"หญิงเพ็ญ พ่ออยากให้ลูกจดจำไว้ว่าแม่ของลูกเป็คนดี"
ท่านชายศักดาธรบอกลูกสาวเพราะเชื่อว่าตนมองคนไม่ผิด ตอนนั้นคดีทั้งหมดยังมีข้อกังขาอยู่เพราะตำรวจเจอว่ารถของท่านหญิงลักษมีมีวัตถุต้องสงสัยว่าอาจจะเป็เชื้อเพลิงที่ทำให้รถะเิซึ่งจากการให้ปากคำของคนรอบข้างและคนสนิท วัตถุเชื้อเพลิงที่อยู่ในรถไม่มีทางเป็ไปได้เลยว่าท่านหญิงลักษมีจะใช้ของพวกนี้ ทว่ากล้องวงจรปิดกลับจับภาพที่นางเดือนแรมแม่ของหญิงเพ็ญเป็คนเอาไปใส่ไว้ในรถของท่านหญิงลักษมีไว้ได้ แต่เหมือนเดือนแรมจะรู้ตัวจึงได้หนีหายไป
แน่นอนว่าการหายสาปสูญไปของเดือนแรมยิ่งทำให้ตำรวจมั่นใจว่าเดือนแรมนั่นแหละที่เป็คนจงใจฆาตกรรมท่านหญิงรัศมี แต่ทว่าตอนนั้นท่านพ่อของตนท่านไม่อยากให้ชื่อเสียงของพินิจอนันต์ต้องแปดเปื้อนกว่านี้ ด้วยอำนาจที่มีอยู่ท่านจึงใช้มันกลบข่าวด้วยการให้ตำรวจปิดคดีด้วยอุบัติเหตุเพราะถึงอย่างไรเสียชีวิตของท่านหญิงลักษมีก็เรียกคืนมาไม่ได้แล้วและไม่อยากให้หลานสาวอีกคนต้องมีชีวิตอยู่ด้วยการถูกสังคมตราหน้าว่าลูกเป็ฆาตกร ส่วนเดือนแรมก้ไม่กลับมาที่วังหรือส่งข่าวมาหาหญิงเพ็ญดาลักษณ์อีกเลยนับั้แ่วันนั้นก็ล่วงเลยมา20กว่าปีแล้ว
.
.
วันต่อมา....
@โรงพยาบาลการแพทย์สวัสดิวงศ์
"พี่ชาย...."
รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นบนใบหน้าของหญิงลักษณ์เมื่อเห็นคุณชายอนุพันธ์กำลังเดินตรวจอาการคนไข้ เขามาทำงานเป็วันแรกในขณะที่หมอและพยาบาลสาวๆ ก็ดูจะตื่นเต้นไม่น้อยเช่นกันเมื่อคุณชายหมอเ้าของโรงพยาบาลลงมาตรวจคนไข้ด้วยตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าท่าทางกระดี๊กระด๊าของสาวๆ พวกนั้นไม่รอดพ้นสายตาของหญิงลักษณ์ที่หวงแหนคุณชายอนุพันธ์อย่างกับจงอางหวงไข่ หญิงสาวจึงเดินไปหาคุณชายอนุพันธ์เพื่อแสดงความเป็เ้าของทันที.
"วันนี้ลงมาตรวจคนไข้ด้วยตัวเองเลยหรอคะ" เธอเอ่ยทักเขาประโยคแรก.
"ใช่" ชายหนุ่มพยักหน้าในขณะที่สายตายังคงจดรายละเอียดอาการของคนไข้แทนที่จะเป็พยาบาลที่เดินตามมา.
"แค่อาการเจ็บป่วยเล็กๆน้อยๆของคนไข้ก็ถือเป็เื่สำคัญของคนเป็หมอที่จะต้องใช้ข้อมูลพวกนี้มาสังเกตและวินิจฉัยรักษาได้ถูกวิธี"
เขาบอกเธอในขณะที่หญิงลักษณ์ได้แต่มองใบหน้าของคุณชายอนุพันธ์ราวกับกำลังถูกเขาสะกดอยู่ เธอแทบจะจับใจความไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าพี่ชายพันธ์พูดอะไรกับเธอบ้าง แต่หญิงสาวชอบเวลาที่เขาทำอะไรจริงจังแบบนี้จังเลย.
“ดีจังเลยค่ะ งั้นหญิงขอสมัครเป็ลูกศิษย์พี่ชายอีกคนนะคะ” เธอฝากเนื้อฝากตัวกับเขา
“ถ้าเธอรักในอาชีพนี้จริงๆพี่ก็ยินดี” เขาบอกเธอแล้วดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ
“เที่ยงแล้วเราไปหาอะไรทานกันหน่อยดีมั้ยคะ”
หญิงลักษณ์เอ่ยปากชวนเขาเพราะเห็นว่าชายหนุ่มตรวจคนไข้หมดแล้ว แต่ทว่าคุณชายอนุพันธ์กลับปฏิเสธเธอ
“ไว้วันหลังแล้วกันนะหญิงลักษณ์”
“วันนี้พี่มีนัดแล้วน่ะ”
"ก็ได้ค่ะ แต่พี่ชายรับปากกับหญิงแล้วนะคะ" เธอทวงคำสัญญาจากเขา
"อืม"
ชายหนุ่มพยักหน้าพลางดูเวลาที่นาฬิกาข้อมืออย่างนึกกังวลจนหญิงลักษณ์เข้าใจว่าเขาคงจะติดนัดสำคัญจริงๆ
.
.
.
@วังพินิจอนันต์
"ทำไมนั่งไม่สุขเลยล่ะหญิงเพ็ญ"
"หรือว่ากำลังรอใครอยู่?"
หม่อมดาวดีแสร้งถามหลานสาวในขณะที่สายตายังคงมองพวกมาลัยที่หลานสาวคนโปรดร้อยมาให้นางไหว้พระในวันพรุ่งนี้.
"เอ่อ....คือหญิงจะมาเรียนแล้วก็ขออนุญาตหม่อมย่าออกไปรับประทานอาหารเที่ยงข้างนอกกับพี่ชายพันธ์นะคะ" หญิงเพ็ญบอกผู้เป็ย่า.
"อ่อ ถึงว่าล่ะวันนี้ถึงได้แต่งตัวสวยนัก" นางแสร้งพูดแซวหลานสาว ในขณะที่หญิงเพ็ญได้แต่นั่งเขินอาย
"ไปเถอะ เมื่อกี้ชายพันธ์โทรมาขออนุญาตย่าแล้ว" นางบอกหลานสาว.
"ขอบพระคุณค่ะหม่อมย่า"
หญิงเพ็ญยกมือไหว้ขอบคุณผู้เป็ย่าด้วยกิริยาที่นอบน้อมและเสียงรถของคุณชายอนุพันธ์ก็ขับมาจอดหน้าบ้านในเวลาต่อมา.
"คงจะเป็รถของชายพันธ์กระมัง"
หม่อมดาวดีคาดเดา ในขณะที่หญิงเพ็ญตื่นเต้นจนเริ่มนั่งไม่ติดอย่างเห็นได้ชัดเพราะนี่เป็ครั้งแรกในรอบปีที่ตนจะได้เจอกับพี่ชายพันธ์
"ยังไงก็สำรวมกิริยาหน่อยนะหญิงเพ็ญ"
"ย่ารู้ว่าหลานดีใจที่จะได้เจอกับชายพันธ์เสียที แต่อย่าไปแสดงออกให้ทางนั้นเห็นชัดนัก เราเป็หญิงควรสำรวจกิริยา" นางเตือนหลานสาว .
"ขอโทษค่ะหม่อมย่า"
หญิงเพ็ญรีบขอโทษและคุณชายอนุพันธ์ก็เดินเข้ามาในบ้านพอดี
"สวัสดีครับหม่อมย่า" คุณชายอนุพันธ์ยกมือไหว้นางอย่างนอบน้อม.
"ไหว้พระเถอะจ้ะหลาน".
หม่อมดาวดีรับไหว้ว่าที่หลานเขยพร้อมกับรอยยิ้ม ในขณะที่คุณชายอนุพันธ์นำของฝากที่ซื้อจากแคนาดามาให้
"นี่ของหม่อมย่าครับ"
"ตายจริง ไม่เห็นต้องลำบากซื้อมาเลย แต่ก็ขอบใจนะจ้ะ" หม่อมดาวดีรับของฝากพร้อมกับรอยยิ้มไม่ยังไม่หุบ
"ส่วนนี่เป็ไวน์องุ่นขาวจากไร่ของเพื่อนชายที่แคนาดา ยังไม่ได้เปิดตัวขายในเมืองไทย"
"ชายฝากให้ท่านชายศักดาธรด้วยนะครับ" เขาบอกหม่อมดาวดีเพราะทราบว่าเวลานี้ท่านชายอนุพันธ์ไม่ได้อยู่ในบ้าน
"ได้จ้ะ" หม่อมดาวดีจึงรับมา.
"หญิงขอขอบพระคุณพี่ชายแทนท่านพ่อด้วยนะคะที่เป็ธุระซื้อมาฝาก"
หญิงเพ็ญเอ่ยขึ้นในขณะที่คุณชายอนุพันธ์ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ แล้วตัดสินใจหันไปพูดเื่สำคัญกับหม่อมดาวดี
"น่าเสียดายที่ท่านชายศักดาธรไม่อยู่นะครับ พอดีว่าผมมีเื่สำคัญจะเรียนให้ทราบ" เขาเอ่ยขึ้น.
"อย่างที่หม่อมย่าและหม่อมยายของผมทราบเื่ที่ผมกับหญิงเพ็ญกำลังดูใจกันอยู่แล้ว"
เขาเริ่มเกริ่นในขณะที่หญิงเพ็ญได้แต่นั่งอมยิ้มอย่างเขินๆ อยู่เงียบๆเพราะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเขาจะพูดเื่อะไรกับหม่อมย่าของตนในวันนี้.
"และเพื่อเป็การให้เกียรติหญิงเพ็ญในการคบหากันออกหน้าออกตา ผมเลยจะขออนุญาตพาผู้ใหญ่มาขอหมั้นหญิงเพ็ญนะครับ" เขาบอกหม่อมดาวดี
"ถ้าเธอรักและเอ็นดูหลานชายของย่าจริง ย่าก็ไม่ติดขัดอะไรหรอกจ้ะ ส่วนท่านพ่อของหญิงเพ็ญเดี๋ยวย่าจะคุยให้อีกทีเพราะทางนั้นคงไม่ติดขัดอะไรอยู่แล้ว" นางบอกคุณชายอนุพันธ์อย่างพอใจที่ว่าที่หลานเขยคนนี้เข้าตามตรอกออกทางประตู.
"ขอบคุณครับหม่อมย่า"
"ขอบพระคุณค่ะหม่อมย่า"
หญิงเพ็ญยกมื้อไหว้ผู้เป็ย่าด้วยกิริยาที่นอบน้อมโดยมีสายตาเอ็นดูของคุณชายอนุพันธ์มองอยู่ แล้วจะไม่ให้ตนหลงรักผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ได้อย่างไร แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นแม่นมของหญิงลักษณ์แอบมองอยู่ แต่ทว่าหล่อนก็รีบเดินหนีไปทันทีที่ถูกชายหนุ่มจับได้ คุณชายอนุพันธ์จึงเวลาสมควรแล้วเขาจึงขออนุญาตพาหญิงเพ็ญออกไปข้างนอก.
.
.
.
กลับมาที่หญิงลักษณ์ที่ซึ่งเดินไปยังห้องทำงานของคุณชายอนุพันธ์อีกรอบเพราะเห็นว่าเขายังไม่กลับมาเสียทีจนได้รู้จากพยาบาลที่อยู่หน้าห้องว่าวันนี้เขาตรวจคนไข้หมดแล้วและจะไม่กลับเข้ามาอีก
"ทำไมถึงไม่คิดจะบอกกันบ้างเลยนะ"
เธอบ่นเขาอย่างนึกน้อยใจจนกระทั่งมีคนโทรเข้ามา
"มีอะไรหรอคะ" หญิงสาวกรอกเสียงลงไปเมื่อเห็นว่าเป็แม่นมของตัวเองที่โทรเข้ามา
......................
1K
