จากการคาดการณ์เื่ของทรัพย์สินที่พลนั้นวิเคราะห์มันก็คลาดเคลื่อนไปนิดหน่อย จากเดิมทองที่คาดว่าจะได้เงิน 55,000 บาทกลับได้มากถึง 57,000 บาทเลยทีเดียว
ผิดกับมือถือที่ไม่มีร้านไหนรับซื้อเลย เพราะมือถือรุ่นที่เขาใช้อยู่นั้นเป็รุ่นเก่าแล้ว ไม่ได้เป็ที่้าของตลาด ส่วนอย่างสุดท้ายคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คที่ขายออกไปในราคา 7,000 บาท ซึ่งต่ำกว่าที่กำหนดเล็กน้อย แต่ทว่าเงินที่ได้มาโดยรวมก็ถือว่าเท่าเดิมอยู่ดี
หลังจากที่พลทำการปิดบัญชีธนาคาร และได้เงินมาร่วมอีก 1 หมื่นกับเศษนิดหน่อย เขาก็มุ่งตรงกลับห้องเช่าของตัวเองในทันที ประตูเหล็กถูกเลื่อนปิดอย่างมิดชิด เพราะเขากำลังจะทดลองพลังที่ได้รับมาในเวลานี้ พลวางเงินสดจำนวน 74,485 บาทไว้ตรงหน้า ซึ่งมันเป็เงินที่เขามีทั้งหมดในตอนนี้..
“เฮ้ยยย ตื่นเต้นจังเลยเว้ยยย.. เอาล่ะ ‘เงินที่มีทั้งหมดจงกลายเป็สองเท่า’...” พลกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น ก่อนที่เขาจะกล่าวใช้พลังตามที่ท่านเทพธิดาแนะนำมา ซึ่งวินาทีที่สิ้นสุดคำพูดของเขา แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นที่ตัวเงิน และเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เงินที่เคยมีอยู่ 74,485 บาท ก็กลายเป็ 148,970 บาททันที
“ฮ่าๆ สุดยอดดด.. น่าก็แปลว่าหลังจากเที่ยงคืนของวันนี้ เราจะมีเงินมากกว่า 2แสน9หมื่นบาท เยี่ยมที่สุด.. อุ้ย! จะเสียงดังไม่ได้ เผื่อมีคนข้างนอกได้ยิน มันจะกลายเป็เื่ใหญ่ได้..”
พลกล่าวออกมาค่อนข้างเสียงดังด้วยความลืมตัว แต่เขาก็ต้องเงียบลงในทันที เพราะระแวงว่าคนอื่นจะบังเอิญมาได้ยิน การมีเงินสดจำนวนมากนี้มันไม่ใช่เื่ที่ดีเลย มันไม่ต่างอะไรกับขนมหวานสำหรับโจรลักทรัพย์ ถ้าพวกมันรู้ว่าเขามีเงินมากขนาดนี้ และเพื่อการนั้นพลจึงโกยเงินทั้งหมดเก็บไว้ในกล่องเหล็กใบหนึ่ง ก่อนจะนำมันไปซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าอีกทีหนึ่ง..
“เท่านี้ก็น่าจะปลอดภัยระดับหนึ่งแล้ว.. นี่ก็เย็นมากแล้ว อาบน้ำเลยก็แล้วกัน..” พลรีบเร่งทำธุระส่วนตัวของตัวเอง ก่อนจะมานั่งดูโทรทัศน์เครื่องน้อย 24 นิ้วเพื่อเป็การฆ่าเวลา แต่ทว่าจากเวลา 18.30 น. จนกว่าจะถึง 00.00 น. ของวันใหม่สำหรับพลแล้วมันเหมือนกับว่าจะนานเป็ปี ทั้งๆที่มันเป็เพียงแค่เวลา 5 ชั่วโมงครึ่งเท่านั้น ไม่ว่าเขาจะไถเลื่อนมือถือจนเบื่อหน่ายหลายสิบรอบ มันก็ยังไม่ถึงเที่ยงคืนเสียที
กริ้งงงงง!กริ้งงงงง!กริ้งงงงง! ในขณะที่พละกำลังรอเวลาให้ผ่านไปอย่างช้าๆ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา แน่นอนว่ามันเล่นเอาพลถึงกับใเกือบที่จะปาโทรศัพท์ทิ้งกันเลยทีเดียว..
“ใครมันโทรมาเอาป่านนี้กัน.. หือออ หัวหน้าห้องอย่างนั้นเหรอ..” คนที่โทรหาเขานั้นก็คือหัวหน้าห้องสมัยที่เขาเรียนมัธยม และถ้าเขาจำไม่ผิดหัวหน้าห้องคนนี้จะโทรหาเขาทุกปีเพื่อเชิญชวนเพื่อนๆร่วมรุ่นไปงานคืนสู่เหย้า มันทำให้พลคิดกับตัวเองว่า ‘ถึง่นี้ของปีแล้วเหรอเนี่ย..’ ก่อนจะกดรับสายหัวหน้าห้องไป
“สวัสดีครับคุณหัวหน้าห้อง.. มีเื่อะไรเหรอครับ” พลกล่าวสวัสดี และกล่าวถามไปตามมารยาท ทั้งๆที่เขานั้นรู้อยู่แกใจดีว่าเธอคนนี้จะโทรมาชวนเขาไปยังงานคืนสู่เหย้า..
“อย่ามาแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่หน่อยเลยนายน่ะ.. ไม่ว่ายังไงปีนี้นายจะต้องมาให้ได้ เข้าใจนะ.. ปีนี้ห้อง 5 ของเราเป็ตัวแทนของรุ่นในการเลี้ยงรุ่นน้องที่จบใหม่ นอกจากนี้พวกเราต้องลงขันกันคนละ 5,000 บาท หวังว่านายจะไม่มีปัญหาอะไรนะ..” หัวหน้าห้อง หรือ ‘มีน’สาวสวยมาดเข้มกล่าวกับพล และงานคืนสู่เหย้านี้ตอนกลางวันจะเป็พิธีมอบเกียรติบัตรให้กับนักเรียนชั้นม.6 ที่จบการศึกษา
ส่วนตอนเย็นก็จะเป็งานเลี้ยงให้กับพวกเขา ซึ่งรุ่นพี่หรือศิษย์เก่าที่จบไปแล้วก็จะเปิดบูทอาหาร หรือบูทอะไรสักอย่างเพื่อร่วมแสดงความยินดีกับรุ่นน้อง และปีนี้เป็ปีที่ 5 หลังจากที่พวกเขาได้จบการศึกษาออกมาจากโรงเรียน ซึ่งแน่นอนว่ามันถึงคิวห้อง 5 แล้วที่จะเป็ตัวแทนรุ่นในการเปิดบูทแสดงความยินดีแก่รุ่นน้องนั่นเอง
“ปฏิเสธเหมือนทุกปีไม่ได้สินะครับ.. ว่าแต่งานจัดขึ้นวันไหนครับหัวหน้าห้อง แล้วก็จ่ายเงินช้าสุดวันไหนครับ..” พลกล่าวสอบถามเื่งานที่เขาจำเป็ต้องไปร่วมในปีนี้ ก่อนจะถามเื่เงินที่จะต้องจ่ายให้กับเธอ ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีจ่าย แต่คงไม่มีใครลืมว่าเขาเพิ่งจะปิดบัญชีเงินฝากมา แล้วจะโอนให้กับเธอได้ยังไงล่ะจริงไหม
“นายลองปฏิเสธดูสิ!.. ฉันคนนี้จะประจานนายไปทุกหนทุกแห่งเท่าที่ฉันจะทำได้เลยคอยดู อีกอย่างนายนี่ยังคงเป็คนไม่สนโลกอยู่เหมือนเดิมเลยนะ หัดไปดูตามที่หน้าเพจของรุ่นบ้างสิ เขาก็ประชาสัมพันธ์กันโครมๆ.. เฮ้ออ ฉันละหมดคำจะพูดกับนายจริงๆ ช่างเถอะ! งานจัดวันเสาร์ที่จะถึงนี้ ส่วนเื่เงินก็ให้จ่ายภายในวันพุธที่จะถึงนี้.. เท่านี้แหละ..” มีนกล่าวกับพลอย่างหัวร้อน
“เออ.. เข้าใจแล้วครับ ว่าแต่หัวหน้าห้องยังเหมือนเดิมเลยนะครับ..ฮ่าๆ” พลกล่าวพร้อมกับหัวเราะ ไม่ว่าจะปีไหนๆเขามักจะถูกเธอคนนี้ด่าหูชาอย่างนี้เสมอ มันก็เหมือนทุกๆปีที่เขาจะต้องทนจนมันกลายเป็เื่ตลกขบขันสำหรับเขาไปแล้ว
“อะไร!.. นายจะบอกว่าฉันพูดมากขี้บ่นเหมือนเดิมอย่างนั้นสินะ.. อย่าให้เจอตัวนะเว้ย แม่จะทุบให้หัวแบะ..” มีนกล่าวตอบโต้กับพล และเธอได้คาดหัวของเ้าพลคนนี้เอาไว้แล้ว
“ใช่ที่ไหนกันล่ะครับ ผมจะบอกว่าหัวหน้าห้องยังสาวยังสวยเหมือนเดิมต่างหาก..” พลกล่าวตอบกลับ และเขาก็พอใจแล้วที่ได้แกล้งเธออย่างนี้ทุกๆปี มันช่างเป็สีสันประจำปีจริงๆ
“เหอะ! เราไม่ได้วีดิโอคอลกันหรอกย่ะ นายจะรู้ได้ไงว่าฉันสวยเหมือนเดิม แต่เห็นแก่ความอยู่เป็ของนาย ฉันคนนี้จะอภัยให้สักครั้งก็แล้วกัน.. เอาเถอะ! เท่านี้ก่อนละกัน ฉันจะต้องโทรตามเพื่อนคนอื่นๆอีก ถ้านายโอนเงินแล้วก็อย่าลืมส่งสลิปเงินมาในกลุ่มด้วยล่ะ.. แล้วก็อย่าให้แม่ต้องได้ตาม เข้าจ้าย?..” มีนกล่าว
“เข้าใจแล้วครับคุณแม่..” พลกล่าวตอบอย่างกวนๆ ก่อนที่เขาจะชิงวางสายไปไม่รอฟังสิ่งที่มีนจะกล่าวด่าตามหลังมาแต่อย่างใด มันนับว่าเป็ความสะใจเล็กๆของเขา และนั่นมันทำให้เขาหัวเราะอย่างพึงพอใจ จนเวลาผ่านไปไม่นานเขาก็หยุด และหันมามองนาฬิกาที่โทรศัพท์
“อีก 1 ชั่วโมงเท่านั้น.. อื้มม” พลกล่าวกับตัวเองราวกับให้กำลังใจตัวเอง อีกนิดเดียวเท่านั้นเขาก็จะได้เห็นเงินจำนวนกว่า 3 แสนบาท แถมมันยังเป็เงินสดอีกด้วย มันไม่ตื่นเต้นได้ยังไง ถึงแม้ว่าในยามปกติ่เวลานี้เขาจะนอนหลับพักผ่อนไปแล้วก็ตาม..
เพื่อเป็การฆ่าเวลาพลจึงคิดถึงวันเสาร์ที่จะถึงว่าเขาจะแต่งตัวแบบไหนไปดีให้มันดูดี เพราะงานนี้แฟนเก่าอย่างกิ๊ฟก็น่าจะร่วมงานด้วยเช่นกัน เธอเป็พวกชอบอวด และเขาคิดว่าเธอจะต้องพาแฟนใหม่รวยๆของเธอไปอวดที่งานอย่างแน่นอน พลหันไปมองที่ปฏิทิน ซึ่งมันบ่งบอกว่าวันนี้เป็วันจันทร์ กว่าจะถึงวันเสาร์่กลางคืนก็นับเป็ 6 วัน
แปลว่าเขาสามารถใช้พลังเพิ่มเงินได้อีก 5 ครั้งก่อนจะถึงวันเสาร์นั่นเอง พลเริ่มวางแผนการใช้เงินของตัวเอง เที่ยงคืนนี้นับเป็ 1 ครั้ง เงินที่ได้จะเป็ 297,940 บาท พลคิดว่าจะนำมันออกมาเปิดบัญชี 17,940 บาท ทั้งนี้ก็เผื่อฉุกเฉินต้องใข้เงินโอนเท่านั้นเหมือนอย่างกับวันนี้อีก
ดังนั้นยอดที่จะใช้พลังจาก 297,940 จะเหลือ 280,000 บาทถ้วน ถ้าเขาใช้พลังครั้งที่ 2 เงินก็จะเป็จำนวน 560,000 บาท ครั้งที่ 3 เป็ 1,120,000 บาท ครั้งที่ 4 เป็ 2,240,000 บาท และวันเสาร์ครั้งที่ 5 เขาจะมีเงินถึง 4,480,000 บาทเลยทีเดียว
“รอให้เงินเยอะๆทีเดียวเลยก็ดีเหมือนกัน.. วันนั้นคงต้องจัดเต็มสักหน่อย จะได้ไม่ขายขี้หน้าพวกมัน!” พลกล่าวพลางคิดถึงวันเสาร์ว่าเขาจะทำอะไรบ้าง ทำหน้าทำผม เช่าสูท และรถสุดหรูหรา เพื่อที่จะทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถดูถูกเขาได้อีก พลเป็คนละเอียดมากเขาหาข้อมูลแหล่งที่จะซื้อ-เช่าจากมือถือ และจดมันลงสมุดเล็กๆของเขา จนเวลามันผ่านไปจนถึง่ที่เขารอคอย..
“เที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย บทจะเร็วก็เร็วมากจริงๆ” พลไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหยิบกล่องเหล็กที่ใส่เงินเอาไว้ในตู้เสื้อผ้า และเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาหลังจากเปิดกล่อง เขาก็เริ่มใช้พลังของตัวเองในทันที..
“..‘เงินที่มีทั้งหมดจงกลายเป็สองเท่า’...” แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นทันหลังจากที่เขากล่าวเสร็จ และมันก็ไม่ได้มีอะไรมาก ทุกอย่างเหมือนกับครั้งแรกไม่มีผิดเพี้ยนใดๆ จากนั้นพลก็หยิบเงินออกมาเป็จำนวน 17,940 บาทตามแผนที่ได้วางเอาไว้ และเก็บเงิน 280,000 บาทนั้นไว้ในกล่องเหล็กเช่นเดิม..
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยตามกำหนด พลก็เข้านอนทันที เพราะเวลานี้มันก็ดึกมากแล้วสำหรับเขา จนกระทั่งเช้าวันใหม่ที่แสนจะสดใส ในยามปกติของทุกๆวันเขาจะต้องรีบแต่งตัวออกไปหางาน สมัครงานตามสถานที่ต่างๆอย่างเร่งรีบ แต่วันนี้มันกลับไม่ใช่อย่างนั้น เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนสุข ความเครียดที่เคยสะสมมาตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มันมลายหายไปเป็ปิดทิ้ง..
“หาววววว! นานๆจะได้ี้เีอย่างนี้ทีหนึ่ง.. ว่าแต่วันนี้เราจะทำอะไรดีนะ..” พลหาว และบิดตัวซ้าย-ขวาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมามองเพดานด้วยรอยยิ้มราวกับคนเป็บ้า เขากล่าวถามกับตัวเองว่าวันนี้จะทำอะไรสนุกๆดี ถึงยังไงซะเขาก็ไม่จำเป็ต้องรีบร้อนหางานทำ เพราะยังไงก็มีเงินให้ใช้ไม่อดตายอยู่ดี
“อื้มม ไปเที่ยวห้างก็ดีเหมือนกันนะ ไม่ได้ไปนานมากแล้ว อีกอย่าง..เปิดบัญชีที่นั่นเลยก็ได้..” เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว เขาก็ไม่รอช้ารีบลุกจากเตียงเข้าห้องน้ำอาบน้ำอย่างสบายใจ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเขากำลังลืมอะไรบางสิ่งบางอย่างอยู่..
พลเดินออกจากห้องเช่าไปยังห้างสรรพสินค้าด้วยพี่วินมอเตอร์ไซค์เ้าเก่า และด้วยระยะทางที่มันค่อนข้างไกล เขาจึงเสียเงินไปราวๆ 60 บาท แม้ในทีแรกพี่วินแกจะมองหน้าพลแปลกๆหลังจากได้ยินว่าลูกค้ากำลังจะเดินทางไปที่ไหน แต่เขาก็ไม่ได้มีหน้าที่เผือกเื่ของลูกค้า เขาแค่รับจ้างไปส่งก็พอ และนั่นมันก็ทำให้พลเข้าใจแล้วว่าตนเองนั้นลืมอะไร และพี่วินทำไมถึงมองหน้าเขาเช่นนั้น
“บ้าเอ้ย!.. ห้างมันเปิด 10 โมงครึ่ง เฮ้อออ.. ไม่ได้มานานก็งี้แหละ แต่พี่วินแกก็ใจร้ายจังนะ นึกว่าจะเตือนกันสักหน่อย แต่ที่ไหนได้ไม่พูดอะไรเลยสักคำ ป่านนี้คงหัวเราะเยาะเราอยู่แน่ๆ..”
พลกล่าว เพราะเขาดันลืมไปว่าห้างสรรพสินค้ามันเปิด 10 โมงครึ่ง แต่เขามาก่อนเวลาเปิดถึงชั่วโมงครึ่งเลยทีเดียว ดังนั้นเขาจึงเบนเข็มตัดสินใจที่จะไปหาอะไรทานร้านข้างทางแถวๆนี้ก่อน แต่ทันใดนั้นเอง ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินไป เสียงล้อรถบนถนนก็ดังขึ้นเรียกร้องความสนใจของพลให้หันไปมอง
“เฮ้ยยยย.. เชี้ยยยแล้วไง..” พลสบถออกมาอย่างไม่สุภาพ ภาพที่เขาเห็นคือรถเก๋งคันหนึ่งที่พุ่งตรงมาจากอีกฝั่งหนึ่งของไฟแดง และดูเหมือนว่ารถคันนั้นจะฝ่าไฟแดงมาอีกด้วย และการไม่เคารพกฎจราจรมันก็ต้องมีผลให้เกิดอุบัติเหตุเสมอ ใช่แล้ว.. อุบัติเหตุที่ว่านั้นก็คือรถคันนั้นขับชนคนแก่ที่กำลังข้ามทางม้าลายอยู่
“..บ้าเอ้ย! ไม่คิดจะลงมาดูเลยหรือไงฟ่ะ ใจดำชิบ!.. เฮ้ยยๆ นี่มันชนแล้วหนีนี่หว่า..ป้ายทะเบียน 1กด 2089 เชียงใหม่.. คุณตาครับ!. เป็อะไรหรือเปล่า..”