มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“เรายังสู้กันไม่เสร็จเลย ทำไมนายถึงหนีมาไกลขนาดนี้?” ฉินเฉายักไหล่แล้วแปลงร่างเป็นปีศาจ เคลื่อนตัวเข้าปะทะรับกรงเล็บหมาป่าทันที

ปัง! แน่นอนว่าความแข็งแกร่งของหมาป่าด้อยกว่าฉินเฉา ด้วยการตบอย่างแรงของกรงเล็บสีดำ ฉินเฉาก็ฉีกป้ายประกาศที่อยู่ด้านหลังหมาป่าขาด พร้อมกับการชนทะลุป้าย ทันใดนั้นก็มีหลุมปรากฏ พร้อมกับหมาป่าที่ด้านบน ทันใดนั้นก็กระโดดลงมาพร้อมกับคำรามเสียงดัง ทั้งดึงป้ายขนาดใหญ่ 15 เมตร จากนั้นก็แกว่งใส่ฉินเฉาอย่างแรง

ป้ายประกาศที่ใกล้เข้ามาเหมือนกับดาบอันคมกริบ แม้แต่อากาศก็ถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ ด้วยเสียงกระซิบ

โดยไม่มีความกลัวแม้แต่นิด ฉินเฉาตะโกนออกมาเสียงดัง แล้วจากนั้นก็ก้าวเดินไปด้านหน้าด้วยก้าวที่หนักหน่วง ทั่วทั้งตึกเหมือนจะสั่นเล็กน้อย ก่อนที่ป้ายขนาดใหญ่จะฟาดใส่ร่างของเขา เขาก็ยื่นกรงเล็บสีดำออกไป จากนั้นก็ตะครุบจับป้ายประกาศขนาดยักษ์ไว้

ป้ายขนาดยักษ์ถูกฉินเฉาคว้าเอาไว้ระหว่างนิ้วโป้งแล้วนิ้วทั้งสี่ ขณะที่แรงเฉื่อยก็ผลักเขาถอยหลังไปสองก้าว เท้าของฉินเฉาลากคอนกรีตเป็นรอยไปสองฟุตก่อนที่เขาจะหยุดนิ่ง

ลมหายใจเย็น ๆ เข้ามาหาฉินเฉาจากด้านหน้า เหมือนว่าจะมาจากหมาป่า ผู้ที่กระโจนเข้ามาหาเขาอย่างเงียบงัน

กระดูกคม ๆ โผล่ออกมาจากแขนของหมาป่า ภายใต้ม่านราตรี มันสะท้อนแสงแวบวับด้วยจิตสังหาร

หวืดด! หมาป่าหมุนร่างของมัน กระดูกคมดาบในแขนของเขาเคลื่อนที่เป็นวงเพื่อตัดคอฉินเฉา

ใจฉินเฉากระตุก แต่เขารีบสงบใจแล้วเรียกใช้ความสามารถของเขา

“ไป!” ฉินเฉายื่นฝ่ามือออกไปแล้วใช้แรงของเขาใส่หมาป่าก่อนที่ดาบกระดูกจะมาถึงเขา แม้ว่าพลังจิตจะไม่สามารถผลักร่างหมาป่าออกไปได้ แต่สามารถหยุดการเคลื่อนไหวของหมาป่าได้ชั่วขณะ

ใช้ประโยชน์จากช่วงที่หมาป่าชะงัก ฉินเฉารีบหนีไปจากจุดที่ดาบกระดูกเคลื่อนผ่านซ่อนเร้นร่างใต้ความมืด

นี่เป็นอีกหนึ่งความสามารถ ที่เขาได้รับมาจากวิญญาณห้องปิดตายในโรงเรียนนั่นก็คือ การล่องหน

หลังจากเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิต เวลาที่เขาสามารถล่องหนได้เพิ่มขึ้นไปถึง 1 นาที นี่ทำให้ฉินเฉาคล้ายกับนักฆ่าในเกมเข้าไปทุกที ในการต่อสู้ เขาสามารถล่องหนได้ทุกเวลาที่เขาต้องการ

หมาป่าตกใจหลังจากพบว่าเป้าหมายของเขาหายไป เขารีบตั้งท่าแนบหูลงกับพื้น หูทั้งสองด้านของเขาขยับขึ้นลงครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนกับเรดาร์ที่กำลังค้นหาเสียงการเคลื่อนไหวของฉินเฉา

แต่ฉินเฉายืนอยู่บนตึกสูงที่อยู่ใกล้กัน พร้อมกับรอยยิ้มที่ปาก เขาเรียกโซ่จับวิญญาณออกมาจากแหวนเก็บของ เขากลั่นโซ่นี้จนมาถึงขั้นที่ 5 ระดับมนุษย์ แม้ว่าแรงค์จะสูงขึ้น แต่ความสามารถไม่ได้เพิ่มตาม

“ไป!” เขาส่งมันออกไปเบา ๆ ทันใดนั้นโซ่ก็เคลื่อนที่เหมือนกับมังกรทะยาน โซ่บิดตัว ลอยไปในความมืด

โซ่ส่งเสียงกริ๊งกร๊าง ทำให้ดึงดูดความสนใจของหมาป่า ขนบนตัวของมันชี้ตั้ง เขาสปริงตัวขึ้นมาแล้วเคลื่อนที่ตัดด้วยดาบกระดูกบนแขนของเขา

แกร๊ง แกร๊ง! พร้อมกับเสียงปะทะที่เด่นชัด ประกายสีแดงกระเด็นออกมาจากโซ่จับวิญญาณ แต่ก็เพียงแค่ทำให้โซ่ถอยไปได้เพียงเล็กน้อย โซ่ไม่ได้รับความเสียหาย ไม่นานมันก็รัดตัวหมาป่าไว้อย่างแน่นหนา

“ฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่าครั้งนี้แกจะหนีได้ยังไง” ฉินเฉากระตุกโซ่ ทันใดนั้นโซ่ก็ดึงร่างหมาป่าลอยมา ก่อนที่จะฟาดกับพื้นคอนกรีตอย่างแรงตรงหน้าเขา

“แกมันสัตว์ประหลาด! ฆ่าฉันสิ!” แม้ว่าหมาป่าจะถูกจับ แต่เขายังคงต่อต้าน

พร้อมรอยยิ้ม ฉินเฉาเดินไปหาเขา ย่อตัวลงด้านหน้า จ้องหน้ายาว ๆ ของเขา แล้วพูดว่า “มองสารรูปตัวเองก่อน ก่อนที่จะว่าใครเป็นสัตว์ประหลาด เอาล่ะ ทำตัวว่าง่าย ฉันแค่อยากจะถามคำถามง่าย ๆ กับนายสัก 2 คำถามแค่นั้นเอง”

“ฆ่าฉันซะ ในหมู่สเกลตั้น ไม่มีคนทรยศ!” หมาป่าปิดตาลงแล้วเตรียมตัวรับความตายที่จะมาถึงของเขา

“บัดซบ!” ฉินเฉาโมโห เขาหวดฝ่ามือออกไปที่ด้านใบหน้าของหมาป่า ทำให้เกิดรอยฝ่ามือฝังลึกบนพื้น “แกคิดว่าพ่อแกคนนี้ไม่กล้าฆ่าแกงั้นเหรอ?”

“ฆ่าสิ แล้ววิญญาณของฉันจะกลับรวมกับความมืด” หมาป่าตอบรับอย่างเมินเฉยกับการขู่ของฉินเฉา

ฉินเฉารู้ว่าไม่สามารถใช้กำลังทำให้หมาป่าตัวนี้พูด ฉะนั้นเขาคงทำได้เพียงฆ่าเขาเท่านั้น

เขายื่นมือออกไปเพื่อใช้พลังเทเคคิเนซิสของเขา

ทันใดนั้นหมาป่าก็รู้สึกว่าคอของเขาถูกกุมไว้อย่างแน่นหนาแล้วเริ่มหายใจไม่ออก

“คุณชาย ทิ้งชายคนนี้ให้ฉัน!”

ในตอนนี้เอง กระบี่คมสมบัติทันใดนั้นก็ลอยลงมาจากฟ้า เมื่อรู้ว่าอันตราย ฉินเฉารีบถอยไปทันที

แกร๊ง! กระบี่ปักอยู่ตรงตำแหน่งระหว่างฉินเฉากับหมาป่า

สาวงามในชุดขาวตกลงมาบนกระบี่แล้วเชิดคางมองฉินเฉา

“ผู้หญิงหน้าตาย จะฆ่าฉันอีกครั้งเหรอ?” ฉินเฉาโกรธอีกครั้ง

“แน่นอน นายเดาถูกแล้ว” ไป๋เจี่ยวเจียวยอมรับอย่างไม่อาย “นายอยากจะขอให้ฉันฆ่านายอีกมั้ยครั้งนี้?”

“ฆ่าตัวเองเถอะ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะถามอย่างนั้น”

ทั้งสองคนทะเลาะกัน เมื่อสาวสวยในชุดสีสันสดในค่อย ๆ ลอยลงมา แล้วยืนอยู่ตรงข้ามฉินเฉา

“ฮัวเหนียง เธออยากจะหยุดฉันอีกครั้งเหรอ?” เมื่อเห็นสาวสวย อกโต หน้าเด็ก ความโกรธของฉินเฉาก็ปะทุ

“ฮัวเหนียงไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้น” สาวสวยที่ยั่วยวนนี้ส่ายหัวอย่างสุภาพ แล้วพูดว่า “ชายคนนี้เป็นเพียงสิ่งที่สร้างมาจากความมืด ไม่มีอะไรผิดถ้าจะฆ่าเขา ที่ฮัวเหนียงมาที่นี่เวลานี้เพียงเพื่อจะแก้ปัญหาไม่ใช่เป็นศัตรูกับคุณชาย”

“แก้ปัญหา? เธอจะแก้ปัญหาอะไร?” สำหรับฉินเฉา ฮัวเหนียงเป็นคนน่าสนใจจริง ๆ แม้ว่าเธอจะคล้ายดาราเอวี แต่ความคิดของเธอโบราณ มันค่อนข้างขัดกับสังคมสมัยใหม่นี้นิดหน่อย

“คุณชาย แม้ว่าฮัวเหนียงจะมีความสามารถเพียงเล็กน้อย ถึงขั้นไร้ความสามารถ ฮัวเหนียงก็มีวิธีที่ทำให้ชายคนนี้พูดได้” ฮัวเหนียงแสดงรอยยิ้มให้ฉินเฉา รอยยิ้มที่บริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปนนี้ทำให้หัวใจเต้นรัว

“คุณชาย โปรดดู” จากนั้น ภายใต้แขนเสื้อจับเมฆาของเธอ ฮัวเหนียงยื่นนิ้วชี้ออกมา พร้อมแสงสีสันสดใสที่ส่องแสงบนนั้น นิ้วของเธอวาดบนอากาศไม่กี่ครั้งเหมือนกับกำลังเล่นดนตรี จากนั้นก็ชี้ไปที่หมาป่าที่อยู่บนพื้น

“ชี่!” พร้อมกับเสียงดังกล่าว ลำแสงหลากสีเหมือนกระบี่คม ๆ ก็เจาะทะลุหน้าผากหมาป่า

ท่าทางหมดหวังก่อนหน้าของหมาป่าก็เปลี่ยนเป็นเซื่องซึมแล้วว่าง่าย

“เจ้า สสารมืด เจ้าชื่ออะไร?” ฮัวเหนียงถาม

“เดวิด...ลีดเดอร์แมน” หมาป่าใช้เวลานานในการพูด ที่มุมปากของเขามีน้ำลายไหลออกมา

“ยอดเยี่ยม” ฮัวเหนียงตบมือด้วยความพอใจ แล้วหันกลับไปพูดกับฉินเฉาด้วยรอยยิ้ม “คุณชาย ดูสิ ตอนนี้คุณสามารถถามอะไรกับเขาก็ได้ตามที่คุณต้องการ”

“ฮัวเหนียง! เธอเยี่ยมมาก!” ฉินเฉาไม่สามารถเก็บความดีใจไว้ เขาวิ่งเข้าไปกอดปีศาจงู

“อ๊า!” ฮัวเหนียงตกใจ เพราะว่าเธอไม่เคยถูกผู้ชายสัมผัสมาก่อน เธอก็รู้สึกว่าทั้งร่างของเธอร้อนแล้วอ่อนแรง แล้วแทบจะทรุดลงกับพื้น

หลังจากแสดงความพอใจด้วยความกระตือรือร้น ฉินเฉาก็ปล่อยแขน นั่งยอง ๆ กับพื้น แล้วเริ่มสอบสวนหมาป่า

ใบหน้าน่ารัก ๆ ของฮัวเหนียงแดงเหมือนซาลาเปา ไป๋เจี่ยวเจียวที่ดูใกล้ ๆ มองมาอย่างตะลึง

‘ทำไมพี่ถึงอายล่ะ? ชายคนนี้ยากจะจัดการจริง ๆ ดูเหมือนจะเป็นการดีถ้าฉันไม่ยั่วยุเขา’

“ลีดเดอร์แมนให้ฉันถามนายหน่อย เป้าหมายจริง ๆ ขององค์กรสเกลตั้นของนายคืออะไร?” กลิ่นเหม็นของน้ำลายหมาป่านองทั่วพื้น ทำให้ฉินเฉาอดเอามือปิดปากไม่ได้ขณะที่ถามคำถาม

“พวกเราเป็นองค์กรนักฆ่าอาชีพ เรารับใบสั่งฆ่าจากลูกค้าผ่านช่องทางพิเศษ จากนั้นเราก็จะรับหน้าที่สังหาร” หมาป่าตอบอย่างช้า ๆ

“มีใครบ้างในองค์กรของนาย?”

“ฉันไม่รู้...ฉันเป็นแค่บุคลากรตัวเล็ก ๆ เท่านั้น”

ความประหลาดใจของฉินเฉาไม่ใช่เล็ก ๆ 'นักฆ่าหมาป่าที่ทรงพลังขนาดนี้ยังเป็นแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ? ' ดูเหมือนว่าสเกลตั้นนี้จะลึกลับยากจะหยั่ง...

“แผนต่อไปของนายคืออะไร?”

“แผนต่อไป...ฉันไม่รู้ ฉันรู้แค่แผนนี้”

“แผนนี้ หลังจากฆ่าฉันแล้ว มีอะไรอีก?”

“แผนตอนนี้คือหลังจากฆ่านายกับซูจีในโรงพยาบาลแล้ว จากนั้นเราจะโจมตีซูเฟยในงานชุมนุมวันพรุ่งนี้”

พวกเขาต้องการสังหารสองครั้งซ้อน! หัวใจฉินเฉากระตุก กลายเป็นว่า เป้าหมายพรุ่งนี้ของพวกเขายังคงเป็นซูเฟย แล้วเขาต้องทำอะไร? ซูเฟยแล้วซูจีต่างก็เป็นเป้าหมายของมือสังหาร เขาจะปกป้องทั้งสองด้วยตัวคนเดียวได้ยังไง? อย่างที่พูดไปเขาไม่สามารถโคลนตัวเองได้

ฉินเฉากลอกตา เขาถามอีกครั้ง

“ถ้าแผนของพวกนายล้มเหลวอีกล่ะ? พวกนายจะทำยังไงต่อ?”

“ไม่ใช่เวลาอันสั้น” ลีดเดอร์แมนพูด “การลอบสังหารอย่างต่อเนื่องจะทำให้เป้าหมายระวังตัว ถ้าครั้งนี้ล้มเหลว เราจะถอนตัวไปก่อน หลังจากเป้าหมายคลายจากการตื่นตัว เราจะปล่อยหมัดพิฆาตออกไป”

“อย่างงั้นสินะ” ฉินเฉาโล่งใจ แต่เขาคิดว่ามันก็ยังอันตรายมากอยู่ดี ใครจะรู้ว่าสเกลตั้นจะกระโดดออกมาจากความมืดเหมือนงูพิษที่ต้องการกัดเมื่อไหร่? ดูเหมือนว่าทางเดียวที่จะทำได้มีแค่ทำลายองค์กรแล้วหัวหน้าของมัน

“หัวหน้าใหญ่ของพวกนายอยู่ที่ไหน?”

ลีดเดอร์แมนตอบแค่คำนี้ “ฉันไม่รู้”

“ใครคือบอสของนาย?”

“ฉันไม่รู้”

“ใครจ้างนายมาฆ่าพี่น้องซู?”

“ฉันไม่รู้”

“โคตรแม่แกเถอะ ‘ฉันไม่รู้!’ ” ฉินเฉาเสียสติ แต่เขารีบทำใจให้สงบ เมื่อเห็นว่าใกล้ ๆ ยังมีฮัวเหนียงที่ยังหน้าแดงอยู่ เขากลอกตาแล้วผุดไอเดียขึ้น

“ฮัวเหนียง ช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย?”

“คุณชายโปรดพูด...ฮัวเหนียงจะพยายาม...” น้ำเสียงฮัวเหนียงเบาเหมือนยุง โชคดีที่หูฉินเฉาดี ไม่อย่างนั้น เขาคงคิดว่าฮัวเหนียงกำลังฮัมเพลง

“เธอสามารถคืนสภาพของหมาป่าแล้วร่ายมนตร์ใส่เขาได้มั้ย ถ้าครั้งหน้าพวกเขามีแผนจะทำอะไร อาคมจะทำให้เขาบอกเราเรื่องแผนนั้น”

“นายน้อย ข้ากลัวว่าเรื่องนี้จะเป็นไปไม่ได้” ฮัวเหนียงท่าทางเขินอาย “เทคนิคบงการวิญญาณที่ฉันใช้นี้ เพียงแค่ทำลายความตื่นตัวของเขา ทำให้เขากลายเป็นคนโง่ที่จะตอบทุกคำถาม ฉันคิดว่าองค์กรมืดอย่างพวกสเกลตั้นนี้จะไม่ต้องการคนโง่อย่างนี้”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ ฉินเฉาตะลึง อสูรงูยังไงก็ยังเป็นอสูรงู เมื่อเทียบกับฉินเฉา เธอโหดเหี้ยมกับศัตรูของเธอมากกว่าเขาซะอีก

เมื่อเห็นท่าทางหัวเราะคิกคักอย่างโง่งมของหมาป่าที่อยู่บนพื้น ฉินเฉาส่ายหัวแล้วบีบอากาศที่อยู่ตรงหน้า เขาหักคอของหมาป่าด้วยพลังเทเลคิเนซิสของเขา

จบตอน#