Age of war

วันที่ 90 ของเกมส์แห่งสงคราม

เป็นเวลาสองวันนับจากวันมหาสงครามที่จบลงและจัดงานรื่นเริงติดต่อกัน

เหล่าผู้ที่ตายในสนามรบได้กลับมาคืนชีพอีกครั้ง

แต่เนื่องจากสภาพบ้านเมืองของทุกฝ่ายพังป่นปี้ไม่มีชิ้นดี อาวุธเองก็เริ่มขาดแคลน ซ้ำร้ายแหล่งทรัพยากรธรรมชาติยังเริ่มจมหายไปในความมืดที่กัดกินทวีป

สิ่งเหล่านี้ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกสับสนและไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป

ดังนั้นสิ่งที่ผู้นำแต่ละเผ่าลงมือทำเป็นอย่างแรกคือการฟื้นฟูบ้านเมืองและกองทัพมากกว่าการทำสงครามไปแทน

พวกเขาหวาดกลัวว่าหากทำสงครามต่อ มันอาจเป็นการเปิดช่องให้มือที่สามเข้ามาบุกโจมตีได้

และคราวนี้ถ้าหากบุกถูกโจมตีอีกครั้งในสภาพบ้านเมืองที่ไร้ซึ่งทางป้องกันเช่นนี้ คงไม่แคล้วได้พ่ายแพ้จริง ๆ แน่นอน

ในตอนนั้นเองที่ผู้กล้าทั้งสี่ (บวกหนึ่ง) จากทั้งห้าเผ่าได้ยื่นข้อเสนอให้มาสานสัมพันธ์ระหว่างเผ่าเข้าด้วยกัน

ต้นคิดคือเปอร์ไซด์ ส่วนคนที่สร้างให้เป็นรูปธรรมคือเอสเทอกับสเลบ

ไม่ใช่ว่าเอสเทอกับสเลบมองโลกสวยเหมือนกับเปอร์ไซด์ แต่เป็นเพราะว่ามันคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาและเผ่าของตัวเองในเวลานี้ต่างหาก

เพราะการร่างสนธิสัญญาสงบศึก มันคือโอกาสอันดีในการเตรียมกองทัพและฟื้นฟูสภาพบ้านเมืองนั่นเอง

เอรีสเข้าติดต่อกับผู้นำกัง

เอสเทอที่รีบแจ้นไปหาประธานาธิบดีลิลลี่ทันทีที่เห็นเธอขนคริสตัลมากลางงานปาร์ตี้

สเลบที่พากองทัพกลับไปหาราชินีของตนเองเพื่อเสนอแนวทางในหลังจากนี้

และด้วยเหตุนี้จึงทำให้ทั้งสามเผ่าซึ่งเป็นต้นเหตุของมหาสงครามโลก ต่างยินดีพร้อมใจกันที่จะหันหน้ามาคุยกัน

แต่สนธิสัญญานี้จะสมบูรณ์แบบไม่ได้ ถ้าหากอีกสองเผ่าที่หลบซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาทางตอนเหนือของทวีปไม่ยอมมาร่วมเข้าประชุมด้วย...

***อัศวินสีแดง [โซเดียม]

"สรุปคือเอ็งจะให้ฉันเป็นจ่าฝูงสูงสุดแล้วไปร่วมประชุมร่างสนธิสัญญาเนี่ยนะ? "

"ไม่มีใครเหมาะเท่าแกแล้วละไฮเจน"

"ทำไมไม่ให้เปอร์ไซด์รับทำหน้าที่แทนยะ! ยัยนั่นคือตัวตั้งตัวตีเลยไม่ใช่เรอะ? "

"สมองอย่างเปอร์ไซด์ไม่น่าจะไหวมั้ง…"

"จริงของแก"

สองหนุ่ม...ไม่สิ หนึ่งหนุ่มกับหนึ่งสาว กำลังยืนคุยกันอยู่ในค่ายอพยบของเผ่าสองเขากันอยู่

แน่นอนว่าฝ่ายตรงข้ามคือเจ้าไฮเจนที่เป็นคู่กัดของเรา

"ว่าแต่แกเริ่มชักจะมีนิสัยเป็นผู้หญิงมากขึ้นทุกทีแล้วนะ"

"มะ… ไม่ได้ต้องการแบบนี้เสียหน่อย! "

ก็รู้อยู่หรอก แต่การแหย่แกเล่น มันได้กลายเป็นความสนุกของเราไปแล้วนี่สิ

พอเห็นคนที่อดีตเคยหยิ่งและถือตัวกลายเป็นสตรีแบบนี้ เลยยิ่งรู้สึกอยากแหย่มากยิ่งขึ้นไปอีก

เผ่าปักษาของพวกเรามีสองเพศในคนเดียวกัน ถ้าหากใครเลือกที่จะเดินในวิถีชีวิตเพศหญิง พวกเราก็จะตัดเจ้าน้องชายออกในพิธีเลือกเพศ แล้วปล่อยให้ฮอร์โมนเพศทำหน้าที่ของมันต่อไปเอง

ด้วยผลลัพธ์ของฮอร์โมนเพศหญิง เลยทำให้เจ้าไฮเจนกลายเป็นสตรีที่งดงามอย่างที่เห็น

มีแววตาที่คมกริบ ขนสีขาวบริสุทธิ์ และมีรูปร่างดินระเบิดที่ยากจะห้ามใจไหว

ถ้าหากว่าวันนั้นเจ้าไฮเจนไม่รีบร้อนตัดไอนั่นออกตามแผนนารีพิฆาต ก็คงจะไม่มีวันได้เห็นเจ้าไฮเจนในร่างผู้หญิงที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

“ว่าแต่คนอื่นในเผ่าไม่มีใครสนใจขึ้นเป็นจ่าฝูงสูงสุดสักคนเลยเรอะ? ”

“อย่าลืมสิว่ามีแค่พวกเราที่รอดมาได้หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นนะ…”

หลังจากเหตุการณ์ที่ถูกกวาดล้างเผ่าพันธุ์และถูกทำลายคริสตัลโดยเผ่ามนุษย์ ประชากรของพวกเราก็เหลือเพียงแค่ห้าหมื่นกว่าคนเท่านั้น

จ่าฝูงทั้งแปดเองก็ตายห่านกันหมดและเหลือเพียงแค่เราสองคนที่รอดมาได้

แม้แต่ปักษาแห่งการพยากรณ์ [คาร์เนต] เองก็ยังเอาชีวิตไม่รอด

“ไม่เป็นไร ถึงแกจะโง่ แต่เดียวเราจะไปช่วยยืนเคียงข้างคอยสนับสนุนให้เอง”

“ขอบคุณมาก ฉันมันโง่จริง ๆ นั่นละ บางทีอาจถูกหลอก.. นี่แกหลอกด่าฉันหรือยะ! ”

เจ้าไฮเจนโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแล้วเริ่มบินไล่กระทืบ

แน่นอนว่าตัวเราต้องรีบบินหนีให้ไวที่สุด

“ฮะ ฮะ ฮะ! นี่เป็นการเอาคืนที่เมื่อก่อนชอบดูถูกเราไง! ”

“หน่อย! แค่สู้เก่งกับบินเก่งขึ้นแล้วอย่ามาทำเป็นได้ใจนะยะ! ”

พูดตามตรงว่าการแหย่เจ้าไฮเจนมันสนุกมาก

เมื่อก่อนถูกมันแกล้งและดูถูกเอาไว้เยอะ ตอนนี้เลยต้องเอาคืนเยอะ ๆ หน่อย

ว่าแต่การประชุมเพื่อร่างสนธิสัญญาสงบศึกอย่างงั้นหรือ?

สำหรับเผ่าที่คริสตัลพังทลายไปแล้วอย่างพวกเรานั้น หวังว่าจะมีน้ำหนักเสียงต่อรองอยู่บ้างไม่มากก็น้อยละนะ

***ว่าที่ผู้กล้าเผ่ายักษาในอนาคต (?) [บานา]

“ในอีกห้าวันข้างหน้า จะมีการประชุมร่วมทุกเผ่าด้วยกัน หัวข้อคือการร่างสนธิสัญญาสงบศึกและหาทางหยุดความมืดที่ทำลายโลกนี้ เผ่าของเราเองก็ได้รับคำเชิญไปร่วมด้วยเช่นกัน รบกวนองค์กษัตริย์แห่งยักษา ท่าน [ดูเรียน] ตอบรับคำเชิญนี้ด้วยครับ”

ข้ากำลังยืนอยู่ในกระโจมขนาดใหญ่ของกษัตริย์แห่งยักษา [ดูเรียน]

หลังจากที่ข้าปรึกษากับพวกเอรีสเกี่ยวกับการเสนอผู้นำตัวเองให้เข้าร่วมประชุมสร้างสนธิสัญญาแล้ว ข้าก็รีบบึ่งกลับมาหากษัตริย์ดูเรียนเพื่อส่งคำชวนนี้ในทันที

ส่วนสถานที่ประชุมที่จะใช้ร่างสนธิสัญญานั้น จะถูกจัดขึ้น ณ ทุ่งหญ้าแห่งการก่อกำเนิดที่ใจกลางทวีป

หรือก็คือตำแหน่งแรกที่พวกเราถูกส่งมาเกิดในโลกใบนี้โดยเทพเจ้ามารทั้งสามองค์

ขุนนางเผ่ายักษาที่ถูกเรียกมารวมตัวประชุมในกระโจม ต่างกำลังจับจ้องมาที่ข้าเป็นสายตาเดียวกันหลังจากที่ข้าอธิบายรายละเอียดออกไปจนหมดแล้ว

แน่นอนว่ายัยแครอทเองก็อยู่ที่นี่ด้วย

แต่ข้าไม่อาจหาญกล้าสบตานางได้ เพราะว่าข้ายังไม่ได้กล่าวขอโทษนางเลยแม้แต่น้อย

“ขุนนางบานา มันคือกับดักหรือเปล่า? ไม่ใช่เป็นแผนล่อพวกเราออกไปเพื่อจับตัวหรอกหรือ? ”

ขุนนางแอปเปิลยังคงแสดงท่าทีไม่เห็นด้วย

ขุนนางส่วนใหญ่ในที่นี้เองก็คิดเหมือนกับเขา

มันไม่แปลก เพราะเผ่าเราเคยถูกทรยศจากเผ่ามนุษย์ และถูกเผ่าภูติขายอาวุธให้เพื่อหวังใช้เป็นรัฐกันชนกับศัตรูมาก่อน

แต่ข้าอยากให้ทุกคนเปิดใจเชื่อพวกเขา เชื่อในเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาเหมือนกัน

“ฉันเห็นด้วยกับบานา”

ในที่สุดก็มีคนเห็นด้วยกับข้า

คนนั้นคือขุนนางแครอท สตรีที่ข้าสาบานว่าต้องไปขอโทษนางให้ได้ในหลังจากนี้

“แครอท… ขอบคุณเจ้ามาก! ”

ขนาดข้าเผลอลงมือรุนแรงตบหน้านางไป แต่นางก็ยังสามารถแยกงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้

ผิดกับข้าที่มักใช้อารมณ์นำหน้าเสมอ

ข้านี่แย่จริง ๆ

“ข้าเองก็เห็นด้วยกับบานา”

ขุนนางมาเรียมพลัมยกมือสนับสนุนข้าอีกเสียง

ดีละ ได้เพิ่มมาเป็นสามจากสิบคนแล้ว

ข้าต้องการอีกแค่สามเสียงเท่านั้น

“แล้ว… เจ้าพวกมีปีกพวกนั้นมันว่ายังไง? ”

“เห็นว่าจะเข้าร่วมด้วยนะครับ”

“ทั้งที่พวกมันถูกเผ่ายักษาน้อยทำลายคริสตัลกับฆ่าล้างจนเหลือประชากรไม่ถึงครึ่งแสนนะหรือ? ต้องใช้ความเข้มแข็งแค่ไหน ถึงจะยอมตัดซึ่งความแค้นลงได้กันนะ? ”

ท่านดูเรียนพึมพำกับตนเองอยู่หลังหน้ากากที่น่าเกรงขามของเขา

ไม่หรอก หากพิจารณาจากนิสัยของเปอร์ไซด์แล้ว ข้าว่าเผ่าของนางคงโดนความเป็นแม่พระและความซื่อตรงของเปอร์ไซด์ชักจูงให้คล้อยตามเห็นด้วยมากกว่าละมั้ง?

“อะไร… แบบนี้พวกเราก็ไม่มีทางหนีแล้วสิ”

ขุนนางแอปเปิลคร่ำครวญออกมาอย่างหัวเสีย

“ไม่เหลือทางเลือกอื่นแล้วหรือ… ช่วยไม่ได้ เผ่าเราควรเข้าร่วมการร่างสนธิสัญญาสงบศึกนี้”

ส่วนกษัตริย์ดูเรียนก็พูดออกมาเช่นนั้นด้วยท่าทางที่หนักใจ

“ขุนนางแอปเปิล ท่านองค์ราชาดูเรียนครับ!? ”

“คิดดูให้ดีก่อนนะคะ! เดียวก็ถูกทรยศอีกรอบหรอกค่ะ! ”

“พวกเราไม่มีพลังมากพอจะอยู่โดดเดี่ยวในโลกนี้ได้ ขอให้ขุนนางทุกท่านเข้าใจด้วย”

ด้วยคำตัดสินเด็ดขาดของกษัตริย์แห่งยักษา จึงทำให้ขุนนางที่ไม่เห็นด้วยต้องปิดปากเงียบเสียงลง

หลังจากเงียบมาได้ราวหนึ่งนาที ในที่สุดก็ไม่มีใครคิดยกมือคัดค้านอีก

"งั้นเป็นอันตกลง เผ่ายักษาของพวกเราจะเข้าร่วมงานประชุมนี้ด้วยเช่นกัน"

หลังจากการประชุมมาได้ครึ่งชั่วโมง

"แครอท…"

ข้าก็รีบวิ่งตามยัยแครอทมาถึงหน้าเต็นท์พักผ่อนของนาง

ความจริงข้าต้องการจะขอโทษทันทีที่จบการประชุม แต่นางไม่ยอมสบตาหรือคุยกับข้า แล้วเดินหนีกลับมาอย่างที่เห็น

แถมไม่รู้ว่าเป็นรสนิยมของเธอหรืออะไร ถึงได้มาตั้งเต็นท์พักแรมในจุดห่างไกลจากขบวนอพยบขนาดนี้

ข้าต้องปีนเขา เดินผ่านดงหญ้าทึบ ลุยแม่น้ำที่เชี่ยวกราก กว่าจะมาถึงเต็นท์ของนางได้

"แครอท ข้า…"

"..."

แครอทไม่แม้แต่จะหันมามองข้าแล้วเดินเข้าไปในเต็นท์ทันที

"แครอท! เดียวก่อน ข้านะ… ข้าขอ---"

"เข้ามาก่อนสิบานา"

แต่ทว่านางกลับยื่นมือออกมากวักเรียกข้าเข้าไปก่อนที่จะได้ทันเอยขอโทษ

ข้าเข้าไปข้างในตามคำชวนของนาง

ภายในเต็นท์ของเธอนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นฉุนของยาสมุนไพร

และที่ตรงหน้าข้าก็มีสตรีผิวสีเขียวรูปร่างบอบบางปรากฏอยู่

ผมสีม่วงที่ยาวเหยียดตรงของเธอกำลังส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเครื่องยาหอมลอยโชยไปทั่วเต็นท์

เธอถอดชุดขุนนางที่ทำจากหนังสัตว์สุดหรูออก แล้วสวมด้วยชุดผ้าไหมตัวบางที่ดูเบาสบายแทน

ผิวหนังหัวไหลที่เนียนสวยงามได้เผยให้ข้าเห็นเป็นครั้งแรก

ถึงจะมองว่าเป็นสหายศึก แต่ว่านางก็เป็นสตรีเผ่ายักษาที่สวยงามติดอันดับต้นของเผ่า

เอาเถอะ สำหรับข้าแล้ว ข้าชอบสตรีร่างเล็กแบบเอรีสหรือเปอร์ไซด์มากกว่าละนะ

นี่ข้าคิดเรื่องบ้าอะไรอยู่เนี่ย? ตอนนี้ควรรีบขอโทษก่อนมิใช่เรอะ!

"แครอท ข้าขอโทษ! ที่เคยตบหน้าเจ้าไปตอนนั้น ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ! "

ข้าล้มทั้งตัวโดยเอาข้างหน้าฟาดลงกับพื้น

นี่คือการแสดงความขอโทษระดับสุดยอดของเผ่าเรา เพราะต้องใช้ความกล้ามากทีเดียว ถึงจะล้มตัวหน้าฟาดพื้นแบบไร้ซึ่งความลังเลได้

เกิดเสียงและแรงสั่นสะเทือนไปทั่วเต็นท์หลังนี้

"บานา… เจ้านะลุกขึ้นมาก่อนเถอะ"

"ไม่! จนกว่าเจ้าจะยอมยกโทษ--"

"ฉันไม่เคยโกรธเจ้าเลยนะ"

แครอทก้มตัวลงมาจับใบหน้าของข้า

ลมหายใจของพวกเราทั้งสองคนแทบจะรดต้นคอกัน

นี่มันจะใกล้เกินไปแล้ว!

ดวงตาสีเทาที่เรียวคมของนางกำลังจับจ้องเข้ามาที่ดวงตาของข้า

และเป็นครั้งแรกที่หัวใจของข้าสั่นไหวอย่างรุนแรงเพราะเสน่ห์ของนาง

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น ปกติแครอทไม่ใช่คนที่ดูดีมีเสน่ห์ขนาดนี้นี่…

"ลุกขึ้นมาดื่มน้ำก่อนสิ ฉันเตรียมน้ำสมุนไพรเอาไว้ให้แล้ว"

ที่บนโต๊ะไม้สูงหนึ่งเมตรครึ่ง ที่บนนั้นมีถ้วยน้ำสมุนไพรสีม่วงอ่อนน่าดื่มวางรอเอาไว้อยู่

"ถึงจะไม่โกรธ แต่ฉันดีใจมากที่บานามาเอยปากขอโทษ"

"ข้า… ผิดไปแล้ว…"

ข้าลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ซุงตัวใหญ่ ก่อนจะหยิบน้ำสมุนไพรขึ้นมาดื่ม

รสชาติของมันอร่อยมาก มีความขมที่ช่วยขับรสหวานธรรมชาติได้อย่างลงตัวทีเดียว

แต่ว่ารสแบบนี้… ข้าไม่เคยได้ริ้มรสมาก่อนในชีวิตเลย

หรือว่านางไปค้นพบเครื่องดื่มสมุนไพรชนิดใหม่เข้าอย่างงั้นเปล่า?

"ฉันนะ… คิดมานานแล้วละบานา"

แครอทไม่ยอมหยิบสมุนไพรขึ้นมาดื่ม แต่ทำเพียงแค่จับจ้องตัวข้าแบบไม่ละสายตา

"คิดเรื่องอะไรหรือ? "

แครอทไม่ยอมตอบแต่กลับฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริแทน

ในช่วงพริบตานั้น ข้ารู้สึกว่าแครอทดูน่าขนลุกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"ก็คิดเรื่องระหว่างบานากับฉันยังไง~"

แล้วพริบตานั้นร่างกายของข้าก็ฉับพลันเหน็บชาขึ้นมา

แก้วดินเผาในมือของข้าหล่นลงมาแตกกระจายอยู่ที่พื้น ร่างกายเริ่มไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจนกระทั้งไม่อาจขยับได้แม้แต่ปลายนิ้ว

"อึ๊ก!? "

แม้แต่จะเปล่งเสียงออกไปก็ยังทำไม่ได้

"ออกฤทธิ์แล้วสินะ หุ หุ หุ~"

ยัยแครอทพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ชวนขนหัวลุก

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ อีกทั้งยังฉีกยิ้มมากขึ้นจนชวนขนหัวลุก

"รู้มั้ย ฉันนะรักบานา รัก รัก รัก! รักจนคิดมาตลอดว่าอยากจะอยู่กับบานา อยู่กันแค่สองคน อยากอยู่กับเจ้า ใช้ชีวิตกับเจ้า และตายไปพร้อมกับเจ้า"

นี่เจ้า…

"แต่เพราะว่ากลัวเจ้าจะเกลียด เลยทำได้แค่สร้างความประทับใจแบบปกติผู้หญิงทั่วไปเท่านั้น..."

แครอทพูดไปพร้อมกับเปลืองผ้าของตัวเองออก ก่อนจะเหลือเพียงแค่ชุดชั้นในสีเทาตัวบาง

"แต่บานาน่ะไม่เคยมองฉันเป็นมากกว่านั้น แถมโลกนี้ก็ยังมุ่งหน้าไปสู่จุดจบ มีแต่สงคราม ถ้าเป็นแบบนี้ คนอ่อนโยนอย่างบานาคงไม่รอดแน่"

นางพูดอย่างรวดเร็วพร้อมกับเอาร่างกายมาแนบกับร่างกายของข้า

ถึงจะให้สัมผัสนุ่มนวล แต่เวลานี้ข้ากลับรู้สึกสยองมากกว่า

"พอถูกเจ้าตบหน้า ฉันเลยรู้สึกตัว ว่าถ้าเป็นแบบนี้ ด้วยนิสัยแบบนี้ของบานา บานาคงต้องนำตัวเองไปตายสักวันแน่นอน"

ดวงตาสีเทาของแครอทจับจ้องมาที่ใบหน้าข้าอีกครั้ง ก่อนจะแลกจุมพิตอย่างรุนแรงใส่ข้าเพียงฝ่ายเดียว

"เพราะฉะนั้น ฉันจึงตัดสินใจ บานานะไม่ต้องไปออกรบอีกแล้ว ฉันจะสร้างโลกที่มีเพียงแค่พวกเราสองคน แค่พวกเราสองคนเท่านั้น ส่วนคนอื่น เผ่าอื่น ทุกคนที่เป็นศัตรู ฉันจะฆ่าพวกมันแทนบานาผู้อ่อนโยนเอง ฉันจะยอมแปดเปื้อนแทนเจ้าเองนะ"

แครอทพูดด้วยแววตาที่น่ากลัว

"ฉันว่าสนธิสัญญาสงบศึกนั้นสุดยอดมาก เพราะว่ามันทำให้ฉันมีเวลาเต็มที่กับการฟื้นฟูกองกำลังอสูรอีกครั้ง ไม่สิ ต่อให้มีอสูรเป้นล้านตัวก็ไม่อาจเทียบเท่ากับอสูรในตำนานตัวนั้นได้ ใช่แล้ว ฉันจะพาเจ้าไปกับฉัน ออกไปตามล่า [อสูรผู้กลืนกิน] ในตำนานที่เจ้าไล่มันไปเมื่อสองวันก่อน จับมันกลับมาฝึกให้เป็นอสูรที่แข็งแกร่งที่สุด ฉันทำมันได้แน่นอน มันที่มีพลังระดับนั้น ถ้าหากจับมาฝึกให้ฉลาดและติดตั้งอาวุธกับชุดเกราะให้มัน มันจะต้องกลายเป็นอสูรที่น่ากลัวที่สุดในโลกได้แน่นอน ฉัน… ฉันจะเป็น [ผู้กล้า] ของเผ่ายักษา จะปกป้องเจ้าให้ดูเอง! "