สลับร่างไปสร้างครอบครัวให้ร่ำรวยในยุคโบราณ (มี e-book นะคะ)

        “เป็นร้านนี้ขอรับที่ไม่ยอมขายสินค้าให้ฮูหยิน” พ่อบ้านสงเริ่มพูดยั่วยุ “เมื่อวานข้าทั้งขอร้องทั้งอ้อนวอนให้พวกเขาอาหารให้ เพื่อหวังจะเอากลับไปบำรุงครรภ์ของฮูหยิน แต่พวกเขาก็เอาแต่ปฏิเสธ ลำบากให้ฮูหยินที่กำลังตั้งครรภ์คุณชายน้อยให้ต้องเดินทางมาด้วยตัวเอง”

        เวลานี้เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี ที่ร้านจึงมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการเป็นจำนวนมาก ทำให้โต๊ะเก้าอี้ที่จัดอยู่ในร้านไม่เพียงพอ ลูกค้าบางส่วนจึงยืนต่อแถวรออยู่นอกร้าน 

        “พวกเจ้าไปจัดที่นั่งพิเศษให้ข้าสักโต๊ะ หากเป็นห้องรับรองพิเศษก็จะดีมาก ข้าไม่ชอบนั่งรวมกับคนมากมายเช่นนี้” จ้าวฉินเดินเข้าไปสั่งอาหารกินในร้านอย่างเย่อหยิ่ง

        “ตอนนี้ที่นั่งในร้านเต็มทุกโต๊ะเลยขอรับ และร้านของเราก็ไม่มีห้องรับรองพิเศษ ต้องรบกวนให้ฮูหยินต่อแถวรอที่หน้าร้านก่อนขอรับ” หวงจื่อจิ้งวิ่งเข้ามาต้อนรับ

        พลั่ก!

        หวงจื่อจิ้งถูกผู้คุ้มกันที่ตามขบวนของจ้าวฉินกับหนิงผิงมา ผลักไปชนลูกค้าที่นั่งทานข้าวอยู่อย่างจัง ลูกค้าท่านนั่นถึงกับสำลักอาหาร รวมถึงจานอาหารบนโต๊ะก็ถูกกวาดลงไปกองกับพื้นจนเกลื่อน

        หนิงลี่มองเห็นแล้วว่าเป็นใครที่เดินเข้ามา นั่นคือมนุษย์ที่ครั้งหนึ่งร่างเดิมเคยเรียกว่า “ท่านพ่อ” แต่ตอนนี้หนิงลี่คนใหม่ได้ตัดสัมพันธ์กับเขาไปแล้ว และความผูกพันที่มีก็หมดไปพร้อมกับหนิงลี่คนเดิมที่ตายไปแล้วเช่นกัน

        ส่วนหนิงผิงที่มัวแต่ยืนประคองจ้าวฉินอยู่อย่างห่วงใย กลับไม่ได้สังเกตเลยว่าคนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ปรุงอาหารกับคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเก็บเงินเป็นใคร “พวกเจ้าเป็นแค่ร้านค้าเล็กๆ พวกเราเป็นถึงเศรษฐีของตำบล นอกจากพวกเจ้าไม่รู้จักต้อนรับพวกเราแล้ว พวกเจ้ายังคิดที่จะไล่พวกเราออกไปจากร้านอีกอย่างนั้นหรือ ไม่อยากอยู่ทำกิจการที่ตำบลชิงสีนี้แล้วหรืออย่างไร”

        “คนของข้าบอกว่าเวลานี้โต๊ะที่ร้านของเราเต็มแล้ว พวกเราแค่บอกให้พวกท่านไปต่อแถวรอเหมือนกับลูกค้าท่านอื่นที่นอกร้าน กลายเป็นพวกเราขับไล่ท่านออกไปได้อย่างไร อีกทั้งร้านของเราก็ไม่มีห้องรับรองพิเศษ พวกเราก็บอกกับท่านดีๆ แต่เหตุใดพวกท่านถึงไม่ฟังเหตุผล และคิดที่จะสั่งปิดกิจการของพวกเรา พวกท่านจะทำตัวอยู่เหนือกฎหมายเกินไปแล้ว” หนิงลี่เดินออกมาจากเคาน์เตอร์ปรุงอาหาร

        “ร้านนี้เป็นของพวกเจ้าเองหรือ ถ้าเช่นนั้นก็ดี เจ้าไปจัดโต๊ะที่ดีที่สุดให้บิดามาสักโต๊ะ เวลานี้มารดาและน้องชายที่อยู่ในครรภ์ของเจ้ากำลังหิว” หนิงผิงออกคำสั่งเมื่อเห็นว่าเจ้าของร้านคือหนิงลี่บุตรสาวของตน

        “นายท่านผู้นี้ ท่านเข้าใจสิ่งใดผิดไปหรือไม่เจ้าคะ บิดาของข้านั้นได้ตายจากความคิดของพวกข้าไปนานแล้ว ชั่วชีวิตนี้ข้ากับน้องๆ ต้องขอบคุณที่ชายคนนั้นได้ตัดสัมพันธ์กับพวกเราไปได้ ส่วนท่านแม่ของข้าคือหวังหวั่นแห่งหมู่บ้านหลีสือ และข้าก็ไม่รู้ว่าฮูหยินที่กำลังตั้งครรภ์ผู้นี้จะเป็นมารดาของข้าไปได้อย่างไร” หนิงลี่ตอบกลับทันที

        “เจ้า...เจ้าอย่ามาทำตัวอกตัญญู บิดาของเจ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ เป็นบุตรสาวเช่นไรถึงได้กล้าสาปแช่งบิดาให้ตาย” หนิงผิงพูดขึ้นอย่างโมโหเมื่อเห็นว่าหนิงลี่ไม่ไว้หน้าตน

        “หรือท่านต้องการให้ข้านำหนังสือตัดสัมพันธ์ฉบับนั้นออกมาแสดงต่อหน้าทุกคน”

        ลูกค้าในร้านส่วนใหญ่เป็นผู้คนที่อาศัยอยู่ในตำบลอยู่แล้ว เรื่องที่หนิงผิงเป็นเขยที่แต่งเข้าสกุลจ้าวนั้นพวกเขาก็รู้มาบ้าง แต่ไม่นึกว่าเบื้องหลังจะกลายเป็นหนิงผิงละทิ้งครอบครัว พร้อมทั้งทำหนังสือตัดสัมพันธ์กับบุตรเพื่อแต่งเข้าบ้านเศรษฐี นี่ช่างน่าอายเสียนี่กระไร

        หนิงผิงเห็นสายตาชาวบ้านและได้ยินเสียงกระซิบที่พวกเขาต่างก็นินทาตนเอง ความโกรธที่ถูกบุตรสาวหักหน้าก็เพิ่มมากขึ้น

        “ก็ได้ ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับว่าข้าเป็นบิดาของพวกเจ้า เช่นนั้นข้าก็ขอสั่งพวกเจ้าให้จัดโต๊ะรับรองมาให้ข้ากับฮูหยินเดี๋ยวนี้ และฮูหยินของข้าก็ไม่ชอบนั่งรวมกับคนทั่วไป” หนิงผิงใช้สายตาดูถูกมองดูลูกค้าคนอื่นที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่ “หากใครไม่อยากเดือดร้อนก็รีบลุกออกไปจะดีกว่า”

        เดิมหนิงผิงคิดว่าเมื่อพวกเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของจ้าวฉิน ทั้งยังถูกเขาพูดขู่อย่างนี้แล้ว ลูกค้าทั้งหลายคงรีบลุกจากที่นั่งแล้วหนีออกไปโดยไม่ทันจ่ายเงินเป็นแน่ แต่ผิดคาด ทุกคนยังคงนั่งกินอาหารและมองกลับมาที่เขาด้วยสายตาดูถูก ที่เป็นเช่นนี้เพราะหนิงผิงไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า ที่โต๊ะอาหารโต๊ะใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมร้านด้านในสุดเป็นโต๊ะของครอบครัวท่านผู้ว่าการตำบล ซึ่งท่านผู้ว่าการตำบล ฮูหยินใหญ่ บุตรสายคนโต ลูกสะใภ้ใหญ่ และคุณชายว่านเฉียง ต่างก็นั่งกินอาหารอยู่ในมุมนั้นอย่างเงียบๆ

        “นี่พวกเจ้าไม่กลัวความเดือดร้อนกันเลยรึ” หนิงผิงตะโกนขึ้น

        “พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าข้ากับสามีเป็นเจ้าของร้านขายข้าวสารและธัญพืชร้านใหญ่ที่สุดในตำบล หรือพวกเจ้าไม่กลัวว่าพวกเจ้าจะไม่มีกิน” จ้าวฉินตะโกนขึ้นอย่างโมโหเช่นกัน

        “ข้าเพิ่งได้เปิดหูเปิดตาก็วันนี้เอง เถ้าแก่ร้านขายข้าวสกุลจ้าวถึงกับกล้าเอาเรื่องข้าวมาข่มขู่ชาวบ้าน เมื่อวันก่อนมีคนไปรายงานข้าว่าพ่อบ้านของสกุลจ้าวถึงกับกล้ามาหาเรื่องที่ร้านของแม่นางหนิงลี่ รู้ทั้งรู้ว่าร้านของพวกนางได้เวลาปิดร้านและยังขายสินค้าออกไปจนหมดแล้ว แต่พ่อบ้านก็ยังนำเอาชื่อเสียงของสกุลจ้าวมาข่มขู่ อีกทั้งยังข่มขู่ชาวบ้านที่มาเป็นพยานว่าจะขึ้นราคาข้าวได้ตามอำเภอใจ กฎหมายของต้าซ่งคงไม่ศักดิ์สิทธิ์เท่าวาจาของเถ้าแก่เนี้ยร้านขายข้าวสกุลจ้าวแล้วกระมัง” เสียงของผู้ว่าการตำบลดังขึ้น พร้อมกับตัวเขาที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

        เป็นเรื่องจริงที่ก่อนหน้านี้เซียวหยางฟางและว่านเฉียงได้ไปร้องทุกข์ที่ที่ว่าการตำบลเรื่องที่พ่อบ้างสงได้ไปข่มขู่คุกคามพวกเขาที่ร้าน พร้อมทั้งได้ระบุข้อความที่พ่อบ้านสงได้ใช้ข่มขู่ชาวบ้านคนอื่นลงไปในคำร้องทุกข์นั้นด้วย ท่านผู้ว่าการตำบลไม่ถูกใจกับความหน้าเลือดในการทำการค้าของคนสกุลจ้าวอยู่แล้ว แต่ไม่นึกว่ายังไม่ทันที่เขาจะส่งเจ้าหน้าที่ให้มาสืบหาความจริง บุตรสาวเพียงคนเดียวและท่านเขยที่แต่งเข้าของนายท่านใหญ่สกุลจ้าวกลับมาแสดงอำนาจให้เขาเห็นด้วยตาตัวเองเสียก่อน ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่ไม่เปลืองกำลังคนของทางการจริงๆ

        เมื่อหนิงผิงและจ้าวฉินเห็นว่าคนที่พูดกับตนคือท่านผู้ว่าการตำบล ทั้งคู่ต่างก็พูดไม่ออก ท่านผู้ว่าการตำบลคนนี้เป็นคนที่ทำงานซื่อตรง อีกทั้งยังมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ดุจขุนเขาหนุนอยู่ แม้แต่นายท่านใหญ่สกุลจ้าวยังต้องไว้หน้าเขาอยู่หลายส่วน วันนี้ถือว่าพวกเขาซวยที่ออกจากบ้านมาเพราะไม่ดูฤกษ์ยามให้ดีก็แล้วกัน

        “ข้าต้องขออภัยท่านผู้ว่าการตำบลกับฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ เพียงแต่เวลานี้ข้ากำลังตั้งครรภ์ อารมณ์ของข้าก็อาจจะแปรปรวนไปบ้าง อีกทั้งเวลานี้ข้าก็หิวมาก ถึงได้เผลอพูดจาไม่ดีกับบุตรสาวออกไปอย่างนั้น” จ้าวฉินรีบเอ่ย

        “แม่นางหนิงลี่ ฮูหยินท่านนี้คือมารดาของเจ้าหรือ เหตุใดข้าจึงไม่รู้ แล้วหวังหวั่นไม่ใช่มารดาของเจ้าหรืออย่างไร” ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลพูดขึ้น

        “เรียนฮูหยิน ข้าไม่ได้รู้จักหรือสนิทสนมกับฮูหยินท่านนี้เลยเจ้าค่ะ แต่ฮูหยินท่านนี้ก็พูดมาไม่ผิด เมื่อก่อนสามีของนางเคยเป็นบิดาของข้าจริง แต่เพราะตอนนั้นบิดาของข้าพบรักใหม่ อีกทั้งยังทนความลำบากกับท่านแม่ไม่ไหว และท่านแม่ของข้าก็ไม่เต็มใจที่จะใช้สามีร่วมกับใคร บิดาของข้าจึงขอหย่าจากนาง และยังทำหนังสือตัดสัมพันธ์เครือญาติกับข้าและน้องๆ ไปด้วยพร้อมกัน เพราะต่อไปทายาทของพวกเขาจะเกิดจากนายท่านหนิงผิงและฮูหยินท่านนี้เท่านั้นเจ้าค่ะ” หนิงลี่อธิบายสาเหตุการหย่าร้างของบิดาและมารดาให้ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลฟังอีกครั้ง แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือนางตั้งใจเล่าให้กับลูกค้าที่นั่งทานข้าวอยู่ในร้านให้ได้ยินทั้งหมดต่างหาก

        “เช่นนั้นเวลานี้เจ้ากับพวกเขาก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดกันอย่างนั้นสิ” ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลหันไปพูดกับจ้าวฉิน “ข้าควรเรียกเจ้าว่าหนิงฮูหยินสินะ ในเมื่อพวกเจ้ากับแม่นางหนิงลี่ไม่ได้รู้จักหรือคุ้นเคยกันเป็นการส่วนตัว เหตุใดเจ้าถึงพยายามเอาเรื่องของความอาวุโสมาบีบบังคับพวกนาง ร้านค้าแห่งนี้ให้บริการลูกค้าทุกคนอย่างเสมอภาคกัน แม้แต่ข้ากับสามียังไม่ได้รับการดูแลที่แตกต่างจากลูกค้าคนอื่น หากพวกเจ้าไม่พอใจและรับกฎเกณฑ์ของทางร้านไม่ได้ พวกเจ้าก็แค่ออกไปกินข้าวที่ร้านอื่นก็จบเรื่องแล้ว แต่พวกเจ้ากลับจะสั่งปิดกิจการของนางแทน เจ้าไปเอาอำนาจนี้มาจากไหน หรือคนสกุลจ้าวมีอำนาจมากกว่าทางการจริงๆ”

        จ้าวฉินกำมือแน่นด้วยความโกรธ โกรธที่หนิงลี่กล้านำเรื่องการหย่าร้างของหนิงผิงมาป่าวประกาศให้คนอื่นฟัง อย่างนี้ไม่เท่ากับว่าตัวนางเองที่เป็นคนไปแย่งสามีคนอื่นมาหรือ ทั้งเวลานี้ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลยังใช้น้ำเสียงกดข่มตนต่อหน้าผู้คนมากมายอีก หากเรื่องนี้ถูกแพร่ออกไป นางยังจะมีหน้าออกไปพบใครได้อีก

        “เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้นขอรับ ข้าต้องขอตัวพาฮูหยินกลับบ้านก่อน ขอลาท่านผู้ว่าการตำบลและฮูหยินตรงนี้ขอรับ” หนิงผิงรีบประคองจ้าวฉินให้เดินออกนอกร้านทันที เขาเกรงว่าเรื่องราวจะบานปลาย อีกทั้งเกรงว่าความโกรธของจ้าวฉินจะกระทบกับเด็กในครรภ์