ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ

"ฝ่าบาท...กระหม่อม" ตอนที่พาเน่กำลังจะสารภาพความรู้สึกตัวเองไป 

เอี๊ยด 

เสียงเปิดประตูของใครบางคนก็ดังขึ้น แล้วทันใดนั้นเองผู้ที่เข้ามาก็เป็นอดีตคู่หมั้นของอาโนอิทอส เลวี่ แอสเฟล อิสคีโรส พาเน่รีบเก็บสีหน้าและคำพูดกลับไป 

เลวี่เดินเข้ามาแล้วตรงมาหาอาโนอิทอส สีหน้าของเธอที่มองอาโนอิทอสในวันนี้พาเน่รู้สึกได้ว่ามันแตกต่างจากวันอื่นๆ ปกติแล้วเลวี่จะมองอาโนอิทอสอย่างเย็นชา แต่วันนี้แววตาของเธอนั้นอบอุ่นและรอยยิ้มก็เปล่งประกาย 

"ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันนำรายงานของการเคลื่อนย้ายชาวเมืองมาให้เพคะ ในตอนนี้ชาวเมืองที่อพยพมาค่อยๆพากันย้ายกลับไปเมืองตัวเองแล้ว อีกไม่นานจำนวนประชากรในชามิวลอสก็จะสงบลง" เสียงของเลวี่เต็มไปด้วยความอ่อนนุ่มของหญิงสาว พาเน่ไม่รู้ทำไมจึงได้รู้สึกตะขิดตะควงในใจเวลาที่เลวี่พูดกับอาโนอิทอสด้วยน้ำเสียงนั้น

"ฝ่าบาทเพคะ อีกไม่นานปัญหาแออัดก็จะหมดไปแล้วเราน่าจะไปร่ำลาพวกชาวเมืองด้วยกันนะเพคะ" เลวี่พูด 

อาโนอิทอสวางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วมองหญิงสาวด้วยสีหน้าขอบคุณ "ข้าพเจ้าต้องขอบคุณแม่นางอิสคีโรสมาก แต่รายงานนี้แม่นางไม่เห็นจะต้องนำมารายงานเอง ให้ทหารของท่านนำมาก็ได้กระมัง?"

เลวี่ส่ายหน้า "รายงานที่สำคัญเช่นนี้หม่อมฉันอยากจะนำมาส่งให้ถึงมือฝ่าบาทด้วยตัวเองน่ะเจ้าค่ะ ถ้าหากข้อมูลตกหล่นอาจจะทำให้การเคลื่อนย้ายติดขัดได้"

อาโนอิทอสพยักหน้า "ข้าพเจ้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณในความรอบคอบของแม่นางอย่างมาก นอกจากนี้แม่นางมีอะไรจะรายงานอีกหรือไม่?" 

เลวี่พยักหน้า "เพคะ ที่เอมโพรซมีคำร้องปัญหาจากชาวเมืองเรื่องการปะปา เราน่าจะไปตรวจดูด้วยกันนะเจ้าคะ เพราะอีกไม่นานก็จะมีงานฉลองชัยชนะขึ้นที่นั่น หากน้ำไม่ไหลอาจจะส่งผลกับการจัดงานได้" 

"ฝ่าบาทเพคะ เรื่องนั้น...." พาเน่มีใบหน้าที่กังวล รู้สึกว่าเลวี่มีจุดประสงค์แปลกๆด้วยลางสังหรณ์ เธอจึงหาเรื่องท้วงไป 

แต่ว่าอาโนอิทอสก็ตอบรับคำร้องของเลวี่ก่อน "ข้าพเจ้าเข้าใจแล้ว ในวันมะรืนนี้ข้าพเจ้าจะจัดตารางเวลาให้พร้อม แม่นางมีอะไรอีกหรือไม่?" 

เลวี่เผยสีหน้าที่มีความสุข จากนั้นเธอก็แสดงความเขิลอายเล็กน้อยขณะพูดคำขอร้องอีกอย่างไป "ที่จริงที่เอมโพรซวันมะรืนนี้มีงานเลี้ยงเล็กๆวันวาเรนไทน์ ปีก่อนมีชาวเมืองร้องเรียนว่ามักจะมีขยะถูกทิ้งเรี่ยราดทำให้เก็บกวาดยุ่งยากไปหมด ไหนๆเราก็จะไปจัดการเรื่องชลประทานที่นั่นอยู่แล้ว บางทีเราน่าจะไปควบคุมความเรียบร้อยของงานด้วยกันนะเพคะ"

"ข้าพเจ้าเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะจัดตารางและหาเวลาไปจัดการปัญหาตรงนั้นให้ได้ ขอบคุณแม่นางมากที่นำเรื่องนี้มาบอกข้าพเจ้า" 

"หม่อมฉันเป็นเกียรติที่ได้ช่วยเหลือฝ่าบาทเพคะ" 

อาโนอิทอสยิ้ม ส่วนเลวี่ก็ยิ้มกลับ 

คนเพียงคนเดียวในห้องนั้นที่รู้สึกยิ้มไม่ออกมีเพียงแค่พาเน่คนเดียว จู่ๆในใจเธอก็รู้สึกบีบคั้นอึดอัดแปลกๆ พาเน่รู้สึกไม่ดีจึงรีบออกจากห้องนั้น เธอวิ่งออกจากคฤหาสน์แล้วไปให้ไกลจากที่ที่สองคนนั้นอยู่ หัวใจของเธอรู้สึกเจ็บเวลาที่นึกถึงหน้าสองคนนั้นคุยกัน แล้วเธอก็รู้สึกหายใจติดขัดเวลาเห็นอาโนอิทอสยิ้มให้คนอื่น 

พาเน่วิ่งไปให้ไกลจากสองคนนั้น แล้วมาไกลแค่ไหนก็ไม่รู้เธอก็มาหยุดอยู่ที่ริมสะพานแม่น้ำแห่งหนึ่ง 

เด็กสาวมองลงไปที่แม่น้ำ แล้วมองเงาสะท้อนความน่าเพชตัวเองออกมา เธอถอนหายใจ 

"นายหญิงเลวี่ไม่เห็นเหมือนทุกครั้งเลย ทำไมนางจึงได้พูดคุยสนิทสนมกับฝ่าบาทขนาดนั้นกันนะ สีหน้าแบบนั้น นายหญิงจะต้องรู้สึกบางอย่างกับฝ่าบาทแน่เลย"

พาเน่มองเงาตัวเองในน้ำแล้วยิ่งนึกถึงสีหน้าเปล่งประกายเวลาที่เลวี่อยู่กับอาโนอิทอสมันก็ยิ่งทำให้ใจเธอหดหู่ 

'ก่อนหน้านี้ ข้าคิดว่าอาจจะมีโอกาสเล็กๆเพราะนางถอนคำหมั้นกับฝ่าบาทไปแล้ว แต่ตอนนี้หากนางกลับมา ข้าคง..' พาเน่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหม่นหมอง

"เป็นอะไรไปหรือแม่หนูน้อย? ทำไมจึงทำหน้าโศกเศร้าถึงเพียงนั้น?" ตอนนั้นเอง จู่ๆก็มีเสียงของชายชราคนหนึ่งดังเข้ามาในหูของพาเน่ พาเน่หันไปดูก็พบว่ามีชายชราปรากฏอยู่ข้างๆเธอโดยที่เธอไม่รู้สึกตัวมาก่อน 

ชายชรามีใบหน้าที่เคร่งขรึม ยามที่เขามองเข้ามาในตาเธอ เธอรู้สึกราวกับจะถูกอ่านความคิดทั้งหมดในหัว พาเน่รู้สึกแปลกประหลาดต่อชายชราคนนี้ เขาสวมเสื้อผ้าลินินธรรมดา มีผมยาวเฟื้อยสีขาวโพลนแต่ไม่รุงรังเหมือนคนข้างถนนบนตัวมีกลิ่นหอมบริสุทธิ์แต่ไม่มีเครื่องประดับของชนชั้นสูง แต่งตัวสะอาดไม่เหมือนชาวเมืองแต่ก็ไม่ได้สวมชุดหรูหราเหมือนขุนนาง แยกไม่ออกว่าเป็นชนชั้นใด 

พาเน่บอก "ข้า...ข้าเพียงแค่มีเรื่องกลุ้มใจเล็กๆน้อยๆ ท่านผู้เฒ่าไม่จำเป็นต้องใส่ใจก็ได้เจ้าค่ะ" 

ชายชรามองพาเน่อย่างลึกล้ำ "สีหน้าของเจ้ายามนี้ เสมือนกับดอกพิทูเนียที่ขาดแสงจนเหี่ยวเฉา ข้ารู้จักคนที่มีสีหน้าแบบนั้น นั่นเป็นสีหน้าของคนที่กำลังมีความรักและไม่สมหวัง" 

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของพาเน่ก็แดงก่ำ เธอพลันรู้สึกอับอาย "ขะ ขะ ข้าไม่ได้กำลังมีความรักนะเจ้าคะ ท่านผู้เฒ่า...ทะ ท่านเข้าใจผิดแล้ว!" 

ในช่วงเวลาที่พาเน่พูดโกหก ในเสี้ยววินาทีนั้น พาเน่ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบแปลกๆและรู้สึกได้ถึงแววตาที่รังเกียจจากชายชราตรงหน้า แต่มันก็คงอยู่แค่ชั่วครู่เท่านั้นทำให้พาเน่ไม่รู้ว่าตนเองคิดไปเองรึเปล่า 

"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย มนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาให้รักกันอยู่แล้ว ความรู้สึกพวกนั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์ถูกมอบให้ ทำไมเจ้าจะต้องรังเกียจมัน? สิ่งที่เจ้าควรทำยามที่ตัวเองโหยหาก็คือต่อสู้ดิ้นรนไขว่คว้ามันมา หากว่าชายผู้นั้นไม่รักเจ้า เจ้าก็ทำให้เขารัก หากว่ามีสตรีใดขวางทางเจ้า เจ้าก็เพียงแค่กำจัดมันออกจากทางเสีย นั่นเป็นสิ่งที่พวกเจ้ามนุษย์ทำมาตลอดยามที่ปรารถนาสิ่งใดมิใช่หรือ?" 

"ทะ ท่านผู้เฒ่ากำลังหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?" พาเน่จู่ๆก็รู้สึกว่าการสนทนานี้ดูแปลกไป และเธอก็เพิ่งสังเกตุเห็นว่าแววตาของชายชราตรงหน้าเปลี่ยนไปเป็นสีทอง พาเน่รู้สึกราวกับต้องมนต์สะกดดวงตานั้น ความงดงามของมันมากเสียจนทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ว่าชายชราตรงหน้าพูดอะไรมันก็เป็นเรื่องถูกต้อง 

ชายชราบอก "แย่งชิง ทำลายล้างกันเอง โป้ปด สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งที่พวกเจ้าเหล่ามนุษย์ทำกันมาตลอดอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? ใยต้องใส่ใจเรื่องเล็กน้อยๆกับเรื่องเพียงแค่ความรัก? ผู้หญิงคนนั้นมีดีกว่าคนอื่นๆตรงไหนเมื่อนางก็ฆ่าเผ่าพันธุ์เดียวกันเหมือนคนอื่นๆ ทำไมเจ้าจะต้องกังวลที่จะสังหารนางนัก? นางเข่นฆ่าผู้อื่นมาทั้งชีวิต เจ้าเพียงแค่สังหารนางคนเดียว เทียบความผิดไม่ได้กับสิ่งที่นางทำด้วยซ้ำ" 

"แต่ว่า...แต่ว่านางเป็นลูกสาวของดยุคอิสคีโรส ตอนนี้อิสคีโรสเป็นพันธมิตรกับฝ่าบาท ถ้าหากข้าที่เป็นคนของฝ่าบาทสังหารลูกสาวของอิสคีโรสมันก็จะทำให้ทั้งสองฝ่ายแตกแยก" 

"มีความจำเป็นอะไรต้องใส่ใจ ขอแค่เจ้าบรรลุเป้าหมาย ได้ชายในฝันไปครอบครองก็พอแล้วไม่ใช่หรือ? มนุษย์ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ตนต้องการ เจ้าเองก็เพียงแค่ทำเพราะความต้องการ เทียบกับหญิงบาปหนาคนนั้นที่สังหารผู้คนมากมายเพื่อสนองอุดมการณ์ของตนเอง เจ้าแค่สังหารนางคนเดียวไม่ได้เสียหายอะไร อีกอย่าง ต่อให้นางจะตายแล้วบิดานางก่อสงครามกับเจ้าชายจนมนุษยชาติล่มสลาย นั่นก็เป็นเรื่องดีอยู่ดีไม่ใช่รึไง? มนุษย์คือตัวตนแห่งความชั่วร้าย การดำรงอยู่ของพวกมันเป็นความผิดตั้งแต่แรกแล้ว สิ่งสกปรกน่ารังเกียจที่เอาแต่บ่อนทำลายโลกเช่นนั้นควรจะหายไปจากจักรวาลนี้แต่แรกแล้ว" 

พระเจ้าแตะไหล่ของพาเน่ จากนั้นก็มองเธออย่างเย็นชา แสดงดวงตาแห่งกิเลสให้เด็กสาวไม่อาจต่อต้านได้ยิ่งขึ้นไปอีก เขาบอก "แรกเริ่มเดิมทีเผ่าพันธุ์เอกซ์โซชอสก็ไม่มีความรู้สึกรักใคร่อยู่แล้ว พวกมันรักใครไม่เป็น สิ่งเดียวที่พวกมันให้ความสำคัญก็คือคนที่มีประโยชน์กับพวกมัน เจ้าที่เป็นเพียงแค่ข้ารับใช้ไร้ประโยชน์ แล้วยังก่อปัญหาให้จนเกือบจะทำให้ชีวิตของมันต้องม้วยมรณา เป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับความรักจากมันด้วยวิธีขาวสะอาด" 

ดวงตาของพาเน่สั่นเครือ แล้วน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมา เธอเกือบจะทำให้อาโนอิทอสตายหรือ? หัวใจของเด็กสาวจมลงสู่ความมืดมิด 

พาเน่หยิบมีดออกมา จากนั้นนึกถึงใบหน้าของเลวี่