จองรักเด็กข้างบ้าน

        สุดท้ายแล้วแม้ว่าขจรจะอยากมากับลูกสาวแค่ไหน แต่ก็ถูกภรรยาลากไปเป็นผู้ช่วยและชิมอาหารสูตรใหม่ที่เธอเพิ่งจะคิดค้นออกมาได้ ทำให้อัญญารินทร์ต้องมากับภามแค่สองคน

        เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าภามก็ขับรถไปจอดยังลานจอดรถ

        “ซื้อหนังสืออะไร” ภามถามขณะที่กำลังเดินไปยังร้านหนังสือ

        “หนังสือเตรียมสอบค่ะ”

        “อีกนานไหมถึงจะสอบ” ภามถามและรอคอยคำตอบ เขานับวันที่เธอจะเรียนจบแล้วตอนนี้

        “อีกสามเดือนค่ะ”

        “เลือกมหาวิทยาลัยหรือยัง” ภามถามต่อ

        “เลือกไว้แล้วค่ะ และก็สมัครไปแล้วด้วย”

        “พี่เรียนจบโทจากอังกฤษนะ” ภามรีบเสนอตัว

        “พี่ภามบอกทำไมเหรอคะ” อัญญารินทร์ถามอย่างสงสัย

        “เผื่อมีอะไรที่พี่พอจะช่วยได้บ้างน่ะ ไปกันเถอะ” ภามถือวิสาสะจับมือของเธอเดินเข้าไปในห้าง

        “เอ๋” อัญญารินทร์มองมือของเขาด้วยความแปลกใจ ครู่เดียวก็มีความเขินอายขึ้นมา

        “จับไม่ได้เหรอ” ภามหันมาถามเธอยิ้ม ๆ

        “ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ” อัญญารินทร์ทำเฉไฉ ทั้ง ๆ ที่หน้าเริ่มแดงซ่าน

        “หึ ๆ” ภามเห็นแล้วก็หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู

        ทั้งสองคนเดินจูงมือกันมาจนถึงร้านหนังสือที่อัญญารินทร์อยากมา

        “พี่ภามนั่งรออยู่ตรงนี้ก็ได้ค่ะ” เธอหันมาบอกเขาด้วยความเกรงใจ เพราะไม่อยากให้เขาเข้าไปยืนรอเธอเลือก

        “ได้” ตอนแรกภามจะเข้าไปด้วย แต่สายตาเขาเหลือบไปเห็นร้านชานมไข่มุกเข้าเสียก่อน จึงตอบรับอย่างง่ายดายแล้วปล่อยมือเธอออก

        พออัญญารินทร์เข้าไปในร้านหนังสือแล้วภามก็เดินแยกไปที่ร้านชานม เขาสั่งของโปรดของอัญญารินทร์มาหนึ่งแก้ว พอได้รับน้ำที่สั่งชายหนุ่มก็หมุนตัวจะเดินตามเข้าไปในร้านหนังสือ

        “พี่ภาม สวัสดีค่ะ จำหนูได้ไหมคะ” ปลายฟ้าเดินยิ้มกว้างมาหาภาม

        “จำได้ครับ” ภามชะงักเมื่อมีคนเข้ามาทัก เขาพยักหน้ารับเพราะเพิ่งเจอเธอไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง

        “พี่ภามมาทำอะไรเหรอ” ปลายฟ้าที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มกว้าง แล้วถามเหมือนคนรู้จักที่สนิทสนมกัน

        “มาทำธุระน่ะ”

        “ดีใจจังที่ได้มาเจอพี่อีกครั้ง”

        “ครับ”

        “หนูขอช่องทางการติดต่อของพี่ภามไว้ได้ไหมคะ บางทีเราอาจจะบังเอิญเจอกันอีกก็ได้” ปลายฟ้าหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา

        “พี่ไม่สะดวกครับ” ภามปฏิเสธโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

        “อ้าว พี่มีแฟนแล้วเหรอคะ” ปลายฟ้าถึงกับหน้าเสียจึงถามเขาด้วยความไม่มั่นใจ

        “เปล่าครับ” ภามส่ายหน้า

        “อ้าว ถ้าอย่างงะ...” ปลายฟ้ากำลังจะตื๊อขอช่องทางการติดต่อจากเขา

        “แต่พี่มีคนที่กำลังตามจีบอยู่” ภามไม่รอให้เธอพูดจบ เขารีบพูดขัดขึ้นมาก่อน

        “แต่ก็ยังไม่ใช่แฟนนี่คะ”

        ครืด ครืด

        แรงสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงทำให้เขาหยิบขึ้นมาดู

        สายเรียกเข้า : อัญชัน

        เมื่อเห็นใครโทรมาเขาก็กดรับในทันที

        “ครับ”

        (พี่ภามอยู่ไหนคะ) เสียงหวานของอัญญารินทร์ดังขึ้นจากปลายสาย

        “พี่มาซื้อน้ำให้อัญไง” ภามตอบกลับ

        พอได้ยินชื่อคนที่โทรเข้ามา ปลายฟ้าก็รู้สึกตงิดใจแปลก ๆ

        (อ้าวเหรอ อัญซื้อหนังสือเสร็จแล้วนะคะ)

        “เดี๋ยวพี่รีบไป”

        ติ๊ด

        ภามกดวางสายพลางมองคนตรงหน้าที่ดูจะแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์

        “พี่ภามมากับอัญชันเหรอคะ” ปลายฟ้าถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

        “ใช่ครับ” ภามตอบกลับไปตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง

        “เอ่อ งั้น...” คำตอบของเขาทำให้เธอรู้สึกสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสองคน และคิดว่าคนที่ภามพูดถึงก็คืออัญญารินทร์ แต่ไม่รู้จะถามยังไงไม่ให้ฟังดูละลาบละล้วง

        “ครับ เข้าใจถูกแล้ว คนที่พี่กำลังตามจีบอยู่คืออัญ” เมื่อเห็นท่าทางอึกอักของเด็กสาว ภามก็รู้ว่าเธอจะถามอะไร เขาจึงยืนยันว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้องแล้ว จนปลายฟ้าอึ้งไปทันที

        “ขอตัวก่อนนะครับ” ภามกระตุกยิ้มแล้วขอตัวออกมาจากตรงนั้น