“มีเหตุด่วนอันใดหรือ แต่นี่ใกล้เวลาแสดงของข้าแล้วนะซูจิ้ง”
“คุณชายรองบอกว่าคุณหนูต้องออกไปมิเช่นนั้นท่านจะต้องเสียใจในภายหลัง อย่ามัวชักช้าอยู่เลยรีบตามบ่าวมาเถอะเ้าค่ะ” ซูจิ้งดึงแขนนายหญิงแล้วลากนางออกไปด้านนอก
เยี่ยนเยว่ฉีที่ถูกซูจิ้งดึงออกมาจากส่วนเตรียมการแสดงก็มีอันต้องใเมื่อได้เห็นใบหน้าของพี่ชายคนรอง
ยามนี้เยี่ยนจิ้งหลิงใบหน้าซีดเผือดเขากัดปากของตนเองเอาไว้จนเกือบห้อเืประหนึ่งว่ากำลังรู้สึกคับอกคับใจเป็ที่สุด
“พี่รอง...ทำไมท่านทำหน้าเช่นนั้นเล่า”
“ฉีเอ๋อร์ ฉินอ๋องทำร้ายข้าเ้าจะต้องแก้แค้นให้พี่ชายด้วย” ั์ตาสีน้ำตาลของเยี่ยนจิ้นหลิงสั่นระริกชายหนุ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ประหนึ่งผ่านการถูกกระทำย่ำยีมาอย่างหนัก
“อะไรนะ ท่านอ๋องทำร้ายพี่รองหรือแล้วนี่ท่านาเ็ที่ใดบ้าง”ผู้เป็น้องสาวใพลางลูบคลำไปตามแขนและไหล่กว้างของพี่ชายหมายจะดูให้มั่นใจว่าเขาไม่ได้รับอันตรายแม้แต่เพียงกระผีกริ้น
“ข้าไม่ได้รับาเ็ที่ร่างกาย แต่...”เยี่ยนจิ้งหลินจับผมสีเงินเงางามปอยหนึ่งขึ้นมาให้เยี่ยนเยว่ฉีดูมันถูกตัดขาดไปเล็กน้อย หากไม่สังเกตก็แทบจะมองไม่เห็นด้วยซ้ำ ทว่ากุนซือหนุ่มทำท่าราวกับสูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิตก็ไม่ปาน
'แย่แล้ว!' เยี่ยนเยว่ฉีใอย่างยิ่งเพราะสำหรับพี่ชายคนรอง เขารักเส้นผมสีเงินนี่อย่างกับอะไรดีตอนนี้นางรู้แล้วว่าพี่ชายคนรอง้าสิ่งใดใจหนึ่งก็ลอบเป็ห่วงฉินอ๋องที่อาจจะโดนฤทธิ์จิ้งจอกเข้า
“ข้าอุตส่าห์ฟังเฉย ๆ ไม่ได้เข้าไปขัดขวางการสานสัมพันธ์ของพวกเ้าสักนิดแต่ว่าที่น้องเขยผู้นี้ไม่ซึ้งใจยังไม่พอ กลับหมายจะฆ่าข้าให้ตายดูสิผมของข้าขาดหมดแล้ว อภัยให้ไม่ได้!เห็นทีพวกเราต้องสั่งสอนเขาเสียหน่อย จะได้ลดความหยิ่งผยองต่อไปจะได้เกรี้ยวกราดน้อยลงบ้าง”
“พี่รอง ทะ...ท่านคิดจะทำสิ่งใดขะ...ข้า...” นางอดหวาดหวั่นไม่ได้ เมื่อตอนอยู่เมืองหานจีคนที่ล่วงเกินเขามีอันต้องพบกับหายนะทุกรายไป
“อะไรกัน เพียงประเดี๋ยวเดียวเ้าก็รักคนอื่นมากกว่าข้าเสียแล้วหรือ แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะข้าแค่จะทำให้เขาทรมานใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง”
“ทรมานใจ” เยี่ยนเยว่ฉีกระพริบตาปริบ ๆมองพี่ชายคนรองอย่างหาคำตอบ
“ข้าแค่จะไม่ให้เขาสมหวังเร็วไปนักอีกทั้งหากทำตามแผนนี้ก็จะดีกับตัวเ้าด้วยนะฉีเอ๋อร์”
“ดีกับข้า?”
“ในภายภาคหน้านิสัยเสียของฉินอ๋องจะทำให้น้องพี่ประสบความยากลำบากเช่นนั้นเราต้องรีบจัดการตัดไฟแต่ต้นลมเสียั้แ่ตอนนี้”
“ความคิดของพี่รองประเสริฐยิ่งแต่จะติดก็ตรงที่ท่านอ๋องไม่มีทางทรมานใจเพราะฉีเอ๋อร์แน่ ๆ”
“ฉินอ๋องต้องปวดใจแน่นอนเพราะเขาคือเนื้อคู่ของเ้ายังไงล่ะ”
“ถึง์จะลิขิตให้ฉีเอ๋อร์แต่งเข้าจวนอ๋องก็เถอะแต่เื่ของความรู้สึกไม่ได้เกี่ยวข้องกับลิขิตนี่อาจจะเป็เคราะห์กรรมของฉีเอ๋อร์ก็เป็ได้ พี่รองท่านไม่ควรมั่นใจว่าข้าจะมีน้ำหนักพอให้เขาสำนึกเสียใจ”
“น้องรักเ้าไม่เห็นอะไรในแววตาคู่นั้นของเขาบ้างเลยหรือไร” เยี่ยนจิ้นหลิงยิ้มจนตาหยี “ข้าเป็บุรุษเช่นกันย่อมดูออกเขามีใจให้เ้าไม่ผิดแน่”
“เช่นนั้นพี่รองจึงหวังให้ฉีเอ๋อร์ร่วมมือกลั่นแกล้งคนที่ตัดปอยผมของท่านขาดหรือ”
“ไม่ใช่เพียงแค่นั้นหรอก”
“ไม่ใช่แค่นี้ แล้วแค่ไหนเล่าเ้าคะ”เยี่ยนเยว่ฉียังไม่เห็นเหตุผลอันควรที่จะเข้าไปกระตุกหนวดเสือที่ชื่อว่ามู่เลี่ยงหรง
“น้องรักลองตรองดูไม่คิดว่าตนเองตกปากรับคำเขาง่ายเกินไปหรอกหรือแล้วเยี่ยงนี้ท่านอ๋องผู้มีสตรีอยู่เต็มจวนจะเห็นค่าคุณของเ้าได้อย่างไร”
“พี่รองนั่นล่ะ ทำไมไม่คิดหาวิธีดี ๆเข้ามาช่วยข้า” เมื่อรู้ว่าพี่ชายตัวดีอยู่ตรงนั้นแล้วไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือหญิงสาวก็อดรู้สึกน้อยใจมิได้
“เ้ามีวาสนากับเขาจะให้ข้าขัดขวางอย่างนั้นหรือ” เยี่ยนจิ้นหลิงหัวเราะเบา ๆเอามือลูบศีรษะผู้เป็น้องสาว
“แล้วอย่างไรเล่าก็เลยปล่อยให้เขารังแกข้างั้นรึ” นางทำปากยื่นแบบเด็ก ๆ
“อย่าโกรธไปเลย ความจริงข้าก็ไม่ได้ละเลยถึงเพียงนั้นและตอนนี้ก็กำลังจะช่วยเ้าแล้วยังไงเล่า” เยี่ยนจิ้นหลิงทำหน้าออดอ้อนน้องสาว
“ฉีเอ๋อร์เกือบทำให้ตระกูลเยี่ยนของเราเดือดร้อน”เยี่ยนเยว่ฉีรู้สึกละอายต่อผู้เป็บิดาขึ้นมา ใบหน้าสลดลงเล็กน้อย
“พี่ชายคนนี้ไม่ปล่อยเ้าให้เป็อะไรไปหรอกต่อให้ฉินอ๋องมีอำนาจมากมายเพียงใดแต่เขาย่อมไม่กล้าฆ่าพวกเราทั้งตระกูลอย่างที่เ้ากลัวแน่”
“จริงหรือแต่ฉีเอ๋อร์ทำร้ายผู้แทนพระองค์ หากท่านอ๋องจะปะาสามชั่วโคตรย่อมทำได้สบาย ๆ”
“นั่นก็จริงแต่เขาไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่นอน”
“ทำไมท่านถึงมั่นใจนัก”
“เ้าลืมแล้วหรือว่าข้าคือจิ้งจอกสีเงินแห่งแคว้น”เยี่ยนจิ้นหลิงหยุดยิ้ม ประกายแสงวาบผ่านั์ตาร้อยเล่ห์ของจิ้งจอก
“ไม่ลืมเ้าค่ะ”เยี่ยนเยว่ฉีก้มหน้าลงเล็กน้อย ถ้าพี่รองพูดเช่นนี้ขึ้นเมื่อใดแสดงว่าเื่นี้ย่อมเกี่ยวพันธ์กับเื่สำคัญซึ่งล้วนแต่เป็กิจของบุรุษไม่ใช่สตรี อย่าได้หวังว่าเขาจะเปิดเผยสายสนกลในหากนาง้าจะล่วงรู้ ก็ทำได้เพียงรอคอย หรือสืบสาวเอาเองเท่านั้น
“ส่วนเ้าองครักษ์บ้ากามนั้นถูกสั่งสอนไปแล้วมันไม่คู่ควรกับซูจิ้ง”
“มิน่าเล่าผมถึงได้ขาดมา ที่แท้ท่านก็ตั้งใจเข้าไปหาเื่พวกเขาเพราะไม่พอใจเื่ซูจิ้งนี่เอง” เยี่ยนเยว่ฉีบุ้ยปากชักไม่แน่ใจแล้วว่าพี่ชายคิดแผนมาเพื่อช่วยนางโดยเฉพาะ
“ฉีเอ๋อร์...พี่ก็ทำเพื่อพวกเ้าทั้งสองคนนั่นแหละแต่ถ้าเ้าแชเชือนไม่ร่วมมือก็อย่าได้มาเสียใจในภายหลังแล้วกัน อย่าลืมว่าแม้รูปโฉมจะงดงามเพียงใดวันหนึ่งย่อมโรยรา”เยี่ยนจิ้งหลินทำเสียงจริงจัง ส่งั์ตาสีน้ำตาลวาววับมาให้ผู้เป็น้องสาว เขารู้ว่านาง้าสิ่งใด
“อืม...ก็ได้น้องจะทำตามที่ท่านพี่รองเห็นสมควร” หญิงสาวเชื่อถือผู้เป็พี่ชายเสมอเขาพูดถึงเพียงนี้ก็แสดงว่าทั้งหมดไม่ใช่แค่เื่ล้อเล่น
“หากพี่รอง้าหมากนามเยี่ยนเยว่ฉีน้องสาวคนนี้ก็ยินดีรับใช้เ้าค่ะ”
“เยี่ยนเยว่ฉี...จงรับคำสั่งของจิ้งจอกสีเงินแห่งแคว้น”เยี่ยนจิ้นหลิงปรับท่าทางกับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นมาในฉับพลัน
“ข้าอยู่นี่เ้าค่ะท่านกุนซือ”น้องเล็กตระกูลเยี่ยนยอบกายรอรับคำสั่ง
เยี่ยนจิ้นหลิงพลันโน้มใบหน้าอันงดงามหล่อเหลาอย่างที่สุดลงมาไม่เหลือแววตาปวดร้าวที่เสแสร้งในทีแรกแต่อย่างใดตอนนี้มีเพียงแววตาจิ้งจอกจอมเ้าเล่ห์แห่งแคว้นเท่านั้นเขากระซิบกระซาบบอกแผนที่ตนตั้งใจแก่น้องสาวสุดที่รัก
“ฉีเอ๋อร์...นอกจากช่วยคลายโทสะให้พี่เล็กๆ น้อย ๆ แล้ว เ้ายังได้โอกาสแสดงตนว่าไม่ได้เป็เพียงของเล่นหากเขา้าแต่งงานกับเ้าก็ไม่ใช่เื่ง่าย ๆ เลย”เขาเว้นจังหวะแล้วเหลือบมองเยี่ยนเยว่ฉีปราดหนึ่งแล้วเอ่ยเหตุผลอันแท้จริงออกมาด้วยเสียงอันดัง “สิ่งที่ได้มาอย่างยากลำบากย่อมมีคุณค่าเสมอ”
“จริงของพี่รองฉีเอ๋อร์เองก็ไม่ได้อยากให้ทุกอย่างง่ายดายเกินไปนักมิเช่นนั้นคงเป็เพียงสตรีที่ไม่มีค่าอันใดในสายตาของเขาหากข้าไม่สามารถเป็หนึ่งในดวงใจสักวันย่อมกลายเป็เพียงหญิงที่ถูกท่านอ๋องทอดทิ้ง”
“เ้าเข้าใจก็ดีแล้ว” เยี่ยนจิ้งหลินยิ้มถึงดวงตาลอบยินดีที่น้องสาวยังคงเชื่อฟังตนเองไม่เคยเปลี่ยน
หญิงสาวรับคำสั่งพี่ชายเรียบร้อยก็หันหลังกลับเข้าไปยังพื้นที่เตรียมการแสดงอีกครั้งหนึ่ง
ถึงยามนี้เยี่ยนเยว่ฉีจะมีใจให้มู่เลี่ยงหรงสักเพียงไหนแต่ก็หมายจะใช้โอกาสนี้ทำให้เขาทรมานใจสักเล็กน้อยเพื่อชายหนุ่มผู้เร่งรัดจะได้ไม่เห็นตนเป็เพียงบุปผาที่เด็ดดมแล้วโยนทิ้งได้ตามอำเภอใจในเมื่อเขาเป็บุรุษที่มีสตรีมากมายรายล้อมความงดงามเพียงอย่างเดียวนั้นคงไม่สามารถทำให้ท่านอ๋องศิโรราบแก่นาง คงมีแต่ต้องพึ่งเล่ห์ของจิ้งจอกสีเงินแล้ว
เมื่อน้องสาวเดินลับไปเยี่ยนจิ้งหลินยิ้มเย็นพลางนึกถึงบุรุษสูงศักดิ์ผู้เย่อหยิ่งไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา
มู่เลี่ยงหรงจะทำหน้าเช่นไรยามถูกเขาสั่งสอน
ในที่สุดจอมวางแผนก็ะเิหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งเมื่อคิดว่าอาจจะได้เห็นใครบางคนหน้าเปลี่ยนสีเพราะความอับอาย
'ท่านอ๋องถือเสียว่าจ่ายค่าตอบแทนที่ตัดผมของข้าก็แล้วกัน'
ความหยิ่งยโสของผู้สูงศักดิ์หรือจะสู้ความอาฆาตของปีศาจจิ้งจอก
ส่วนมู่เลี่ยงหรงยังคงนั่งยิ้มไม่ทราบถึงชะตากรรมของตนเอง
8K
