เช้าวันใหม่เรือนกระจกทรงกลมถูกรายล้อมด้วยกุหลาบสีขาว ชมพูเลื่อยลาดยาวทั่วทั้งกระโจมรอบข้างห้อมล้อมด้วยสระบัว สายลมพัดปลิวอากาศสดชื่น แสงแดดยามเช้าอบอุ่นยามแสงต้องกับน้ำประกายสวยอี้เหมยนั่งชงน้ำชากลิ่นหอมชวนให้ลิ้มรส ถูกรินใส่ถ้วยชาวางให้สามีพร้อมกับเลื่อนไปตักอาหารใส่จานผลัดกับเซียวจ้านที่ตักให้คนในจวนต่างรับรู้ถึงความรักทั้งคู่
อี้เหมยมองสาวใช้ยกอาหารออกไปเหลือเพียงนางกับสามี คราวนี้ถึงเวลาต้องพูดเื่สำคัญดวงตากลมโตมองใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อย
“ท่านอ๋องข้าได้ยินมาว่า ผู้ว่าฯ แถวชานเมืองร่ำรวยผิดปกติ ชาวบ้านกลับยากไร้ท่านว่าควรไปดูหรือไม่”
“เ้า!” เซียวจ้านมองหน้าภรรยาเห็นสายตาซุกซนคู่นั้นแล้วชักอ่อนใจ
“ถ้าท่านเป็ห่วงข้าท่านก็พาข้าไปด้วย ข้าจะได้อยู่ในสายตาท่านอย่างไรเล่า” อี้เหมยขยับเก้าอี้ไปใกล้เมื่อเห็นสายตาโกรธของสามีแต่พยายามทำใจดีเข้าสู่แม้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือราชสีห์
“ให้เ้าอยู่ที่นี่ไม่ดีกว่าหรือข้าจะได้ไม่เป็ห่วงเ้า” เซียวจ้านบอกพร้อมระบายยิ้มชอบใจเมื่อเห็นสายตาที่นางส่งมาให้
“ท่านอ๋อง! ท่านแกล้งข้า”
ร่างอี้เหมยถูกดึงเข้าไปกอดไว้แน่นรู้ว่านางไม่ได้โกรธ และรู้ว่าเขาคงห้ามไม่ได้ หากนางจะไปก็ต้องได้ไปเพราะนิสัยแบบนี้ละมั้งถึงได้รักมากเพียงนี้
สองวันถัดมาเพื่อจับตัวคนชั่วหากทำอะไรผลีผลามไม่เป็การดีประโยคนี้ยังใช้ได้เสมอเซียวจ้านสั่งให้คนเร่งสืบหาความจริง และเป็ดั่งคาดไว้มีขุนนางชั่วคิดกอบโกยผลประโยชน์จากหน้าที่การงานของตัวเอง ใช้อำนาจในทางไม่ชอบหลักฐานถูกรวบรวมไว้หมดสิ้น
ภายในห้องโถงรับแขกอึมครึมเมื่อท่านอ๋องที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมคู่ชายางดงามเดินทางมาที่นี่โดยกะทันหันทำให้ผู้ว่าการขวัญหนีดีฝ่อ เสียงพัดหยกในมือโบกสะบัดช้า ๆก่อนจะถูกรวบพร้อมบ่าทั้งสองของผู้ว่ายกขึ้นเพราะสะดุ้ง
สายตาเรียบเฉยมองร่างบนพื้นด้วยความเ็าท่าทางองอาจเปล่งประกายบารมีจนไม่มีใครกล้าสบตา
“ท่านอ๋องลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่ได้” น้ำเสียงสั่นเทาเอ่ยมาไม่เป็ศัพท์เป็ประโยคใบหน้าถูกปกคลุมด้วยเม็ดเหงื่อความผิดที่เคยทำไม่อาจปิดบังไว้ได้เพียงแค่เขาผู้นี้ปรากฏตัวพร้อมทหารนับสิบไม่ใช่เื่ดีแน่ หรือเขาจะรู้เื่ที่ทำไว้
“เ้าว่าลมอะไรพายุหรือไต้ฝุ่น” น้ำเสียงเย็นะเืเอ่ยคล้ายหยอกล้อแต่แฝงความจริงที่เหี้ยมเกรียม
“เอ่อท่านอ๋องมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ เชิญกล่าวมาได้เลย”
“เหตุใดเ้าไม่ดูแลชาวบ้านทำไมปล่อยให้อดยากเช่นนี้”
“ข้า...”ผู้ว่าฯ เนียชิง ละล่ำละลักตัวสั่น สายตากรอกไป พยายามคิดข้อแก้ต่าง
“เป็ถึงข้าราชการแต่ทำตัวต่ำทรามกอบโกยผลประโยชน์ให้ตัวเองใช่ไม่ได้”
“ท่านอ๋องได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถิด”ผู้ว่า ฯ เนียชิง ก้มหน้าแทบแนบพื้นร้องขอชีวิต
“โทษตายสำหรับเ้าสบายไปชายาข้า เ้าว่าควรทำเช่นไร” เซียวจ้านหันไปถามอี้เหมยขอความคิดเห็นจากนาง
“ลดฐานะเป็สามัญชนริบทรัพย์สินเข้าคลัง ข้าวสารที่มีนำไปแจกจ่ายให้ประชาชนท่านดีหรือไม่” อี้เหมยบอกสวามีพร้อมรอยยิ้มหวานในเมื่อชาวบ้านลำบากคนทำต้องได้รับความลำบากตอบกลับถือเป็การสั่งสอนต่อไปวันหน้าจะได้ไม่มีใครคิดทำอีก
“อืมให้เป็เช่นนั้น”
ถึงแม้ไม่มีโทษตายแต่การสิ้นเนื้อประดาตัวเช่นนี้ก็เหมือนตายทั้งเป็วันนั้นผู้สมรู้ร่วมคิดก็ถูกลงโทษด้วยองครักษ์คนสนิทถูกแต่งตั้งให้รักษาการแทนชั่วคราวก่อนจะได้ผู้ที่มารับตำแหน่ง
ภายในห้องสมุดอี้เหมยกำลังวาดพู่กันไปบนกระดาษแต่งแต้มตามที่ร่ำเรียนภาพชายชาตรีนั่งทำงานงดงามจับใจ หากคนในภาพนั้นจะเป็ได้ถ้าไม่ใช่สามีดวงตากลมโตซ่อนแววซุกซนเหลือบมองเซียวจ้านเป็พัก ๆ สลับกับมือกวาดไปมา
พู่กันถูกวางลงพร้อมร่างบางลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างกายเซียวจ้านที่กำลังทำงานพร้อมขยับนวดบ่าคลายกล้ามเนื้อไปด้วย
“วันนี้เหนื่อยท่านแล้ว”
“เ้าก็ด้วย”เซียวจ้านมองภรรยาเล็กน้อยแล้วทำงานต่อ
“แต่ท่านอ๋องข้ามีเื่แปลกใจ”
“แปลกใจอันใด”ของในมือถูกวางลงพร้อมคิ้วดกดำขมวด สายตาคมเชิงสงสัยกับคำพูดของนาง
“ผู้ว่าคนนั้นท่านไม่คิดว่ามีใครหนุนหลังเขาอยู่หรือข้าสงสัย”
“เ้าสงสัยเื่อะไร”
“โจรปล้นและผู้ว่าฯ ชั่ว ต่างเป็พื้นที่ดูแลของใคร” อี้เหมยสะกิดในใจแปลก ๆหากจะเล่าถึงองค์ชายสาม ชื่อเสียงทางดีก็มี ทางร้ายก็มีแต่ทำไปเพื่ออะไร
“เื่นี้ให้ข้าจัดการเถิดเ้าอย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้นอีก ข้าเป็ห่วง” เซียวจ้านจับร่างบางให้นั่งตักพร้อมเอ่ยน้ำเสียงจริงจังหากเป็องค์ชายสามจริงเขาไม่ปล่อยไว้แน่แต่การจะให้อี้เหมยไปเสี่ยงอันตรายอีกเห็นจะยอมไม่ได้
“ท่านอ๋องข้ามีเื่อยากขอร้องท่าน”
“หากเป็เื่ที่ให้ได้”
“ข้าอยากเรียนกระบี่วันนี้ดีที่มีท่านคอยช่วยเหลือ หากวันหน้ามีใครทำร้ายข้าคงสิ้นใจท่านจะอยู่ได้หรือ” อี้เหมยซบหน้ากับอกกว้างออดอ้อนแบบที่เคย
“ชายาข้าใครว่าน่ารัก”เซียวจ้านครางมองชายาอย่างนึกทึ่งกับพลังที่ใคร่อยากเรียนรู้สารพัด
“มีแค่ท่านที่รู้ทันข้าตกลงให้ข้าเรียนเถิด”
“ก็ได้ข้าจะให้อาจารย์ฮุ่ยเจินเป็คนสอนเ้า”
“ท่านน่ารักที่สุด”อี้เหมยบอกเสียงหวานขณะถูกอุ้มพาไปยังเตียงแผ่นหลังแนบชิดที่นอนดวงตากลมโตมองชายหนุ่มขณะเขาล้มตัวลงนอนข้างแขนเล็กกอด พร้อมขาเรียวพาดไปตามลำตัวการกระทำท้าทายอย่างอวดเก่ง ริมฝีปากอมยิ้มหวาน
“ถ้ารักก็รีบมีลูกให้ข้าเสียที”เซียวจ้านพลิกกายขึ้นยันศอกกับที่นอนมองอี้เหมยสายตาปรารถนาใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงใกล้ตั้งใจจูบแต่อี้เหมยเบี่ยงหน้าหนีพร้อมหัวเราะคิกคักชอบใจที่ได้แกล้ง
“น่ารักเพคะนอนเถิดข้าง่วงแล้ว” อี้เหมยแสร้งปิดปากหาวแล้วส่งสายตายั่วยวนผิดจากคำพูดเมื่อครู่ลิบลับ เซียวจ้านยอมปล่อยผ่านแต่คงวันนี้เท่านั้น อ้อมแขนโอบร่างภรรยากระชับขึ้น
3.84M
