ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 68 : ตลาดมืดโกลาหล : การปั่นป่วนราคาและผลึกปฐพี

ณ หุบเขาเร้นเงา บรรยากาศวันนี้คึกคักผิดหูผิดตา ฝูงชนหนาแน่นกว่าปกติหลายเท่าตัว ข่าวการเปิด "แดนลับสุสานศาสตรา" ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า เปรียบเสมือนก้อนหินที่โยนลงไปในรังมด แตกฮือกันออกมาหาซื้ออาวุธและยารักษาเพื่อเตรียมพร้อม

"โอสถห้ามเลือด! ราคาขึ้นเป็นสองเท่า!"

"ยันต์เกราะศิลา! เหลือสามแผ่นสุดท้าย!"

เสียงตะโกนซื้อขายดังเซ็งแซ่ อาเจียในชุดคลุมสีเข้มและหมวกสานเดินแทรกตัวผ่านฝูงชน เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญความเบียดเสียด แต่กลับสูดดมกลิ่นของ 'ความโลภ' และ 'ความตื่นตระหนก' เข้าไปเต็มปอด

"กลิ่นของเงิน..." อาเจียยิ้มกริ่มใต้หน้ากาก "ช่วงเวลาที่คนกลัวตาย คือช่วงเวลาที่พ่อค้าจะรวยที่สุด"

เขาหาทำเลเหมาะๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ ปูผ้าผืนเดิมลงไป แต่คราวนี้สินค้าที่วางเรียงรายกลับทำให้ผู้คนต้องเหลียวหลัง

[ตำราเคล็ดวิชาฝ่ามือศิลา - 50 เล่ม!]

[ราคาพิเศษ: เล่มละ 5 หินปราณ (รับประกันอ่านรู้เรื่องทุกตัวอักษร)]

"เฮ้ย! นั่นมันตำราฝ่ามือศิลาไม่ใช่รึ? ทำไมเขามีเยอะขนาดนั้น!"

"ราคาแค่ 5 หินปราณ? ปกติแลกในหอตำราต้องใช้แต้มสำนักตั้ง 20 แต้ม!"

เพียงชั่วพริบตา แผงลอยของอาเจียก็ถูกรุมล้อมด้วยศิษย์สายนอกที่ยากจน

"ข้าเอาหนึ่งเล่ม!"

"ข้าด้วย! ข้าจะเอาไปฝึกก่อนเข้าสุสาน!"

อาเจียรับหินปราณมือเป็นระวิง ปากก็ร้องตะโกนโฆษณาไปด้วย "เชิญเลยๆ! ตำราคุณภาพจาก... เอ่อนักคัดลอกนิรนาม ลายมือสวย อ่านง่าย ฝึกเป็นไว ไม่ต้องไปแย่งกันยืมในหอตำรา!"

สินค้าของเขาขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แต่ทว่า... การกระทำที่โดดเด่นย่อมนำมาซึ่งภัยพิบัติ

"เฮ้ยเจ้าหนู!"

เสียงตะคอกดังลั่น พร้อมกับร่างท้วมใหญ่ของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่เดินแหวกฝูงชนเข้ามา เขาคือ 'เถ้าแก่หวัง' พ่อค้าขาใหญ่ประจำตลาดมืด ผู้ผูกขาดการขายตำราคัดลอกมือ (ที่จ้างศิษย์มานั่งเขียนทีละเล่มและขายแพงๆ)

"เจ้ามาขายตัดราคาแบบนี้ ได้ขออนุญาตสมาคมพ่อค้าเร้นเงาหรือยัง?" เถ้าแก่หวังจ้องอาเจียเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร "ของราคาถูกแบบนี้ คงเป็นของปลอมที่เขียนมั่วซั่วกระมัง? ระวังธาตุไฟเข้าแทรกตายนะพวกเจ้า!"

ลูกค้าเริ่มลังเล อาเจียหยุดมือที่กำลังนับเงิน เขาเงยหน้ามองเถ้าแก่หวังแล้วถอนหายใจ

"ของปลอมหรือ?" อาเจียหยิบตำราเล่มหนึ่งขึ้นมา แล้วโยนไปให้เถ้าแก่หวัง "ท่านลองเปิดดูหน้า 7 วรรคที่ 3... เคล็ดการเดินปราณย้อนกลับเพื่อสร้างแรงอัด หากท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญจริง ท่านย่อมดูออกว่านี่คือของแท้ที่คัดลอกมา 'เป๊ะ' ทุกกระเบียดนิ้ว"

เถ้าแก่หวังรับไปเปิดอ่านดู สีหน้าเปลี่ยนจากดูถูกเป็นตกตะลึง ลายมือนั้นสม่ำเสมอเป็นระเบียบ ไม่มีรอยขีดฆ่าแก้ไขแม้แต่จุดเดียว ราวกับ... ไม่ใช่มนุษย์เขียน

"จ...เจ้าทำได้อย่างไร?"

"ความลับทางการค้า" อาเจียคว้าตำราคืนมา "ถ้าไม่ซื้อก็หลีกไปเถ้าแก่ ลูกค้าข้ารออยู่ เวลาเป็นเงินเป็นทอง"

"หนอย... อย่าลำพองให้มากนัก!" เถ้าแก่หวังโกรธจนหน้าแดง สั่งลูกน้องสองคนข้างหลัง "พังแผงมัน!"

ลูกน้องร่างยักษ์สองคนพุ่งเข้ามา หมายจะเตะกองตำราให้กระจัดกระจาย

อาเจียไม่ขยับหนี เขานั่งนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ในหัวนึกถึงบทเรียนเมื่อคืน

"ยืมพลังฟ้าดิน... ผสานอักขระ..."

ในหอตำราที่มีแต่ความเงียบสงบ เขาฝึกได้ยาก แต่ที่นี่... ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน กระแสปราณที่ปั่นป่วนวุ่นวาย นี่แหละคือสนามฝึกที่ดีที่สุด!

อาเจียแอบวาดนิ้วใต้แขนเสื้อ เขียน 'อักขระธาตุลม' แบบหยาบๆ ผสานเข้ากับ 'อักขระหลิง (ศูนย์)'

เคล็ดวิชา : วายุไร้ทิศ (ฉบับทดลอง)

เขาไม่ได้สร้างพายุ แต่เขา 'บิด' กระแสลมรอบตัวลูกน้องทั้งสองเพียงเล็กน้อย ให้ทิศทางมันเปลี่ยนวูบ

วูบ!

เท้าของลูกน้องคนที่หนึ่งที่กำลังจะเตะแผง จู่ๆ ก็เหมือนสะดุดลมวูบหนึ่ง ขาเสียหลักไขว้กันเอง ส่วนลูกน้องคนที่สองที่พุ่งตามมา ก็ถูกลมดูดให้เสียจังหวะ พุ่งชนเพื่อนตัวเองเต็มแรง

โครม!

ร่างยักษ์สองร่างล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นต่อหน้าแผงของอาเจีย ฝุ่นตลบอบอวล ตำราของอาเจียไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่เล่มเดียว

"โอ้โห! วิชาตัวเบาล้ำเลิศ!" ลูกค้าคนหนึ่งตะโกน (ทั้งที่อาเจียนั่งเฉยๆ) "พี่ชายผู้นี้ไม่ธรรมดา!"

อาเจียยักไหล่ "ข้าบอกแล้วว่าเวลาเป็นเงินเป็นทอง... พวกท่านกำลังทำข้าเสียเวลาขายของนะ"

เถ้าแก่หวังหน้าซีดเผือก รู้ทันทีว่าเจอตอ เขาไม่อยากมีเรื่องกับคนที่มีเบื้องหลังลึกลับ จึงรีบสั่งลูกน้องถอยทัพกลับไปท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของฝูงชน

อาเจียลอบถอนหายใจโล่งอก 'เกือบไป... ลมปราณข้าหายไป 1 ใน 3 แค่สะดุดขาคนเนี่ยนะ? การผสานอักขระกับธรรมชาติมันยากกว่าที่คิดจริงๆ 

[มู่เฉินบ่นอุ๊บ ไอ้เด็กบื้อ.. ก็เมื่อก่อนพึ่งพาพลังพู่กันอย่าถึงไม่คิดไม่ได้สินะ แต่การผสานพลังปราณเข้าไปคู่กับพู่กันผลที่ได้ก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว]

การขายดำเนินต่อไปจนจบภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ตำรา 50 เล่มเกลี้ยงแผง!

อาเจียกวาดเงินทั้งหมด 250 หินปราณใส่ถุงมิติ หัวใจพองโตคับอก แต่วินาทีต่อมา สายตาเขาก็ไปสะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่วางขายอยู่บนแผงลอยไกลๆ ตรงมุมมืด

ก้อนผลึกสีน้ำตาลขุ่น ขนาดเท่ากำปั้นเด็ก แผ่ไอเย็นเยียบและหนักแน่นออกมา

[ผลึกวิญญาณปฐพี]

"เจอแล้ว..." อาเจียกลืนน้ำลาย

เขาเดินเข้าไปหาพ่อค้าขายแร่ธาตุ "ก้อนนี้เท่าไหร่?"

"ตาถึงนี่พ่อหนุ่ม" พ่อค้าเคราเฟิ้มแสยะยิ้ม "นี่คือผลึกปฐพีบริสุทธิ์ ขุดได้จากเหมืองเก่า ข้าขาย 200 หินปราณ... งดต่อรอง"

"สอง... สองร้อย!" อาเจียแทบกระอักเลือด เงินที่เพิ่งหามาได้ 250 ก้อน จะหายวูบไปทันทีเกือบหมด!

"ลดหน่อยไม่ได้หรือ? 150?"

"ไม่ได้ ช่วงนี้ดันเจี้ยนจะเปิด ใครๆ ก็อยากได้ไปเสริมอาวุธ ถ้าเจ้าไม่เอา อีกเดี๋ยวก็มีคนมาคว้าไป"

อาเจียกำถุงเงินแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภาพ 'เจ้าสัว' หุ่นศิลายักษ์ที่หิวโหยพลังงานลอยขึ้นมาในหัว กับภาพตัวเองที่ต้องเสี่ยงตายในสุสานศาสตรา

"เงินทองของนอกกาย... ไม่ตายหาใหม่ได้..." อาเจียท่องคาถาปลอบใจตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แต่ถ้าตาย... ก็ไม่ได้ใช้เงิน..."

"เอาก็เอา!"

อาเจียเทหินปราณ 200 ก้อนลงบนแผงด้วยท่าทางเหมือนคนกำลังเฉือนเนื้อตัวเอง แล้วรีบคว้าผลึกวิญญาณปฐพีมาเก็บไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ

เขาเดินออกจากตลาดมืดด้วยความรู้สึกว่างเปล่าในกระเป๋า แต่หนักแน่นในใจ

"เจ้าสัว..." อาเจียลูบถุงมิติเบาๆ "พ่อทุ่มหมดหน้าตักเพื่อเจ้าแล้วนะ... ในดันเจี้ยนสุสานศาสตรา เจ้าต้องทำงานให้คุ้มค่าข้าวแดงแกงร้อนที่ข้าเสียไป เข้าใจไหม!"

แสงสุดท้ายของวันลาลับขอบฟ้า อาเจียกลับขึ้นสู่ยอดเขาพู่กันหยก พร้อมกับ 'หัวใจ' ดวงใหม่ที่จะติดตั้งให้กับหุ่นรบศิลา และความมุ่งมั่นที่จะกอบโกยคืนให้สาสมในแดนลับที่กำลังจะมาถึง!