ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 163 : ราชันย์ทรราช : อำนาจแห่งความว่างเปล่า

บรรยากาศในสนามรบหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หุ่นศิลาขนาดยักษ์ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูหอคัมภีร์ ร่างของ 'เจ้าสัว' ในยามนี้ที่ผ่านการต่อสู้มาหย่างหนักเสียหายเคลื่อนไหวเหมือนก้อนหินไม่ได้ดูทึ่มทื่อเหมือนก้อนหินเดินได้อีกต่อไป ผิวหินสีเทาหยาบกร้านที่เสียหายเริ่มเปลี่ยนสภาพ... มันกลายเป็นสีดำมันวาวคล้ายโลหะผสมผลึกแก้ว โดยมีเส้นแสงสีม่วงเข้มไหลเวียนไปตามร่องอักขระทั่วร่างราวกับเส้นเลือดใหญ่

และที่น่ากลัวที่สุดคือ... กลิ่นอายของ "ความว่างเปล่า"

มันไม่ใช่จิตสังหารที่รุนแรงดุดัน แต่มันคือความรู้สึกโหวงเหวง เหมือนกับว่าพื้นที่รอบตัวหุ่นนั้น "หายไป" จากโลกความเป็นจริง ทุกสิ่งที่เข้าใกล้มัน ไม่ว่าจะเป็นฝุ่นผง หรือกระแสลมปราณ ล้วนถูกดูดหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"เอาศิลานั่นมา!"

แม่ทัพโลหิตได้สติก่อนใคร เขาคำรามลั่นพร้อมกับระเบิดพลังปราณระดับก่อกำเนิดขั้นสูงสุุด ดาบยักษ์ในมือถูกเคลือบด้วยเปลวเพลิงสีเลือด ฟันฉับลงมาที่กลางศีรษะของอาเจียด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน!

"ตายซะ!"

ตูม!

เสียงปะทะดังก้องกัมปนาท... แต่ไม่ใช่เสียงดาบผ่าเนื้อ

ฝุ่นควันจางลง เผยให้เห็นภาพที่ทำให้ หลี่มู่กู่ (ที่นอนบาดเจ็บอยู่) ต้องเบิกตากว้างจนแทบถลน

ดาบยักษ์ของแม่ทัพโลหิต... หยุดชะงักอยู่กลางอากาศ

ไม่ได้ถูกรับไว้ด้วยมือ... แต่ถูกหยุดไว้ด้วย "ฝ่ามือที่มองไม่เห็น" ห่างจากหน้าของอาเจียเพียงคืบเดียว!

เบื้องหน้าอาเจีย เจ้าสัวเพียงแค่ยกมือขวาขึ้นมาทำท่าปางห้ามญาติเบาๆ

ใจกลางฝ่ามือหินสีดำนั้น... มี "หลุมดำ" ขนาดเล็กหมุนวนอยู่

[ ตรวจพบการโจมตีทางกายภาพระดับ 8... ทำการเปิดใช้งาน : 'เขตแดนสูญตา'... ลบล้างแรงปะทะ 100% ]

วูบ...

ดาบยักษ์ที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้าง จู่ๆ ก็สั่นสะท้าน เปลวเพลิงสีเลือดที่ห่อหุ้มดาบถูกดูดเข้าไปในฝ่ามือของเจ้าสัวจนเกลี้ยง! เหลือเพียงดาบเหล็กธรรมดาที่ไร้พิษสง

"อะไรกัน!?" แม่ทัพโลหิตตกตะลึง พยายามจะกระชากดาบกลับ แต่เหมือนดาบถูกเชื่อมติดกับมิติที่ว่างเปล่า ดึงอย่างไรก็ไม่ขยับ

อาเจียโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังเจ้าสัว แสยะยิ้มร้ายกาจ

"อยากได้หินนี่เหรอ? ...แน่จริงก็เข้ามาเอาสิ แต่บอกไว้ก่อนนะ ค่าผ่านทางแพงหน่อย!"

อาเจียตวัดพู่กันนิรันดร์ไปข้างหน้า สั่งการผ่านจิต

"เจ้าสัว! ...สวนกลับ! หมัดทลายมิติ!"

[ รับทราบ... ปลดปล่อยพลังงานสะสม 200% ]

เจ้าสัวกำมือขวาแน่น หลุมดำที่ฝ่ามือบีบตัวเล็กลงจนกลายเป็นจุดแสงสีดำที่ปลายหมัด

มันชกออกไปตรงๆ!

ไม่มีเสียงแหวกอากาศ... เพราะอากาศถูกลบหายไป

ไม่มีแสงสีอลังการ... มีเพียงความมืดมิดที่พุ่งวาบเป็นเส้นตรง

เปรี้ยง!

หมัดหินกระแทกเข้าที่กลางอกของแม่ทัพโลหิต

เกราะโลหิตระดับสูงที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งดุจเพชร... ยุบลงไปเหมือนกระดาษเปียกน้ำ! ไม่มีการแตกกระจาย แต่ส่วนที่โดนหมัดมัน "หายไป" ดื้อๆ กลายเป็นรูโหว่รูปกำปั้น!

"อั๊ก!!!"

ร่างของแม่ทัพมารปลิวกระเด็นเป็นเส้นตรง ทะลุกำแพงหอคัมภีร์ ทะลุต้นไม้ในป่าด้านหลังไปนับสิบต้น ก่อนจะไปฝังจมมิดอยู่ในภูเขาลูกถัดไป!

ความเงียบเข้าปกคลุมสนามรบอีกครั้ง... คราวนี้เงียบกริบยิ่งกว่าเดิม

"..." ฉินมู่หลาง อ้าปากค้าง กระบี่ในมือแทบร่วง

"..." เฟิงอี้หราน ลืมคิดเลขในหัวไปชั่วขณะ

ส่วน หลี่มู่กู่... ช่างวิปลาสผู้บาดเจ็บ ลืมความเจ็บปวดไปจนหมดสิ้น เขากระเสือกกระสนคลานเข้ามาเกาะขาเจ้าสัว (ที่ยังอยู่ในโหมดเทพ) ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ยิ่งกว่าเห็นสาวงาม

"อาเจีย! ...อาเจีย!" หลี่มู่กู่ตะโกนเสียงหลง "เมื่อกี้มันคืออะไร! แรงอัดอากาศ? ไม่สิ... แรงโน้มถ่วง? ...โครงสร้างแบบไหนที่สร้างแรงบิดระดับนั้นได้โดยที่ข้อต่อไม่ระเบิด! ข้าต้องรู้! ข้าขอดูเฟืองข้างในหน่อย!"

"อย่าเพิ่งมาแกะตอนนี้ศิษย์พี่!" อาเจียรีบเตะมือศิษย์พี่ออก "ศัตรูยังอยู่เพียบ!"

อาเจียหันไปมองเหล่าลูกสมุนหน้ากากผีที่เหลืออยู่ ซึ่งตอนนี้ยืนขาสั่นกันหมดแล้ว

"เอาล่ะ..." อาเจียเดาะ ศิลาสีดำ ในมือเล่น (ทุกครั้งที่ศิลาลอยขึ้น เจ้าสัวจะเรืองแสงวูบวาบตามจังหวะ)

"ใครอยากเป็นรายต่อไป?"

"หนี! หนีเร็ว!"

พวกลูกสมุนที่เห็นแม่ทัพตัวเองโดนต่อยข้ามภูเขา ต่างทิ้งอาวุธแล้ววิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น

"คิดจะหนี?" เฟิงอี้หราน ได้สติกลับมาทันที แววตาพ่อค้าหน้าเลือดกลับมาฉายแสง

"พวกเจ้าทำลายยันต์ของข้าไปตั้งเยอะ คิดจะหนีไปฟรีๆ รึ! ...คุณชายฉิน! ศิษย์พี่หญิงเย่! ปิดประตูตีแมว!"

ฉินมู่หลาง พยักหน้า แววตาคมกริบ "รับทราบ!"

ร่างของเขาพุ่งออกไปดุจสายฟ้า เพลงกระบี่นิรันดร์ตวัดตัดขาศัตรูที่กำลังหนีอย่างแม่นยำ

เย่ปิงอวิ๋น และ หลินชิงเสวี่ย ร่วมมือกันประสานพลัง

"ค่ายกลเหมันต์ผสานเสียง!"

หลินชิงเสวี่ยดีดนิ้วสร้างคลื่นเสียงรบกวนการทรงตัว ส่วนเย่ปิงอวิ๋นแช่แข็งพวกมันไว้กับพื้น

มหกรรม "เอาคืน" เริ่มต้นขึ้นฝ่ายเดียว

อาเจียยืนมองผลงานด้วยความภูมิใจ (และโล่งใจที่รอดตาย) เขาหันไปดู มู่ฉงจวิน ที่นั่งหอบหายใจอยู่

"ท่านเจ้าสำนัก... ข้ากู้สถานการณ์ให้แล้วนะ... เรื่องรางวัล..."

"แค่กๆ..." มู่ฉงจวินไอออกมาเป็นเลือด แต่ใบหน้ามีรอยยิ้มจางๆ "เจ้าทำได้ดีมาก... อาเจีย..."

ชายชรามองไปที่เจ้าสัวด้วยสายตาซับซ้อน

"แต่จงระวัง... พลังของอักขระสูญตา ไม่ใช่สิ่งที่ควบคุมได้ง่ายๆ... เจ้าสัวของเจ้า ตอนนี้มันเปรียบเสมือน 'ภาชนะ' ชั่วคราวของพลังนั้น หากใช้นานเกินไป..."

แกร๊ก...

เสียงร้าวเล็กๆ ดังขึ้นที่แขนขวาของเจ้าสัว (ข้างที่ต่อยแม่ทัพ)

รอยร้าวเริ่มลามจากปลายนิ้วขึ้นมาที่ข้อมือ แสงสีม่วงที่รอยแยกเริ่มกระพริบถี่ๆ และเปลี่ยนเป็นสีแดงเตือนภัย

[ คำเตือน : ขีดจำกีดทางกายาเสียหายหนึ่งในสิบ... พลังงานรปราณขัดข้อง... ปราณพลังความร้อนล้มเหลว ]

"เฮ้ย!" อาเจียหน้าตื่น "เดี๋ยวๆ! อย่าเพิ่งพังนะ! ค่าซ่อมบานเลยนะเว้ย!"

"หลีกไป!"

หลี่มู่กู่ (ที่เมื่อกี้ยังนอนเจ็บ) จู่ๆ ก็มีแรงฮึดลุกขึ้นมา เขาคว้ากล่องเครื่องมือที่บุบบี้ออกมาจากเอว

พลังงานแก่นเสียหายรึ? ...ปราณพลังรั่วไหล? ...ส่งมันมานี่! ข้าจะ 'สลับเส้นทางเดินปราณ' ให้เอง!

"แต่ท่านเจ็บอยู่นะ!"

"ช่างหัวแผลสิ! หุ่นระดับตำนานกำลังจะระเบิดตรงหน้า ข้าจะทนดูเฉยๆ ได้ยังไง!"

หลี่มู่กู่กระโดดเกาะหลังเจ้าสัว ใช้มือเปล่าเสริมด้วยพลังกระชากแผ่นหยกเกราะหลังออก ไอปราณร้อนระอุพุ่งปะทะใบหน้า แต่เขาไม่สะทกสะท้าน มือข้างหนึ่งกระชับ 'ค้อนเหล็กดำ' (หรือ 'สิ่วอักขระ') อีกข้างถ่ายเท 'ปราณธาตุทอง' เข้าไปเชื่อมต่อ 'เส้นชีพจรกลไก' ภายในที่กำลังแตกร้าว"

"เฟิงอี้หราน! ขอยันต์หล่อเย็นระดับสูง 3 แผ่น!" หลี่มู่กู่ตะโกนสั่ง

"3 แผ่น? นั่นมัน 300 หินปราณนะ!" เฟิงอี้หรานโวยวาย

"จะจ่ายหรือจะให้หอคัมภีร์ระเบิดไปพร้อมกับหุ่นนี่!"

เฟิงอี้หรานกัดฟัน ปายันต์สีฟ้า 3 แผ่นให้ทันที "จดบัญชีไว้ที่อาเจียนะ!"

"รับทราบ!" อาเจียตอบรับ (แต่ในใจคิดว่าจะเบี้ยว)

ด้วยการร่วมมือกันของ อาเจีย (ควบคุมพลังอักขระสูญตาให้สงบลง) และ หลี่มู่กู่ (ซ่อมแซมโครงสร้างกายภาพแบบสดๆ ร้อนๆ) ในที่สุดแสงสีม่วงที่บ้าคลั่งก็ค่อยๆ สงบลง กลายเป็นแสงสีทองนวลตาตามเดิม

เจ้าสัวทรุดลงนั่งกับพื้น เสียงเฟืองหมุนช้าลงจนหยุดนิ่ง

[ โหมดราชันย์ทรราช... ปิดการทำงาน... เข้าสู่โหมดประหยัดพลังงาน ]

"ฟู่ว..." อาเจียปาดเหงื่อ ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ หุ่นคู่ใจ

"เกือบไปแล้ว..."

หลี่มู่กู่นอนแผ่หลาอยู่ข้างๆ หน้าดำเมี่ยมเพราะเขม่าควัน แต่หัวเราะร่า

"ฮ่าๆๆๆ! สุดยอด! ...โครงสร้างภายในของมัน... อาเจีย! เจ้ายัด 'แก่นไม้พันปี' กับ 'เหล็กไหลทมิฬ' เข้าไปผสานกันได้ยังไง? ข้าไม่เคยเห็นการออกแบบที่บ้าบิ่นขนาดนี้มาก่อน!"

อาเจียหัวเราะแห้งๆ "ก็... มั่วๆ เอาขอรับ"

ในขณะที่สถานการณ์กำลังผ่อนคลาย...

ฉินมู่หลาง เดินกลับเข้ามาพร้อมกับกระบี่ที่เปื้อนเลือด

"พวกสมุนตายเรียบ... แต่แม่ทัพนั่นหนีไปได้" เขาดูเจ็บใจเล็กน้อย "มันใช้วิชาโลหิตสละร่าง หนีไปตอนที่พวกเจ้ากำลังซ่อมหุ่น"

"ช่างมันเถอะ" มู่ฉงจวินกล่าว พยายามยันกายลุกขึ้น "แค่มันรู้ว่าเรามี 'ไพ่ตาย' ใบนี้อยู่ มันคงไม่กล้าบุกมาอีกสักพัก..."

สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่อาเจีย... และศิลาสีดำในมือเขา

ตอนนี้ อาเจีย ไม่ใช่แค่ศิษย์สายนอกจอมงกอีกต่อไป

แต่เขาคือผู้กอบกู้สำนัก และผู้ถือครองกุญแจแห่งความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

เฟิงอี้หรานเดินเข้ามา ตบไหล่อาเจียเบาๆ

"สหาย... ข้าว่าหลังจากนี้ชีวิตเจ้าคงวุ่นวายพิลึก... เตรียมตัวเตรียมใจ (และเตรียมเงิน) ไว้ได้เลย"

อาเจียมองศิลาในมือ แล้วมองหน้าเพื่อนๆ ทุกคน

"วุ่นวายไม่กลัว..." เขายิ้มกว้าง

"กลัวจนมากกว่า!"