ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 80 : ผ้าขี้ริ้วห่อทอง : การเดิมพันของยาจก

ตลาดแลกเปลี่ยนศิษย์สายนอก (ช่วงสาย)

แสงแดดร้อนแรงสาดส่องลงมายังลานกว้างที่ปูด้วยหินสีเทา บรรยากาศคึกคักไปด้วยเสียงตะโกนซื้อขายแลกเปลี่ยนของเหล่าศิษย์นับร้อยชีวิต บ้างก็นำยันต์ที่เขียนเองมาวางขาย บ้างก็นำชิ้นส่วนสัตว์อสูรมาแลกเปลี่ยนเป็นโอสถ

ท่ามกลางฝูงชนที่แต่งกายด้วยชุดศิษย์สะอาดสะอ้าน มีร่างหนึ่งที่ดูผิดแผกแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเดินฝ่าวงล้อมเข้ามา

อาเจีย ในสภาพชุดศิษย์ที่เปรอะเปื้อนโคลนแห้งกรัง (จากภารกิจปุ๋ยทิพย์) เดินทอดน่องด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ข้างกายเขามี 'เจ้าสัว' หุ่นศิลาคู่ใจที่ถูกคลุมทับด้วยผ้ากระสอบเก่าๆ ขาดๆ จนดูเหมือนกองขยะเคลื่อนที่

"หลีกไป! อย่ามาเกะกะขวางทาง!"

ศิษย์คนหนึ่งปัดจมูกไล่ "กลิ่นเหมือนศพเน่า! นี่เจ้าเพิ่งตกถังขยะมาหรือไง?"

อาเจียไม่สนใจคำก่นด่า สายตาของเขากวาดมองไปตามแผงลอยต่างๆ สมองคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็ว

'ยันต์เกราะวายุ... ราคา 5 หินปราณ... แพง!'

'โอสถสมานแผลระดับต่ำ... ราคา 8 หินปราณ... ปล้นกันชัดๆ!'

ยิ่งเดินดู อาเจียก็ยิ่งหดหู่ เงิน 500 ตำลึง (50 หินปราณ) ที่เสียไปเมื่อคืน ทำให้เขากลายเป็น 'ยาจก' โดยสมบูรณ์ ตอนนี้ในถุงมิติเขามีแต่ความว่างเปล่า กับหินลับมีดที่กินไม่ได้

"เฮ้อ... คนรวยทำอะไรก็น่าเกรงขาม คนจนทำอะไรก็น่ารังเกียจ" อาเจียบ่นพึมพำ "ข้าต้องหาเงินทุน... ถ้าไม่มีทุน ข้าก็ซื้อกระดาษยันต์ไม่ได้ เขียนอักขระขายไม่ได้"

ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากวงมุงด้านหน้า

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูนี่ซะก่อน! 'ดาบเพลิงอัคนี' เล่มนี้ข้าเพิ่งได้มาจากหอศัสตราเมื่อวาน! จ่ายไปถึง 30 หินปราณเชียวนะ!"

ชายหนุ่มร่างท้วม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฝ้ากระ กำลังแกว่งดาบสีแดงเล่มโตอวดเพื่อนฝูง ใบดาบเปล่งแสงสีส้มจางๆ และมีความร้อนแผ่ออกมา

จางหู ขาใหญ่ประจำศิษย์สายนอก ผู้ชอบใช้อำนาจเงินข่มเหงคนอื่น (ซึ่งเป็นคู่ปรับเก่าที่อาเจียพยายามเลี่ยงมาตลอด)

"สุดยอดไปเลยลูกพี่จาง!" ลูกสมุนรีบประจบ "ดาบระดับมนุษย์ขั้นกลางเชียวนะเนี่ย! ฟันเหล็กเหมือนฟันหยวกกล้วยแน่ๆ!"

"แน่นอน!" จางหูยืดอกภูมิใจ "ใครหน้าไหนกล้าหือ ข้าจะฟันให้เกราะแตกเป็นเสี่ยงๆ!"

อาเจียหยุดเดิน มองดาบเล่มนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย

"ขยะ..." เสียงมู่เฉินดังขึ้นในหัว "ดาบเล่มนั้นมีรอยร้าวที่แกนกลางจากการหลอมที่อุณหภูมิไม่คงที่... อักขระธาตุไฟที่สลักไว้ก็เขียนผิดตำแหน่ง ทำให้กินพลังงานผู้ใช้โดยเปล่าประโยชน์... ราคาจริงไม่น่าเกิน 5 หินปราณ"

อาเจียตาลุกวาวทันที '5 หินปราณ? แต่เจ้านั่นบอกซื้อมา 30? ...กลิ่นเงินลอยมาแล้วท่านมู่!'

อาเจียแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไปกลางวงทันที

"โอ้โห! ดาบสวยนี่ศิษย์พี่จาง!" อาเจียแกล้งทำเสียงตื่นเต้น "แต่... ข้าว่ามันดูเปราะบางไปหน่อยนะ จะฟันหยวกกล้วยเข้าหรือเปล่าก็ไม่รู้?"

จางหูหันขวับมามอง พลันเห็นสภาพมอมแมมของอาเจียก็เบ้ปาก

"ไอ้ขอทานอาเจีย? ...เจ้าจะไปรู้อะไร! นี่คือดาบที่ศิษย์พี่หลี่มู่กู่เป็นคนตีขึ้นมาเชียวนะ!" (จริงๆ คือศิษย์น้องของหลี่มู่กู่ตี แต่จางหูโม้เพิ่มมูลค่า)

"อ๋อ... งั้นหรือขอรับ?" อาเจียทำท่าครุ่นคิด "แต่ข้าพนันได้เลยว่า... ดาบเล่มนี้ทนแรงดีดนิ้วของ 'คนรับใช้' ข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"อะไรนะ!?" จางหูหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "เจ้ากล้าดูถูกดาบข้า? คนรับใช้? ...เจ้าหมายถึงไอ้กองขยะห่อผ้ากระสอบนั่นน่ะรึ?"

จางหูชี้ปลายดาบไปที่เจ้าสัวที่ยืนนิ่งอยู่

"ใช่ขอรับ" อาเจียยักไหล่ "เจ้าสัวของข้าแม้จะดูสกปรก แต่เนื้อในแข็งแกร่งนะ... สนใจวางเดิมพันไหมล่ะ?"

"เดิมพัน?" จางหูหูผึ่ง "เจ้ามีปัญญาจ่ายรึ?"

อาเจียล้วงมือเข้าไปในเสื้อ หยิบเอา 'ป้ายหยกประจำตัว' ออกมา

"ข้าขอเดิมพันด้วย 'แต้มภารกิจ' ทั้งหมดที่ข้าสะสมมา... มูลค่าเทียบเท่า 20 หินปราณ" (จริงๆ มีไม่ถึง แต่โม้ไปก่อน)

"แลกกับเงินสด 20 หินปราณของท่าน... กติกาคือ ท่านฟันเจ้าสัวข้าหนึ่งที ถ้าเจ้าสัวข้าเป็นรอย ข้าจ่าย... แต่ถ้าเจ้าสัวข้าไม่เป็นไร แล้วดาบท่านหัก... ท่านจ่ายข้า!"

ฝูงชนฮือฮาขึ้นมาทันที นี่มันการเดิมพันที่บ้าบิ่นมาก หุ่นศิลาโง่ๆ ปะทะ ดาบเพลิงอัคนี

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้โง่!" จางหูหัวเราะลั่น "เจ้าอยากหาเรื่องเสียแต้มเองนะ! ได้! ข้ารับคำท้า! มาทำสัญญากัน!"

ทั้งสองประทับตราลมปราณลงบนกระดาษสัญญาชั่วคราว ท่ามกลางสายตาของศิษย์มุงนับร้อย

"เตรียมตัวตายซะเจ้าหุ่นกระป๋อง!"

จางหูโคจรลมปราณไฟอัดเข้าไปในดาบจนใบดาบลุกโชนด้วยเปลวเพลิง เขาเงื้อดาบขึ้นสุดแขน หมายจะฟันเจ้าสัวให้ขาดสะพายแล่งในดาบเดียว

"เจ้าสัว... โหมด : หยกทมิฬสะท้อนกลับ" อาเจียสั่งการทางจิตเสียงเรียบ

เจ้าสัวที่ยืนนิ่งภายใต้ผ้ากระสอบเก่าๆ ขยับตัวเล็กน้อย มันยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาขวางหน้าอย่างช้าๆ

วูบ...

ใต้ผ้ากระสอบที่ขาดวิ่น ผิวสีดำมันวาวของ 'หยกทมิฬ' ส่องประกายวูบหนึ่ง อักขระสีทองที่สลักอยู่บนแขนเรืองแสงขึ้นเงียบๆ

เคร้ง!!!

เสียงโลหะปะทะของแข็งดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายไปทั่วสารทิศ

จางหูเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกถึงแรงสะท้อนมหาศาลที่ตีกลับมาที่ข้อมือจนชาหนึบ ดาบของเขาไม่ได้ฟันเข้าเนื้อหุ่นแม้แต่นิดเดียว... แต่มันกลับ...

เปรี๊ยะ!

รอยร้าวปรากฏขึ้นที่กลางใบดาบ แล้วลามไปทั่วอย่างรวดเร็ว

เพล้ง!

ดาบเพลิงอัคนีราคา 30 หินปราณ แตกกระจายเป็นเศษเหล็กร่วงกราวลงพื้น เหลือแต่ด้ามดาบในมือของจางหู

"..."

ทั้งตลาดตกอยู่ในความเงียบกริบ ทุกสายตาจ้องมองไปที่แขนของเจ้าสัว ผ้ากระสอบตรงจุดที่ถูกฟันขาดหลุดรุ่ย เผยให้เห็นผิวหยกสีดำมะเมื่อมที่ ไร้รอยขีดข่วน

"ดาบ... ดาบข้า..." จางหูอ้าปากค้าง น้ำตาซึม "ดาบข้าพังแล้ว!"

"ขอบคุณที่อุดหนุน!"

อาเจียไม่รอให้ใครหายตกใจ เขารีบฉกถุงเงิน 20 หินปราณจากมือจางหู (ที่วางเดิมพันไว้) มายัดใส่กระเป๋าตัวเองด้วยความเร็วแสง

ดาบท่านมันเปราะจริงๆ ด้วยศิษย์พี่จาง... คราวหน้าก่อนซื้อดูให้ดีๆ นะ!"

อาเจียรีบเอาผ้ากระสอบมาคลุมแขนเจ้าสัวไว้เหมือนเดิม แล้วหันหลังเดินผิวปากจากไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้จางหูยืนถือด้ามดาบหักๆ ร้องไห้โฮอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของฝูงชน

เมื่อเดินพ้นมาไกล อาเจียก็หยิบหินปราณก้อนหนึ่งขึ้นมาจูบ

"20 หินปราณ... ได้ทุนคืนมานิดหน่อยแล้ว" อาเจียยิ้มกริ่ม "ผ้าขี้ริ้วห่อทองแท้ๆ... เจ้าสัวลูกพ่อ เจ้ามันตัวเงินตัวทองของข้าจริงๆ!"

"ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี" มู่เฉินเตือนเสียงเครียด "เมื่อกี้มีสายตาหลายคู่จ้องมองผิวหยกของเจ้าสัว... โดยเฉพาะคนของ 'หอศัสตรา' ที่แฝงตัวอยู่ หากความแตกเรื่องหินลับมีดบรรพกาล เจ้าจะเดือดร้อน"

"รับทราบขอรับท่านมู่!" อาเจียตอบรับอย่างว่าง่าย (เพราะได้เงินแล้ว) "ข้าจะระวัง... แต่ตอนนี้ขอข้าไปหาข้าวกินก่อน กองทัพต้องเดินด้วยท้อง!"

อาเจียเก็บหินปราณลงถุง เดินฮัมเพลงอย่างมีความสุข แม้หนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยขวากหนาม แต่ตราบใดที่มีเงินและเจ้าสัวอยู่ข้างกาย เขาก็พร้อมจะลุยทุกที่... เพื่อกอบโกยกำไรให้ได้มากที่สุดในใต้หล้านี้!