Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        ในขณะที่อวี๋จื่ออวี๋กำลังง่วนอยู่กับการรังสรรค์นครใต้ดินณ เมืองแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากขุนเขาแห่งหมอก

        หญิงสาวคนหนึ่งในเครื่องแบบทหารสีขาวดูสง่างามและองอาจกำลังทอดสายตามองไปยังทางแยกด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความหวัง

        หากไม่มีเรื่องอะไรผิดพลาดพี่หลิงเอ๋อร์ควรจะเดินทางมาถึงได้แล้ว

        ริมฝีปากบางเม้มแน่นเหยียนเหลิ่งหลิงลอบพึมพำกับตนเองในใจ

        ไม่นานหลังจากนั้นรถจี๊ปสีดำสนิทคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของเหยียนเหลิ่งหลิง

        จากระยะไกลเธอเห็นหญิงสาวสวมหมวกแก๊ปนั่งอยู่ที่ตำแหน่งผู้โดยสารด้านหน้าใบหน้าของเหยียนเหลิ่งหลิงพลันปรากฏแววแห่งความยินดีก่อนจะตะโกนออกไปด้วยความตื่นเต้น

        “พี่หลิงเอ๋อร์!”

        พร้อมกับทำความเคารพตามระเบียบวินัยทหารอย่างเคร่งครัด

        “อืม”

        หลิงเอ๋อร์พยักหน้าตอบรับแผ่วเบาพลางกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่ได้เอ่ยอะไรมากความ

        เหยียนเหลิ่งหลิงเป็นเพียงหนึ่งในหญิงสาวที่คอยติดตามรับใช้เธอเท่านั้น

        และคนเช่นนี้ยังมีอีกถึงสี่คนภายใต้การดูแลของเธอ

        ทว่าดูเหมือนความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลันในตอนนั้นจะไม่ได้แย่นัก

        อย่างน้อยหมากตัวนี้ก็ทำหน้าที่ของมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

        เมื่อคิดได้ดังนั้นหลิงเอ๋อร์ที่ก้าวลงจากรถแล้วก็หันกลับไปมองกลุ่มหมอกสีเทาขาวที่ยังปกคลุมอยู่สุดขอบฟ้า

        ในขณะนี้เหยียนเหลิ่งหลิงสัมผัสได้ถึงสายตาของหลิงเอ๋อร์จึงรีบเอ่ยรายงานขึ้นว่า

        “พี่หลิงเอ๋อร์ จนถึงตอนนี้ความผันผวนของพลังวิญญาณในขุนเขาแห่งหมอกได้สงบลงแล้วค่ะ”

        เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้เหยียนเหลิ่งหลิงก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวลเล็กน้อย

        “อย่างไรก็ตาม ขุนเขาหมอกแห่งนี้ยังคงเป็นภัยคุกคามที่ไม่สามารถมองข้ามมีรายงานว่าเมื่อไม่นานมานี้ เมืองซอลซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเราถูกอสูรกลายพันธุ์ระดับสูงบุกโจมตี จนมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บไม่ต่ำกว่าร้อยคน”

        “เดี๋ยวนี้พวกสัตว์อสูรกลายพันธุ์บังอาจถึงขั้นบุกโจมตีเมืองแล้วเหรอ?”

        หลิงเอ๋อร์หันกลับมาถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

        “ค่ะ”

        เหยียนเหลิ่งหลิงพยักหน้าก่อนจะเสริมด้วยความเป็นห่วง

        “ฉันค่อนข้างกังวลว่าหากพวกสัตว์อสูรกลายพันธุ์ในขุนเขาแห่งหมอกพุ่งออกมา...”

        ทว่ายังไม่ทันที่เหยียนเหลิ่งหลิงจะกล่าวจบหลิงเอ๋อร์ก็โบกมือตัดบทเสียก่อน

        “วางใจเถอะหน่วยเฝ้าระวังพลังวิญญาณยังไม่พบความผันผวนของพลังวิญญาณที่รุนแรงในขุนเขาแห่งหมอกและพวกอสูรกลายพันธุ์ระดับกลางและระดับต่ำเหล่านั้นต่อให้พุ่งออกมาพร้อมกันทั้งหมดพวกมันก็ไม่สามารถต้านทานการวางกำลังรบของพวกเราที่โอบล้อมรอบเมืองได้หรอก”

        “ก็จริงอย่างที่รุ่นพี่ว่าค่ะ”

        เมื่อได้รับคำยืนยันจากหลิงเอ๋อร์เหยียนเหลิ่งหลิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

        ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่เธอกล่าวจริงๆ

        หากไร้ซึ่งอสูรกลายพันธุ์ระดับสูงพวกอสูรระดับกลางและต่ำย่อมไร้ซึ่งคุณสมบัติพอที่จะทำให้มนุษย์ต้องหวาดวิตก

        ในตอนนั้นเองราวกับนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้เหยียนเหลิ่งหลิงมองตามแผ่นหลังของหลิงเอ๋อร์ที่กำลังเดินจากไปก่อนจะรีบวิ่งตามมาพร้อมกับรายงานว่า

        “พี่หลิงเอ๋อร์ เมื่อครึ่งวันก่อนทางกองทัพจัดส่งกองกำลังเหนือธรรมชาติสิบคนออกไปสำรวจขุนเขาแห่งหมอกอีกครั้งแล้วค่ะ”

        ฝีเท้าของหลิงเอ๋อร์หยุดชะงักไปชั่วครู่ทว่าเธอก็ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

        ในทางตรงกันข้ามเธอเริ่มกดหมวกแก๊ปสีดำในมือลงต่ำราวกับพยายามปกปิดความรู้สึกบางอย่างที่ละเอียดอ่อนยากจะอธิบาย

        หลังจากนั้นหลิงเอ๋อร์ก็เริ่มก้าวเดินต่ออีกครั้ง

        “จะต้องมีการนองเลือดเกิดขึ้นอีกแล้วงั้นหรือ?”

        เสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้นในใจพร้อมกับผมสีแดงเพลิงของหลิงเอ๋อร์ที่ปลิวไสวประดุจเปลวไฟที่โชติช่วง

        ......

        ในเวลาเดียวกันณ ใต้ผืนดินของหุบเขาเป่ยอวี่

        อวี๋จื่ออวี๋พลันชะงักงัน

        เขาแหงนหน้าขึ้นมองผนังหินด้านหนึ่งในพื้นที่ใต้ดินพลันส่องประกายแสงสีแดงเจิดจ้าก่อนที่ร่างสีแดงอันพร่าเลือนจะปรากฏโฉมออกมา

        “กลางวันแสกๆ เช่นนี้ เจ้ากลับมาทำไมกัน?”

        อวี๋จื่ออวี๋มองดูชิงเอ๋อร์ด้วยความประหลาดใจและสงสัยในเวลาเดียวกัน

        “ฉันเพิ่งจะควบคุมร่างนั้นเข้าไปในเมือง และตั้งใจว่าจะพักผ่อนชั่วคราวค่ะ”

        ชิงเอ๋อร์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนักทว่าเมื่อเธอนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ ก็รีบกล่าวต่อทันทีว่า

        “นายท่าน อีกไม่นานคงจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยี่ยมเยียนที่นี่ค่ะ”

        “แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างนั้นหรือ?”

        ชิงเอ๋อร์พยักหน้ายืนยันก่อนจะขยายความว่า

        “ทางกองทัพจะส่งคนมาตรวจสอบ ‘เขตเฝ้าระวังระดับสีเหลือง’เป็นประจำ และตอนนี้มีหน่วยสำรวจสิบคนกำลังจะเดินทางมาถึงแล้วค่ะ”

        “กองทัพจะส่งคนมาอีกแล้วงั้นหรือ?”

        อวี๋จื่ออวี๋หยุดชะงักการกระทำทุกอย่างลงพลางพึมพำกับตนเอง

        ‘กองทัพ’ ไม่เคยเป็นคำที่ผู้ใดจะกล้าเพิกเฉยได้โดยง่าย

        ในอดีตเป็นอย่างไรปัจจุบันก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

        ในตอนนั้นเองชิงเอ๋อร์ได้กล่าวเสริมขึ้นมาอีกว่า

        “นายท่าน เวลานี้กองทัพไม่ได้เหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้วตั้งแต่เกิดการฟื้นคืนของพลังวิญญาณ สหพันธรัฐก็ได้เริ่มก่อตั้ง ‘กองกำลังเหนือธรรมชาติ’ ขึ้นมาอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ”

        “ปัจจุบันกองกำลังเหนือธรรมชาตินี้ขยายตัวจนมีจำนวนสมาชิกนับแสนคนและกระจายตัวอยู่ตามกองกำลังต่างๆ ทั่วประเทศ”

        “กล่าวได้ว่า ยามนี้หน่วยลาดตระเวนที่จัดตั้งขึ้นเป็นหน่วยย่อยไม่มากก็น้อยย่อมต้องมีผู้มีพลังเหนือธรรมชาติร่วมทางไปด้วยหนึ่งหรือสองคนเสมอค่ะ”

        .......

        เมื่อได้รับฟังคำบอกเล่าจากชิงเอ๋อร์อวี๋จื่ออวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าออกมา

        ประสิทธิภาพในการจัดการของมนุษย์หรือจะกล่าวให้ถูกคือ ‘สหพันธรัฐ’ ในด้านนี้ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

        เหตุการณ์ฟื้นคืนพลังวิญญาณเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นได้ไม่นานตอนนี้พวกเขากลับสามารถก่อตั้งกองกำลังเหนือธรรมชาติที่มีจำนวนนับแสนคนได้สำเร็จ

        ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถกระจายยอดฝีมือเหล่านั้นไปยังหน่วยต่างๆ เพื่อฝึกฝนได้อย่างทั่วถึง

        อย่างไรก็ตามอวี๋จื่ออวี๋เชื่อมั่นว่าประเทศมนุษย์ที่มีประสิทธิภาพเช่นนี้คงมีเพียงแห่งเดียวเท่านั้น

        แม้พลังวิญญาณจะฟื้นคืนมาอย่างต่อเนื่องและจำนวนผู้มีพลังเหนือธรรมชาติจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

        ทว่าการจะรวบรวมและจัดตั้งกองกำลังเหนือธรรมชาตินับแสนคนได้เหมือนสหพันธรัฐในยามนี้ย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นในประเทศอื่นเป็นแห่งที่สองอย่างแน่นอน

        และในจุดนี้ย่อมต้องกล่าวถึงฐานประชากรของสหพันธรัฐที่มีมากถึงสองพันล้านกว่าคน

        จำนวนประชากรอันมหาศาลนี้เองที่เป็นบ่อเกิดของความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดในประเทศนี้

        อวี๋จื่ออวี๋พ่นลมหายใจออกมาเพราะความรู้สึกทึ่งทว่าเขาก็ไม่ได้รู้สึกประหม่าแต่อย่างใด

        ยามนี้ขุนเขาแห่งหมอกทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

        การที่กองทัพส่งคนมานั้นไม่ได้ต่างอะไรกับการเดินเข้าถ้ำเสือเลย

        ความเป็นตายของพวกเขาขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของอวี๋จื่ออวี๋เพียงผู้เดียวเท่านั้น

        และที่สำคัญยิ่งกว่าด้วยอานุภาพของอสูรหมอกที่คอยบดบังทัศนวิสัยอวี๋จื่ออวี๋ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเกรงกลัวสิ่งใดอีกต่อไป

        เมื่อคิดได้เช่นนั้นอวี๋จื่ออวี๋ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอันเย็นเหยียบ

        หวังว่าพวกที่มาจะเป็นเพียงพวกไร้ฝีมือที่ทำเพียงแค่วนเวียนอยู่รอบนอกแล้วก็จากไปเหมือนมนุษย์ทั่วไปคนอื่นๆ

        ไม่อย่างนั้นหากมีผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่มีสัญชาตญาณหยั่งรู้เฉียบคมเหมือนเชียนฉินและสามารถบุกรุกเข้ามาถึงส่วนลึกของขุนเขาแห่งหมอกได้อวี๋จื่ออวี๋ก็คงทำได้เพียงกล่าวคำขอโทษ และจำใจต้องฝังพวกเขาไว้ที่นี่ตลอดกาล

        ในขณะที่ความคิดของอวี๋จื่ออวี๋กำลังพลุ่งพล่าน...

        “ครืน... ครืน...”

        ผืนปฐพีพลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงอีกครั้ง

        เมื่อแหงนหน้าขึ้นมองณ ก้นบึ้งของหุบเขาเป่ยอวี่ต้นหลิวขนาดยักษ์ที่สูงเสียดฟ้าก็ผุดขึ้นจากพื้นดินอย่างสง่างาม

        กิ่งก้านสาขาโบกสะบัดไปมาพร้อมประกายแสงระยิบระยับ

        ม่านหมอกหนาพัดวนรายล้อมประหนึ่งกำลังให้การต้อนรับ

        ในชั่วขณะนั้นความสนใจของสิ่งมีชีวิตทั้งหุบเขาต่างถูกดึงดูดมาที่จุดเดียว

        “ท่านเทพต้นไม้! ท่านเทพต้นไม้!”

        ชิงกังตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นก่อนจะรีบวิ่งตรงมาหา “ผมคิดว่าท่านจะไม่กลับมาเสียแล้วกังวลอยู่ตั้งนานเลยครับ...”

        “เจ้าหมอนี่...”

        เมื่อมองไปยังชายหนุ่มร่างกำยำคนนี้อวี๋จื่ออวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื้นตันใจเล็กๆ

        หากเทียบกับเชียนฉินและเหลิ่งเฟิงแล้วชิงกังคนนี้ดูจะมีความจงรักภักดีต่อเขามากกว่าหลายเท่าตัว

        ซ้ำยังมีความสามารถในการทำงานที่ยอดเยี่ยม

        เมื่อคิดมาถึงตรงนี้อวี๋จื่ออวี๋ก็เกิดความลังเลขึ้นมา...เขาควรจะมอบความไว้วางใจให้แก่ชายคนนี้อย่างแท้จริงดีหรือไม่?

        แม้ว่าในปัจจุบันอวี๋จื่ออวี๋จะตั้งใจให้ชิงกังรับหน้าที่ดูแลการก่อสร้างนครใต้ดินเท่านั้น

        ทว่านครใต้ดินคือฐานที่มั่นที่แท้จริงของอวี๋จื่ออวี๋ซึ่งจะต้องไม่ให้คนนอกล่วงรู้โดยเด็ดขาด

        และหากมีใครล่วงรู้ความลับนี้เข้าย่อมมีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น คือการเป็นพวกเดียวกัน หรือไม่ก็... กลายเป็นศพ

        “เฮ้อ...”

        อวี๋จื่ออวี๋ถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเขายังไม่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้ในทันที

        ทว่าอย่างไรเสียการสร้างเมืองจนถึงตอนนี้คงมีเพียงมนุษย์ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาเท่านั้นที่สามารถจัดการให้ลุล่วง

        แต่มนุษย์...ก็มักจะเป็นปัจจัยที่คาดเดาได้ยากที่สุดเสมอ