ตอนที่ 21 : เพลิงเซียนสุริยันผสานธาตุ
หวังเมิ่งหลงเริ่มฝึกหลอมโอสถขั้นสูงด้วยพลังใหม่ เพลิงเซียนสุริยันผสานธาตุ ซึ่งเป็เพลิงระดับตำนานที่มีพลังทั้งห้าธาตุหลอมรวมเป็หนึ่งเดียว เสียงคำรามของเตาหลอมโอสถดังสะท้อนไปทั่วห้องศิลาในชั้นลึกของหอเทพเพลิง เปลวเพลิงห้าสีหมุนวนอยู่รอบตัวหวังเมิ่งหลง ก่อนจะหลอมรวมเป็แสงทองสว่างดั่งสุริยันกลางราตรี
ผู้าุโซูเต๋อเหวินยืนอยู่ด้านนอกวงไฟ สายตาเข้มข้นแต่แฝงด้วยความพึงพอใจ
“นี่คือเปลวเพลิงเซียนสุริยันผสานธาตุที่สมบูรณ์… เ้าเด็กนี่ช่างน่ากลัวจริง ๆ เพียงเปิดตันเถียนไม่นานกลับเรียกเพลิงขั้นเซียนออกมาได้แถมควบคุมได้อย่างลื่นไหล”
อาจารย์ไป๋เจี้ยนหรงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เพียงยิ้มบาง ๆ
“เมิ่งหลงไม่ได้เพียงใช้เพลิง แต่เขากำลัง เข้าใจเพลิงต่างหาก นั่นคือสิ่งที่แยกผู้หลอมโอสถชั้นเซียนออกจากผู้ฝึกทั่วไป”
ภายในวงเพลิงนั้น เมิ่งหลงนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมโอสถสีทอง มือทั้งสองยกขึ้นร่ายอักขระธาตุที่เรืองแสงรอบปลายนิ้ว เขาหลับตาแต่จิตกลับลุกโชนยิ่งกว่าเปลวไฟ
“เพลิงแห่งชีวิต ข้าขอหลอมเ้าด้วยจิตแห่งความสงบ… ไฟคือมิตร มิใช่ศัตรู”
เสียงของเขาเบาราวกระซิบ แต่กลับสะท้อนในอากาศราวสายฟ้าก้องกังวาน เพลิงเซียนสุริยันห้าสีหมุนวนรอบเตาหลอมจนเกิดแรงดึงดูดมหาศาล วัตถุดิบสมุนไพรลอยขึ้นกลางอากาศ รากัเพลิง, หญ้าฉิงหยิน, ดอกสุริยันพันปี, ผลเจ็ดลมปราณ และน้ำค้างอัคคี ทุกสิ่งเริ่มหมุนรวมเข้าเตาหลอมอย่างช้า ๆ
ศิษย์ในหอเทพเพลิงที่เฝ้ามองอยู่รอบนอกต่างกลืนน้ำลาย เสียงกระซิบแ่ดังขึ้น
“นั่นมันส่วนผสมของ โอสถสุริยันเพลิงอัคคีสรรค์ขั้นสูง นี่นา…”
“เป็ไปไม่ได้… เขาเพิ่งเข้าสู่ชั้นในได้ไม่ถึงเดือน จะหลอมโอสถระดับนี้ได้อย่างไร?”
“ฮึ ชักอยากเห็นแล้วว่าจะไหม้เตาหลอมก่อนหรือไม่!”
คำพูดของศิษย์เอกเ่าั้ลอยเข้าหู แต่เมิ่งหลงกลับไม่ไหวติง เขาจมอยู่กับเพลิง สีหน้าแน่วแน่จนแม้เหงื่อรินไหลยังไม่กระพริบตา
เตาหลอมเริ่มสั่นะเื เปลวเพลิงเปลี่ยนเป็สีทองอมแดงและส่องประกายเจิดจ้า ความร้อนสูงจนเหล่าศิษย์ที่ยืนใกล้ต้องถอยห่าง
“สมาธิ... ควบคุมไฟด้วยใจ ไม่ใช่ด้วยแรง”
เสียงของผู้าุโซูดังขึ้นเตือนสติ
เมิ่งหลงสูดลมหายใจลึก ก่อนจะยกมือขึ้นเปลี่ยนท่าร่ายอักขระ ปลายนิ้วแตะกลางอากาศ “ติง!” เสียงเหมือนกระทบกระจกแว่วเบา ก่อนที่เพลิงจะสงบนิ่งลง
ทันใดนั้น แสงสีทองจากเตาหลอมพุ่งขึ้นสูงถึงเพดาน ถ้ำทั้งห้องสว่างจ้าเป็ประกาย
อักขระธาตุทั้งห้าบนพื้นเรืองแสงจนแทบหลอมรวมเป็หนึ่ง
เมิ่งหลงลืมตาขึ้น แววตาเขาสะท้อนเปลวเพลิงที่ร้อนแรงและสงบในคราวเดียว เขายกฝ่ามือขวาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงช้าแต่มั่นคง
“เปิดเตา”
เสียงโลหะกระทบกันดัง “คลิ๊ก” ฝาเตาหลอมเปิดออก แสงทองไหลทะลักออกมาเป็ระลอกลอยอยู่บนอากาศเป็เม็ดยาระดับสูงแสงสีทองสองเม็ด โอสถสุริยันเพลิงอัคคีสรรค์ขั้นสูงที่สุด ส่งกลิ่นหอมอบอวลและเปล่งพลังอัศจรรย์ที่ทำให้ผู้คนรอบข้างถึงกับหยุดหายใจ
ศิษย์ทุกคนเบิกตากว้าง
“สองเม็ด!? แถมยังมีกลิ่นหอมเข้มกว่าปกติอีก… เป็ไปได้ยังไง!”
“ไม่เพียงสำเร็จ ยังได้มากกว่าที่ตำราโบราณเคยบันทึกไว้อีก!”
ผู้าุโซูเต๋อเหวินเดินเข้ามาช้า ๆ รับเม็ดยาไว้ในมือ ก่อนหลับตาใช้พลังตรวจสอบ สีหน้าท่านค่อย ๆ เปลี่ยนเป็ประหลาดใจ จากนั้นกลายเป็รอยยิ้มที่ยากจะพบเห็น
“โอสถนี้... มีความบริสุทธิ์ระดับสิบส่วนในร้อย พลังชีวิตในนั้นแทบไร้สิ่งเจือปน นี่คือผลงานที่แม้ข้าเองยังไม่เคยทำได้”
อาจารย์ไป๋เจี้ยนหรงหัวเราะเบา ๆ
“ข้าไม่ได้พูดเกินจริงเลยใช่ไหม ว่าเด็กคนนี้จะเปลี่ยนหอเทพเพลิงของพวกเรา”
เมิ่งหลงประสานมือคารวะ
“ศิษย์ ขอบพระคุณอาจารย์และผู้าุโที่เมตตาชี้แนะ”
ผู้าุโซูพยักหน้า สีหน้าเคร่งแต่สายตาเปล่งประกาย
“เ้ามีพลังแห่งเพลิงสุริยันเซียนผสานธาตุ ซึ่งอาจเป็กุญแจไขความลับของเพลิงต้นกำเนิด… ”
แสงเพลิงค่อย ๆ มอดลง เหลือเพียงไอร้อนที่ลอยระยับในอากาศ
เมิ่งหลงมองโอสถในมือ เม็ดย
าสีทองสองเม็ดนั้นสะท้อนแสงราวกับดวงตะวันคู่ เขายิ้มบาง ๆ ความมุ่งมั่นในใจยิ่งแน่วแน่