ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 524 : ดวงตาสวรรค์บรรพกาล : ผู้ถือพู่กันคนแรก

ห้วงมิติเหนือศูนย์กลางการค้าหมื่นภพ แตกสลายและบิดเบี้ยวจนไม่อาจแยกแยะทิศทาง ดวงตาสีทองคำขนาดยักษ์คู่หนึ่งที่แหวกความว่างเปล่าออกมา แผ่คลื่นอำนาจที่ดุดันยิ่งกว่าอวตารใบหน้าสีขาวนับร้อยเท่า มันมิใช่การกดทับด้วยแรงโน้มถ่วง ทว่ามันคือ 'การปฏิเสธการมีอยู่' อย่างเบ็ดเสร็จ

ผู้ฝึกตนในศูนย์กลางการค้าหมื่นภพ และซากกองเรือรบสีชาด ต่างล้มลงหมดสติทันทีที่จ้องมองดวงตาคู่นั้น แม้แต่มิตรสหายของอาเจียที่ผ่านสมรภูมิเทพเซียนมานับไม่ถ้วน ก็ยังต้องทรุดตัวลงคุกเข่า เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด มีเพียงเทียนอี้ (เศษสวรรค์) ที่ยืนตัวสั่นงันงก เพราะเขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของดวงตาคู่นั้น

ทว่า ท่ามกลางแรงกดดันที่สามารถทำให้ดวงดาวแหลกสลาย อาเจียยังคงยืนหยัดหลังตรงตระหง่าน!

ชายหนุ่มชูพู่กันแห่งเจตจำนง (ที่แปรสภาพมาจากพู่กันนิรันดร์ปฐมกาล) ขึ้นเหนือศีรษะ นัยน์ตาสูญตาจ้องประสานกับดวงตาสีทองคำของเจตจำนงสวรรค์ต้นกำเนิดอย่างไร้ความเกรงกลัว

"เจ้ากล่าวว่า พู่กันด้ามนี้เป็นของเจ้างั้นหรือ" อาเจียเอ่ยเสียงก้องกังวาน ปลายพู่กันส่องแสงห้าสีต้านทานรัศมีสีทอง "เช่นนั้นเหตุใด มันจึงยอมรับข้าเป็นนาย และปฏิเสธการบัญชาของสวรรค์!"

ดวงตาสีทองคำหรี่ลงเล็กน้อย คลื่นความโกรธเกรี้ยวที่แฝงด้วยความอัปยศ ถ่ายทอดลงมาเป็นกระแสเสียงที่ดุดัน

"มดปลวกผู้โง่เขลา... เจ้าคิดว่าวิถีแห่งอักขระ ถือกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่างั้นหรือ! ข้าคือผู้สร้างมันขึ้นมา! ข้าคือ 'ผู้ถือพู่กัน' คนแรกของพหุจักรวาล!"

คำประกาศของสวรรค์ต้นกำเนิด ทำให้มู่เฉินและม่ออิงที่คุกเข่าอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง ความลับที่ไม่ได้บันทึกไว้ในแผ่นศิลาจารึกใดๆ กำลังถูกเปิดเผย!

"ในยุคเริ่มต้นที่พหุจักรวาลเต็มไปด้วยความวิบัติ..." ดวงตาสีทองคำเอ่ยเล่า อดีตกาลที่ขมขื่นฉายชัดในแววตา "ข้าใช้พู่กันด้ามนั้น ขีดเขียนกฎเกณฑ์เพื่อสร้างความสงบสุข ทว่า... ความวิบัตินั้นรุนแรงเกินไป อารมณ์ของสรรพชีวิตทำให้กฎเกณฑ์ของข้าบิดเบี้ยว ข้าจึงตระหนักได้ว่า... การจะเป็นผู้ค้ำยันที่สมบูรณ์แบบ ต้องไร้ซึ่งความรู้สึก และละทิ้งการเป็น 'ผู้สร้าง' มาเป็น 'ผู้ควบคุม'!"

"ข้าโยนพู่กันทิ้ง ตัดอารมณ์ของตนเองออกไป และผนึกตัวเองให้เป็นเพียง 'ระบบ' ที่ตายตัว!" สวรรค์ต้นกำเนิดตวาด "ทว่า บรรพชนของพวกเจ้า กลับเก็บพู่กันที่ข้าทิ้งไป มาสานต่อวิถีอักขระ... และบัดนี้ เจ้ากำลังจะใช้มัน นำพาความยุ่งเหยิงกลับมาสู่จักรวาลของข้า!"

"จักรวาล... ของเจ้างั้นหรือ" อาเจียแค่นเสียงหัวเราะ "เจ้าทอดทิ้งพู่กัน เพราะเจ้าหวาดกลัวความเปลี่ยนแปลง เจ้าอ้างตัวเป็นสวรรค์ แต่แท้จริงแล้ว เจ้าก็แค่ผู้พ่ายแพ้ที่ขังตัวเองอยู่ในกรง! และตอนนี้ เจ้ายังต่ำช้าถึงขั้นจับมือกับความวิบัติ (มารบรรพกาล) เพื่อมาทำลายพวกเรา!"

อาเจียตวัดปลายพู่กันชี้ลงไปที่ม่อจุน ซึ่งถูกอักขระของเขากดทับอยู่บนพื้น

องค์ชายมารบรรพกาลที่ถูกสวรรค์ตัดสายอุปถัมภ์ บัดนี้ร่างกายกำลังสลายตัว เขามองขึ้นไปยังดวงตาสีทองคำด้วยความเคียดแค้น "สวรรค์บัดซบ! เจ้าหลอกใช้พวกข้า! เมื่อเจ้าตัดสายใย พวกข้าก็เป็นแค่เครื่องสังเวย!"

"ขยะที่ไร้ประโยชน์ ย่อมถูกกำจัด" ดวงตาสีทองคำตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย

"เช่นนั้น... ข้าจะทำให้ขยะชิ้นนี้ กลายเป็นเครื่องมือในการปราบเจ้า!" อาเจียไม่รอช้า ชายหนุ่มเร่งปราณวิถีสูญตาขั้นสูงสุด วังวนสีเทาที่ฝ่ามือซ้ายดูดร่างของม่อจุนที่กำลังดิ้นรน เข้าไปในแท่นหมึกบรรพกาลรวดเดียวจนหมดสิ้น!

อ๊ากกกก!

เสียงกรีดร้องสุดท้ายของมารบรรพกาล ดับสูญไปพร้อมกับการเกิดใหม่ของ 'หมึกสีม่วงคล้ำ' ที่อัดแน่นด้วยความเกรี้ยวกราดและความยุ่งเหยิงระดับต้นกำเนิด!

อาเจียจุ่มพู่กันแห่งเจตจำนง ลงในแท่นหมึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยสีสันแห่งสัจธรรม อารมณ์ และความวิบัติ!

"ในเมื่อเจ้าเคยเป็นผู้ถือพู่กัน เจ้าก็น่าจะรู้ดี... ว่ากฎเกณฑ์ ไม่อาจต้านทาน 'ผู้บัญญัติกฎ' ได้!"

ชายหนุ่มทะยานร่างขึ้นสู่ฟากฟ้า พุ่งเข้าหาดวงตาสีทองคำขนาดยักษ์!

"อวดดี! ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น ว่าพลังที่แท้จริงของสวรรค์ เป็นเช่นไร!"

ดวงตาสีทองคำเบิกกว้าง คลื่นแสงสีทองคำที่เข้มข้นจนทำให้มิติละลาย พุ่งทะลวงลงมาประดุจหอกเทพเจ้านับล้านเล่ม! การโจมตีนี้ มิใช่การพิพากษา แต่เป็นการ 'ลบล้างกฎเกณฑ์ทุกชนิด' ในรัศมีร้อยลี้! หากโดนเข้าไป ต่อให้เป็นเทพเซียนโบราณก็จะระเหยกลายเป็นไอ!

"ไป่จื่อ! ม้วนกระดาษ!"

วิญญาณกระดาษสูญตา ไม่ได้กางกระดาษออกเป็นม่านป้องกัน ทว่านาง 'ม้วน' กระดาษสีดำสนิทเข้าหากัน กลายเป็น 'กรวย' ขนาดยักษ์!

เมื่อคลื่นแสงสีทองคำพุ่งชนกรวยกระดาษ มันมิได้ทะลุผ่าน ทว่ามันถูก 'บีบอัด' ให้ไหลรวมกันเข้าไปในท่อกระดาษ! ไป่จื่อร้องครางด้วยความเจ็บปวด ทว่านางกัดฟันใช้ความว่างเปล่ารองรับพลังนั้นไว้

และที่ปลายทางของกรวยกระดาษ... อาเจียลอยตัวรออยู่!

ชายหนุ่มไม่ได้หลบการโจมตี ทว่าเขายื่นพู่กันแห่งเจตจำนงออกไป 'รับ' ลำแสงสีทองคำที่ถูกบีบอัดจนเหลือขนาดเท่าเส้นด้าย!

"เคล็ดวิชาดูดกลืนสัจธรรม... ปลายพู่กันกลืนสวรรค์!"

ซ่าาาา!

ลำแสงสีทองคำของสวรรค์ต้นกำเนิด พุ่งเข้าชนปลายพู่กัน! ทว่ามันมิได้ทำลายพู่กัน กลับถูกอักขระสูญตาดึงดูดให้ไหลเข้าไป 'ผสม' กับหมึกวิญญาณในแท่นหมึก!

"เป็นไปไม่ได้! เจ้าดูดกลืนแก่นแท้ของข้าได้อย่างไร!" ดวงตาสีทองคำเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันพยายามจะตัดกระแสพลัง ทว่าแรงดึงดูดของวิถีอักขระขั้นสูงสุด ที่อาเจียผสานกับเจตจำนงของมิตรสหายและอารมณ์ของเทียนอี้ ทำให้สวรรค์ไม่อาจดึงพลังกลับได้!

"เพราะสวรรค์ของเจ้า ว่างเปล่าและแข็งทื่อ!" อาเจียตวาดก้อง ขณะที่มือขวาสั่นสะท้านจากการรับพลัง "ทว่าพู่กันของข้า... เต็มเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงของมนุษย์ ความยืดหยุ่นของอารมณ์ และความโกลาหลของมาร! ท้องทะเลที่กว้างใหญ่ ย่อมกลืนกินสายน้ำที่คับแคบ!"

เมื่อหมึกในแท่นบรรพกาล อัดแน่นไปด้วยพลังของสวรรค์ต้นกำเนิด อาเจียก็สะบัดพู่กันหลุดจากการดูดกลืน! ชายหนุ่มมิได้หยุดพัก เขาพุ่งทะยานขึ้นไปยืนอยู่เบื้องหน้าดวงตาสีทองคำขนาดยักษ์!

ระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือ!

"เจ้าบอกว่า เจ้าคือผู้สร้างวิถีอักขระ..." อาเจียยกพู่กันที่ส่องแสงเจิดจ้าที่สุดในประวัติศาสตร์ขึ้น "เช่นนั้น... ก็จงดูอักขระตัวสุดท้าย ที่จะปิดฉากยุคสมัยของเจ้าเสียเถิด!"

"จารึกรังสรรค์... สยบสวรรค์ต้นกำเนิด ตาข่ายพันธนาการพระเจ้า!"

อาเจียตวัดพู่กันอย่างบ้าคลั่ง! ขีดเขียนอักขระ 'ผนึก' (封) 'กักขัง' (囚) และ 'เปลี่ยนผ่าน' (替) นับแสนตัว!

อักขระสีทองประกายดำ พุ่งทะยานออกจากปลายพู่กัน ประดุจโซ่ตรวนที่สร้างจากสัจธรรมขั้นสูงสุด พวกมันพุ่งเข้าไปรัดพันดวงตาสีทองคำขนาดยักษ์!

[กฎเกณฑ์ถูกละเมิด... ตรวจพบการถูกควบคุม... ปฏิเสธ... ปฏิเสธ!]

เจตจำนงสวรรค์ต้นกำเนิดพยายามดิ้นรน คลื่นพลังของมันกระแทกอักขระจนเกิดรอยร้าว ทว่า อาเจียกัดปลายลิ้น พ่นโลหิตราชันลงไปเสริมกำลังอักขระ! มิตรสหายเบื้องล่างที่เห็นดังนั้น ต่างเค้นปราณวิญญาณหยดสุดท้าย ส่งขึ้นมาเป็นสายลมหนุนส่งเจตจำนงของราชัน!

"ยอมจำนนเสีย! เครื่องมือที่ชำรุด!"

เปรี้ยงงงงง!

อักขระนับแสนตัว บีบรัดดวงตาสีทองคำจนแน่นสนิท! แสงสีทองที่เคยเจิดจ้า ค่อยๆ หม่นหมองและดับลง! ดวงตาขนาดยักษ์เริ่มหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ถูกตาข่ายสัจธรรมของอาเจีย 'บีบอัด' และ 'ผนึก' ให้กลายเป็นเพียง 'ลูกแก้วสีทองคำ' ขนาดเท่าฝ่ามือ!

ลูกแก้วสีทองคำ ร่วงหล่นลงมาสู่อุ้งมือของอาเจีย!

ท้องฟ้าเหนือศูนย์กลางการค้าหมื่นภพ พลันกลับมาแจ่มใส ไร้ซึ่งรอยแตก ไร้ซึ่งความวิบัติ สวรรค์ใหม่ที่อาเจียสร้างขึ้น คลี่คลายลงมาโอบอุ้มจักรวาลชั้นล่างไว้อย่างสมบูรณ์และนุ่มนวล

"อาเจีย... เอาชนะสวรรค์ต้นกำเนิดได้แล้ว..." ฉินมู่หลางทิ้งกระบี่ลงพื้น ทรุดตัวลงนอนหงายอย่างหมดเรี่ยวแรง ทว่าหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

มิตรสหายทุกคนกอดกันกลม ร่ำไห้ให้กับชัยชนะที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดและการเสียสละนับไม่ถ้วน ยุคสมัยของการถูกกดขี่โดยสวรรค์ และการรุกรานของความวิบัติ ได้สิ้นสุดลงแล้ว!

อาเจียลอยตัวลงมายืนบนลานศิลา ชายหนุ่มหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายโซเซจนเฟิงอวี้หรานต้องเข้ามาช่วยพยุง ชายหนุ่มแบมือออก เผยให้เห็น 'ลูกแก้วเจตจำนงสวรรค์' ที่ไร้พิษสง

"สวรรค์เก่า... อยู่ในมือข้าแล้ว" อาเจียรำพึง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า

เทียนอี้ (เศษสวรรค์) เดินเข้ามาใกล้ จ้องมองลูกแก้วที่เป็นเหมือนบิดาของตน "ท่านราชัน... ท่านจะทำอย่างไรกับมัน"

"ข้าจะใช้มันเป็นแกนพลังงาน หล่อเลี้ยงสวรรค์ใหม่ที่ข้าสร้างขึ้น" อาเจียตอบ "ให้มันได้ทำหน้าที่ 'ค้ำยัน' อย่างที่มันเคยเป็น... ทว่าคราวนี้ มันจะไม่มีสิทธิ์มาพิพากษาผู้ใดอีก"

เหตุการณ์จบลงอย่างงดงาม อาณาจักรหมื่นอักขระได้สถาปนาความยิ่งใหญ่เหนือพหุจักรวาล ราชันหนุ่มได้พิสูจน์แล้วว่า วิถีแห่งการรังสรรค์และอิสรภาพ คือสัจธรรมที่แท้จริง

ทว่า... ขณะที่อาเจียกำลังจะเก็บลูกแก้วสีทองคำลงในแหวนมิติ...

เพล้ง...

เสียงแตกหักเล็กๆ ดังขึ้นจากภายในลูกแก้ว!

ลูกแก้วเจตจำนงสวรรค์ ปริแตกออกเล็กน้อย ก่อนที่เสียงอันแหบพร่าและเยือกเย็นของมัน จะดังก้องเข้าไปในจิตวิญญาณของอาเจียโดยตรง!

"เจ้าคิดว่า... การผนึกข้า คือจุดจบของความวิบัตินั้นหรือ... ผู้ถือพู่กันรุ่นหลัง..."

อาเจียชะงักงัน นัยน์ตาสูญตาเบิกกว้าง

"ข้ามิได้หวาดกลัวความเปลี่ยนแปลง... ทว่าข้าหวาดกลัว 'สิ่งนั้น' ... สิ่งที่หลับใหลอยู่เบื้องลึกของจิตใจพวกเจ้าทุกคน! ความวิบัติที่แท้จริง... ไม่ได้อยู่นอกจักรวาล... ทว่ามันซ่อนอยู่ใน 'กิเลส' ของสรรพชีวิตที่เจ้าเพิ่งมอบอิสรภาพให้ต่างหาก! เมื่อปราศจากการควบคุมของข้า... พวกเจ้า... จะทำลายล้างกันเอง..."

เสียงของสวรรค์ต้นกำเนิดเงียบหายไป ทิ้งไว้เพียงคำสาปแช่งและคำเตือนที่ทำให้หัวใจของอาเจียต้องหนาวเหน็บ!

ความสงบสุขที่เพิ่งได้รับ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบททดสอบใหม่! หากอิสรภาพ ปราศจากความรับผิดชอบ... จักรวาลใหม่ที่อาเจียสร้างขึ้น จะรอดพ้นจาก 'กิเลส' ของผู้ฝึกตนที่หลุดพ้นจากพันธนาการได้หรือไม่! บรรพต่อไปของมหากาพย์ราชันหมื่นอักขระ กำลังจะมุ่งหน้าเข้าสู่การต่อสู้กับศัตรูที่มองไม่เห็น... นั่นคือ 'สันดานดิบ' ของหมื่นภพ!