[ยินดีด้วยโฮสต์ใหม่! รางวัลสำหรับวันแรกทะลุมิติ: หนึ่งตำลึงทอง!]
ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังตัวอักษรสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะพร้อมเสียงแหลมเล็กน่ารำคาญ มู่หว่านฉิง สบถด่าในใจ ‘ไอ้ระบบเฮงซวย! ฉันติดแหง็กอยู่ที่นี่มาหกเดือนจนจะกลายเป็ผีเฝ้าหอนางโลมอยู่แล้ว แกเพิ่งจะมาโผล่มาให้รางวัลวันแรก นี่แกใช้สมองหมูขับเคลื่อนระบบรึ’
ใบหน้างามบึ้งตึ้งหนัก เรียวนิ้วยาวที่แต้มชาดแดงบนเล็บหยิบกล้องยาสูบแกะสลักจากหยกขึ้นมาจรดริมฝีปาก ก่อนจะเอนกายพิงพนักนุ่มอย่างเกียจคร้าน ในจังหวะนั้นเอง สาวใช้คนสนิททั้งสองก็เปิดประตูเข้ามาปรนนิบัติ
“ชาเ้าค่ะ นายหญิง”
“วางไว้แล้วออกไป วันนี้ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ ห้ามใครเข้ามารบกวนเด็ดขาด” หว่านฉิงโบกมือไล่ด้วยความรำคาญใจ ขณะที่บ่าวรับใช้กำลังจัดวางถาดชาและอาภรณ์ชุดใหม่ลงบนโต๊ะไม้พะยูงบริเวณกลางห้อง ดรุณีน้อยนางหนึ่งมีสีหน้าเป็กังวล ทำท่าคล้ายจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง
“ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรือไร? จัดการงานเสร็จแล้วก็รีบไสหัวออกไปเสีย”
“เ้าค่ะนายหญิง มีอะไรรีบเรียกบ่าวนะเ้าคะ”
“อื้ม...”
น้ำเสียงและสีหน้าไม่รับแขกของนายหญิงทำให้พวกนางต้องรีบออกไปรออยู่บริเวณหน้าห้อง เผื่อว่าหากนายหญิง้าสิ่งใดจะได้ยินเสียงเรียกอย่างทันท่วงที
อาคารหรูหราโอ่อ่าแห่งนี้มีถึงห้าชั้น ห้องพักชั้นบนสุดเป็ห้องของนายหญิงแห่ง หอหงเหมย
ภายในห้องที่แบ่งแยกเป็สัดส่วนประดับประดาด้วยเหมยแดงบานสะพรั่ง พื้นห้องปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่มจากแดนตะวันตก เครื่องเรือนทุกชิ้นล้วนหรูหราสมฐานะบุตรสาวคนเล็กตระกูลมู่ ทั้งไม้พะยูงสลักลายประดับทองคำ ม่านมุกและผ้าแพรต่วนสีชาดทิ้งตัวลงจากเพดาน
‘มู่หว่านฉิง’ แม่เล้าอันดับหนึ่งแห่งฉางอันเป็ที่เคารพยำเกรงไม่ต่างจากพี่สาว ‘มู่หรงเหนียง’ เ้าของหอนางโลมในอีกตรอกหนึ่งซึ่งมีอิทธิพลไม่น้อยไปกว่านาง แม้สถานเริงรมย์ของพี่สาวจะตั้งอยู่แถบชานเมือง ทว่าก็มีลูกค้าคับคั่งไม่น้อยไปกว่าหอคณิกาแห่งนี้
[มอบคะแนนรักษาคาแรคเตอร์: นายหญิงผู้รักสันโดษและสง่างาม สิงห์นักสูบแห่งหอหงเหมย... รับไป 50 คะแนน!]
“แกมีเครื่องฟอกปอดพ่วงมาให้ด้วยไหมล่ะ!? ไอ้ระบบเฮงซวย!” หว่านฉิงแผดเสียงด่าจนเส้นเืที่ขมับเต้นตุบ จนสาวใช้ด้านนอกแตกฮือหนีด้วยความใ “คะแนนของฉันเคยแลกอะไรได้ ในขณะที่แกให้ฉันมานั่งสูบยาสมุนไพรรุ่นทวดนี่ทั้งวันทั้งคืน จนปอดจะทะลุเป็รูหมดแล้ว!”
[สู้ๆ นะครับโฮสต์ เป็นางร้ายก็ต้องลำบากหน่อย ตอนนี้ร้านค้ายังไม่เปิดให้บริการ เก็บคะแนนไปก่อนนะขอรับ]
หว่านฉิงถอนหายใจยาว กลิ่นกำยานหอมลอยคลุ้งปะปนกับควันยาสูบสีจางที่นางพ่นออกมาอย่างเบื่อหน่าย...
ใครจะเชื่อว่าภายใต้ภาพลักษณ์นายหญิงผู้หยิ่งทะนง แท้จริงแล้วคืออาจารย์สาวจากคณะการกีฬาและนันทนาการแห่ง NTNU มหาวิทยาลัยชื่อดังในไต้หวัน!
อาจารย์ระดับหัวกะทิของประเทศ ผู้เชี่ยวชาญทั้งทฤษฎีวิทยาศาสตร์การกีฬาและกลยุทธ์การจัดการนันทนาการ วันๆ คลุกคลีอยู่กับเสียงนกหวีด หยาดเหงื่อกลางสนามกีฬา นางมีความสามารถเป็เลิศในการจัดกีฬานันทนาการทุกประเภท...
ไม่เว้นแม้กระทั่งศาสตร์แห่งศาสตราวุธอย่างกระบี่ ดาบจีน หรือแม้แต่ดาบยุโรปยุคกลาง วิชาเคนโด้ ยิงปืน ยิงธนู อาจารย์เวยเวยล้วนแตกฉานจนสามารถแปลงร่างเป็ครูฝึกผู้เชี่ยวชาญได้ในพริบตา
ทว่าชีวิตที่ควรจะรุ่งโรจน์ดับสิ้นลงเพราะอาการหัวใจวายเฉียบพลัน อาจารย์คนสวยดันสิ้นใจตายคาสนาม ขณะกำลังสาธิตการวอร์มอัพให้ลูกศิษย์ดูเสียนี่
ให้ตายเถอะ... จากคนที่เคยเคี่ยวกรำผู้อื่นเื่สุขภาพและการออกกำลังกายอย่างหนัก ตอนนี้กลับต้องมานั่งปอดดำอยู่ในร่างนางร้าย แถมยังเป็ร่างที่ถูกลอบวางยาพิษจนทรุดโทรม ร่างแทบแหลกสลายขนาดนี้อีก
หว่านฉิงหลุบตามองเรียวนิ้วซีดราวซากศพที่คีบกล้องยาสูบพลางสมเพชชะตาตนเอง หากวันใดคะแนนมากพอเปิดร้านค้าได้ สิ่งแรกที่นางจะซื้อไม่ใช่ยาถอนพิษหรืออาวุธระดับตำนาน มันต้องเป็เสื่อโยคะหรือดัมเบลหยกสักคู่ จะได้ฟื้นฟูร่างนายหญิงขี้โรคให้กลับมามีซิกแพคเสียก่อน
“ระบบ... ถ้าฉันเอาความรู้เื่การจัดการนันทนาการมาเปลี่ยนหอนางโลมนี่ให้เป็สปอร์ตคลับครบวงจร แกจะให้คะแนนฉันเพิ่มไหม?”
[โฮสต์ครับ... นี่คือหอนางโลมยุคถัง ไม่ใช่ฟิตเนสเซนเตอร์ที่ไทเปนะครับ กรุณารักษาคาร์แรคเตอร์สตรีผู้สง่างามต่อไปด้วยเถอะขอรับ]
หว่านฉิงแค่นยิ้มเ็า พ่นควันสีหม่นออกมาเป็สาย ระบบนี่ดูถูกความรู้ระดับเกียรตินิยมของเธอเกินไปแล้ว “ยุคถังบ้านแกมีกล้องยาสูบแบบนี้ใช้แล้วเหรอ? เห็นหน้าตาฉันสวยไปวัน ๆ ฉันท็อปวิชาประวัติศาสตร์นะยะ ข้อมูลแกมันผิดพลาดั้แ่วันแรกที่ส่งมาแล้ว ยังมีหน้ามาเถียงอีก”
[จะ...จริงเหรอครับ? เอ๊ะ... ข้อมูลในฐานระบบบอกว่าโฮสต์ทะลุมิติเข้ามาในเกมโอโตเมะนี่นา] เสียงหุ่นยนต์ของระบบเริ่มตะกุกตะกักคล้ายคนทำความผิด
[มันต้องเป็แนวจีบหนุ่ม รุมรักนางเอก ส่วนนางร้ายอย่างโฮสต์ก็ต้องโดนเหล่าพระเอกรุมสั่งสอนจน Bad Ending ตายอย่างอนาถสิครับ...]
หว่านฉิงกระแทกกล้องยาสูบหยกแดงลงกับโต๊ะไม้พะยูงจนเกิดเสียงปัง! “ั้แ่ฉันลืมตาตื่นมาในร่างนี้ ยังไม่เห็นเงาพระเอกหล่อลากดินที่แกว่าสักคน ไหนล่ะ ‘เมนโปรด[1]’ สุดที่รักของฉัน วัน ๆ ฉันเห็นแต่โสเภณีหน้าจืดกับนายโลมที่เอาแต่ดัดจริตออดอ้อนแขกเนี่ย ไหนล่ะฮาเร็มหนุ่มหล่อ? ไหนล่ะฉากตบตีแย่งชิงผู้ชาย? มีแต่กลิ่นเหล้ากับเสียงดีดพิณจนหูจะหนวกอยู่แล้ว”
[สงสัยระบบจะสุ่มพิกัดคลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย] ระบบรีบแก้ตัว มีเสียงหัวเราะแหลม ๆ ตามมา
[ตามพล็อตแล้ว เดี๋ยวขุนนางหนุ่มจอมเ็า ท่านอ๋องผู้แสนดีต้องแวะมาตรวจตราที่ย่านชุนเถาแห่งนี้แน่ ๆ โฮสต์แค่ต้องสูบยาต่อไป รักษามาดนายหญิงจอมหยิ่งไว้ให้มั่น]
“นี่ฉันจะต้องเป็มะเร็งปอดตายก่อนจะได้เห็นหน้าผู้ชายใช่ไหม? ระบบ แกมันอำมหิตมาก”
[งั้น... เอางี้ดีไหม? องค์ชายแคว้นเป่ยเหลียงก็ดูไม่เลวนะขอรับ รูปงามเอาการเชียวล่ะ ถวายตัวให้พระองค์ไปเลยเป็ไง เท่านี้ก็นับว่าวินวิน โฮสต์ไม่เสียเปรียบแน่นอน]
หว่านฉิงหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างเหลืออด นางไม่อยากเสวนากับระบบปัญญาอ่อนนี่อีกต่อไป
พูดถึงไอ้องค์ชายแคว้นเป่ยเหลียงนั่นก็น่าแค้นนัก! ตอนไทเฮาทรงนำเสด็จเขามาที่หอหงเหมยเพื่อรับรองแขกบ้านแขกเมือง กระชับความสัมพันธ์ระหว่างแคว้น นางในฐานะนายหญิงใหญ่ก็ทำหน้าที่ต้อนรับเป็อย่างดี เปิดห้องรับรองระดับ VIP พร้อมจัดนางโลมตัวท็อปนับสิบคนไปปรนนิบัติถึงที่ ทว่าเขากลับไม่ชายตาแล... แต่จะเอาตัวนางให้ได้!
ไม่ว่านางจะพยายามปฏิเสธอย่างไร แม้แต่ไทเฮาและคนของนางจะช่วยเจรจาให้เลือกคนอื่นแทน ไอ้องค์ชายสันดานชั่วนั่นก็ไม่ยอม สุดท้ายพอไม่ได้ดั่งใจ มันถึงขั้นลอบวางยาพิษในถ้วยชาของนางเพื่อบังคับให้จำยอม หากนางไม่ร่วมหลับนอนกับมันก็จะไม่ยอมให้ยาถอนพิษ
‘สันดานชั่วช้าสามานย์ขนาดนี้ จะให้ฉันเอามาทำพันธุ์เนี่ยนะ? แค่ใบหน้าอัปรีย์ของมันฉันยังไม่อยากจะมองให้เสนียดตาเลย!’
เพราะพิษประหลาดนั่นทำให้นางต้องทุกข์ทรมานเจียนตายมานานร่วมสองสัปดาห์ ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วถึงได้ทรุดโทรมลงจนแทบกลายเป็ซากศพเดินได้
ฤทธิ์ของพิษเย็นนี้นอกจากจะทำให้ร่างกายรู้สึกเหน็บหนาวจับขั้วหัวใจ ราวกับถูกเข็มน้ำแข็งนับพันทิ่มแทงไปทั่วร่าง ยังทำให้นางอาเจียนและไอออกมาเป็เืจนหมดเรี่ยวแรง แถมอาการกำเริบทุกสองถึงสามวัน
------------------
[1] เมนโปรด: หรือที่นิยมเรียกสั้นๆ ว่า ‘เมน’ (Main) คือตัวละครที่ผู้เล่นเกมชื่นชอบหรือคลั่งไคล้มากที่สุด
2K
