ข้ามเวลามาเป็นสามีภรรยาชาวนาผู้ร่ำรวย (มี e-book นะคะ)

        “กลับมาแล้วหรือคะแม่” หลี่อันอันถามเสียงเรียบ เพราะเรื่องที่พี่ชายเล่าให้เธอฟังเมื่อตอนบ่ายรบกวนจิตใจของเธอมาก

        “แม่กลับมาแล้วจ้ะ แล้วนี่แกมาคนเดียวหรือ ทำไมไม่พาหลานชายมาด้วย” หลี่หลิงหลันตั้งใจจะเดินเข้าไปกอดลูกสาวเหมือนทุกที แต่หลี่อันอันกลับเบี่ยงตัวหลบ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ เพราะสายตามองไปเห็นอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว “อาตงใช่ไหม! แกกลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ อาเล็กนึกว่าแกจะลืมครอบครัวของตัวเองไปแล้ว”

        “ผมจะลืมครอบครัวของเราไปได้ยังไงล่ะครับ ว่าแต่อาเล็กเถอะครับ ทำไมกลับมาเสียมืดค่ำเชียว งานที่ทำยุ่งมากเลยหรือ ต่อไปอาเล็กไม่ต้องเข้าไปทำงานในเมืองแล้วนะครับ เพราะผมจะกลับมาอยู่ที่บ้าน แล้วก็จะหาเลี้ยงทุกคนเอง” หลี่ตงตอบ

        “งานที่อาเล็กทำมันสบายมากเลยและค่าตอบแทนก็ดีมากด้วย” หลี่หลิงหลันยิ้ม

        “เงินดีมากเลยหรือคะ แม่คงภูมิใจกับงานและเงินที่แม่หามาได้มากเลยสิ” หลี่อันอันพูดขึ้นเสียงดัง

        “แกเป็นอะไรไปน่ะอันอัน ทำไมมาขึ้นเสียงกับแม่แบบนี้ อ๋อ...ไปอยู่กับไอ้พิการนั่นจนกลายเป็นคนนิสัยไม่ดีเหมือนมันไปแล้วหรือ”

        “พี่จ้งไม่ใช่คนนิสัยไม่ดี พี่จ้งเป็นคนดีและรักหนูมาก เรื่องที่แม่ได้ยินมาก็แค่ข่าวลือ”

        “พอเถอะ ฉันฟังแกพูดอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว และถึงแกจะแก้ตัวแทนมันยังไงฉันก็ไม่มีวันเชื่อ เพราะถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริงแล้วจะมีคนพูดถึงมันแบบนั้นทำไม มันเป็นแค่ไอ้พิการคนหนึ่ง คงไม่มีใครมาเสียเวลาอิจฉามันหรอก”

        “แม่ว่าพี่จ้งพิการและยังนิสัยไม่ดี ตัวแม่ล่ะคะ ดีนักหรือไงที่ไปมีอะไรกับคนที่มีครอบครัวแล้ว”

        “ว่าไงนะ! แกพูดว่ายังไงนะ แล้ว...แล้วแกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง” หลี่หลิงหลันสีหน้าย่ำแย่ลงทันทีเพราะไม่คิดว่าลูกสาวจะรู้ความลับ เธอหันไปมองพี่ชายและหลานชาย “เป็นแกใช่ไหมอาตง กลับมาบ้านได้แค่วันเดียวก็ก่อเรื่องซะแล้วหรือ ฉันไปทำอะไรให้แกไม่พอใจแกถึงมาใส่ร้ายฉันแล้วยังทำให้ลูกสาวของฉันเข้าใจผิดอีก”

        “อาเล็กครับ...” หลี่ตงยังไม่ทันพูด

        “พี่ใหญ่ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะค่ะ ฉันรู้จักแม่ของฉันดี ที่แม่รีบปฏิเสธอย่างนี้ก็เพราะฉันพูดเรื่องจริง” หลี่อันอันพูดแทรกขึ้น

        “แกอย่ามาปรักปรำฉันนะ ฉันไปทำงานในเมืองเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด และเงินที่ฉันหามาได้ฉันก็แบ่งไปให้แกใช้ด้วย นอกจากแกจะไม่เห็นความดีของฉัน แต่แกยังมาให้ร้ายฉันอย่างเสียๆ หายๆ อีก เหอะ...ช่างเป็นลูกสาวที่กตัญญูจริงๆ”

        “น้องเล็ก เธอใจเย็นก่อน แล้วก็มานั่งคุยกันดีๆ” หลี่ไหลเรียกน้องสาว

        “ยังจะคุยอะไรกันอีกคะ พี่ใหญ่อย่าบอกนะว่าพี่เชื่อเรื่องโกหกที่อาตงพูดมา ฉันอยู่กับพี่และดูแลครอบครัวของเรามานานเท่าไหร่แล้ว แต่อาตงไปอยู่ที่ไหนมาตั้งหลายปี พอกลับมา แทนที่จะสำนึกบุญคุณที่ฉันช่วยเลี้ยงดูคนในครอบครัว แต่เขากลับมาหาว่าฉันไปคบกับผู้ชายที่มีครอบครัวแล้วเนี่ยนะ มันใช้ได้ที่ไหน” หลี่หลิงหลันตะโกนขึ้น “แกยังเห็นฉันเป็นอาเล็กของแกอยู่หรือเปล่าหาอาตง”

        “อาเล็กครับ ที่ผมบอกเรื่องของอาเล็กกับทุกคนเพราะผมเป็นห่วงอาเล็กนะครับ ผมอยากให้อาเล็กเลิกทำเรื่องผิดศีลธรรมพวกนี้เสีย ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้ขึ้นมา อาเล็กคิดบ้างไหมครับว่าครอบครัวของเราหรือแม้แต่อันอันจะทำยังไง แล้วยังหลานชายตัวน้อยของอาเล็กนั่นอีก เขาจะต้องเติบโตมาพร้อมกับคำนินทาและสายตารังเกียจของชาวบ้าน อาเล็กอยากให้เป็นแบบนั้นหรือครับ” หลี่ตงพูดขึ้น

        “ยังไงก็เถอะ เรื่องที่พวกเธอพูดมามันไม่ใช่ความจริง ฉันไม่เคยไปคบกับคนที่มีครอบครัวแล้ว”

        “แล้วแม่ทำงานอะไรอยู่ในเมืองหรือคะ” หลี่อันอันถาม

        “ฉันเข้าไปเป็นแม่บ้าน งานแม่บ้านต้องรับใช้เจ้านายจนกว่าเจ้านายจะเข้านอน” หลี่หลิงหลันยังยืนยัน

        “รับใช้จนต้องเข้าไปนอนกับเขาด้วยหรือเปล่าคะ แม่ไม่ต้องปฏิเสธอะไรอีกแล้ว แม่แค่บอกหนูมาว่าแม่จะเลิกติดต่อกับตาเฒ่าแซ่ว่านอะไรนั่นหรือเปล่า ถ้าแม่ทำไม่ได้ แม่ก็ออกจากบ้านคุณปู่คุณย่าไปเถอะค่ะ แล้วต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาหาหนูกับลูกอีก”

        “ลูกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ไม่สิ...ใครมันปรักปรำแม่ คนแซ่ว่านอะไรแม่ไม่เคยรู้จัก”

        “พอเถอะครับอาเล็ก มันไม่ใช่แค่เรื่องที่อาเล็กแอบคบกับลุงว่าน ยังมีเรื่องที่อาเล็กยุยงให้ครอบครัวว่านส่งว่านอิ๋งเข้าไปเป็นมือที่สามระหว่างปิงปิงกับเป่าจินอีก พวกเราก็รู้หมดแล้ว”

        “เธอ...เธอรู้เรื่องทั้งหมดเลยหรือ”

        “รู้สิครับ เพราะช่วงที่ผมหายไป ผมก็ไปทำงานที่ไร่ของเป่าจิน ข่าวลือที่เกิดขึ้นผมก็เลยได้ยินมาทั้งหมด”

        “มันก็แค่ข่าวลือ เธอจะมาโยนความผิดให้ฉันไม่ได้”

        “ปิงปิงกับเป่าจินให้คนช่วยสืบเรื่องนี้มาให้ครับ””

        หลี่หลิงหลันทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างไม่อาจปฏิเสธความจริงนี้ได้อีกต่อไป สุดท้ายเธอก็ร้องไห้ออกมา “ที่ฉันทำไปก็เพราะอยากแก้แค้นยังไงล่ะ ฉันแค้นที่นังปิงปิงทำให้ครอบครัวของเราต้องเป็นแบบนี้ พ่อกับแม่ต้องมานอนติดเตียง พี่ใหญ่ก็ต้องพิการ ส่วนอันอัน...ลูกสาวของฉันก็ต้องแต่งออกไปกับคนพิการ ฉันแก้แค้นนังนั่นคืนบ้างแล้วมันผิดนักหรือ”

        หลี่อันอันเดินเข้าไปกอดแม่ไว้ “แม่คะ แม่เข้าใจผิดไปหมดแล้วนะคะ มันไม่ผิดเลยที่พี่ปิงปิงจะทำแบบนั้น แม่จำไม่ได้หรือคะว่าก่อนหน้านั้นเราทำอะไรกับเธอและลุงรองไปบ้าง”

        “แต่มันทำให้ลูกต้องแต่งไปกับคนพิการ แม่รับไม่ได้”

        “หนูต้องขอบคุณพี่ปิงปิงด้วยซ้ำที่ทำให้หนูได้แต่งกับพี่จ้ง แม่รู้ไหมคะว่าพี่จ้งเป็นคนดีมาก และแม่สามีของหนูก็ดีมากเหมือนกัน แม่คิดว่าคนนิสัยไม่ดีอย่างหนู ทั้งยังทำงานบ้านไม่เป็นสักอย่าง ถ้าแต่งไปกับครอบครัวอื่นจริงๆ ป่านนี้หนูคงถูกหย่าและส่งกลับบ้านมานานแล้ว อีกอย่างนะคะแม่ พี่ปิงปิงกับพี่เขยคอยส่งข้าวของและอาหารมาให้ครอบครัวของหนูอยู่ตลอด ทำให้ครอบครัวของหนูได้อยู่ดีกินดีมากเลยนะคะ”

        “ไม่ใช่แค่นั้นนะน้องเล็ก ปิงปิงยังส่งเงินกับอาหารมาให้ครอบครัวของเราด้วย พี่ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอเพราะปิงปิงกับเจ้ารองก็คงไม่อยากให้เรารู้ว่าพวกเขาเป็นคนส่งของมาให้เรา” หลี่ไหลสำทับ

        หลี่หลิงหลันนึกถึงเงินและอาหารที่ส่งมาทุกเดือนได้ในทันที เพราะเป็นเธอที่ลงชื่อรับของจากบุรุษไปรษณีย์ด้วยตัวเอง เธอเคยสงสัยเหมือนกันว่าใครเป็นคนส่งมา แต่เธอก็นึกไปเองว่าเป็นหลี่ตงที่ส่งของกลับมาให้ครอบครัว

        “ฉันทำผิดไปแล้วใช่ไหมคะ” หลี่หลิงหลันร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ

        “ผิดแล้วก็แก้ไขใหม่ได้นะคะ แม่สัญญากับหนูได้ไหมคะว่าแม่จะเลิกทำเรื่องไม่ดีทั้งหมด แม่กลับมาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายกับครอบครัวของเราเหมือนเดิมเถอะนะคะ” 

        “หนูไม่โกรธแม่ใช่ไหมอันอัน”

        “หนูจะโกรธแน่นอนค่ะถ้าแม่ยังไม่รับปากว่าแม่จะเลิกทำเรื่องน่าอายพวกนั้น”

        “แม่สัญญาว่าแม่จะเลิกทำเรื่องไม่ดีทั้งหมด ขอแค่ลูกให้อภัยแม่” หลี่หลิงหลันหันไปมองพี่ชายกับหลานชาย “พวกพี่ก็ให้อภัยฉันด้วยนะคะ”

        “เธอคิดได้อย่างนั้นก็ดี ต่อไปนี้เรามาใช้ชีวิตให้ดีกันเถอะนะ” หลี่ไหลร้องไห้ไปกับน้องสาว

        “แต่ว่า...” หลี่หลิงหลันพูดขึ้นอย่างลังเล

        “ยังมีแต่อะไรอีกคะแม่ หรือว่าแม่ยังคิดถึงผู้ชายคนนั้นอยู่” หลี่อันอันถามขึ้นอย่างไม่พอใจ เพราะเธอกลัวว่าแม่จะถลำลึกและรักผู้ชายมีครอบครัวคนนั้นไปจริงๆ

        “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ้ะ แม่รับปากแล้วแม่ก็ต้องทำให้ได้สิ” หลี่หลิงหลันหันไปพูดกับหลี่ตงเสียงเครียด “ถึงแม้อาเล็กจะเลิกติดต่อกับผู้ชายคนนั้น แต่แผนที่อาเล็กเคยวางไว้ให้พวกเขา...อาเล็กคิดว่าพวกเขาคงเริ่มลงมือกันแล้ว เราควรไปเตือนปิงปิงกับเป่าจินสักหน่อยไหม”

        หลี่ตงยิ้ม “เรื่องนั้นอาเล็กไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เพราะสองคนนั้นเตรียมรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว”

        “ว้าย! ช่วยด้วย ทุกคนช่วยมาเป็นพยานให้ฉันด้วย ไอ้ผู้ชายหน้าด้านคนนี้มันเข้ามาข่มเหงลูกสาวฉัน” แม่ว่านตะโกนขึ้น

เพราะเวลานี้เป็นมื้อค่ำของหลายครอบครัว ทั้งยังเป็นเวลาเลิกงาน ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงร้องของแม่ว่านจึงรีบวิ่งไปตามเสียงทันที

        “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ ทำไมเธอร้องเสียงดังอย่างนี้ล่ะ” เพื่อนบ้านมาถึงก็รีบถาม

        แม่ว่านยังร้องไห้ไม่หยุดและตายังมองไปที่ห้องนอนของลูกสาว

        “ตกลงว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ แกรีบบอกมาสิยายว่าน” 

        “ฉันมันไม่ดีเองที่ไว้ใจให้ลูกสาวเอาของกินไปฝากมันและคอยให้ลูกสาวเข้าไปช่วยทำงานบ้านให้มันเพื่อเป็นการตอบแทน เป็นเพราะฉันเห็นว่ามันเป็นคนดีและชอบช่วยเหลือชาวบ้าน ก็เลยคิดว่ามันคงไม่กล้าทำเรื่องเลวๆ อย่างนี้ แต่ใครจะไปคิดว่ามันอาศัยตอนที่ฉันกับตาแก่ไม่อยู่บ้านเข้ามาข่มเหงลูกสาวของฉัน” แม่ว่านร่ายยาว

        “แกหมายความว่าลูกสาวแกตอนนี้นอนอยู่กับผู้ชายอย่างนั้นหรือ แล้วทำไมแกไม่รีบไปลากไอ้ผู้ชายคนนั้นออกมา”

        “ใช่ๆ มามัวร้องไห้อยู่ตรงนี้จะมีประโยชน์อะไร รีบไปช่วยลูกสาวออกมาสิ”

        “ว่าแต่ผู้ชายที่ป้าว่านพูดถึงคือใครหรือ”

        “จางเป่าจินหรือเปล่า เพราะนังหนูอิ๋งชอบเอาขนมไปฝากจางเป่าจินบ่อยๆ ไม่ใช่หรือ บางทีฉันยังเห็นแม่หนูอิ๋งเดินออกจากบ้านหลังนั้นมาในสภาพไม่เรียบร้อยด้วยนะ”

        “นั่นสิ บางทีฉันก็เห็นแม่หนูอิ๋งวิ่งผมเผ้ากระเซอะกระเซิงออกมาด้วย”

        แม่ว่านแอบยิ้มอยู่ในใจว่าในที่สุดก็มีชาวบ้านพูดชื่อของเป้าหมายของเธอออกมาอย่างถูกต้อง “ฉันไม่มีหน้าอยู่อีกต่อไปแล้ว ถ้าตาแก่กลับมาแล้วรู้ว่าฉันดูแลลูกสาวไม่ดี ตาแก่ต้องตีฉันจนตายแน่ ยังมีอาอิ๋งของฉันอีก ชาตินี้เธอจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปยังไง”

        “แกก็ให้จางเป่าจินรับผิดชอบเสียสิ” เพื่อนบ้านแนะ

        “ป้าก็พูดง่ายนะ จางเป่าจินเขามีเมียทั้งสวยทั้งรวยอยู่แล้วทั้งคน เขาจะมารับผิดชอบเรื่องนี้ให้ยุ่งยากทำไม”

        ชาวบ้านยังวิจารณ์ต่อไม่หยุด

        “หลีกไปๆ พวกแกมายืนอยู่หน้าบ้านฉันทำไม” พ่อว่านเดินผ่านฝูงชนเข้ามา “ยายแก่ แกมานั่งร้องไห้อยู่นี่ทำไม”

        “ตาแก่ช่วยด้วย ลูกสาวของเรา...” แม่ว่านร้องไห้อีกครั้ง

        พ่อว่านเห็นท่าทางของภรรยาและมองตามสายตาของนางไปก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ทั้งยังแอบยิ้มกริ่มอยู่ในใจ ความจริงที่เขากลับมาที่บ้านวันนี้ก็เพราะอยากทำแผนเปลี่ยนข้าวสารให้เป็นข้าวสุกนี่ล่ะ แต่ไม่คิดว่าภรรยาจะลงมือไปก่อน “แกรีบพูดมา ตกลงว่าอาอิ๋งของเราเป็นอะไร”

        แม่ว่านก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด จนชาวบ้านคนหนึ่งทนไม่ไหว “ลุงว่านรีบเข้าไปดูอาอิ๋งหน่อยเถอะค่ะ ดูเหมือนว่าจางเป่าจินจะเข้าไปทำมิดีมิร้ายเธอ”

        เมื่อมีชาวบ้านช่วยพูดเปิดทางให้ พ่อว่านก็รีบวิ่งไปถีบประตูห้องนอนของลูกสาวทันที เขาลากผู้ชายที่กำลังนอนทับอยู่บนตัวลูกสาวของเขามาโยนไปที่กลุ่มคนโดยไม่ทันสังเกต

        “แกกล้าดียังไงมาข่มเหงลูกสาวของฉัน แกต้องรับผิดชอบลูกสาวของฉัน ถ้าวันนี้แกปฏิเสธ ฉันจะไปเอาเรื่องครอบครัวแกถึงบ้านเลยนะจางเป่าจิน” พ่อว่านไม่ลืมที่จะเรียกชื่อจางเป่าจินอีกครั้ง

        “จะให้ผมรับผิดชอบอะไรหรือครับลุงว่าน”

        “ก็รับผิดชอบที่แกทำให้ลูกสาวของฉัน...” พ่อว่านยังพูดไม่จบ แต่เขาเริ่มผิดสังเกตแล้ว เพราะจางเป่าจินเดินออกมาจากกลุ่มคนพร้อมกับหลี่ปิงปิง แล้วผู้ชายที่เขาโยนออกไปเป็นใครกัน