว่าหลังตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของนางก็เริ่มลำบากใจ

“เรียนคุณชาย หอสัตว์อสูรของพวกเรามีสัตว์อสูรตามที่ท่านต้องการอยู่หลายชนิด แต่จำนวนที่มีในขณะนี้น้อยกว่ารายการของท่านมาก”

“ต่อให้รวบรวมสัตว์อสูรทั้งหมดภายในหอ ก็คงจัดหาให้ได้ไม่ถึงสองส่วนเจ้าค่ะ”

ยูรันเอียงคออย่างไม่เข้าใจ

“หากที่นี่มีไม่พอ ท่านก็ติดต่อหอสัตว์อสูรในเมืองอื่นสิ”

จินอวี้หรงชะงัก

“เมืองอื่นหรือเจ้าคะ?”

“อืม แล้วค่อยแบ่งผลกำไรกัน”

ยูรันกล่าวราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

ดวงตาของจินอวี้หรงสว่างวาบ

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!”

จินอวี้หรงกอดรายการเอาไว้แน่น ราวกับกำลังถือภูเขาเหรียญวิญญาณ

“ข้าจะติดต่อหอสัตว์อสูรทุกเมืองที่สามารถติดต่อได้เดี๋ยวนี้!”

จินอวี้หรงกำลังจะหมุนตัวจากไป แต่ยูรันกลับเรียกนางเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยวก่อน”

นางหยุดฝีเท้าทันที

“คุณชายยังมีสิ่งใดต้องการอีกหรือเจ้าคะ?”

“สัตว์อสูรกับไข่ที่หอของท่านมีอยู่แล้ว ไม่ต้องรอรวบรวมพร้อมกับเมืองอื่น ส่งมาก่อนเลย”

ยูรันกล่าวต่อ

“จะส่งไปที่ตระกูลไป๋หรือตระกูลลู่ก็ได้ ส่วนของจากเมืองอื่น หากหาได้ก็ทยอยส่งมาภายในหนึ่งสัปดาห์ ข้าคงอยู่ที่เมืองนี้ไม่เกินกว่านั้น”

จินอวี้หรงรีบจดจำทุกคำ

“รับทราบเจ้าค่ะคุณชาย ข้าจะให้คนจัดเตรียมและส่งชุดแรกไปโดยเร็วที่สุด”

หลังจากนางออกไปจัดการเรื่องคำสั่งซื้อ ไป๋หลิงก็อดถามขึ้นมาไม่ได้

“เจ้าไม่กลัวว่าพวกเขาจะถือโอกาสโก่งราคาสัตว์อสูรหรือ?”

“ก็โกงไปสิ”

ยูรันตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ไป๋หลิงชะงัก

“เจ้าไม่เสียดายเงินหรือ?”

“มีอะไรให้น่าเสียดาย?”

ยูรันชี้ไปยังรายการสัตว์เทพบนโต๊ะ

“ขอเพียงข้าสร้างสัตว์เทพในรายการได้สำเร็จสักชนิด แล้วนำลูกของมันออกขาย ทุกอย่างก็คุ้มแล้ว ต่อให้พวกเขาโก่งราคาสัตว์อสูรทั้งหมดรวมกัน ก็ไม่มีทางสูงถึงสองพันล้านเหรียญวิญญาณหรอก”

เขาเก็บกระดาษทั้งหมดกลับมา

“ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อข้าสร้างตัวอย่างสำเร็จและสามารถขยายพันธุ์ได้อย่างต่อเนื่อง ข้าก็ไม่มีเหตุผลต้องกลับมาซื้อสัตว์อสูรสำหรับทดลองอีก”

ยูรันยักไหล่

“อย่างไรก็คงซื้อครั้งนี้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น พวกเขาอยากโก่งราคาก็ปล่อยให้โก่งไปเถอะ”

ทุกคนเงียบลงทันที

ฟังดูเหมือนยูรันกำลังยอมให้หอสัตว์อสูรเอาเปรียบ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

สำหรับเขา สัตว์อสูรนับร้อยตัวเป็นเพียงต้นทุนการทดลองครั้งแรก หากประสบความสำเร็จ เขาจะสามารถสร้างและขยายพันธุ์สัตว์เทพซึ่งมีมูลค่าสูงกว่าต้นทุนหลายร้อยเท่าได้อย่างไม่สิ้นสุด

ไป๋หลิงถอนหายใจเบา ๆ

“ข้าเริ่มสงสารคนที่คิดจะโกงเงินเจ้าแล้วสิ”

“ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็ไปตระกูลไป๋กันเลยดีหรือไม่? ธุระที่นี่เสร็จหมดแล้ว ไม่มีเหตุผลต้องรอจนถึงตอนเย็น”

สีหน้าของไป๋หลิงค่อย ๆ จริงจังขึ้น นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“อืม ไปตอนนี้เลยก็ได้ ท่านยายน่าจะอยู่ที่เรือนหลัก”

นางหยิบแผ่นหยกสื่อสารออกมา

“ข้าจะแจ้งคนในตระกูลให้เตรียมต้อนรับ”

ยูรันลุกขึ้น ก่อนหันไปหาลู่เหยียนหนิง

“เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะท่านแม่ลู่ หากจัดการทุกอย่างเสร็จเร็ว ตอนเย็นข้าจะได้กลับมาทำอาหารให้ทุกคนกิน”

“ตามใจเจ้า”

ทั้งหมดจึงออกจากหอสัตว์อสูร ก่อนมุ่งหน้าไปยังตระกูลไป๋ทันที

บรรยากาศสนุกสนานเมื่อครู่ค่อย ๆ เงียบลง โดยเฉพาะไป๋หลิงซึ่งมีสีหน้าเคร่งขรึมตลอดเส้นทาง

นางรู้ดีว่าเมื่อก้าวผ่านประตูตระกูลไป๋ เรื่องที่หลบเลี่ยงมานานก็ถึงเวลาต้องเผชิญหน้าเสียที