หนึ่งรัตติกาล

หานลี่กวาดตามองยังเหล่าโจรทั้งหลาย " ขั้นหลอมรวมวิญญาณทุกคน สูงสุดขั้นห้า ต่ำสุดขั้นหนึ่ง " หานลี่พึมพำ

" ถอยไปอย่าขวางทางข้า " หานลี่เอ่ยออกมา

" ไอ้หนู เร็วเข้า " ชายวัยกลางคนเอ่ยออกมา

" หึ " หานลี่แสยะยิ้มออกมา 

หานลี่ทะยานร่างเข้าหาชายผู้นั้นพลางเหวี่ยงหมัดออกสุดแรง 

" เปรี้ยงง " หมัดของหานลี่พุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว

" ครืนน " มวลอากาศบีบอัดพุ่งทะยานเข้าหาชายผู้นั้น 

" อือ " ชายผู้นั้นถึงกับกัดกรามแน่น พลางเหยียดร่างถอยอย่างรวดเร็ว

ชายผู้นั้นเหวี่ยงดาบใหญ่ในมือฟันฉับออกสุดแรง " เปรี้ยงง " 

" ครืนน " คมดาบพุ่งทะยานเข้าต้านหมัดของชายหนุ่มอย่างเร็วรี่

" ตูมม " ร่างของชายหนุ่มเหยียดถอยไปหลายก้าว 

" อึก " เขากระอักโลหิตออกมาเล็กน้อย เพราะเลือดลมในร่างป่วนปั่น 

" มันเป็นผู้ใด เหตุใดจึงทานทนดาบของข้าได้ " ชายผู้นั้นพึมพำ

ชายผู้นั้นมิอยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น เพราะมิว่าจะมองเช่นใดชายหนุ่มที่อยู่ต่อหน้าก็เป็นเพียงแค่ขั้นหลอมรวมปราณระดับห้า 

แต่เหตุใดชายหนุ่มจึงต้านทานเพลงดาบของตนได้ " มันเป็นตัวอะไร " ชายผู้นั้นพึมพำ 

" วู๊มม " ขวานผ่าฟืนพลันปรากฎขึ้นในมือของชายหนุ่ม มวลอากาศรายรอบขวานพลันบิดเบี้ยว

" สมบัติเต๋า " ชายผู้นั้นร้องออกมา เมื่อพบเห็นลักษณ์เต๋าล่องลอยรายรอบขวานผ่าฟืน

" ดี " ชายผู้นั้นพยักหน้าช้าๆ พลางส่งสายตาให้กับเหล่าสมุน 

" พรึ่บ " เหล่าสมุนเร่งเข้าห้อมล้อมชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว 

" หาที่ตาย " หานลี่เอ่ยออกมา 

หานลี่ระเบิดพลังพลางฟาดขวานผ่าฟืนออกสุดแรง " เปรี้ยง " 

คมขวานพุ่งทะยานออกทุกทิศด้าน คมขวานหมุนโค้งตามแนวที่หวาดเหวี่ยง

" ไม่ " เหล่าลิ่วล้อทั้งหลายต่างร้องออกสุดเสียง 

" ตูมม " ลิ่วล้อทั้งหกคนตัวระเบิดตกตายลงในทันใด

หมอกโลหิตฟุ้งกำจายอาบย้อมหิมะขาวบริสุทธิ์จนแดงฉาน 

" เจ้า " หานลี่ชี้ขวานผ่าฟืนออกไปเบื้องหน้า 

" ไอ้สาระเลว " ชายผู้นั้นกัดกรามแน่น 

" ตายย " มันร้องคำรามลั่น พลางฟาดฟันดาบออกสุดแรง

" เปรี้ยงง " คมดาบพุ่งทะยานตัดผ่ามวลอากาศตรงดิ่งเข้าหาชายหนุ่ม 

" หึ " หานลี่แสยะยิ้มออกมา พลางหมุนควงแขนเหวี่ยงขวานออกไป

" เปรี้ยงง " คมขวานพุ่งทะยานตัดผ่าหิมะแยกออกเป็นสอง ล่องลอยเข้าหาชายผู้นั้น

" เคร้ง " สัมผัสแรกราวกับเหล็กแข็งกล้าสองชิ้นกระทบกัน

" แกร่ก " ดาบใหญ่ของชายผู้นั้นแตกหักลงในทันใด 

" ไม่ " ชายผู้นั้นร้องตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง 

" ตูมม " คมขวานตัดผ่าร่างของชายผู้นั้นก่อนจะระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด 

หิมะขาวโพลนกลายกลับเป็นแดงฉาน มองเห็นได้แต่ไกล

" คุณชายท่านนี้เก่งกาจยิ่งนัก เพียงขั้นหลอมรวมปราณกลับสามารถสังหารขั้นหลอมรวมวิญญาณได้ "

" ทั้งยังเป็นการสังหารชนิดที่มิหลงเหลือสิ่งใดให้สืบทราบ " 

" โจรพวกนั้นก่อกรรมมานานหลายปีนัก ในที่สุดก็มีคนกำจัดทิ้งแล้ว " 

ฝูงชนที่ยืนมองจากเบื้องล่าง ต่างพากันพูดคุยอย่างออกรส 

หานลี่เร่งเก็บกวาดทรัพย์สมบัติของเหล่าโจรอย่างรวดเร็ว แลพุ่งทะยานไต่ไปตามความลาดชันอย่างรวดเร็ว

ราวสิบวัน หานลี่เดินทางมาถึงยังกึ่งกลางของภูเขา สองตาของเขามองสูงขึ้นไป 

" นี่เป็นเพียงเขาลูกแรกเท่านั้น " หานลี่พึมพำ 

" พักฟื้นฟูพลังสักหน่อย " หานลี่พึมพำ 

ลานที่พักกลางภูเขามีบ้านหินอยู่หลายหลัง แต่ละหลังนั้นถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคงแข็งแรง

" ดูจากสภาพแล้วน่าจะถูกสร้างมาเนิ่นนาน แม้นจะเก่าแก่แต่ความแข็งแรงยังมีอยู่ " หานลี่พึมพำ แลเดินเข้าไปในบ้านหิน 

หานลี่สำรวจโดยรอบของบ้านหิน พบเพียงเตียงไม้เก่าๆ แลกองเถ้าถ่าน

" ผู้ที่มาที่นี่แม้นจะเป็นยอดยุทธที่สามารถทานทนต่อความหนาวเหน็บได้ แต่หากต้องอยู่เป็นระยะเวลายาวนาน คงถูกโรคหนาวเหน็บเล่นงาน " หานลี่พึมพำ

แม้นความหานวเหน็บจะเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก แต่หานลี่ก็มิได้หวั่นเกรงเพราะเขามีภาพมังกรไว้คอยให้ความอบอุ่น 

" ภาพมังกรนี้หากมิบอกว่าข้าเป็นผู้วาดออกมา คงต้องบอกได้เพียงอย่างเดียวว่าเป็นสมบัติล้ำค่าสมัยโบราณ " หานลี่พึมพำ

" ว่าแต่ว่า เหตุใดข้าจึงสามารถสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาได้ " หานลี่พึมพำ 

" เสมือนว่าร่างนี้มิใช่ของข้า ตั้งแต่จำความได้ ข้าก็จำได้เพียงชื่อของตน แลที่เหลือมิมีอะไรเลยที่จำได้ " หานลี่เอ่ยออกมา

" ฮื่อห์ " หานลี่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง 

หลังจากดื่มกินจนแล้วเสร็จ หานลี่นำเอาหินฟ้าดินออกมาแลเริ่มทำการดูดซับพลังฟ้าดิน

" แกร่ก " 

หานลี่เปิดเปลือกตาขึ้น เขาเรียกขวานผ่าฟืนออกมาอย่างอย่างรวดเร็ว พลางหยัดกายลุกยืน 

" มันอยู่ในนี้ " เสียงแผ่วเบาดังขึ้น 

" ไอ้สาะเลว บังอาจสังหารพี่น้องของข้า " เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเคียยดแค้น 

หานลี่พยักหน้าช้าๆ เขาผลักประดูออกไปอย่างแรง พลางทะยานร่างพุ่งทะยานออก

" มันหนีไปแล้ว " เสียงหนึ่งร้องตะโกนลั่น 

หานลี่ผินกายกลับพลางระเบิดพลังออก " เปรี้ยงงง " 

คมขวานพุ่งทะยานตัดขวาง ตรงดิ่งเข้าหาเหล่าโจรที่ทะยานร่างตามติด

" อือ " เหล่าโจรขั้นต่ำต่างสั่นเทิ้มไปทั่วร่าง 

" อั้ก " โลหิตของพวกมันพ่นพรวดออกในทันใด 

" ตูมมม " คมขวานระเบิดออกฉีกกระชากร่างเหล่านั้นเป็นหมอกโลหิต 

" ไอ้ชั่วววว " เสียงร้องตะโกนดังก้องทั่วขุนเขา เสียงสะท้อนก้องกังวานดังลงเบื้องล่าง 

" รึว่า " 

" หัวหน้าโจรหมาป่าหิมะออกมาเอง " 

" หากเป็นเช่นนี้คุณชายนั่นตายแน่ " 

ผู้คนที่อยู่ตีนเขาพลันนิ่งงัน แต่ละคนต่างใช้ความคิดของตน 

" ตูมม " แต่เสียงระเบิดกลับดังขึ้นทำลายความคิดของพวกเขาสลายสิ้น 

" อ้ากกก " เสียงกรีดร้องดังระงมทั่วขุนเขา

" ตูมม " เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครา 

เหล่าชาวบ้านเดินออกมาดู ปรากฎแสงสีฟ้าแลขาว สว่างวาบอาบย้อมรัตติการ 

ทั้งเสียงระเบิดดังต่อเนื่องอย่างเป็นจังหวะ ทั้งเสียงร่ำร้องครวญครางระงมดังลั่น

" รึว่าจะสู่ได้ " 

" ข้าว่าคุณชายน่าจะมีสมบัติล้ำค่าติดกายมาด้วยเป็นแน่ จึงสามารถยืดหยัดได้นานขนาดนี้ "

" เสียงเงียบไปแล้ว " 

" มิรู้ว่าผลเป็นเช่นใด " 

" แฮ่ก แฮ่ก " หานลี่ลากสังขารหลบหนีโจรหมาป่าหิมะเข้าไปในแนนต้นไม้ที่ไร้ใบ 

" ไอ้ชั่ว " หัวหน้าโจรหมาป่าหิมะกัดกรามแน่น มองจ้องแผ่นหลังของชายหนุ่ม

มันเองแม้นจะอยากสังหารชายหนุ่มให้ตกตาย แต่มันเองก็มิอาจทำได้ เพราะตัวมันเองก็ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก 

ทั้งสมุนที่มากึ่งหนึ่งตกตายสิ้น อีกกึ่งหนึ่งบาดเจ็บอย่างสาหัส 

" ท่อนสีฟ้านั่นคือสิ่งใดกันแน่ เหตุใดจึงทรงพลังยิ่งนัก " หัวหน้าโจรหมาป่าหิมะเอ่ยออกมา

" ลูกพี่เอาเช่นใดดี " 

" กลับ " หัวหน้าโจรหมาป่าหิมะร้องออก 

หานลี่ลากสังขารของตนจนมาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง สองตากวาดมองฝ่าความมืดเข้าไปภายใน 

" หมีขาวขั้นสาม " หานลี่พึมพำ 

" ฟุดฟิด " หมีขาวที่อยู่ภายในถ้ำใช้จมูกสูดดมกลิ่นที่ลอยเข้ามา 

" โฮกกก " มันร้องคำรามลั่น