อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 47: กายาเหล็กปะทะกระบี่วายุ

คำพูดอันเย็นชาของเย่เฉินเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวของเซียวอี้เฟิง!

ความตกตะลึงบนใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่งในทันที!

"เจ้า...เจ้าคนโอหัง!" เขาคำรามลั่น "เจ้าคิดว่าทำลายเคล็ดกระบี่ข้าได้แล้วจะชนะรึ! ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าพลังที่แท้จริงของข้าเป็นอย่างไร!"

สิ้นเสียงคำราม พลังปราณทั้งหมดในร่างของเซียวอี้เฟิงก็ระเบิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง! กลิ่นอายของยอดฝีมือขอบเขตแก่นแท้ขั้นสมบูรณ์แผ่กระจายไปทั่วทั้งเวที ทำให้ผู้ชมที่อยู่ใกล้ๆ รู้สึกหายใจติดขัด!

"ร้อยกระบี่วายุพิโรธ!"

ร่างของเซียวอี้เฟิงกลายเป็นเงาพร่ามัว เขาใช้เพลงกระบี่ที่รวดเร็วและซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม จู่โจมเข้าใส่เย่เฉินจากทุกทิศทุกทาง! เงากระบี่นับร้อยนับพันสายปรากฏขึ้นรอบกายเย่เฉินราวกับพายุใบมีดที่พร้อมจะฉีกทุกสิ่งให้เป็นชิ้นๆ!

แต่ท่ามกลางพายุกระบี่นั้น ร่างของเย่เฉินกลับเคลื่อนไหวอย่างสง่างามและเยือกเย็นราวกับภูตพราย เขาไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่กลับใช้ย่างก้าวที่เรียบง่ายและมีประสิทธิภาพที่สุดในการหลบหลีกคมกระบี่ส่วนใหญ่ได้อย่างน่าอัศจรรย์

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

มีเงากระบี่บางส่วนที่สามารถฟันถูกร่างกายของเขาได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงอีกครั้ง! ทุกครั้งที่คมกระบี่สัมผัสกับร่างกายของเย่เฉิน มันจะเกิดเสียงราวกับโลหะกระทบกันและมีประกายไฟแตกกระจาย! มันทำได้เพียงทิ้งรอยขีดข่วนตื้นๆ ไว้บนผิวหนังของเขาเท่านั้น!

"ร่างกายของมัน...เป็นไปไม่ได้!" เซียวจ้านที่อยู่บนอัฒจันทร์ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ! กายาบำเพ็ญแบบไหนกันที่สามารถทนทานต่อศาสตราวุธระดับวิญญาณขั้นสูงได้ถึงเพียงนี้!

เย่เฉินไม่ได้เพียงแค่ตั้งรับ...เขากำลังรอคอย...รอคอยโอกาส!

และในจังหวะที่เซียวอี้เฟิงตวัดกระบี่พลาดไปครั้งหนึ่งและเปิดช่องว่างที่หน้าอกออกมาเพียงเสี้ยววินาที...

ดวงตาของเย่เฉินก็สาดประกายเย็นเยียบ!

เขาไม่ถอย แต่กลับพุ่งสวนเข้าไปในวงดาบนั้น! เขาไม่ใช้หมัด แต่กลับใช้ไหล่ขวาของตนเองกระแทกเข้าไปที่หน้าอกของเซียวอี้เฟิงอย่างจัง!

"ตูม!"

มันคือการปะทะกันของพลังกายภาพล้วนๆ ที่รุนแรงและป่าเถื่อน!

เซียวอี้เฟิงรู้สึกราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่หน้าอก! ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว ไอออกมาเป็นเลือดคำโต! กระดูกซี่โครงของเขาต้องร้าวไปหลายซี่อย่างแน่นอน!

ผู้ชมทั้งสนามส่งเสียงร้องด้วยความตกตะลึง! นายน้อยเซียวผู้สูงส่ง...ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บแล้ว!

แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เซียวอี้เฟิงที่กำลังจะกระเด็นถอยไป ก็ได้ตวัดกระบี่วายุครามในมือด้วยสัญชาตญาณสุดท้าย!

"ฉัวะ!"

คมกระบี่กรีดผ่านเอวด้านซ้ายของเย่เฉิน! ครั้งนี้มันลึกกว่าครั้งก่อนๆ! เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลทันที!

เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย...เขายอมรับการบาดเจ็บนี้เพื่อแลกกับการโจมตีที่รุนแรงกว่า แม้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะต้านทานศาสตราวุธระดับวิญญาณได้ทั้งหมด

ทั้งสองคนยืนหอบหายใจอยู่คนละฟากของเวที จ้องมองกันด้วยสายตาที่พร้อมจะสังหารอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ

เซียวอี้เฟิงเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด เขารู้แล้วว่า...หากสู้กันต่อไปตรงๆ เขาอาจจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้!

'ข้า...อัจฉริยะอันดับหนึ่ง...จะแพ้ให้ไอ้ขยะนี่ไม่ได้เด็ดขาด!'

ความหยิ่งผยองและความสิ้นหวังผลักดันให้เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่เลวร้ายที่สุด!

"เจ้าบังคับข้า!" เขาคำรามลั่น "เจ้าบังคับให้ข้าต้องใช้มัน!"

เขาหยิบขวดยาเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และเทโอสถสีแดงฉานราวกับโลหิตออกมาเม็ดหนึ่งโดยไม่ลังเล!

"นั่นมัน..." ผู้อาวุโสของตระกูลใหญ่หลายคนบนอัฒจันทร์อุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ!

เซียวอี้เฟิงกลืนโอสถเม็ดนั้นลงไปทันที!

"อ๊ากกกกกกกกก!"

เขากรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด! พลังงานอันบ้าคลั่งและชั่วร้ายระเบิดออกมาจากร่างของเขา! เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนขึ้นมาจนน่ากลัว ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงฉาน!

กลิ่นอายพลังของเขาที่เคยอยู่ ณ จุดสูงสุดของขอบเขตแก่นแท้...บัดนี้มันกำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง...ทะลวงผ่านกำแพงที่ขวางกั้น...และก้าวเข้าสู่...

ขอบเขตทะเลวิญญาณ!

"โอสถโลหิตอสูร!" เหมิงชาน แม่ทัพผู้คุมกฎแห่งเจียหลิงที่มาชมการต่อสู้ด้วย อุทานออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "โอสถต้องห้ามที่ใช้พลังชีวิตเข้าแลกกับพลังที่เพิ่มขึ้นชั่วคราว! เจ้าเด็กนี่มันบ้าไปแล้ว!"

ศึกตัดสินชะตาครั้งนี้...ได้บ้าคลั่งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดเสียแล้ว!