“เอ่อ คุณหนูรองแม้จะไม่เป็อะไรมากแต่ทว่า ไม่อาจรักษาชีวิตหนึ่งในครรภ์ไว้ได้”
ชินเหอทรุดกายลงกับพื้น จางอี้หลงขมวดคิ้ว
“ท่านหมอท่านเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่”
“เอ่อ ท่านแม่ทัพ คุณหนูรองแม้ยังสาวทว่าครรภ์ที่อ่อนแอไร้การบำรุงเมื่อมีสิ่งใดกระทบกระเทือนอีกทั้งนางยังขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะหรือว่าหยุดหายใจไปชั่วขณะจึงทำให้ไม่อาจรักษาทารกในครรภ์ไว้ได้”
ท่านหมอกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ
“โธ่น้องพี่เ้าตั้งครรภ์ กับใครแล้ว..แล้ว โธ่ยังไม่ทันจะพบหน้าบิดา ก็มาตายั้แ่ในท้อง”
ตัวเล็กงงงันกับท่าทีของคนรอบกาย แต่ดึงสติไว้ ตั้งครรภ์แล้วแท้งแต่ทำไมไม่รุ็สึกเ็ปอะไร ขยับตัวมองรอยเืที่ไหลเปรอะกระโปรงยาว รุ้สึกเหมือนแค่รอบเดือนมาปกติทั่วไป
อย่าอย่าเพิ่งพูด อย่าทำเป็ใ ตั้งสติไว้จะทำเหมือนในซีรีย์หรือนิยายไม่ได้นั่นมันเกร่อไป
“น้องสาวของข้าเ้าคงใไม่น้อย อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยเื่ที่เ้าลงไปช่วยพี่ และเื่ลูกในท้องไว้เ้า ดีขึ้นกว่านี้จึงค่อยหารือกันอีกที แค่นี้ก็ดีแค่ไหนพี่เขย..ช่วยเ้าไว้ได้ทัน”
หยุดคำพูดเื่จางอี้หลงส่งต่อลมหายใจ ในเมื่อเห็นกับตาว่าสามีของตนส่งต่อลมหายใจให้กับน้องสาว อย่างไม่ลังเล หากช้าไม่กว่านี้ชินหยูนางคงไม่อาจมีชีวิตอีกต่อไป
“คราวหลังหวังว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก ข้าสัญญากับท่านลี่ว่าจะดูแลเ้า แต่ดูสิ่งที่เ้าทำเช่นไรจึงไม่รักตัวกลัวตาย ชินเหอนางว่ายน้ำเป็ แต่เ้ากลับโง่งมคิดว่าเพียงเ้าลงไปจะช่วยคนที่กำลังใในน้ำได้หรือ”
ทั้งตำหนิและสั่งสอน หมอนี่เหมาะที่จะเป็มนุษย์ผัว คำบ่นปนอยู่ในความห่วงใย
“ข้าไม่นึกว่าเ้าจะว่ายน้ำไม่เป็จึงเอาตัวรอดเพียงลำพัง พี่นี่ช่างแย่ปล่อยให้เ้า ต้องเสี่ยงตาย”อีกคนก็ช่าง โศกสลดจนตัวเล็กอดคล้อยตามไม่ได้
“คุณหนูรอง พักเถิดเ้าค่ะ เสี่ยวจูต้มน้ำขิง กับข้าวต้มร้อนๆ ให้”
มีเพียงเสี่ยวจูเท่านั้นที่มีหยาดน้ำตา อืมแกล้งหลับตาเสีย ไม่อยากจะพูดอะไร ก็ในเมื่อพี่สาวคนนั้นบอกว่ายังไม่ต้องพูด อีกอย่างยังไม่ทันได้สืบสวนสอบสวน บางที่เื่นี้อาจมีเงื่อนงำเห็นได้ชัดว่าเ้าของร่างตายดับแนวไปแล้ว แต่ตัวเล็กกลับมาเข้าร่างของหญิงที่มองเพียงผิวเผินมีแต่คนห่วงใยนาง แล้วๆ ว่าแต่ว่าจะเข้าจะออกหรือจะอย่างไรกันแน่ หรือว่าจะต้องอยู่ในร่างนี้ตลอดไป
“ฮูหยินข้าเราก็ออกไปข้างนอกเถิด เ้าเองก็ต้องไอเย็นไม่ต้องห่วงนางให้มาก เสี่ยวจูจะดูแลนางเองเ้ายิ่งร่างกายอ่อนแอ”
จางอี้หลงพยุงร่างบางของชินเหอออกมานอกห้อง ที่เอนกายซบหน้าลงกับอกของท่านแม่ทัพจาง
“ชินเหอห่วงน้องยิ่งนัก”ยังยังไม่แล้ว
“พอแล้ว เ้าอย่าได้คิดว่าเป็ความผิดของตัวเอง ในเมื่อมันคืออุบัติเหตุ น้องเ้าต่างหากที่ไม่ประมาณตนว่าว่ายน้ำไม่เป็เ้าโทษตัวเองยิ่งทำให้รู้สึกแย่”เสียงทุ้ม เอ่ยปากด้วยความห่วงใย
ตัวเล็กส่ายหน้าจากคำให้การ ..ตัวเล็กมองว่าทุกอย่างเหมือนมีการจัดฉากขึ้นมาล้วนๆ แต่จะปักใจว่าใครเป็คนทำก็คงไม่ได้ ในเมื่อตัวเล็กเหมือนเพิ่งจะเคยรู้จักพวกเขาในครั้งแรก ความสัมพันธ์ของพวกเขาและเ้าของร่างมีเพียงเ้าของร่างเท่านั้นที่รู้
“คุณหนูรอง”
อวิ้นจูยกชามข้าวต้ม และนำขิงเข้ามาข้างใน
“เสี่ยวจูคิดว่าคุณหนู จะทิ้งเสี่ยวจูไปเสียแล้ว”
สะอื้นอย่างหนักเมื่ออยู่เพียงลำพัง
“คุณหนูรองพูดอะไรหน่อย อย่าทำเฉยชาแบบนี้ เสี่ยวจูใจหายยิ่งนัก คุณหนูแม้จะสูญเสียลูกในท้องแต่คุณหนูยังมีชีวิตอยู่ เื่ที่เราคุยกันไว้ยังพอมีหวัง”
“คือ เสี่ยวจู ขะข้าคุยอะไรกับเ้า”
เริ่มต้นกระบวนการสอบสวน
ห้องนอนของท่านแม่ทัพจางอี้หลง
อุ้มร่างบางของชินเหอวางไว้บนแท่นนอน
“ท่านพี่ ข้าเสียใจริงๆ ดูแลน้องไม่ดี ทำให้นางตั้งครรภ์ ท่านพี่ท่านพี่อย่าได้ตำหนิน้อง หากจะตำหนินางตำหนิข้าเถิดที่ดูแลนางไม่ดี”
“ข้าไม่บังอาจตำหนินาง เห็นได้ชัดว่าเ้าห่วงใยนางยิ่งนัก หากข้าตำหนินาง นั่นเท่ากับทำให้เ้าต้องรู้สึกเศร้าหมองไปด้วย”
ยกมือขึ้นลูบที่ปรอยผมของชินเหอเบาๆ
“ขอบคุณท่านพี่ ชินหยูนางอาจผิดพลาดไป แต่เราก็ไม่ควรจะรื้อฟื้นมันหากน้อง้าเอ่ยถึงมันน้องก็จะเอ่ยมันออกมาเอง”จางอี้หลงถอนหายใจ
ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของชินเหอเบาๆ
“เ้าพักผ่อนเสีย ข้าให้เสี่ยวตื้อต้มน้ำขิงมาให้ เ้าเองก็เอาแต่กังวลเื่ชินหยูจนร่างกายอ่อนล้าข้ากลัวว่าเ้าจะป่วยไข้”
ก้าวเดินจากไป ในใจสับสนยิ่งนัก ชินหยูเข้ามาในจวนเแม่ทัพแต่กลับตั้งครรภ์ นางตั้งครรภ์ได้อย่างไรนั่นต่างหากที่ควรจะหาข้อเท็จจริงสาวเท้าไปยังเรือนพักของจางอี้หลาง
“ชินชิน”
ร่างสูงของ อี้หลางวิ่งพลวดเข้ามาในห้องยังไม่ทันที่เสี่ยวจูจะได้ตอบคำถามกับตัวเล็ก
“ข้าได้ยินว่าเ้าตาย นี่เ้าเป็ิญญาหรือไรจึง ยังนั่งได้เหมือนคน”
ก้าวเดินมาตะแคงหน้ามองซ้ายทีขวาที
คนปากร้ายแบบนี้ก็มีด้วยหรือ
“ดูดีกว่าที่คิด ยังยังไม่ตายเห็นๆ ”เดินวนรอบๆ ดวงตาสดใสแล้ว
ทรุดกายนั่งลงบนแท่นนั่งตรงหน้า ตัวเล็ก
ตัวเล็กจ้องมองสำรวจใบหน้าหล่อเหลา ขาวอมชมพูเหมือนคนที่มีสุขภาพผิวกายที่ดี แล้วยังอาภรณ์ที่สวมใส่บ่งบอกว่า ต้องเป็คนสูงศักดิ์ใบหน้ามีส่วนคล้ายพี่เขย มนุษย์ผัวนั่นไม่น้อย ผิดแต่เ้าหมอนี่หุ่นสะโอดสะองกว่าท่านพี่คนเมื่อสาย ที่คมเข้มและบึกบึนกว่าเห็นๆ หมอนี่คงจะเป็น้องชาย
“อืม ข้าห่อเอาขนมมาฝากเ้า นี่ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วแดงที่เ้าชอบกิน”
ชอบกินตอนไหน จะว่าไปดีกว่ากินข้าวต้มชืดๆ ของเสี่ยวจู
“เสี่ยวจูเ้าออกไปก่อนข้ามีเื่จะคุยกับคุณหนูรองของเ้า”
“เอ่อ เอ่อ”
“เสี่ยวจูเ้าออกไปก่อนก็ได้นะข้าอยู่ได้..ข้าเอาอยู่”
ยิ้มกว้างให้กับเสี่ยวจู อี้หลางยิ้มมุมปาก
ลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ
“มะว่ามามีอะไรจะคุย”
“กินเสียก่อนเ้าไม่กินข้าไม่วางใจ หลายวันมานี้เ้ามักจะนิยมของหวาน เป็ข้าที่แอบห่อขนมหวานมาให้เ้า”
กินขนมหวานแสดงว่านางท้องจริงๆ ตัวเล็กพยักหน้าขึ้นลงคนที่ชอบกินขนมหวานตอนกำลังท้อง ลูกมักจะออกมาเป็ผู้ชาย กินของเปรี้ยวมักจะเป็ผู้หญิง
หยิบขนมเปี๊ยไส้ถั่วใส่ปากทั้งชิ้น เคี้ยวจนแก้มป๋อง
“อ่อกๆๆๆ ”
อี้หลางรินชาใส่ในจอกยื่นส่งให้
“เบาๆ หน่อย ปกติเ้าไม่ใช่คนที่กินมูมมามเพียงนี้ วันนี้คงหิวมาก”
ยกมือขึ้นลูบหลัง ตัวเล็กคว้าจอกชาแต่กลับกำเอามือเรียวของอี้หลางยกชาขึ้นดื่ม อี้หลางอมยิ้ม
“เ้าเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเคย”
“เหรอ”
ส่งขนมเปี๊ยะให้อีกก้อน ตัวเล็กส่งเข้าปากเคี้ยวงับๆ ยื่นจอกชาให้รินชาให้อีกครั้ง
“ข้าได้ยินว่าเ้าลงไปในน้ำเพื่อช่วยพี่สาว”
เปิดก่อนพอดีเลย งานถนัดเื่สืบสวนสอบสวน
“ข้าแทบจำเื่นั้นไม่ได้”
“ดีแล้ว ที่เ้าจำมันไม่ได้มันคือเื่ราวเจ็บซ้ำ แต่เห็นได้ชัดว่าเ้าไม่ได้รู้สึกอะไรมากเหมือนที่ข้าคิด”
"เจ็บช้ำเื่อะไร”
“นี่เ้าจะไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไร ไหนใครๆ ต่างพูดกันว่าเ้าสูญเสียลูกในท้อง ชินชินบอกข้ามาใครกันคือพ่อของลูกของเ้า ข้าสัญญาข้าจะลากคอเขามา คุกเข่าต่อหน้าเ้าให้จนได้”ตัวเล็กยิ้มแหย๋ๆ
“ข้าลืมไปแล้ว”
ไม่ได้รู้สึกเ็ปหรือว่าสูญเสียอะไรไป ทั้งๆ ที่นี่คือร่างของนางแต่ตัวเล็กกลับรู้สึกว่าสบายดี แค่รอบเดือนมา
“ให้เ้ารู้ไว้ว่าข้าหวังดีกับเ้ายิ่งนัก หากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยเ้าได้..ชินชินเ้าปิดบังสิ่งใดบอกข้ามา”ตัวเล็กถอนหายใจ
“ดีเลยมีเื่อยากให้ช่วย”
ดึงมืออี้หลางให้นั่งลง อี้หลางมองมือเล็กที่จับมือของเขาอย่างประหลาดใจ คิ้วคมขมวดเข้าหากัน
"เ้าพูดมา"
ขยับกายออกห่างจากตัวเล็กด้วย้าเว้นระยะห่าง ในเมื่อหัวใจเขาไม่ใช่อิฐปูน
"เอาแบบนี้เื่นี้ถือว่าเป็ คำมั่นระหว่างเรา ข้าให้ท่านเก็บเป็ความลับ"
อี้หลางพยักหน้า
"เ้า ไว้ใจข้าเถิดเื่เก็บงำความลับพี่ใหญ่ยังนับถือข้า"
ตัวเล็กพยักหน้าขึ้นลง
"ข้า ความทรงจำหายไปเลอะเลือนจำอะไรไม่ได้ เลย..เลยหาตัวช่วยท่านจะไว้ใจได้เพียงใด"
“ความทรงจำหายไป”
ไม่ตอบคำถามเื่ไว้ใจได้เพียงใด เพียงแค่ถามกลับเื่ความทรงจำนี่คือสิ่งที่ ตัวเล็กไต่ตรองไว้แล้ว ความทรงจำหายไปนี่แหละที่ตอบโจทย์ทุกอย่าง ไม่ให้คนหน้าใสแต่มีแววตาฉลาดล้ำอย่างอี้หลางจับผิดได้ พยักหน้าขึ้นลง
“อืม เป็ไปได้มากทีเดียวเ้าแปลกไป ชินชิน”
เช้าสดใส ชินหยูในอาภรณ์สีสว่างสดใส
“น้องพี่เมื่อวานข้าเห็นว่า คุณชายรองอี้หลางแวะมาหาเ้า”
เสียงหวานของชินเหอดังมาก่อนจะเห็นตัวด้วยซ้ำไป
เสี่ยวจู ที่จู่ๆ ก็ทำสีหน้าเรียบเฉย
“ใช่ค่ะ”ตอบเพียงสั้นๆ
“อืม พี่อยากจะเตือนเ้าคุณชายอี้หลางแม้จะรูปงามแต่มักจะใจคอโลเล ตัวเขา เป็ที่รู้กันว่าชื่นชมหญิงงาม”
“ ขอบคุณพี่สาวที่กล่าวตักเตือน”
เสี่ยวจูก้มหน้า มองพื้น
“เอาอย่างนี้ ข้าจะส่งเ้ากลับไปที่ตระกูลลี่เสีย จะได้ไม่เกิดเื่อื้อฉาว ที่นี่ไม่มีสิ่งใดให้ห่วงอีกแล้ว ข้าตอนนี้มีสาวใช้ที่ไว้ใจได้อย่างเสี่ยวตื้อไม่รบกวนเ้าแล้ว”
เสี่ยวจูกำมือชินหยูไว้แน่น
“ขอบคุณพี่สาว"
"เ้ากับข้า เป็พี่น้องที่ดีต่อกัน ข้าหวังดีต่อเ้า เ้าเองก็คงหวังดีต่อข้าเช่นกัน เื่ที่เ้าตั้งครรภ์ไร้คนที่เป็พ่อของเด็ก ข้าจึงไม่อาจเอ่ยถึงมัน เช่นนั้นการกลับไปที่บ้านลี่ ข้าตั้งใจให้ท่านพ่อหาใครสักคนที่เหมาะสมแต่งกับเ้าเสีย เ้าก็แค่เพียงทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ แล้วก็อย่าเอ่ยถึงเื่ที่เ้าเคยตั้งครรภ์ก็พอ”
อี้หลางเดินเข้ามาในห้องด้วยความคุ้นเคย
“อี้หลาง คารวะพี่สะใภ้”
“น้องสามี เ้าวิ่งเข้า วิ่งออก ห้องน้องสาวข้าแบบนี้ไม่เหมาะนัก”ตำหนิเบาๆ สีน้าเย้ยหยัน
“ท่านเองก็พูดจาให้นางไขว้เขว ก็ไม่เหมาะเช่นกัน”
“ข้า เพียงแค่ให้สาวใช้ยกของกินที่นางชอบเข้ามา บำรุงร่างกายของนาง”
ตัวเล็กมองคนนู้นที่คนนี้ทีไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่หวังดีจริงๆ จะมองไปก็ไว้ใจไม่ได้ทั้งคู่
คนหนึ่งก็นินทาอีกคน อีกคนก็ยังนินทาอีกคนให้ฟัง
“ข้าก็มีเื่สำคัญจะพูดกับน้องสาวของท่าน"
ชินเหอ ยิ้มมุมปาก
"เช่นนั้นข้าไม่กวนใจแล้ว แต่อย่าให้เกินเลย ข้าตั้งใจให้นางกลับไปแต่งงานที่ตระกูลลี่ให้ท่านพ่อหาคนที่เหมาะสมกับนาง”เหมือนจะบอกว่าอี้หลาง
ก้าวออกจากห้องไป อี้หลางส่ายหน้าไปมา
“เ้าเชื่อที่นางพูดหรือไม่”
“มีเหตุผลใดกันที่ข้าไม่เชื่อนาง”ตัวเล็กพูดไปยิ้มไป
“อาหารที่นางให้สาวใช้ยกมา ไม่แน่ว่าจะมียาพิษเพราะข้ารู้ว่านางไม่เคยหวังดีกับเ้าอย่างที่นางพูด”
“นางเป็พี่สาว อีกอย่างคำพูดของนางก็ห่วงใยข้ายิ่งนัก”
ลองหยั่งเชิงว่าอีกคนจะพูดถึงพี่สาวแสนดีว่าอย่างไร
“นั่นสินะข้าก็เห็นว่าเ้าเชื่อฟังทุกอย่างที่นางพูดมาแต่ไหนแต่ไร แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่านางไม่ชอบเ้าแล้วจะเอาเ้ามาไว้ใกล้ๆ ทำไมแล้วไหนจะสายตาที่นางคอยจับผิดพี่ใหญ่ ยามที่มองเ้า หากข้าไม่เห็นว่านางอ่อนหวานน่ารักน่าเอ็นดูอย่างที่หลายๆ คนพูดกันข้าคงคิดว่านางเสียสติ ทั้งๆ ที่เ้าไม่เคยจะมีท่าทีว่าอยากเข้าใกล้พี่ใหญ่ แต่นางกลับมีท่าทีหึงหวง”
ชินหยูยิ้มหมดเปลือกหมดเปลือกเลยทีเดียว
“ข้าอยากออกไปเดินเล่น”
ความจริงอยากไปหาเบาะแสต่างหาก
“ข้าพยุงเ้าไป”ตัวเล็กโบกมือ
“ไม่ต้อง ไม่ต้องข้าเดินเองได้”
ะโลงจากแท่นนอน ไม่เหมือนคนที่เพิ่งสูญเสียลูกไป เสี่ยวจูขมวดคิ้ว
“ปะไปกันเถอะ”ก้าวเดินนำคนทั้งสอง
จางอี้หลงในอาภรณ์สีฟ้าคราม หล่อเหลาบึกบึน เดินเอามือไพล่หลัง ก้าวขายังห้องอาหารที่ ชินเหอกำลังให้คนของนางจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างเร่งรีบ
“ท่านพี่ท่านมาแล้ววันนี้มีของชอบของท่านหลายอย่างทีเดียว”
“อืม เ้า สบายดีแล้วหรือ”
“ชินเหอแวะไปหาน้องแต่เช้า บอกกล่าวกับนางเื่ที่จะส่งนางกลับไปแต่งงานที่ตระกูลลี่ นางรับปากมั่นเหมาะชินเหอจึงสบายใจขึ้นมาบ้าง”
อี้หลง พยักหน้าขึ้นลง
“ส่งนางกลับไปก็ดีเหมือนกันหากเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เกรงว่าเราสองคนจะมองหน้า ท่านลี่ไม่ติด”
“พี่สาว พี่เขยยยยยยย”ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
ชินหยูวิ่งเข้ามา ในห้องอาหาร อี้หลงกำลังจะย่อกายลงบนเก้าอี้มือบางคว้าท่อนแขนกอดไว้แน่น อี้หลงขมวดคิ้วกับท่าทีของชินหยูที่แปลกไป ชินเหออ้าปากค้าง อี้หลางก้าวตามเข้ามา
อี้หลงไม่แกะมือเล็กออกทว่าจ้องมองมือเล็กที่เกาะแขนเขาราวกับลูกลิง
“ชินหยู เ้ามาพอดีมานั่งนี่กินข้าวกับพี่จะดีกว่า”
ชินหยูส่ายหน้ายิ้มหวานหยด
“ข้าอยากนั่งตรงนี้”เบียดอี้หลงไว้แน่น
ดึงแขนอี้หลงที่ขืนตัวไว้ แต่กลับถูกตัวเล็กดึงให้นั่งลงข้างๆ จนได้ อี้หลางขยิบตา
“ข้าส่งอาหารไปที่ห้องของเ้า เ้าไม่ค่อยสบายยังออกมาได้อีกหรือ”ชินเหอเอ่ย
ตัวเล็กยิ้มหวาน
“คือคุณชายรองบอกข้าว่า อาหารนั่น…”มีพิษ
“ชินชิน ข้านั่งข้างเ้าดีกว่า”
อี้หลางแทรกกายลงตรงกลางระหว่างอี้หลงกับตัวเล็กในทันที
“อาหารนั่นเย็นหมดแล้วอีกอย่างข้าอยากจะมาขอบคุณพี่เขยแสนดี…ที่เมื่อวาน ส่งต่อลมหายใจช่วยชีวิตข้าไว้ ทั้งๆ ที่พี่เขยไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้”
“แค่กๆๆ ”
อี้หลงที่กำลังยกจอกชาขึ้นดื่มสำลักชาในมือ ตัวเล็กซ่อนยิ้มในหน้า
9K
