เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลี่จิงจิงมีบุคลิกที่ไร้เดียงสาหลังจากฟังคำชมที่ทุกคนเอ่ยชมเจี่ยงซั่วแล้ว เธอก็คล้อยตามและกล่าวชมบ้างจนทำให้เจี่ยงซั่วเหมือนอยู่ในสวรรค์ชั้นเจ็ดในจิตใจของเขานั้นคิดว่าหลี่จิงจิงต้องการใกล้ชิดกับเขาเพื่อผลประโยชน์แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังรู้สึกภูมิใจเสียด้วยซ้ำ

        พนักงานบริษัทตัวเล็กๆ จะมาเปรียบเทียบกับลูกชายผู้อำนวยการโรงเรียนดังได้อย่างไรเขารู้สึกว่าก่อนหน้านี้คิดมากเกินไป และไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับหยางเฉินอีก

        เจี่ยงซั่วรู้สึกว่า เขาเป็นผู้ใหญ่ที่มีเกียรติดังนั้นควรจะต้องแสดงให้ทุกคนได้เห็นเสียหน่อย

        "ขอบคุณทุกคนมากครับที่สละเวลามาในวันนี้ค่าใช้จ่ายสำหรับมื้อนี้ทั้งหมดผมจะเป็นคนออกให้เองทุกคนกินดื่มได้เต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ"

        เมื่อเจี่ยงซั่วมองไปยังหลี่จิงจิงเขายิ้มกล่าวว่า

        "จิงจิงคุณอาจไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ มานั่งข้างๆ ผมสิ ผมจะดูแลคุณเอง รับรองค่ำคืนนี้ต้องสนุกแน่ๆ"

        "เอ๋" หลี่จิงจิงโบกมือ "ไม่ต้องหรอกค่ะหัวหน้าทุกคนสนุกต่อไปได้เลย ฉันทั้งเต้นและร้องเพลงไม่เป็น ฉันแค่ดูพี่หยางจากข้างๆก็พอแล้ว"

        ความหวังของเจี่ยงซั่วปลิวหายไปเขารู้สึกขัดใจเป็นอย่างมาก แต่เขายังคงคิดว่าหลี่จิงจิงเป็นลูกเจี๊ยบขี้อายเขาจึงแกล้งยิ้มหวานกล่าวว่า

        "เอาล่ะ คุณนั่งข้างๆหยางเฉินก็ได้ แต่ถ้าคุณต้องการจะถามอะไร โปรดถามผมมาได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

        "ไม่ต้องเกรงใจงั้นเหรอ?ถ้าผมเกรงใจมันจะเป็นการไม่สุภาพต่อหัวหน้าเจี่ยงใช่ไหมครับ"

        หยางเฉินหัวเราะกล่าวว่า

        "งั้นเราสั่งไวน์เป็นไงครับคนอื่นๆ จะได้มีแรงร้องเพลงต่อด้วย"

        อารมณ์ดูหมิ่นพุ่งขึ้นในจิตใจของเจี่ยงซั่วคนบ้านนอกผู้นี้คิดจะใช้ประโยชน์จากเขา แต่แค่ไวน์ไม่กี่ขวดไม่มีทางอยู่ในสายตาของเขาเด็ดขาด เขาโบกมือยิ้มพลางกล่าว

        "แน่นอนครับคุณหยางสามารถสั่งไวน์ได้ตามที่คุณต้องการเลย"

        ครูท่านอื่นๆ ต่างมีความสุข แน่นอนว่าทุกคนย่อมต้องชอบของฟรีแล้วยิ่งเป็นไวน์ด้วยแล้ว

        หยางเฉินเดินออกไปนอกห้องเพื่อมองหาบริกรหลังจากพูดคุยกันสักพัก เขาก็เดินกลับมานั่งข้างๆ หลี่จิงจิงตามเดิม

        "ไม่รู้ว่ากระเป๋าสตางค์ของหัวหน้าเจี่ยงจะเพียงพอหรือเปล่าผมเลยสั่งไปแค่ห้าขวด"

        ห้าขวด? เจี่ยงซั่วสบถในหัวใจ แม้แต่สิบขวดขนหน้าแข้งฉันก็ไม่มีทางร่วงหรอก

        "คุณหยางเกรงใจไปแล้วแค่ห้าขวดนั้นรับรองว่าไม่เพียงพอ เดี๋ยวรอบหน้าเราสั่งอีกซักหลายขวดก็แล้วกัน"

        บาร์สวรรค์รำไรอยู่ในระดับไฮคลาสหลังจากทุกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานแล้ว ขวดไวน์สีแดงห้าขวดที่วางไว้บนถังน้ำแข็งก็ปรากฏ

        ทันทีที่เห็นสีหน้าของทุกคนพลันตกตะลึง

        ห้าขวดนั้นเป็นไวน์แดงจากฝรั่งเศส 98 Castel อายุ 10 ปี ราคาของมันนั้นหลายพันหยวน

        เจี่ยงซั่วนั้นพอจะคุ้นเคยกับราคาของไวน์เหล่านั้นเป็นอย่างดีแต่เขาไม่นึกว่าหยางเฉินจะสั่งมา เขานึกว่าหยางเฉินจะสั่งไวน์ถูกๆ แค่ขวดละ 100 หยวนเท่านั้น

        เงินจำนวน 5,000 หยวนปลิวออกจากกระเป๋าอย่างง่ายดายจนทำให้เจี่ยงซั่วแทบกระอักเลือดออกมาเป็นโลหิต

        "นี่ต้องขอบคุณหัวหน้าเจี่ยงเป็นอย่างมากฉันไม่นึกเลยว่าจะได้ริมลองไวน์ระดับนี้" ครูคนหนึ่งกล่าวชมเชยรอยยิ้มของเจี่ยงซั่วแข็งค้าง เขาโบกมือกล่าวว่า "ไม่เป็นไรทุกคนมีความสุขก็พอแล้ว"

        ขณะนี้อารมณ์ของเจี่ยงซั่วแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งเขามองไปยังหยางเฉินผู้ซึ่งคุยอย่างสนุกสนานกับคนอื่นๆพลางคิดแผนการแก้แค้นที่มาแหย็มกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเขา

        หลี่จิงจิงนั่งฟังเพลงเงียบๆหยิบผลไม้ขึ้นมากินบางครั้ง ด้วยท่าทีพึงพอใจ เธอไม่ได้เข้าไปร่วมร้องเพลงใดๆ

        เจี่ยงซั่วเห็นหลี่จิงจิงจดจ่ออยู่กับการฟังเพลงเห็นดังนั้นเขารีบหยิบไมโครโฟนมาแล้วพูดขึ้นว่า

        "วันนี้เป็นวันต้อนรับคุณครูหลี่ผมหัวหน้าเจี่ยง ขอมอบบทเพลงนี้แทนความรู้สึก"

        เหล่าครูคนอื่นๆรู้ว่าเจี่ยงซั่วต้องการที่จะเอาใจหลี่จิงจิง จึงพากันปรบมือโห่ร้อง

        หลี่จิงจิงไม่สบายใจ และเหลือบไปมองหยางเฉินแต่เมื่อเห็นหยางเฉินไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เธอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

        ในเวลานี้เจี่ยงซั่ว ถลำลึกลงไปในอารมณ์เพลง

        "ผมจะร้องเพลงเป็นของขวัญให้คุณ"

        ในความเป็นจริงเจี่ยงซั่วร้องเพลงได้ไม่เลวเขาหลีกเลี่ยงการร้องเสียงสูง เพลง Absolute Infatuation เจี่ยงซั่วจะต้องฝึกฝนมาแล้วไม่ต่ำกว่า700-800 รอบ เมื่อหญิงสาวธรรมดาได้ฟังล่ะก็พวกเธอคงเข้าถึงมันได้ไม่ยาก

        เพลงจบครูทุกคนก็ปรบมือโดยพร้อมเพรียงกันหลี่จิงจิงฝืนใจปรบมือ และกล่าวขอบคุณออกมาเบาๆ

        เจี่ยงซั่วที่กำลังพอใจกับเสียงตอบรับนั้นสังเกตเห็นหยางเฉินไม่ได้ปรบมือ และกลับเทไวน์ดื่มอย่างหน้าตาเฉย ความแค้นของเขาก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งทันใดนั้นรอยยิ้มแปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

        "กระทั่งตอนนี้คุณหยางก็ยังไม่ได้ร้องสักเพลงเลยนะครับไม่ทราบว่าคุณพอจะร้องเพลงให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาได้หรือไม่"

        "เอิ่ม..." หยางเฉินเลิกคิ้วขึ้น วางแก้วลง แย้มยิ้มเชื่องช้ากล่าวว่า "ไม่ต้องก็ได้มั้งครับ ผมร้องเพลงไม่ค่อยเก่ง"

        "ไม่ได้ครับ ทุกคนร้องกันมาหมดแล้วร้องเก่งไม่เก่งนั่นอีกเรื่องหนึ่ง ที่สำคัญคือทุกคนมีส่วนร่วมก็พอครับ"เจี่ยงซั่วรู้สึกว่านี่คือโอกาสที่เขาจะได้แก้แค้นตีเหล็กต้องตีตอนร้อน เขารีบกล่าวต่อไปว่า

        "เมื่อคุณหยางร้องแล้วต่อไปก็เป็นคิวของจิงจิง ทุกคนคิดว่าไงครับ ดีหรือไม่?"

        อาหารและเครื่องดื่มทั้งหมด ถูกจ่ายโดยเจี่ยงซั่วทุกคนที่นี่จึงไม่ปฏิเสธ และต่างตะโกนเชียร์หยางเฉินกับหลี่จิงจิงเป็นการใหญ่ถึงแม้ว่าหลี่จิงจิงจะไม่กล้าร้องเพลง แต่เธอก็อยากเห็นหยางเฉินร้องเพลงสักครั้งในความคิดผู้หญิงคนหนึ่งแน่นอนว่าต้องอยากรู้เรื่องต่างๆ ของชายอันเป็นที่รัก

        "พี่ร้องสักเพลงเป็นไงคะไม่ต้องกลัวว่าจะร้องแย่ แค่ให้ทุกคนมีความสุขก็พอ" หลี่จิงจิงกล่าวกระตุ้นหยางเฉิน

        หยางเฉินไม่มีทางเลือกอื่นอีกเขาเกาศีรษะพลางเดินไปหยิบไมค์ขึ้นมา กล่าวว่า

        "อันที่จริงผมเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก ดังนั้นจึงไม่ค่อยรู้จักเพลงดังของที่นี่เท่าไหร่ผมขอร้องเพลงนอกได้ไหมครับ"

        "เพิ่งกลับมา?"

        "จริงเหรอคะคุณหยางนี่คมในฝักจริงๆ"

        ครูหลายคนไม่เชื่อว่าเขาจะเพิ่งกลับมาต่างประเทศจริงๆไม่อย่างนั้นเขาจะเป็นพนักงานบริษัทเล็กๆ ได้อย่างไร

        เจี่ยงซั่วรู้สึกว่าหยางเฉินโกหกเขายิ้มอย่างภาคภูมิ กล่าวว่า

        "ได้เลยครับคุณหยางทุกคนในที่นี่เป็นครูสอนภาษาอังกฤษกันทั้งนั้น ไม่มีปัญหาเลย"

        "ใช่แล้วๆ" ทุกคนเอ่ยขึ้นอย่างสนใจ

        หยางเฉินกระแอมเบาๆ พร้อมเลือกเพลงในคอมพิวเตอร์เมื่อทำนองเพลงเริ่มปรากฏ เขายิ้มเขินๆ กล่าวว่า

        "ต้องขอโทษทุกคนด้วยผมไม่ได้ร้องเพลงภาษาอังกฤษ เพลงที่ผมกำลังจะร้องนี้คือเพลงภาษาสเปนร้องโดยนักร้องลาติน Enrique Iglesias - Quizás หรือแปลอีกอย่างได้ว่า…บางที"

        เพลงสเปนเต็มไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายเสียงของหยางเฉินนั้นลงตัวพอดีกับบทเพลงอย่างยิ่ง...

        " ...Estasperdiendoeltiempo, Pensando,Pensando PorloqueTumasquieras hastacuando, hastacuando Yasipasanlosdias,yyodesesperado..."

        ทุกคนเบิ่งตาด้วยไม่ความอยากจะเชื่อส่วนเจี่ยงซั่วนั้นเหมือนกับมีไข่ไก่ติดอยู่ในลำคอ ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างยิ่ง

        เพลงอันไพเราะควบคู่กับเสียงกร้าวเกเรนำทุกคนเข้าสู่ทัศนียภาพที่สวยงามน่าสัมผัสเมื่อเพลงจบลงทุกคนยกเว้นเจี่ยงซั่วต่างปรบมือ และหลี่จิงจิงนั้นปรบมือด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ

        หยางเฉินนั้นรู้สึกเขินเล็กน้อยและปฏิเสธที่จะร้องเพลงที่สองด้วยเหตุผลที่ว่า 'การร้องเพลงนั้นเหนื่อยเกินไป'

        หลังจากสนุกสนานกันมาสักพักแล้วเจี่ยงซั่วพยายามควบคุมตัวเองให้สนุกสนานกับคนอื่นๆ แต่ในใจที่ขุ่นหมองนั้นกลับกำลังสาปแช่งหยางเฉินจนถึงโคตรถึงจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่ก็ตาม

        พวกครูนัดกันมาที่นี่ตั้งแต่ช่วงเย็นเป็นเพราะว่าพวกเขามีสอนกันต่อในวันรุ่งขึ้นก่อนสี่ทุ่มเหล่าคุณครูจึงตัดสินใจกลับบ้าน

        เมื่อเดินออกมาข้างนอกกันแล้วทุกคนต่างหน้าแดงเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หยางเฉินและครูผู้ชายคนอื่นๆพูดคุยกันอย่างออกรสในขณะที่เดินออกมาข้างนอกเขาเหลือบไปเห็นคนคุ้นเคยในอีกห้องหนึ่ง

        "ทำไมเขาอยู่ที่นี่?"

        หลี่จิงจิงที่จับตาดูหยางเฉินตลอดสังเกตเห็นเข้าพอดีจึงเอ่ยถามว่า

        "มีอะไรเหรอคะ พี่หยาง?"

        "ไม่มีอะไรหรอกพี่เหมือนเห็นคนรู้จักน่ะ"

        หลังจากเจี่ยงซั่วชำระเงินเป็นจำนวนมากกว่า 10,000 หยวนด้วยความรวดร้าวแล้วกลุ่มคณะครูก็เดินออกมาที่ลานจอดรถ

        แม้ว่าเจี่ยงซั่วนั้นจะมืดมนตลอดทั้งงานเลี้ยงแต่เขาก็ยังคงไม่ลืมจุดประสงค์หลักในวันนี้ จึงรีบวิ่งไปข้างๆ หลี่จิงจิงก่อนยิ้มถามว่า

        "จิงจิง ให้ผมไปส่งที่บ้านไหมครับผมเพิ่งซื้อรถใหม่ และสามารถพาคุณไปส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัย"

        เจี่ยงซั่วพูดพลางชี้ไปยังรถโตโยต้าแคมรี่สีเงินดูๆ แล้วเป็นรถที่สวยงามทีเดียว

        ครูทั้งหมดได้ยินดังนั้นต่างอิจฉา

        "รถคันนี้ต้องไม่ต่ำกว่าสองแสนหยวนแน่ๆเลย ตอนนี้น้ำมันแพงมาก หัวหน้าเจี่ยงยังจะซื้อรถใหม่ ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ"

        ถึงแม้เงินเดือนพวกเขานั้นไม่น้อยแต่รถที่พวกเขาใช้ก็ยังเป็นรถราคาเบาๆ อย่างฟอร์ด หรือโฟร์คสวาเก้น

        หลี่จิงจิงยิ้มเอ่ยอย่างเชื่องช้า

        "หัวหน้าเจี่ยง ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ มันจะดีกว่าถ้าฉันไปกับพี่หยางซึ่งรู้ทางไปบ้านฉันเป็นอย่างดี"

        "คุณหยางก็ขับรถมาด้วยเหรอครับผมนึกว่าเขานั่งแท็กซี่มา"

        กระเพาะหยางเฉินตอนนี้เต็มไปด้วยผลไม้และไวน์เขายังคงครุ่นคิดเกี่ยวกับเงาที่คุ้นเคยเมื่อครู่ แต่เมื่อได้ยินคำของเจี่ยงซั่วเขาก็หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า และกดปุ่มปลดล็อกรถ

        ทุกคนต่างหันหน้าไปยังรถสปอร์ตสีขาวพร้อมโลโก้สีฟ้าสลับขาว พร้อมดวงตาเบิกโพลง

        "พระเจ้า นั่น M3 ใช่ไหม" ครูคนหนึ่งที่มีความรู้เรื่องรถมากเป็นพิเศษเอ่ยขึ้นอย่างตกตะลึง

        "ราคาของมันนั่นมากกว่าสามแสนหยวนเสียอีกเมื่อก่อนฉันเคยเห็นลูกเศรษฐีขับอยู่ ไม่คิดเลยว่าคุณหยางจะขับรถคันนี้ด้วยมิหนำซ้ำมันยังเป็นรุ่นใหม่อีก"

        ถึงแม้ครูคนอื่นจะไม่รู้จักรุ่นของรถแต่ด้วยแบรนด์ระดับ BMW แล้วนั่นย่อมหมายความว่ารถคันนี้ไม่ธรรมดา

        เจี่ยงซั่วนั้นตกตะลึง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวเข้ม เขาไม่อยากจะเชื่อว่าพนักงานบริษัทธรรมดาจะขับรถระดับนี้และแม้ว่าเขาจะยังสับสนกับตัวตนของหยางเฉินในตอนนี้แต่เขาก็ยังคงปั้นรอยยิ้มพร้อมถามว่า

        "คุณช่างเป็นช้างซ่อนงาจริงๆผมได้เปิดหูเปิดตาแล้ว"

        ไอ้บัดซบ! หมูหวังกินเนื้อเสือมันจะแสร้งบอกว่าเป็นพนักงานบริษัทตัวเล็กๆ ไปทำไม?

        "หัวหน้าเจี่ยงเองก็กระเป๋าหนาด้วยเช่นกัน"หยางเฉินยิ้มกล่าว

        "วันนี้ผมดื่มมากพอแล้วขอบคุณที่เลี้ยงนะครับ บ๊ายบาย" หยางเฉินพูดพลางจูงมือหลี่จิงจิงไปที่รถ