เช้าวันใหม่ที่โรงพยาบาลแห่งใหม่ทันทีที่ชัชรัณเดินทางมาถึงโรงพยาบาลเขาก็กลายเป็จุดสนใจของทั้งคุณหมอสาวและพยาบาลทันทีเพราะเื่รูปร่างหน้าตาที่จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ที่สูงกว่าปกติ แถมด้วยส่วนสูงที่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบเิเกล้ามเนื้อที่ซ่อนเอาไว้ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ผิวขาวแบบฉบับคนเชื่อสายจีนและตาชั้นเดียวที่ถูกบดบังด้วยแว่นสายตา
“ยินดีต้อนรับสู่โรงพยาบาลของเรานะครับคุณหมอชัชรัณ”แพทย์าุโเอ่ยปากทักทายชายหนุ่ม
“ครับ ผมเองก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”ชัชรัณจับมือทักทายแพทย์าุโ
“นี่คือคุณหมออรัญญาเธออยู่ใน่ทำงานรอการอบรมและก็เป็ลูกสาวของคุณอนันต์” แพทย์าุโแนะนำหญิงสาวหน้าตาสะสวยให้ชัชรัณรู้จัก
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณอรัญญา”
“เรียกซะเต็มยศเลยนะคะเรียกว่าลิลลี่ดีกว่านะคะหมอรัณ”หญิงสาวถือวิสาสะเรียกชื่อเล่นของชายหนุ่มโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตจากชายหนุ่มก่อน
“ครับ คุณลิลลี่”
“มาเถอะค่ะ คุณรัณเดี๋ยวลิลลี่จะช่วยแนะนำสถานที่ต่างๆในโรงพยาบาลให้เองค่ะ”
“ได้ใช่ไหมคะอาจารย์หมอ?”อรัญญาหันไปขออนุญาตจากแพทย์าุโที่ยืนอยู่ข้างเธอ
“ได้สิ ฝากด้วยนะหนูลิลลี่”
หญิงสาวมองชัชรัณที่เดินอยู่ข้างกันชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่เธอเคยเจอเพียงไม่กี่นาทีก็ทำให้เธออยากได้เขามาและผู้หญิงอย่างเธอถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้
“คุณหมอรัณทำไมถึงเลือกที่จะเป็ศัลยแพทย์ล่ะคะ?”
“แม่ของผมเป็ศัลยแพทย์ผมเลยอยากที่จะเป็ให้ได้เหมือนกับแม่”
“อย่างงั้นเหรอคะ?”
“แล้วคุณหมอรัณมีแฟนหรือยังคะ?”
“ครับ?ทำไมถึงถามเื่แบบนั้นล่ะครับ”
“คุณหมอรัณไม่รู้เหรอคะว่าสาวๆในโรงพยาบาลทุกคนกำลังสนใจคุณหมอฉันก็แค่เป็หน่วยกล้าตายมาถามเื่แบบนี้เพื่อทุกคนๆ ไงคะ”
“แล้วตกลงคุณหมอมีแฟนหรือยังคะ?”
“ถึงตอนนี้จะไม่มีใครแต่หัวใจของผมมันไม่เคยว่างหรอกครับ อย่ามาเสียเวลากับคนอย่างผมเลย”
“คุณหมอรัณยังไม่ลืมแฟนเก่างั้นเหรอคะ?”
“ไม่ใช่แบบนั้น...เอ่อ...คงจะประมาณนั้นละมั้งครับ”ชัชนันท์ลังเลที่จะตอบคำถามของอรัญญา
“ทำไมถึงดูไม่มั่นใจล่ะคะ?”
“ผมบอกเลิกเธอด้วยความโกรธแต่ผมกลับอยากให้เธอกลับมาหาผมแต่ในใจของผมก็ยังมีทิฐิอยู่”
“คุณหมอเลิกกับแฟนเก่านานหรือยังคะ?”
“น่าจะราวๆ หกปีล่ะมั้งครับ”
“เลิกกันมานานขนาดนั้นแล้ว ฉันว่าบางทีตอนนี้เธอคนนั้นอาจจะแต่งงานมีลูกไปแล้วก็ได้”
“ฉันว่าคุณหมอควรจะลืมเื่ไม่ดีพวกนั้นไปแล้วเริ่มต้นใหม่ไม่ดีกว่าเหรอคะ”ชัชรัณไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
ตลอด่เช้าอรัญญาพาชัชนันท์เดินไปดูทั่วๆโรงพยาบาล อีกทั้งยังแนะนำคนใหญ่คนโตให้เขารู้จักอีกต่างหากก่อนจะพามายังห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่ทางโรงพยาบาลจัดเอาไว้ให้
“ขอบคุณนะครับที่ช่วยแนะนำเื่ต่างๆให้ ขอโทษที่รบกวนนะครับ” ชัชรัณเอ่ยปากขอบคุณหญิงสาวที่ดูแลเขาตลอด่เช้า
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ฉันยินดี”หญิงสาวส่งรอยยิ้มที่แสนจะมีเสน่ห์ให้กับชัชรัณก่อนจะออกไปจากห้องทำงานของชายหนุ่มปล่อยให้เขาได้มีเวลาส่วนตัวของตัวเอง
อาคารหลังใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากไร่ชาที่กว้างสุดลูกหูลูกตาอาคารหลังนี้ถูกใช้งานเป็สำนักงานดูแลเื่ต่างๆ ภายในไร่มีพนักงานทำงานอยู่เท่าที่จำเป็ไม่เยอะจนเกินไป วันที่ลูกๆไปโรงเรียนธันยกานต์จะมาขลุกตัวอยู่ที่นี่ตลอดเพื่อดูแลเื่ต่างๆ ของไร่
“แม่ แม่!!!” เสียงของลูกชายฝาแฝดที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนะโเข้ามาจนได้ยินมาถึงในห้องทำงานของเธอก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออก
“แม่!!! วันนี้เหนื่อยหรือเปล่าครับ?” เสียงของลูกชายคนโตเด็กชายคณินเอ่ยปากทักเธอเหมือนทุกๆ วัน
“ไม่เหนื่อยเลยครับ”ธันยกานต์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แม้จะเหนื่อยแต่พอเห็นลูกๆความเหนื่อยก็มลายหายไปทันที
“วันนี้ที่โรงเรียนสอนอะไรบ้างงั้นเหรอครับ”
“คุณครูสอนเื่ครอบครัวครับมีพ่อ แม่ พี่ชาย พี่สาว น้องชายแล้วก็น้องสาว!!!” คณินยกมือขึ้นนับสมาชิกในครอบครัวที่คุณครูสอนมาวันนี้ธันยกานต์ฟัง
“แล้วทำไมที่บ้านของไทม์ถึงไม่มีพ่อล่ะครับ?”คำถามของลูกทำให้ธันยกานต์ไม่รู้จะตอบยังไง
“เอ่อ...คือว่า...” ธันยกานต์ไม่รู้ว่าจะตอบลูกชายยังไง
“ตาไทม์ ตาไนท์ กลับมาแล้วงั้นเหรอมาให้ตาชื่นใจหน่อยเร็ว” ธันยธรณ์เดินเข้ามาในอาคารสำนักงานเรียกหากำลังใจจากหลานชาย คณินและคณิศรรีบวิ่งเข้าหาผู้เป็ตา
“มีใครอยากไปช่วยตาเก็บใบชาไหม?”
“ไทม์!!!”
“ไนท์ครับ!!!” สองฝาแฝดตอบเสียงดังอย่างขยันขันแข็งที่จะออกไปช่วยผู้เป็ตาทำงาน
สองฝาแฝดเดินตามผู้เป็ตาเดินเข้าไร่ชาเหมือนปกติทุกครั้งที่ธันยธรณ์ไถ่ถามหาความช่วยเหลือจากเด็กแฝดทั้งคู่
หลังธันยธรณ์พาสองฝาแฝดออกไปความกดดันของธันยกานต์ก็ลอยหายไปด้วย มือบางเลื่อนดึงลิ้นชัก ภาพถ่ายของใครคนหนึ่งถูกเก็บซ่อนเอาไว้ในส่วนลึกสุดของลิ้นชัก
“ปิ๊กเฮียนมาแล้วก่อ วันนี้แม่อุ้ยเยี๊ยะกับข้าวไว้ขนาดเ้า”แม่ทิพย์เอ่ยปากทักทายเด็กๆ
“พิกุลพาคุณหนูไปอาบหน้าม”แม่ทิพย์ออกปากไหว้วานให้หลานสาวช่วยอาบน้ำให้คุณหนูทั้งสอง
“ได้จ้ะยาย”ช่อพิกุลรับคำผู้เป็ยาย ก่อนจะนำเด็กๆ ไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัว เหลือเพียงธันยกานต์และแม่ทิพย์ที่ยังยืนอยู่หน้าบ้าน
“มีอะหยั่งก่อ”แม่ทิพย์เอ่ยปากถามเมื่อเห็นธันยกานต์ใบหน้าดูไม่สนใสดูลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่มีอะไรค่ะ”เธอบอกปฏิเสธไม่อยากเอ่ยปากพูดถึงเื่พ่อของเด็กๆ
“ชาไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ธันยกานต์ปลีกตัวไปห้องนอนของตัวเธอเองเธอไม่อยากตอบคำถามที่แม่ทิพย์กำลังสงสัย
เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวดังออกมาจากในห้องน้ำเด็กชายสองคนนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำสาดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนานช่อพิกุลพยายามห้ามไม่ให้เด็กๆ เล่นน้ำนานจนเกินไป
“คุณหนูอย่าเล่นน้ำสิคะเดี๋ยวคุณแม่จะดุเอานะคะ”ช่อพิกุลเอ่ยปากห้ามเด็กชายฝาแฝดที่กำลังสาดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน
“พี่พิกุลเคยเจอคุณพ่อของไทม์หรือเปล่า” คณินเอ่ยปากถามพี่เลี้ยงสาวถึงผู้เป็พ่อของตัวเอง
“ไม่เคยค่ะ ทำไมงั้นเหรอคะ?”
“ไทม์อยากเจอคุณพ่อ”ใบหน้าของเด็กน้อยทั้งสองดูโหยหาผู้เป็พ่อทั้งที่ไม่เคยเจออาจจะเพราะได้เห็นพ่อของเพื่อนร่วมห้อง
“ไนท์ก็อยากเจอคุณพ่อเหมือนกัน”
“พี่เองก็ไม่เคยเจอคุณพ่อคุณแม่แต่ตอนนี้พี่ก็มีความสุขที่ได้อยู่กับยาย คุณหนูเองก็มีความสุขใช่ไหมคะ ที่ได้อยู่กับคุณแม่และก็คุณตา”เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม
“มาเถอะค่ะ มาเช็ดตัวดีกว่าจะได้ลงไปทานข้าวแล้วมาดูการ์ตูนด้วยกันนะคะ” ช่อพิกุลอุ้มเด็กชายทั้งสองคนออกจากอ่างอาบน้ำหยิบผ้าขนหนูเช็ดผมให้เด็กน้อยทีละคน
ธันยกานต์ที่แอบฟังอยู่ข้างนอกแอบรู้สึกสงสารลูกชายทั้งสองของเธอที่ไม่มีโอกาสได้เจอกับผู้เป็พ่อ
“คุณแม่!!!” เด็กน้อยทั้งสองคนวิ่งเข้าหาผู้เป็แม่ที่นั่งรออยู่บนเตียงของพวกเขา
“อาบน้ำเสร็จแล้วงั้นเหรอคะ?คุณแม่เตรียมชุดนอนตัวใหม่เอาไว้ให้แล้วมานะครับ”
“พิกุลอยากไปทำอะไรก็ไปเถอะเดี๋ยวพี่ดูแลเด็กๆ ต่อเอง”
“ได้ค่ะ”ช่อพิกุลเดินออกไปจากห้องนอน
“ไทม์ชอบชุดนอนตัวนี้”
“ไนท์ก็ชอบเหมือนกัน”
“เราลงไปกินข้าวกันดีกว่านะครับพี่พิกุลกับแม่อุ้ยคงจะรออยู่แล้วหลังจากทานข้าวเสร็จเรามาดูการ์ตูนด้วยกันดีไหมครับ”
“ดีครับ ดี!!!” เด็กชายทั้งสองะโออกมาพร้อมกัน
เด็กทั้งสองคนอยู่ในชุดนอนตัวใหม่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน ธันยกานต์จูงมือลูกๆทั้งสองคนเดินไปยังห้องอาหารที่แม่ทิพย์และช่อพิกุลกำลังรออยู่
หลังจากจบเวลาอาหาร ธันยกานต์ใช้เวลาดูอนิเมชั่นกับลูกๆของเธอหลังจากที่ไม่ได้ทำมานานเพราะงานที่ค่อนข้างยุ่ง คณินนั้นหลับคาอกเธอไปเป็ที่เรียบร้อยส่วนคณิศรยังคงจดจ่ออยู่กับภาพที่ฉายอยู่บนจอทีวี
ธันยกานต์รู้สึกผิดที่ทำให้เด็กๆรู้สึกขาดความอบอุ่นจากผู้เป็พ่อ ทั้งๆ ที่วันแรกที่รู้ตัวว่าตั้งท้องเธอสัญญากับตัวเองว่าจะให้ความรักความเอาใจใส่ไม่ให้ลูกๆ รู้สึกขาดความอบอุ่นจากผู้เป็พ่อแต่ดูเหมือนเธอจะทำไม่ได้อย่างที่คิดไว้
1K
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
![[Mid ULaLaYaYaYa]กำเนิดทายาทอนันตบุรุษ ผู้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/62e88e4614d16d813b5216a5d7d47277.webp)