ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 156 : รอบชิงชนะเลิศ : กระบี่เทพสังหาร ปะทะ ราชันหุ่นเชิด 

สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกไปทั่วลานประลองเหินเวหา หอบเอาเกล็ดน้ำแข็งที่ยังหลงเหลือจากการต่อสู้รอบรองชนะเลิศคู่ที่สองปลิวว่อนไปทั่ว

ผลการแข่งขันคู่ก่อนหน้านี้จบลงด้วยชัยชนะของ ฉินมู่หลาง

แม้ เย่ปิงอวิ๋น ศิษย์เอกของผู้อาวุโสเทียนหยวนจะสำแดงเดชวิชา "เหมันต์นิรันดร์" ที่แช่แข็งได้แม้กระทั่งเปลวไฟ แต่สุดท้ายนางก็ไม่อาจต้านทาน "เจตจำนงแห่งกระบี่" อันแหลมคมของฉินมู่หลางได้ นางพ่ายแพ้ไปอย่างสมศักดิ์ศรี โดยมีรอยแผลตื้นๆ ที่แขนเสื้อเพียงรอยเดียว

บัดนี้... ช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยมาถึงแล้ว

รอบชิงชนะเลิศ

ผู้อาวุโสเทียนหยวน ลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์ประธาน ประกาศก้องด้วยเสียงที่อัดแน่นด้วยลมปราณ

"คู่ชิงชนะเลิศ... อาเจีย แห่งสำนักหมึกวารี (สายใน-ไร้สังกัด) ปะทะ ฉินมู่หลาง แห่งสำนักกระบี่นิรันดร์!"

"ผู้ชนะจะได้รับ... แร่มิติสวรรค์ หนึ่งก้อน, คัมภีร์วิถีเซียนระดับกลาง หนึ่งเล่ม, และสิทธิ์ในการเข้าสู่ 'สระล้างกระดูก' เป็นเวลา 3 วัน!"

ทันทีที่ได้ยินคำว่า "แร่มิติสวรรค์" (ของหายากที่ใช้ขยายพื้นที่ถุงมิติหรือสร้างอาวุธระดับสูง) และ "สระล้างกระดูก" (ช่วยยกระดับพรสวรรค์)

ดวงตาของอาเจียก็ลุกวาวเป็นประกายไฟรูปตัวเงิน

"ของดีทั้งนั้น! ...งานนี้ต่อให้ต้องหักกระดูกเจ้าหน้าหล่อนั่น ข้าก็จะทำ!"

...

บนเวทีประลองที่ถูกซ่อมแซมจนเรียบกริบ

อาเจียเดินขึ้นมาประจันหน้ากับฉินมู่หลาง

บรรยากาศรอบตัวฉินมู่หลางเปลี่ยนไปจากทุกครั้ง... ไม่มีรอยยิ้มเย้ยหยัน ไม่มีความถือดี มีเพียงความสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ซ่อนคลื่นยักษ์ไว้ใต้นั้น

ในมือของเขาถือ "กระบี่เหล็กเขียว" เล่มงาม ที่ดูธรรมดาแต่กลับแผ่รังสีสังหารออกมาไม่หยุดหย่อน

"อาเจีย..." ฉินมู่หลางเอ่ยขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หุ่นเชิดเจ้าสัว

"ข้ายอมรับว่าตอนแรกข้าดูถูกเจ้า... คิดว่าเป็นแค่คนกะล่อนที่พึ่งพาแต่ของวิเศษ"

"แต่การต่อสู้ที่ผ่านมาพิสูจน์แล้วว่า... เจ้ามีคุณสมบัติพอที่จะเป็นคู่มือของข้า"

เขายกกระบี่ขึ้นชี้หน้าอาเจีย

"ดังนั้น... ข้าจะให้เกียรติเจ้า ด้วยการใช้ 'วิชากระบี่นิรันดร์ : บทที่ 7' ตั้งแต่เริ่ม! อย่าตายซะก่อนล่ะ!"

"โฮ่..." อาเจียกระชับ พู่กันนิรันดร์ ในมือแน่น เหงื่อซึมที่ฝ่ามือเล็กน้อย

พู่กันสีดำด้านในมือดูสงบนิ่ง แต่ภายในนั้นกำลัง "ย่อยสลาย" แก่นมังกรที่เพิ่งกินเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง พร้อมปลดปล่อยพลังงานบริสุทธิ์ออกมาหนุนเสริมผู้ใช้

"เป็นเกียรติจริงๆ ที่คุณชายฉินมองข้าอยู่ในสายตา... งั้นข้าก็จะตอบแทนด้วยการ... จัดชุดใหญ่ให้!"

"เริ่มการประลอง!"

ฟึ่บ!

ร่างของฉินมู่หลางหายวับไปกับตา!

ไม่ใช่การหายตัว แต่เป็นการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด!

วินาทีต่อมา ประกายกระบี่สีเขียวมรกตก็ปรากฏขึ้นที่คอหอยของอาเจีย!

"เร็วเกินไปแล้ว!" อาเจียร้องเสียงหลง

"เจ้าสัว! สลับเงา!"

วูบ!

ร่างของอาเจียสลับตำแหน่งกับเจ้าสัวทมิฬในเสี้ยววินาที

เคร้ง!

คมกระบี่ของฉินมู่หลางฟันเข้าที่ไหล่ขวาของเจ้าสัวจนเกิดรอยบากลึก! สะเก็ดหินหยกกระเด็นออกมา

[ แจ้งเตือน... เกราะไหล่ขวาเสียหาย 15%... ]

"ชิ! เกราะเจ้าสัวแข็งขนาดนั้นยังฟันเข้า!" อาเจียที่ย้ายไปอยู่ด้านหลัง กัดฟันกรอด

เขาตวัดพู่กันนิรันดร์ วาดอักขระกลางอากาศด้วยความเร็วสูง

"อักขระ : พันธนาการ!"

โซ่หมึกสีดำพุ่งขึ้นมาจากพื้นเวที พยายามจะรัดขาของฉินมู่หลาง

แต่ฉินมู่หลางเพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ

ฉับ! ฉับ! ฉับ!

คลื่นรังสีกระบี่ตัดโซ่อักขระขาดสะบั้นเหมือนตัดเต้าหู้!

"อักขระระดับต่ำหยุดข้าไม่ได้หรอก!"

ฉินมู่หลางพุ่งตัวต่อ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่

"เพลงกระบี่นิรันดร์ กระบวนท่าที่ 3 : พิรุณโปรยปราย!"

เขาแทงกระบี่ออกไปรัวเร็ว จนเกิดเป็นเงากระบี่นับร้อยสาย พุ่งเข้าใส่อาเจียราวกับห่าฝน!

อาเจียจนมุม!

"ศิษย์พี่หลี่! ถ้าหุ่นพัง ท่านต้องซ่อมให้ข้าฟรีนะ!"

อาเจียตะโกนลั่น ก่อนจะประสานมือ

"เจ้าสัว! กลวิธานป้อมปราการ : กางปีกทมิฬ!"

แผ่นหลังของเจ้าสัวเปิดออก! กลไกที่ หลี่มู่กู่ ช่วยติดตั้งไว้ทำงาน

แผ่นโลหะสีดำกางออกมาเป็นรูปปีกนกขนาดใหญ่ แล้วหุบเข้ามาคลุมร่างของอาเจียและตัวมันเองไว้เหมือนไข่ยักษ์!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงกระบี่ปะทะเกราะโลหะดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสว่างจ้าจนคนดูต้องหยีตา

เกราะปีกของเจ้าสัวเริ่มบุบและมีรอยร้าว แต่ก็ยังทนทานได้!

"กันได้รึ?" ฉินมู่หลางขมวดคิ้ว "งั้นลองนี่!"

เขารวบรวมลมปราณไว้ที่ปลายกระบี่ จนเกิดแสงสว่างจ้าดุจดวงอาทิตย์

"เคล็ดวิชาลับ : ดาบผ่าสวรรค์!"

เปรี้ยงงงง!

ลำแสงกระบี่ขนาดยักษ์ฟันลงมาที่เกราะปีกของเจ้าสัว!

แรงระเบิดรุนแรงจนเวทีประลองสั่นสะเทือน ฝุ่นตลบอบอวล

[ แจ้งเตือนวิกฤต! เกราะปีกเสียหาย 80%... ระบบป้องกันล้มเหลว... ]

ฝุ่นจางลง...

เผยให้เห็นเจ้าสัวที่สภาพสะบักสะบอม ปีกข้างหนึ่งหักห้อยรุ่งริ่ง

แต่อาเจีย... หายไปไหน?

ฉินมู่หลางเบิกตากว้าง สัมผัสจิตสังหารได้จากด้านบน!

"ข้างบน!"

อาเจียลอยตัวอยู่กลางอากาศ (ด้วยยันต์เหาะเหิน) พู่กันนิรันดร์ในมือสั่นระริก

ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะมันกำลัง "สำรอก" พลังงานส่วนเกินจากการกินแก่นมังกรออกมา!

"เจ้าพังของรักของข้า... เจ้าต้องชดใช้!"

"รับไปซะ! อักขระผสานขั้นสูง : มังกรปฐพีกลืนกินนภา!"

อาเจียทุ่มสุดตัว วาดมังกรดินขนาดมหึมาที่สมจริงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

เส้นหมึกสีดำแฝงด้วย "กลิ่นอายบรรพกาล" ของแก่นมังกรที่ถูกพู่กันดูดกลืนไปก่อนหน้านี้

มังกรหมึกขนาดยักษ์พุ่งดิ่งลงมาจากฟ้า อ้าปากกว้างหมายจะกลืนกินฉินมู่หลาง!

"ยอดเยี่ยม!" ฉินมู่หลางแสยะยิ้มอย่างตื่นเต้น เลือดนักสู้ในกายเดือดพล่าน

"นี่สิคู่ต่อสู้ที่ข้าต้องการ!"

เขาไม่หลบ... แต่กลับตั้งท่ากระบี่ชี้ขึ้นฟ้า

หลับตาลง... และเข้าสู่สภาวะ "หนึ่งเดียวกับกระบี่"

บรรยากาศรอบตัวฉินมู่หลางหยุดนิ่ง...

ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้น แววตาคมกริบดุจใบมีด

"เจตจำนงแห่งกระบี่ : ตัดขาดความว่างเปล่า!"

ชวิ้ง!

เพียงแค่การตวัดกระบี่เดียว... อย่างเชื่องช้า... แต่หนักแน่น

คลื่นพลังที่มองไม่เห็น ตัดผ่าอากาศ... ผ่ามังกรดินของอาเจีย... ขาดครึ่งตัว!

และพลังนั้นยังพุ่งตรงขึ้นไปหาอาเจีย!

"ซวยแล้ว!" อาเจียหน้าซีดเผือด

เขาใช้ "แขนขวา" (ที่สวมถุงมือไหมอัคคี) ยกขึ้นมากันตามสัญชาตญาณ!

ตูมมมม!

ร่างของอาเจียถูกแรงกระแทกร่วงตกลงมาจากฟ้า กระแทกพื้นเวทีอย่างแรงจนกระอักเลือด

"แค่กๆ..."

อาเจียพยันกายลุกขึ้น แขนขวาสั่นระริก ถุงมือไหมอัคคีมีรอยขาดเป็นทางยาว เลือดไหลซึมออกมา

ส่วนฉินมู่หลางยืนหอบหายใจหนักๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม การใช้ "เจตจำนงกระบี่" กินพลังเขาไปมากโข

"จบกันแค่นี้แหละ อาเจีย..." ฉินมู่หลางก้าวเข้ามาเตรียมปิดบัญชี

"เจ้าเก่งมากที่บีบให้ข้าใช้ท่านี้ได้... แต่เจ้าแพ้แล้ว"

อาเจียเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วหัวเราะหึๆ

"แพ้เหรอ?... ใครบอก?"

"เจ้าสัว... เปิดกลไกฉุกเฉิน : แขนมาร!"

ทันใดนั้น ซากของเจ้าสัวที่นอนกองอยู่ ก็ดีดตัวลุกขึ้น!

แขนซ้ายสีดำทมิฬ (ที่ได้มาใหม่) เปล่งแสงสีแดงฉาน!

มันไม่ได้โจมตีฉินมู่หลาง... แต่มัน "ทุบลงที่พื้นเวที!"

ตึง!

อักขระสีแดงที่อาเจียแอบเขียนทิ้งไว้ตอนที่หลบอยู่ในเกราะปีก... ทำงาน!

"ค่ายกลดูดกลืนพลังปราณ!" (ดัดแปลงจากวิชามารที่เรียนรู้จากแขนเจ้าสัว)

"อะไรกัน!" ฉินมู่หลางรู้สึกเหมือนขาถูกตรึง ลมปราณในร่างถูกดึงดูดลงสู่พื้นดิน!

"เจ้า... ใช้วิชามารรึ!?"

"เปล่าสักหน่อย..." อาเจียยิ้มเจ้าเล่ห์ "แค่ ศาสตร์กลไกประยุกต์ ...ข้าไม่ได้ดูดมาใช้เอง แต่ดูดทิ้งลงดินต่างหาก!"

"เอาล่ะ... ตอนนี้เจ้าไม่มีแรงขยับแล้ว..."

อาเจียเดินกระเผลกเข้าไปหา พร้อมง้างหมัด

"หนี้ค่าซ่อมเจ้าสัว... ข้าขอคืนด้วยหมัดนี้แหละ!"

แต่ทว่า...

ก่อนที่หมัดของอาเจียจะถึงหน้าฉินมู่หลาง...

ครืนนนนน!

แผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่น! ไม่ใช่แค่เวที... แต่เป็น ทั้งยอดเขา!

ท้องฟ้าเหนือลานประลองเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด

ม่านพลังป้องกันสนามประลองที่ผู้อาวุโสสร้างไว้... เกิดรอยร้าว!

ผู้อาวุโสเทียนหยวน บนแท่นประธาน ลุกพรวดขึ้น สีหน้าตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก

"สัมผัสนี้มัน... ค่ายกลพิทักษ์สำนักถูกเจาะ!"

"ทุกคนระวังตัว! มีผู้บุกรุก!"

เพล้ง!

ม่านพลังแตกกระจาย!

เงาดำนับสิบสายพุ่งลงมาจากรอยแตกบนท้องฟ้า พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ชวนขนลุก

เป้าหมายของพวกมัน... ไม่ใช่ผู้อาวุโส...

แต่เป็น "อาเจีย" และ "เจ้าสัว" ที่ยืนอยู่กลาง

เวที!

การประลองจบลงแล้ว...

แต่สงครามของจริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!