หมู่บ้านหลิงชี ชายแดนเหนือ
วันที่สิบของการเดินทาง
หมู่บ้านหลิงชีนั้นใหญ่กว่าเฝิงเหอสามเท่า
มีตลาดเล็กที่เปิดทุกเช้า ร้านขายยาสองร้านที่เ้าของเป็พี่น้องกันและแข่งขันกันอย่างรุนแรงทั้งที่บ้านอยู่ติดกัน ร้านอาหารที่ขายก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋นสูตรดั้งเดิมที่เ้าของอ้างว่าสืบทอดมาหกชั่วคน และโรงเตี๊ยมสองชั้นที่มีห้องพักพอสำหรับนักเดินทางที่ผ่านมาเป็ประจำ
หลิวซานรู้จักเ้าของโรงเตี๊ยมเป็การส่วนตัว เช็คอินราบรื่น ได้ห้องสามห้องในชั้นสองที่มองออกไปเห็นถนนสายหลักของหมู่บ้าน
"ผมจะออกไปสืบข้อมูลเื่ตราดอกบัวสีดำและเส้นทางข้างหน้าครับ" หลิวซานพูดหลังจากวางกระเป๋า "คืนนี้กลับมา ท่านทั้งสองพักก่อนได้เลย"
เว่ยหันเฉินพยักหน้า
"ระวังด้วย"
"เสมอครับ" หลิวซานยิ้มแล้วก็หายออกไปตามถนน ก้าวเท้าเบาและเร็วในแบบของคนที่ชินกับการเดินในที่ที่ไม่รู้จัก
ห้องของเว่ยหันเฉินมีหน้าต่างบานเดียวที่เปิดออกไปยังหลังคาครัว เขาถอดเสื้อคลุมออกตรวจรอยที่แขนซ้าย รอยช้ำจากไม้พลองมีสีคล้ำอยู่แต่ไม่บวมมาก ซูหลิงเยิ่นรักษาได้ดี
เขานั่งลงบนเตียง วางดาบพาดบนหัวเข่า
ในห้องนิ่งสงัด เสียงจากถนนข้างล่างลอยขึ้นมาเบา ๆ เสียงเด็กวิ่ง เสียงเกวียน เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้า เสียงของชีวิตที่ดำเนินต่อไปโดยไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นเหนือมัน
เขาถือดาบไว้ครู่หนึ่ง แล้วก็วางลงข้างเตียง
นอนหงายมองเพดานไม้ที่มีรอยรั่วเล็กน้อยตรงมุมขวา
สิบปีที่ผ่านมา เขาจำไม่ได้ว่าเคยนอนแบบนี้โดยที่ไม่มีแผนในหัวหรือสิ่งที่ต้องเฝ้าระวัง แม้แต่วันที่ไม่มีงาน เขาก็ยังนั่งหลังตรงและสายตาพร้อมอยู่เสมอ
วันนี้เขาอนุญาตตัวเองให้นอนราบได้สักครู่
แค่ครู่เดียว
เสียงเคาะประตูเบา ๆ สามครั้งปลุกเขาขึ้นมา
เว่ยหันเฉินลืมตา ไม่รู้ตัวว่าหลับไป แสงจากหน้าต่างเปลี่ยนไปแล้ว บ่ายต้นกลายเป็บ่ายแก่
"ใคร"
"ข้าค่ะ"
เขาลุกขึ้นนั่ง "เข้ามาได้"
ซูหลิงเยิ่นเปิดประตูเข้ามา มือถือถาดเล็กที่มีก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋นสองถ้วยและชาหนึ่งกาน้ำ กลิ่นน้ำซุปหอมลอยเข้ามาก่อน
"เดินไปซื้อมาเองหรือ?" เขาถาม สายตาหยุดที่ถาด
"หลิวซานบอกทิศทางไว้ก่อนออกไป" เธอวางถาดบนโต๊ะไม้เตี้ยริมหน้าต่าง "ร้านนั้นดีจริง หอมแต่ไกล"
เว่ยหันเฉินลุกขึ้นมานั่งที่โต๊ะ รับถ้วยก๋วยเตี๋ยวมาวางตรงหน้า กลิ่นซุปหมูตุ๋นกับเครื่องเทศที่เคี่ยวมานานทำให้รู้สึกว่าท้องว่างมาั้แ่เช้า
"ท่านนอนหลับ" ซูหลิงเยิ่นนั่งลงฝั่งตรงข้าม พูดราวกับแจ้งข้อเท็จจริง ไม่ใช่การแซว
"รู้ตัวตอนที่เ้าเคาะ"
"ข้าเคาะนานกว่านั้น" เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา ริมฝีปากมีรอยยิ้มเล็กน้อย "สี่ครั้งแรกไม่มีเสียงตอบ"
เว่ยหันเฉินไม่พูด แต่หยิบตะเกียบขึ้นมาจุ่มลงในซุปโดยไม่แสดงความอาย
ทั้งสองกินในความเงียบที่สบาย ก๋วยเตี๋ยวดีจริงตามที่ซูหลิงเยิ่นบอก เส้นหนาและนุ่ม หมูตุ๋นหลุดออกจากกระดูกเมื่อตะเกียบแตะเพียงเบา ๆ น้ำซุปเข้มข้นในแบบที่ใช้เวลานานกว่าจะได้รสแบบนี้
"ร้านนั้นบอกว่าเคี่ยวซุปั้แ่ตีสี่" ซูหลิงเยิ่นพูด "เ้าของบอกว่าถ้าเคี่ยวน้อยกว่าแปดชั่วโมงรสจะไม่ถึง"
"แปดชั่วโมงสำหรับซุปหนึ่งหม้อ"
"แม่ก็ทำอาหารแบบนั้น" เธอพูดเงียบ ๆ ตาจ้องอยู่ที่ถ้วย "บางอย่างต้องใช้เวลา ถ้าเร่งจะไม่ได้รส"
เว่ยหันเฉินยกถ้วยซุปขึ้นดื่ม
หลังกินเสร็จ ซูหลิงเยิ่นไม่รีบออกไป เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองออกไปทางหน้าต่างที่เปิดออกสู่ถนนด้านล่าง แสงบ่ายอ่อน ๆ ส่องเข้ามาทางเฉียง ทำให้เส้นผมของเธอส่วนหนึ่งสว่างและอีกส่วนอยู่ในความมืดพอดี
เว่ยหันเฉินเก็บถ้วยวางไว้ข้างถาด นั่งพิงหน้าต่างด้วยหลัง มองเธออยู่โดยไม่รู้ตัว
"ท่านเว่ย" เธอพูดขึ้นโดยไม่หัน "ข้าอยากถามอะไรบางอย่างที่ถามมาตลอดแต่ยังไม่ได้ถาม"
"ถาม"
"ถ้าเมื่อคืนวันที่สำนักถูกทำลาย ท่านไม่ได้อยู่ที่นั่น ท่านจะยังเป็แบบนี้ไหม?"
คำถามนั้นออกมาเบาและตรง ไม่มีการตกแต่ง ซูหลิงเยิ่นเป็คนที่ถามสิ่งที่อยากรู้โดยไม่วนเวียน
เว่ยหันเฉินมองเธออยู่นาน
"ไม่" เขาตอบในที่สุด
เธอหันมา
"ผมจะยังอยู่ในสำนัก ยังฝึก ยังทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย" เขาพูดเรียบแต่ช้า เหมือนเลือกคำทีละคำจากกองที่ใหญ่กว่านั้น "จะไม่ได้เดินทางคนเดียวสิบปี จะไม่ได้รู้จักเมืองหลายร้อยเมือง และจะไม่ได้มาอยู่ที่นี่"
ซูหลิงเยิ่นมองหน้าเขา
"ท่านคิดว่าสิ่งที่เสียไปกับสิ่งที่ได้มา มันคุ้มกันไหม?"
เว่ยหันเฉินไม่ตอบทันที มองออกไปทางหน้าต่าง ท้องฟ้าบ่ายแก่เริ่มเปลี่ยนเป็สีส้มอมชมพูที่ขอบฟ้าตะวันตก
"ยังตอบไม่ได้" เขาพูดในที่สุด "ถามผมอีกครั้งเมื่อเื่ทั้งหมดจบแล้ว"
ซูหลิงเยิ่นพยักหน้า ไม่กดดัน
แล้วก็พูดเบา ๆ ว่า "เื่ทั้งหมดจะจบได้อย่างไร?"
"ไม่รู้" เว่ยหันเฉินพูดตรง "แต่รู้ว่าต้องจบ"
บ่ายนั้นซูหลิงเยิ่นออกไปเดินในตลาดเล็กของหมู่บ้าน
เธอชอบตลาด ชอบเสียงและกลิ่นของมัน ชอบการเห็นคนธรรมดาซื้อขายของธรรมดา มันทำให้เธอรู้สึกว่าโลกที่เธออยู่นั้นไม่ได้มีแต่การหนีและการต่อสู้
เธอซื้อสมุนไพรสดสองสามชนิดจากแม่ค้าที่เธอคุยด้วยนานกว่าจะซื้อ ซื้อขนมถั่วคลุกงาที่กินได้ทันที และซื้อเข็มด้ายสีเทาหนึ่งชุดโดยไม่บอกใครว่าจะเอาไปทำอะไร
เว่ยหันเฉินเดินตามหลังในระยะที่มองเห็นเธอตลอด ไม่ชิดพอที่จะรู้สึกว่าถูกติดตาม แต่ไม่ห่างพอที่จะเกิดอะไรขึ้นโดยที่เขาไม่ทันรับมือ
เขาสังเกตเห็นว่าเธอเดินในตลาดได้อย่างเป็ธรรมชาติ พูดกับแม่ค้าได้อย่างไม่ติดขัด ยิ้มได้จริง ๆ เมื่อแม่ค้าเล่าเื่ตลก และต่อรองราคาได้อย่างที่ทำให้เขาเกือบยิ้มตาม
คนคนนี้รอดมาสี่เดือนคนเดียวไม่ใช่เพราะโชค แต่เพราะรู้จักคนและรู้จักโลก
เย็นนั้นทั้งสองนั่งอยู่บนระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยม หลิวซานยังไม่กลับมา เสียงหมู่บ้านยามเย็นค่อย ๆ เบาลง โคมแดงหน้าร้านต่าง ๆ เริ่มสว่างขึ้นทีละดวง
ซูหลิงเยิ่นหยิบเข็มด้ายที่ซื้อมาออกมา แล้วหยิบเสื้อคลุมเทาของเว่ยหันเฉินที่มีรอยดาบเฉือนจากการต่อสู้วันก่อนมาพาดบนตัก
เว่ยหันเฉินมองดูเธอที่กำลังจะเย็บ "ทำเองได้"
"ข้าเย็บเร็วกว่า" เธอพูดโดยไม่ยกหน้า "และข้าเย็บได้ประณีตกว่า"
เขามองดูรอยชุนเก่าบนเสื้อที่เขาซ่อมมาด้วยตัวเองตลอดหลายปี รอยชุนที่ฝีมือพอใช้แต่ไม่ได้งาม
ไม่โต้แย้ง
ซูหลิงเยิ่นสอดด้ายเข้าเข็มในแสงโคมที่เพิ่งจุดขึ้น นิ้วชำนาญในแบบที่ทำมาตั้งนานแล้ว เธอเริ่มเย็บรอยขาดอย่างระมัดระวัง ฝีเข็มเล็กและสม่ำเสมอ
"แม่สอนเย็บผ้าก่อนสอนรักษาคน" เธอพูดโดยไม่ถูกถาม "บอกว่าคนที่ดูแลผ้าได้ก็ดูแลแผลได้ เพราะทั้งสอง้าความนุ่มมือและความใจเย็นเหมือนกัน"
"แม่เ้าสอนอะไรมาก"
"สอนทุกอย่างที่รู้" เธอพูดเงียบ ๆ "ตอนนี้ข้าเพิ่งเริ่มเข้าใจว่าทำไม เธอรู้ว่าจะไม่มีเวลาสอนนาน"
เว่ยหันเฉินมองฟ้าที่เริ่มมืดลง
"แม่เ้าเก่งมาก" เขาพูดเบา ๆ ไม่ใช่การปลอบใจ แต่เป็ข้อเท็จจริงที่เขาพูดออกมาจากสิ่งที่รู้จริง
ซูหลิงเยิ่นหยุดเข็มชั่วขณะ แล้วก็เดินต่อ
"ท่านรู้จักเธอดีแค่ไหน?"
"พอรู้" เขาพูด "่ที่อยู่ในสำนักเดียวกัน เธอเป็คนที่เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างในตัวที่คนอื่นไม่มี ไม่ใช่แค่ฝีมือ แต่เป็วิธีที่เธอมองเห็นโลก"
ซูหลิงเยิ่นฟัง ไม่ขัด
"แม่ของเ้าออกจากสำนักก่อนที่เหตุการณ์จะเกิดขึ้นสองปี" เว่ยหันเฉินพูดต่อ "ผมคิดอยู่นานว่าทำไม ตอนนั้นไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว เธอเห็นล่วงหน้า และเธอเลือกที่จะปกป้องสิ่งที่สำคัญกว่าสำนัก"
"สิ่งที่สำคัญกว่าสำนัก" ซูหลิงเยิ่นพูดซ้ำ เสียงเบา "คือข้า"
"คือเ้า"
เธอดึงด้ายตึงแล้วตัดออก ตรวจรอยเย็บ เรียบร้อย ฝีมือดีกว่าที่เขาทำเองจริง ๆ
"ท่านเว่ย" เธอพูดขณะพับเสื้อ "วันนี้ท่านพูดมากกว่าปกติ"
มุมปากของเขาขยับ "วันนี้ไม่ได้ต่อสู้ มีแรงเหลือ"
ซูหลิงเยิ่นหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นเบาและสั้นแต่จริง
เว่ยหันเฉินได้ยินและเก็บมันไว้ในที่ที่เขาไม่ค่อยได้เปิด
หลิวซานกลับมาเมื่อค่ำมืดเต็มที่ ดูสดชื่นเกินกว่าคนที่เพิ่งออกไปสืบข้อมูลมาทั้งวัน
"ข่าวดีและข่าวไม่ค่อยดีครับ" เขานั่งลงที่โต๊ะกลางห้องนั่งชั้นล่าง หยิบเหยือกชาที่เ้าของบ้านวางไว้รินให้ตัวเอง "ข่าวดีก่อนไหม?"
"ข่าวไม่ค่อยดีก่อน" เว่ยหันเฉินพูด
"โอ้เคย" หลิวซานรินชาอีกถ้วยดื่ม "ข่าวไม่ค่อยดีคือตราดอกบัวสีดำนั้นรับงานจากสมาพันธ์หยูหลินจริง มีการจ้างวางด่านตรวจอย่างน้อยสามจุดบนเส้นทางเหนือจากที่นี่ถึงฉางอัน"
"สามจุด" ซูหลิงเยิ่นพูด
"ครับ จุดที่หนึ่งเราผ่านมาแล้ว เหลืออีกสองจุด"
"ข่าวดี?" เว่ยหันเฉินถาม
หลิวซานยิ้ม "ผมรู้ตำแหน่งของสองจุดที่เหลือแล้วครับ และรู้เส้นทางอ้อมที่ไม่ผ่านทั้งสองจุดนั้น เสียเวลาเพิ่มสองวัน แต่จะไม่มีการเผชิญหน้าอีก"
"รวมเวลาทั้งหมดถึงฉางอัน?"
"ยี่สิบวันครับ นับจากพรุ่งนี้"
เว่ยหันเฉินคิดในใจ ยี่สิบวันกับสองจุดที่รู้ตำแหน่งแล้ว สมเหตุสมผล
"มีข้อมูลอีกอย่างครับ" หลิวซานพูดต่อ เสียงเงียบลงเล็กน้อย "ข่าวจากฉางอัน มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติในเมือง สมาพันธ์หยูหลินไม่ได้แค่ส่งคนออกมาตามทาง แต่กำลังวางกำลังในตัวเมืองฉางอันด้วย"
"แปลว่าถึงฉางอันแล้วก็ยังไม่จบ" ซูหลิงเยิ่นพูดตรง
"น่าจะยังไม่จบครับ" หลิวซานพยักหน้า "ลุงที่คุณหนูจะไปพักอาศัย ผมต้องตรวจสอบก่อนว่าบ้านเขาปลอดภัยแค่ไหน"
ซูหลิงเยิ่นนิ่งอยู่ครู่ แล้วก็พยักหน้า "ขอบคุณที่คิดเื่นี้ให้"
"หน้าที่ครับ" หลิวซานพูด แล้วหันไปหาเว่ยหันเฉิน "ท่านเว่ยมีแผนอะไรหลังจากส่งคุณหนูถึงฉางอันไหมครับ?"
เว่ยหันเฉินไม่ตอบทันที มองเหยือกชาที่ยังมีไอลอยอยู่
"ยังไม่ได้คิด"
หลิวซานพยักหน้า ไม่กดดัน "ถ้าท่านสนใจ ผมมีข้อมูลเื่สมาพันธ์หยูหลินที่อาจจะเป็ประโยชน์สำหรับขั้นตอนถัดไป แต่ค่อยคุยกันเมื่อถึงฉางอันก็ได้"
"ตกลง"
คืนนั้น ก่อนนอน เว่ยหันเฉินนั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่างห้องของตัวเอง
มือขวาถือเสื้อคลุมเทาที่ซูหลิงเยิ่นเย็บให้กลับมาเรียบร้อย เขาพลิกดูรอยเย็บที่เธอทำ ฝีมือประณีตและแน่น ด้ายสีเทาที่เธอเลือกมาเข้ากับเนื้อผ้าพอดีจนแทบมองไม่เห็นว่าเคยขาด
เขาพับเสื้อวางไว้บนหัวเตียง
แล้วก็หยิบกล่องไม้เล็กออกมา ผลึกสองเม็ดอุ่นเท่ากัน สม่ำเสมอ
เขานึกถึงคำถามที่ซูหลิงเยิ่นถามในบ่ายวันนี้
ถ้าคืนนั้นท่านไม่ได้อยู่ที่สำนัก ท่านจะยังเป็แบบนี้ไหม?
เขาตอบว่าไม่
แต่คำตอบที่ไม่ได้พูดออกมาคือ — ถ้าไม่ได้เป็แบบนี้ เขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่ในวันนี้ และถ้าไม่ได้อยู่ที่นี่ ผลึกที่เชื่อมโยงกับเธอก็คงไม่เคยส่งสัญญาณเตือนให้เขามาถึงตรอกที่เหอหยางในวันที่ฝนตก
บางเส้นทางที่ดูเหมือนวิ่งไปตรง ๆ นั้น จริง ๆ แล้วกำลังวนกลับมาหาจุดเริ่มต้น
เขาปิดกล่อง วางลงข้างเตียง
หน้าต่างเปิดออกไปยังท้องฟ้าคืนที่เต็มไปด้วยดาว ลมเย็นพัดเข้ามาในห้องนำกลิ่นดินชื้นและดอกไม้ป่ากลางคืนมาด้วย
วันพรุ่งนี้จะออกเดินทางอีกครั้ง
แต่คืนนี้ขอหยุดพักก่อนสักคืนหนึ่ง
49K
