เสียงร้องไห้ระงมของชาวบ้านในยามเช้าตรู่ไม่ใช่เสียงปลุกจากไก่ขันอย่างที่เคยเป็ ไม่ใช่เสียงของทัพพีที่กระทบกระทะดังมาจากครัวของพ่อแต่เป็เสียงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ไทสะดุ้งตื่นด้วยความใรีบวิ่งออกจากห้องนอนตรงไปยังลานบ้านภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้โลกทั้งใบของเขาแตกสลาย
พ่อของเขานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินที่เคยเป็สนามเด็กเล่นของเขาและพ่อเืสีแดงฉานไหลนองจากาแฉกรรจ์ที่ศีรษะร่างกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้ไร้ซึ่งชีวิตดวงตาของพ่อเบิกโพลงค้างราวกับยังไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ไททรุดฮวบลงข้างกายพ่อสองมือสั่นเทาพยายามเอื้อมไปแตะใบหน้าซีดเผือดนั้น
"พ่อ...พ่อครับ! พ่อ...ตื่นสิพ่อ!อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะพ่อ!" เสียงของไทสั่นเครือ น้ำตาเอ่อล้นจนพร่ามัวไปหมดเขาเขย่าร่างไร้ิญญาของพ่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆมีเพียงความเย็นะเืที่ตอบกลับมา
ลุงสมและชาวบ้านคนอื่นๆกรูเข้ามาห้อมล้อมด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ลุงสมผู้ซึ่งเคยแข็งแกร่งและดุดันบัดนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นแห่งความเสียใจ น้ำตาคลอเบ้า เขาค่อยๆดึงไทออกห่างจากร่างของพ่ออย่างแ่เบา
"ไอ้หนูไท...ใจเย็นๆ นะลูก"เสียงของลุงสมแหบพร่า "พ่อของแก...ท่านไปสบายแล้วลูก"
"ไม่จริง! พ่อไม่ไปไหน!พ่อต้องอยู่กับผมสิ! ใครทำพ่อ?! ใครมันกล้าทำพ่อผม!"ไทดิ้นรนสุดกำลัง ปล่อยเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจความเ็ปเสียดแทงไปทั่วร่างราวกับถูกฉีกเป็ชิ้นๆ
ชาวบ้านหลายคนร้องไห้สะอึกสะอื้นบ้างก็พนมมือภาวนา บ้างก็พึมพำถึงความดีของเชฟธนาที่ไม่เคยทำร้ายใครเลย
"เมื่อคืน...ได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกัน"ป้าแม้นข้างบ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แต่ก็ไม่กล้าออกมาดูนึกว่าผีหลอก"
"ใครมันจะใจร้ายขนาดนี้วะ"ตา่บ่นพึมพำด้วยความโกรธแค้น "เชฟธนาเป็คนดีไม่เคยมีเื่กับใครเลย"
ไทไม่ได้ยินเสียงเ่าั้เขากอดร่างพ่อแน่นซบหน้าลงกับอกที่ไร้ลมหายใจกลิ่นคาวเืผสมกับกลิ่นดินและกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่คุ้นเคย มันคือกลิ่นของพ่อกลิ่นที่เขาจะจดจำไปตลอดชีวิต ในความมืดมิดของจิตใจที่เต็มไปด้วยความเ็ปคำพูดสุดท้ายของพ่อเมื่อคืนก่อนที่บอกว่า "บางที...สิ่งที่พ่อทิ้งมามันอาจจะตามมาถึงที่นี่แล้วก็ได้" วนเวียนอยู่ในหัว
ตำรวจจากอำเภอมาถึงอย่างรวดเร็วเสียงไซเรนที่ดังแหวกความเงียบสงัดของหมู่บ้าน ยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายเ้าหน้าที่เริ่มตรวจสอบที่เกิดเหตุ พูดคุยกับชาวบ้าน รวบรวมหลักฐานไทถูกแยกออกมานั่งอยู่ห่างๆ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ บวมช้ำจากการร้องไห้
สารวัตรมาโนชนายตำรวจหนุ่มไฟแรง เดินเข้ามาหาไท เขาวางมือบนบ่าเล็กๆ ของเด็กหนุ่ม"เสียใจด้วยนะพ่อหนุ่ม เราจะทำอย่างเต็มที่เพื่อจับคนร้ายมาลงโทษให้ได้"
ไทเงยหน้าขึ้นมองสารวัตรดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา บัดนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น"ใคร...ใครทำพ่อผมครับ? พวกคุณต้องจับมันให้ได้นะ"
สารวัตรถอนหายใจ"เรากำลังสืบสวนอยู่ ยังไม่พบเบาะแสที่ชัดเจนเลยพ่อหนุ่ม"
คำพูดนั้นยิ่งทำให้ความมืดมิดในใจของไทแผ่ขยายเขาเหลือบไปเห็นเงาของเ้าหน้าที่ที่กำลังตรวจสอบบริเวณรอบๆ ร่างพ่อของเขาพ่อที่เคยสอนเขาเื่รสชาติของชีวิต เื่ความสุขในความเรียบง่าย แต่บัดนี้กลับนอนจมกองเือยู่ตรงหน้าเขา
"พ่อเคยสอนว่า...การทำอาหารคือเื่ของ ใจ" ไทพึมพำกับตัวเอง"แล้วคนที่ทำพ่อ...มันมี ใจ แบบไหนกัน"
ใน่บ้ามืดที่ไม่มีใครสังเกตเห็นไทเห็นเ้าหน้าที่คนหนึ่งหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาจากพื้นดินข้างๆ ร่างของพ่อมันเป็เหมือน สัญลักษณ์ บางอย่างที่สลักลงบนแผ่นโลหะเล็กๆเงาวับใต้แสงไฟฉายของเ้าหน้าที่ ไทเห็นไม่ชัดนัก แต่ภาพนั้นติดตาเขาไปชั่วขณะก่อนที่เ้าหน้าที่จะเก็บมันใส่ซองหลักฐานไป
พิธีศพของเชฟธนาจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามประเพณีของชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านมาร่วมไว้อาลัย ทุกสายตาเต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจไทเด็กหนุ่มผู้กำพร้าที่ต้องแบกรับความเ็ปเกินกว่าวัย
"ไท...เข้มแข็งไว้นะลูก"ป้าผ่อง ผู้เป็ญาติห่างๆ เข้ามากอดไทแน่น"จากนี้ไป...มาอยู่กับป้านะลูก"
ไทซบหน้าลงกับไหล่ป้าผ่องน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง แต่ในความรู้สึกอ่อนแอเขากลับััได้ถึงพลังบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจไม่ใช่พลังที่อ่อนโยนเหมือนรสชาติที่พ่อสอน แต่เป็พลังที่ดิบเถื่อนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ในคืนสุดท้ายของการสวดอภิธรรมศพแสงจันทร์ส่องสลัวผ่านกิ่งไม้ใบหูของไทอื้ออึงด้วยเสียงสวดมนต์และเสียงสะอื้นของชาวบ้านเขาเดินเข้าไปใกล้โลงศพพ่ออีกครั้ง มือสั่นเทาเอื้อมไปลูบไล้ฝาโลงไม้เบาๆ
"พ่อ...ทำไมพ่อต้องทิ้งผมไปแบบนี้"เสียงไทแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน"ผมยังไม่ได้เรียนรู้ทุกอย่างจากพ่อเลย...พ่อยังไม่ได้สอนผมทำอาหารที่อร่อยที่สุดเลย"
ภาพใบหน้าของพ่อที่เคยยิ้มแย้มปรากฏขึ้นในความคิดคำพูดที่พ่อเคยดูถูกเขาเล่นๆ เมื่อครั้งยังเด็กว่า "แกน่ะมันอ่อนหัดยังไม่ถึงขั้นของพ่อหรอก" ยิ่งทำให้หัวใจของไทเ็ป แต่ในความเ็ปนั้นมันกลับกลายเป็แรงผลักดันมหาศาล
"พ่อบอกว่ารสชาติที่แท้จริงมันอยู่ในใจเรา...ในทุกๆคำที่เราได้ัั" ไทหลับตาลง ภาพสัญลักษณ์แปลกๆที่เขาเห็นข้างศพพ่อผุดขึ้นมาในความทรงจำ มันคล้ายกับรูปทรงของมีดบางชนิดแต่เป็มีดที่ไม่ธรรมดา
"ผมจะไม่ปล่อยให้พ่อตายฟรี"ไทกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน"ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำพ่อ...ผมจะตามหาพวกมันให้เจอ"
เขาเงยหน้าขึ้นมองเปลวเทียนที่สั่นไหวบนแท่นบูชาแสงสว่างริบหรี่สะท้อนในดวงตาของไทที่แดงก่ำแต่บัดนี้ไม่ได้มีเพียงความเสียใจอีกต่อไปในนั้นคือประกายของความมุ่งมั่นอันแรงกล้า
"พ่อครับ...ผมสัญญา"เสียงของไทดังขึ้นในใจ ไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวเขาเอง"ผมจะตามหาตัวคนที่ทำร้ายพ่อ...ผมจะทำให้พวกมันได้รับรู้ถึงรสชาติของความเ็ป...ผมจะทำให้พวกมันได้รับรู้ถึง รสชาติของคำว่าแก้แค้น!"
ในคืนนั้นท่ามกลางความมืดมิดและเสียงร่ำไห้ของหมู่บ้าน 'เพลิงแค้น' ได้ก่อกำเนิดขึ้นในหัวใจของเด็กหนุ่มนามว่า 'ไท' อย่างสมบูรณ์ เปลวไฟเล็กๆที่พร้อมจะลุกโชนขึ้นเผาผลาญทุกสิ่ง เพื่อตามหาความจริงและทวงคืนความยุติธรรมให้กับพ่อผู้เป็ที่รัก
5K
