1.
นักฆ่าแห่งเทียริเอล
ในค่ำคืนยามรัตติกาลที่ฟากฟ้ากำลังปั่นป่วน สายฟ้าฟาดเปรี้ยง เมฆดำครึ้มก่อเขาฝน ก่อนที่เม็ดฝนจะเทกระหน่ำพร้อมสายลมกรรโชกชวนให้หวนนึกถึงฝันร้าย
เบื้องหน้า ใจกลางลานโล่งกว้างของประสาทหินขนาดใหญ่ ใจกลางปราสาทปรากฏร่างสูงของเด็กหนุ่มรูปงามยืนสงบอย่างไม่กลัวเปียกกลางสายฝน มือหนาที่เปื้อนเืเต็มมือนั้นเสยผมสีน้ำตาลเข้มขึ้นและใช้มือนั้นลูบหน้าตาอย่างข่มอารมณ์ ั์ตาสีแดงเพลิงที่แสนเ็านั้นกำลังจับจ้องไปยังเด็กสาวตัวน้อยผู้มีทั้งสีผมและสีั์ตาเดียวกับเขาที่บัดนี้กำลังสั่นระริก
น่ากลัว...
สายตาที่แฝงไปด้วยจิตสังหาร
สายตาที่แสนจะเ็า
สายตาที่แสดงถึงความไร้หัวใจ!!
ร่างน้อยนั้นกำลังสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด กลัวอย่างที่ไม่เคยกลัวมาก่อน เมื่อรอบๆ ตัวเธอนั้นรายล้อมไปด้วยซากศพและกองเืของคนในครอบครัว
ทำไมกัน ทำไมกัน!! ทำไมถึงเป็แบบนี้!!!
“พี่...พี่ไรอัน..ทำไม..ทำไมพี่ทำแบบนี้..”
ปฏิเสธสิ ปฏิเสธสิว่าพี่ไม่ได้ทำ หากเพียงแค่พี่ปฏิเสธหรือพูดอะไรออกมาบ้าง เธอก็จะเชื่อ!
ทำไมพี่ถึงไม่พูดอะไรเลยละ
ทำไมถึงไม่ปฏิเสธละ
เสียงสั่นพร่าที่ส่งออกไปของเด็กสาวตัวน้อยแลจะไปไม่ถึงพี่ชายของเธอ ไม่มีคำตอบออกมาจากปากของพี่ชายผู้เป็ที่รัก
แล้วความหวังน้อยๆ ที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจก็สลายไปฉับพลัน ั์ตาสีแดงเพลิงของเด็กสาวเต็มไปด้วยความโศกระทม เมื่อร่างสูงนั้นค่อยๆ ลอยตัวสูงขึ้นไปบนอากาศและเลื่อนหายไปด้วยอาคม ทิ้งไว้แต่เด็กสาวตัวน้อยที่เปล่งเสียงกรีดร้องออกมาราวกับคนเสียสติ เพราะการสูญเสียครั้งนี้มันมากเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
โครม!!
“โอ๊ย!”
เสียงร่วงหล่นจากเตียงดังโครมใหญ่บวกกับอาการเจ็บระบมที่ตามมาของหญิงสาวทำเอาเ้าหล่อนถึงกับตื่นเต็มตา เรือนผมสีแดงเพลิงยุ่งไม่เป็ทรง เ้าหล่อนค่อยๆ ดันเองลุกขึ้นจากพื้นอย่างงุนงง
แย่ชะมัด ดันฝันถึงเื่เมื่อ10ปีก่อนจนได้
ประสาทััที่ว่องไวซึ่งถูกฝึกมาอย่างสม่ำเสมอยังคงคมชัด สัญชาติญาณบ่งบอกว่ามีบางสิ่งบางอย่างเข้ามาในห้องแต่เธอไม่มีท่าที่ใกับสิ่งแปลกปลอมที่ตนััได้
ความเงียบในห้องนี้ถ้าเงี่ยหูฟังดีๆ จะรู้ว่าสิ่งแปลกปลอมที่ว่ากำลังทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ั์ตาสีแดงเพลิงกลมโตนั้นปราดมองไปยังแขกผู้ไม่ได้รับเชิญในห้อง
ไคน์ โทโอเดล หนุ่มหน้าตาดีรุ่นกระทงวัย26ปีแห่งตระกูลนักฆ่าที่มีชื่อเสียง ผิวขาว ผมสีส้มเข้มออกแดง ผู้ั์ตาสีเดียวกันกับเธอ นั่งส่งยิ้มยียวนกวนใจเธออยู่บนเตียง
“ห้องตัวเองไม่มีรึไง ถึงได้มาวุ่นวายห้องฉันนะพี่ไคน์”
ผู้เป็น้องยืนเท้าสะเอวมองพี่ชายตัวดีที่กำลังนอนสบายใจอยู่บนเตียงของเธอ ไม่ว่าเปล่าเธอพยามดึงไคน์ให้ลุกจากเตียงเธอแต่ดึงเท่าไหร่เ้าพี่ชายตัวดีก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมลุก จนคนเป็น้องเริ่มทำหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับ
“แล้วเมื่อ10ปีก่อนใครกันนะที่มาแย่งห้องพี่นะหืม เนเลียล”
10ปีแล้วสินะ..10ปีแล้วที่ฉันมาอยู่ที่นี่ โชคยังดีที่ตอนนั้นท่านลุงเลโอ ท่านพ่อของพี่ไคน์สังหรณ์ใจไม่ดีจึงมาหาเธอที่บ้าน และก็เป็เื่จริงๆ อย่างที่คิด ท่านลุงพาเธอกลับมาที่ปราสาทเทียริเอล พร้อมกับรับเธอเป็ลูกบุญธรรม
ไม่อย่างนั้นป่านนี้เธอจะเป็อย่างไรบ้างก็ไม่รู้
แล้วป่านนี้ละ แล้วป่านนี้พี่จะเป็อย่างไรบ้างนะ...พี่ไรอัน
ไคน์มองหน้าผู้เป็น้องที่ขณะนี้ใบหน้าหวานนั้นกำลังฉายแววเศร้าอย่างรู้สึกผิด มือบางกำชายเสื้อของคนเป็พี่ไว้แน่นอย่างพยามสงบอารมณ์
มือหนาลูบลงที่หัวของเนเลียลอย่างอ่อนโยนแทนคำปลอบและคำขอโทษ
“ล้อเล่นน่า อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิเนล..พี่เห็นแล้วใจคอไม่ดีนะน้องรัก ลูกลิงของพี่หง่อยแบบก็แย่สิ”
ไคน์เรียกชื่อย่อๆ พร้อมฉายาที่เขาตั้งให้เนเลียลอย่างแหย่ๆ ซึ่งนั้นก็ได้ผลดีเกินคาดเพราะคนโดนหยอกหากว่าเป็ลูกลิงเอามือทุบเข้าให้ที่อกพี่ชายอย่างแรง ซึ่งแรงจนกับทำให้ไคน์ทำหน้าเบ้
“ฉันไม่ใช่ลูกลิงนะไอ้พี่ไคน์บ้า!”
เนลเริ่มวีนใส่จนไคน์ต้องยกมือยอมแพ้
“ว่าธุระของพี่มาเลยดีกว่า พ่อเลโอให้ไปทำงานที่ไหน ถ้าไม่มีนะ เชื่อได้เลยว่าฉันจะเตะส่งพี่ออกจากห้องแน่ๆ มีอย่างที่ไหนย่องเข้าห้องนอนผู้หญิงเนี้ย”
งานที่ว่านั้นคืองานลอบสังหาร เพราะตระกูลวาเลนเซียของเธอและตระกูลโทโอเดลของไคน์เป็ตระกูลนักฆ่าที่มีชื่อเสียงที่สุดในเวสเทิร์น เป็มือโปรในการล่าสังหาร ความสัมพันธ์ของสองตระกูลนี้เป็แบบตระกูลพี่ตระกูลน้อง มีวาเลนเซียเป็ตระกูลหลักและโทโอเดลเป็ตระกูลรอง แต่เมื่อไม่นานมานี้มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นในตระกูลหลักดังนั้นเนลผู้เป็ทายาทคนสุดท้ายของวาเลนเซียจึงต้องมาอยู่ในความดูแลของเทียริเอล
“พ่อมีงานให้เป้าหมายคือนายทุนหน้าเืชื่อ โอมาน เชลลีเน็ต ที่อควาเรี่ยน (1) ”
มือบางยื่นไปรับรูปภาพของเป้าหมายจากพี่ชายก่อนจะพิจารณาอยู่พักนึงแล้วเผามันทิ้ง
“ไปส่งหน่อย”
“ไม่เอาอ่ะไปเองสิงาน ่นี้พี่ยุ่งๆ”
ไคน์ส่ายหน้าปฏิเสธเพราะี้เี แค่นี้งานเขาก็ยุ่งจะแย่อยู่แล้ว ไม่รู้เดี๋ยวนี้มันเป็อะไรกันสังฆ่ากันไม่เว้นแต่ละวัน ถึงมันจะทำเงินให้กับครอบครัวก็เถอะแต่อาชีพนักฆ่านี้มันก็ควรมีวันหยุดพักกันบ้าง
“นะๆ ..น๊า พี่ไคน์ ไปส่งเขาหน่อยนะ หรือว่าพี่จะให้น้องไปเมิงนั้นคนเดียว..พี่ก็รู้ว่าตระกูลเรานะแพ้น้ำ พี่จะทิ้งเขาได้ลงคอจริงๆ หรอ”
เสียงหวานที่เริ่มอ้อนกับตาใสๆ ที่มองมาทางเขา ทำเอาคนเป็พี่ต้องใจอ่อน
ให้ตายเหอะเวลาที่เนลจะเอาอะไรก็ต้องอ้อนเขาอย่างนี้ทุกที แล้วไอ้เรารึก็เป็โรคแพ้ทางน้องสาวขี้อ้อนคนนี้เสียด้วย อ่อนที่ไรใจอ่อนทุกที
ไคน์สบถกับตัวเองแต่ก็ยอมตามใจน้องสาวตัวยุ่ง
“เออ ไปส่งก็ได้”
“เย้! รักพี่ไคน์ที่สุดเลย!!”
เนละโตัวลอยพร้อมกับหอมแก้มพี่ชายตัวเองเสียหนึ่งทีเป็การตอบแทน ก่อนทีจะดันหลังคนโตกว่าที่เพิ่งโดนเอาเปรียบให้ออกจากห้องเพื่อที่เธอจะได้ไปจัดการอาบน้ำแต่งตัว
ไคน์มองน้องสาวที่เดินหลังเขาออกไปจากห้องอย่างงุนงงแต่ก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี มือหนาลูบใบหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะยิ้มแก้มแทบปริ ถึงเนลจะไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ แต่เขาก็รักเนลเหมือนน้องในสายเืที่คลานตามกันมา และยิ่งเนลขี้อ้อนอย่างนี้ด้วยแล้วก็ยิ่งทำให้เขารักน้องสาวคนนี้อย่างโงหัวไม่ขึ้นเข้าไปใหญ่
ความเงียบสงบยามค่ำคืนคือเสน่ห์อย่างหนึ่งของเมืองนี้ อควาเรี่ยน ในค่ำคืนข้างแรมที่ไร้แสงจันทร์นี้ยิ่งทำให้ความเงียบนั้นสร้างมนต์ขลังยิ่งนัก
อควาเรี่ยน ดินแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ของเวสเทิร์น เก่าสิบเปอร์เซ็นต์ของเมืองนี้มีพื้นที่ทั้งหมดเป็น้ำ ซึ่งมีความลึกั้แ่หัวเข่าไปจนถึงหยั่งเท้าไม่ถึง อควาเรี่ยนได้ขึ้นชื่อว่าเป็เมืองที่สวยงามติดอันดับต้นๆ ของเวสเทิร์น ตึกรามบ้านช่องตั้งอยู่อย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย ทั้งยังคงอนุรักษ์ไว้ซึ่งสถาปัตยกรรมยุคโบราณ ทำให้นึกถึงภาพในเทพนิยายที่มีเ้าหญิง เ้าชาย พ่อมด แม่มด และอัศวินขี่ม้าขาว ประชากรส่วนใหญ่จะมีอาชีพเกี่ยวกับการท่องเที่ยว การคมนาคมทางน้ำ อย่างเช่น การล่องเรือชมโขดหินอันลือชื่อในเขตอุทยานแห่งชาติ เล-กาลองก์ (Le Calanque)
ร่างบางในชุดค่อนข้างรัดกุมสีดำกำลังรวบผมสีแดงเพลิงขึ้นอย่างลวกๆ ั์ตาสีเดียวกันนั้นมองผืนน้ำอย่างครุ่นคิด แน่ละสิก็นี้เป็เมืองที่เธอไม่ชอบมากที่สุด เมืองที่พลังของธาตุน้ำเยอะแยะขนาดนี้มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย ไหนจะไอ้อุณหภูมิในกายที่เหมือนคนเป็ไข้นี้อีกที่สร้างความลำคานใจให้แก่เธออีก เธอไม่ชอบที่ๆ มีน้ำเยอะๆ เลย
“จะลงมือเมื่อไหร่ละเนล”
คนสูงวัยกว่าเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นคนเป็น้องเอาแต่ยืนคิดอะไรอยู่นานแล้ว
“รีบหรือไงพี่ไคน์”
“ก็ไม่เชิง ว่าแต่ไม่เป็อะไรแน่นะมาเมืองที่มีพลังธาตุน้ำสูงแบบนี้”
“ไม่เท่าไหร่”
เสียงหวานเอ่ยสั้นๆ แต่สีหน้าบงบอกถึงความไม่สบายตัว ปีกสีแดงเพลิงสยายออกจากด้านหลังพร้อมพาร่างบางพุ่งขึ้นไปบนอากาศและไล่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ จนหายไปในความมืด ไคน์มองเงาสีแดงที่ค่อยๆ เลือนหายไปอย่างครุ่นคิดน้องสาวคนเดียวของเขาคงต้องเจอปัญหาอีกมากหลังจากนี้
ปีกนกสีแดงเพลิงเป็สัญลักษณะของเผ่าการูด้า (2) ถ้าเป็คนอื่นที่ไม่ใช่คนในตระกูลวาเลนเซียหรือโทโอเดลได้เห็นก็คงใกันไม่ใช่น้อย ดีไม่ดีก็ช็อคไปเลยเพราะเผ่าการูด้าถึงแม้นจะอาศัยอยู่ในรัฐแซนเทิร์น (3) แต่ก็เรียกได้ว่าหายากมาก และไม่ค่อยมีใครได้พบเห็น เผ่าการูด้าเป็พวกบูชาไฟ ชื่นชอบการต่อสู้และแข็งแกร่งมาก เป็ชนเผ่าที่รักอิสระ ลักษณะของเผ่าการูด้าคือมักมีเรือนผม ั์ตาและปีกสีแดงเพลิง
เหตุที่ตระกูลวาเลนเซียและโทโอเดลส่วนมากจะมีเรือนผมและั์ตาสีแดงเพลิงนั้นก็เพราะว่าต้นตระกูลของพวกเธอมีเชื้อสายมาจากเผ่าการูด้า แต่ทว่า เนลเป็เพียงลูกครึ่งการูด้านั้นก็เพราะว่าแม่ของเธอเป็เพียงมนุษย์ธรรดา แม่ที่เป็มนุษย์แต่งงานกับพอของเธอที่เป็การูด้าจึงทำให้เกิดลูกผสมแบบเธอ
แม่ที่เป็มนุษย์แต่งงานกับพอของเธอที่เป็การูด้าจึงทำให้เกิดลูกผสมแบบเธอขึ้นมา ซึ่งลูกผสมนั้นมีข้อเสียด้านพลังก็จะน้อยกว่าพวกที่มีเชื้อสายการูด้าเต็มตัว ทางด้านพันธุกรรมเองก็ไม่สามารถแปรสภาพสีผมหรือสีตาได้เช่นกันผิดกับคนอื่นๆ ที่เขาสามารถปรับเปลี่ยนสีผมได้เพื่อใช้ชีวิตอย่างปกติสุขโดยไม่ต้องหลบซ่อน
เมื่อขาแตะพื้น เบื้องหน้าของเนลคือคฤหาสน์สไตล์ยุโรปหลังงามหลังหนึ่ง เนลทำการดับจิตสังหารและลบััทั้งหมดออก ก่อนที่จะมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แต่ก็กลับไม่มียามซักคนที่เดินตรวจตราภายใน ทั้งๆ ที่นี้คือบ้านของคนใหญ่คนโตแท้ๆ
“รีเวิร์ส” มือบางตวัดเรียกดาบคู่กาย สายพลังสีขาวหมุนวนขึ้นเป็ก้อนกลมรอบๆ มือของเธอก่อนที่จะแตกกระจายออกไปเผยให้เห็นดาบคู่เรียวยาวประมาณสี่ศอกอยู่ที่มือบางทั้งสองข้าง แต่ที่แปลกพิสดารก็คือดาบคู่นี้ ทั้งโกร่งดาบ ด้ามดาบและแม้นแต่ใบดาบล้วนแต่เป็สีขาวราวหิมะทั้งสิ้น
ถึงแม้นจะมีสิ่งให้ชวนสงสัยแต่เธอก็ต้องทำงานนี้ให้สำเร็จในฐานะนักฆ่า..
ไม่ชอบเลยจริงๆ ...
เนลเดินขึ้นบันไดวนขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นบนสุดตามแผนที่ที่เธอเคยดูมา ด้านซ้ายมือมีประตูห้องสไตล์ยุโรปอยู่บานหนึ่งเพียงแค่ปลายตามองก็รู้ทันทีว่าประตูบานนั้นทั้งบานทำมาจากทองคำทั้งหมด เนลค่อยๆ เปิดประตูอย่างเบามือเพราะเดินไปยังปลายเตียงของผู้เคราะห์ร้าย ั์ตาที่เคยสดใสกลับมองบุรุษวัยกลางคนที่กำลังนอนหลับสบายด้วยความเ็า และไร้ความรู้สึกใดๆ
วืด
เคร้ง!!
ดาบกระทบดาบ บุรุษที่คาดว่าน่าจะหลับไปแล้วกลับตวัดดาบขึ้นมากันดาบของเธอได้ทันก่อนจะแสยะยิ้มให้เนลที่บัดนี้คิ้วเรียวงามของเธอกำลังขมวดเข้าหากันอย่างอารมรณ์เสีย
ยุ่งยากจริงๆ
“นักฆ่าแห่งโทโอเดลงั้นรึ! ใครส่งแกมา!!” โอมาลตวาดลั่น
“ฉันไม่มีหน้าที่ตอบคำถามแก”
โอมาลสะบัดดาบของเนลออกและเพราะด้วยแรงที่มากกว่าทำเอาเนลเสียหลักไถลไปไกล โอมาล ะโเข้ามาขนาบข้างเนลด้วยความเร็วหมายจะจบเกมส์แต่เนลเองก็ไม่ปล่อยให้เสียจังหวะ เธอยกดาบซ้ายขึ้นปัดดาบของโอมาลที่พุ่งเข้ามาหาเธอและใช่ดาบขวาเหวี่ยงใส่โอมาลอย่างไม่รีรอ คมดาบที่เฉือนผ่านหน้าเรียกเืสดๆ สีแดงฉานไหลลงอาบแก้ม ใบหน้าที่ดูกร้านโลกนั้นเริ่มถอดสีเพราดูเหมือนว่าเขาจะดูถูกเด็กสาวตัวน้อยคนนี้เกินไปจริงๆ
“แค่มานี้ก็เหนื่อยจะแย่ ลุงจะให้ฆ่าง่ายๆ หน่อยก็ไม่ได้”
เนลสบถออกมาอย่างเริ่มหัวเสียเพราะเธอคงต้องเสียทั้งแรงและเวลาเพิ่มไปอีก
“มันจะมากไปแล้วมั้ง เด็กตัวแค่นี้อย่างเธอจะทำอะไรฉันได้ เอาเด็กอย่างเธอมารอบฆ่าฉันตระกูลโทโอเดลนี้ตาต่ำจริงๆ”
โอมาลพูดอย่างดูถูกและเหยียดหยาบ แต่เนลกลับขยับยิ้มหวาน ซึ่งหากใครรู้จักเนลจริงๆ แล้ว รับรองได้เลยว่าจะไม่มีทางไว้ใจรอยยิ้มหวานที่ฉาบบนในหน้างามนี้แน่นอนเพราะมันไม่ต่างกับรอยยิ้มที่ฉาบไปด้วยยาพิษ
“จะลองไหมละลุง แต่ฉันว่าลุงก็พูดถูกนะ เพราะความจริงคนแบบลุงไม่น่ามาถึงมือคนอย่างฉันด้วยซ้ำ!”
เนลพุ่งเข้าใส่อีกครั้งแต่ครั้งนี้การเคลื่อนไหวของเธอเปลี่ยนไป การเคลื่อนไหวของเนลครั้งนี้ช่างงดงามเหมือนการร่ายรำดาบ ทั้งหนักหน่วยและรวดเร็ว และยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งเร็วขึ้นและหนักขึ้นเรื่อยๆ จนโอมาลเริ่มตึงมือ ใบหน้าที่แสดงอารมณ์ขุ่นใจของผู้สูงวัยกว่าทำให้ดวงหน้าหวานนั้นขยับยิ้มเย็น นัยนืตาสีแดงเพลิงของเ้าหล่อนบัดนี้ดูน่ากลัวยิ่งนักซึ่งต่างกับก่อนหน้านี้ลิบลับ แต่แล้วความประหลาดใจก็เริ่มเข้ามาเกาะกุมจิตใจเมื่อเห็นร่างของมือสังหารที่อยู่ตรงหน้าเขากลับมีหลายสิบคน
วิชาที่เนลใช้คือวิชามายา เป็วิชาที่ว่าด้วยการก้าวเท้าช้าสลับเร็วทำให้เกิดภาพค้างในดวงตา เป็การรบกวนสายตาของคู่ต่อสู้เป็เทคนิคขั้นสูงซึ่งเป็หนึ่งในวิชาของมือสังหาร ความจริงเนลไม่ค่อยอยากใช้วิชานี้เท่าไหร่เพราะเธอี้เีเคลื่อนไหวไปมาบ่อยๆ แต่เธอก็อยากกลับบ้านไวๆ เช่นกันเพราะอย่างนั้นเธอต้องรีบจบเกม
ได้เวลาปิดบัญชีแล้วนะลุง ฉันจะได้รีบกลับบ้านไปนอน”
ร่างทั้งหมดของเนลพูดพร้อมกัน โอมาลหันมองไปทั่วอย่างตื่นตระหนกก่อนที่จะสติแตกวิ่งเข้าไปฟาดดาบใส่ร่างของเนลให้วุ่นวายไปหมด ร่างๆ หนึ่งขยับยิ้ม ดอมาลเห็นจึงพุ่งเข้าไปเพราะหวังว่าจะเป็ร่างจริง
วูบ
โอมาลฟันดาบผ่านร่างของเนลสุดแรงแต่มันก็เป็เพียงแค่ภาพลวงตา เนลใช้จังหวะนี้ตวัดดาบเข้าใส่โอมาลทันที เพียงดาบเดียวทีไวจนหน้าใจหาย เพียงที่ทำให้ร่างทั้งร่างถูกย้อมไปด้วยเื เนลหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาเช็ดดาบคู่ใจที่เต็มไปด้วยคราบเืก่อนจะโยนผ้าผืนนั้นลงปิดหน้าของศพก่อนจะค่อยๆ ถอยฉากออกมาและหายไปกับความมืด
“พี่ไคน์! พี่ไคน์!! ไอ้พี่ไคน์!!!! พี่อยู่ไหน!”
เมื่อเนลกลับมาถึงตึกที่พี่ชายรออยู่ก็ปรากฏว่าไม่เห็นแม้นแต่ร่างของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าพี่ชายของเธอเลย หายไปไหนกันนะไอ้พี่ไคน์ทิ้งน้องอีกแล้วกลับไปจะเอาเื่ให้น่าดูเชียว แต่ก่อนจะคิดอะไรไปเองเรื่อยเปื่อย จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น คิ้วงามขมวดเข้าหากันเมื่อเนว่าเป็พี่ชายของเธอเองที่โทรเข้ามา
“ว่าไงไอ้พี่ชาย”
“พี่ถึงบ้านแล้วนะน้องรัก” ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงแห้ง
“แล้วทำไมไม่รอน้องไอ้พี่บ้า!!!”
“เย็นไว้ก่อนโยม เย็นไว้น้องเลิฟของพี่อย่าพึ่งอารมณ์ขึ้น พ่อโทรมาบอกว่ามีคนจ้างพี่ไปทำงานพี่ก็เลยต้องรีบกลับไม่ได้อยากทิ้งเราไว้ซะหน่อย”
ต้องกลับคนเดียวอีกแล้วสินะ
“ก็ได้ฉันกลับคนเดียวก็ได้ แต่ว่าอาจจะช้าหน่อยนะขอหาที่เดินเที่ยวก่อน”
เมื่อตกลงกันเรียบร้อยตามประสาพี่น้องเนลก็เก็บมือถือเข้าที่เดิมแล้วก็สลายปีกสีเพลิงอีกครั้งก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนที่จะหายลับไป
สายลมยามเช้าพัดโชยอ่อนหอบเอาซากใบไม้ที่ร่วงหล่นลงพื้นปลิวว่อนขึ้นไปบนอากาศ ต้นไม้ใหญ่ข้างถนนนั้นขยับกิ่งก้านน้อยๆ ตามแรงลมรับกับแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าได้เป็อย่างดี เนลเดินเข้าไปยังตลาดซึ่งเป็ตรอกเล็กๆ แต่ทว่ากลับมีผู้คนจับจ่ายซื้อกันกับคึกคัก มีทั้งร้านขายอาวุธเวทมนต์ สัตว์เวทมนต์ ของใช้ต่างๆ รวมถึงสมุนไพร เนลเดินดูของอยู่พักหนึ่งก่อนที่เธอจะตรงเข้าไปยังร้านสมุนไพร
“้าสมุนไพรชนิดไหนบอกป้าได้นะแม่หนูน้อย” หญิงชราที่เดินออกมาจากหลังร้านเอ่ยทักเนลอย่างเอ็นดู
“หนูอยากได้เอนเซล (4) อบแห้งซักกิโลหนึ่งคะ”
หญิงชราพยักหน้ารับรู้เธอหยิบถุงกระดาษออกมาพร้อมตักใบเอนเซลอบแห้งสีดำขึ้นใส่ถุงตามปริมาณที่สั่ง
“เท่าไหร่คะ”
“1,000 เจนี่ (5) จ๊ะแม่หนู”
เนลหยิบแบงค์พันให้ไปหนึ่งไปพร้อมรับถุงสมุนไพรมาไว้ในมือและเอ่ยคำขอบคุณเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากร้านไป เนลเดินเลือกซื้อของได้ไม่นานนักเธอก็เดินออกจากตัวตลาด ครั้นเมื่อละสายตาจากผู้คนแล้วปีกสีแดงเพลิงก็ปรากฏออกมาพร้อมกับพาร่างบางบินทะยานขึ้นไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
สายลมยามเย็นโชยอ่อนพัดหอบเอากลิ่นดินและกลิ่นไม้เข้ามากระทบใบหน้า เนลเดินผ่านเข้าซอยเล็กซอยน้อยเลาะผ่านตรอกแคบๆ ก่อนจะโผล่ออกมายังถนนใหญ่ ทางขึ้นูเาที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้รกหนาทึบมากมาย บรรยากาศชวนให้พิศวงยิ่งนัก แต่สำหรับคนที่คุ้นเคยกับที่นี้อย่างเธอแล้วจึงไม่มีอะไรต้องกลัว เบื้องหน้าของร่างบางนั้นคือประตูกำแพงหินขนาดมหึมาที่มีอยู่ทั้งหมด6ชั้น ป้ายด้านหน้าแสดงถึงชื่อของเ้าของสถานที่ได้เป็อย่างดี
โทโอเดล...
เนลเอามือทาบลงที่ประตูหินพร้อมกับออกแรงดัน ประตูค่อยๆ เปิดออกถึงบานที่สาม ประตูหินนั้นจะตอบสนองกับแรกดันที่ผลักออกไปบานแรกหนักสองตันซึ่งชั้นถัดไปก็จะเพิ่มน้ำหนักขึ้นอีกเป็หนึ่งเท่าตัว ซึ่งเท่ากับว่าตอนที่เนลเปิดก็เท่ากับ16ตัน ทันทีที่ประตูหินเปิดออกเนลก็รีบแทรกตัวเข้าไปก่อนที่จะปล่อยมืออกจากบานประตูนั้น
กึง!
เสียงประตูหินกระทบกันอย่างรุนแรง ทำเอาพื้นแถวนั้นสั่นไหว เมื่อพ้นประตูมาแล้วเบื้องหน้าของหญิงสาวคือป่าทึบและยอดเขาที่อยู่ห่างไกลออกไป เนลเดินเข้าไปในป่าศักพัก ก็หันซ้ายหันขวาเหมือนกับว่ากำลังหาอะไรบางอย่าง แต่เมื่อไม่พบเธอจึงตัดสินใจผิวปากเอา สิ้นเสียงผิวปากพื้นที่แถวนั้นก็เกิดการสั่นไหวอีกครั้งประหนึ่งว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวและแน่นอนว่ามันพุ่งตรงมายังเธอ แต่เ้าหล่อนก้ไม่มีปฏิกิริยาหวาดกลัวสิ่งที่จะออกมาแต่อย่างใด ลูกแมวหิมะสองหางร่างสูงโตราว9ฟุตพุ่งออกมาทางด้านขวาของพุ่มไม้ มันกระโจนเข้าใส่เนลจนเธอล้มลงไปตามแรงของมัน
“ไอ้อ้วนทามะ! มันหนักนะลงไปเลย! ฮ่าๆๆๆๆ ไม่เอาทามะไม่เอา อย่าเลียสิมันจั๊กจี้นะ ฮ่าๆๆ”
เนลร้องห้ามลูกแมวร่างโตที่กำลังพยามเลียหน้าเธออย่างรักใคร่ ทามะเป็ลูกแมวสองหางเพศผู้ที่พี่ไคน์ซื้อให้เธอ และที่เธอบอกว่าเป็ลูกแมวนั้นก็เพราะอายุของทามะยังไม่ถึงขวบดีนั้นเอง ตอนเธอได้ทามะมาเมื่อหลายเดือนก่อนมันก็ตัวเล็กดีอยู่หรอกแต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็ตัวใหญ่แบบนี้ได้ หางทั้งสองส่ายกวัดแกว่งไปมา เนลดันหน้าเ้าสัตว์เลี้ยงแสนรักของเธอออกเบาๆ เป็การบอกว่าเธอรีบ แต่ดูท่าแล้วมันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ นี้สิ
“นายบ่าวคู่นี้จะเล่นกันอีกนายไหมฮื้อ” เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเนลหันไปมองตามต้นเสียงก็เห็นพี่ชายของเธอกำลังเดินเข้ามา
“พี่ไคน์! ..ฮ่าๆๆๆ ไม่ไหวแล้ว พอแล้วทามะ ปล่อยๆ ปล่อยเลยขำจนท้องแข็งแล้ว” เนลบอกพร้อมออกแรงดันหน้าเ้าแมวน้อยออกอีกครั้งจนในที่สุดมันก็ยอมปล่อย แต่มันก็กลับส่งสายตางอนๆ มาให้เธอประมาณว่า” ก็ผมคิดถึงนี้ครับ” มาให้เนล เธอยิ้มก่อนจะเข้าไปกอดแพรขนฟูๆ ที่คอของทามะเบาๆ
“เดี๋ยวมาเล่นด้วยนะทามะขอไปหาพ่อก่อน”
ทามะย่อกายลงให้นายหญิงน้อยของมันขึ้นขี่หลัง พอเนลขึ้นมาบนหลังทามะแล้วเธอก็หันไปหาไคน์เพื่อจะถามว่าจะไปกับเธอด้วยไหม แต่ทว่าไคน์กลับมาอยู่ด้านหลังของเธอเรียบร้อยแล้ว
“ไวจริงนะ”
“แน่นอน”
เนลสบถเล็กน้อยใส่ไคน์ แต่ไคน์ก็ได้เพียงแค่ยิ้มก่อนจะขยี้ผมน้องสาวตัวดีอย่างหมั่นไส้ไปทีหนึ่งแล้วบอกให้ทามะออกวิ่งกลับขึ้นไปบนปราสาทที่อยู่บนยอดเขา เมื่อทามะได้ฟังคำสั่งเ้านายหนุ่มมันก็เริ่มออกวิ่งด้วยความเร็วทันที
(1) อควาเรี่ยน ชายแดนเกือบทุกด้านติดต่อกับทะเล จึงทำให้เป็รัฐของเมืองท่าและการประมง มีชื่อเสียงในด้านการทอผ้า การเดินเรือ ต่อเรือ และการผลิตสุราชั้นดี ประชาชนส่วนมากประกอบอาชีพทางน้ำเสียส่วนใหญ่ ลายละเอียดโปรดศึกษาในบทถัดๆ ไป
(2) การูด้า เป็ชนเผ่าหายากที่อาศัยอยู่ในรัฐแซนเทิร์น เป็พวกบูชาไฟ มีนิสัยใจร้อนและรักการต่อสู้ ชนเผ่านี้มีลักษณะคือดวงตาและสีผมที่จะเป็สีแดงเพลิงและมีผิวขาว (ตามตำนานความเชื่อคือครุฑเป็สัตว์กึ่งเทพในปกรณัมอินเดีย)
(3) รัฐแซนเทิร์น เป็รัฐที่อยู่ทางตอนใต้ของชีวาลรี เป็รัฐที่เล็กเป็อันดับสองลองลงมาจากชีวาลรี ประชาชนชาวแซนเทิร์นส่วนมากมีนิสัยใจร้อน นิยมการต่อสู้และความแข็งแกร่ง ชอบฝึกซ้อมรบ รายได้หลักจึงมาจากการเป็นักรบรับจ้างและทหาร
(4) เอนเซล คือสมุนไพรชนิดหนึ่งที่นำมาสกัดเป็ยาสมานแผลได้ มีคุณสมบัติสมานแผลได้ไว หากนำมาต้มดื่มจะสามารถฟื้นทั้งพลังกายและพลังเวทย์ได้ในทันทีที่กินเข้าไป หาได้ค่อนข้างง่าย ไม่ใช่พืชใกล้สูญพันธ์
(5) เจนี่ คือสกุลเงินของเวสเทิร์น ทุกรัฐใช้สกุลเงินเดียวกัน
143
