บทที่ 9: นรกจำลองและการแสดงระดับรางวัล
แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องกระทบยอดเขากิเลนทอง แต่วันนี้เสียงนกร้องยามเช้ากลับถูกกลบด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังระงมไปทั่วขุนเขา ราวกับหมูที่กำลังถูกเชือด
"ว้าก! อย่าเข้ามา! พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยลูกด้วย!"
บนเส้นทางวิบากรอบูเา หลงเฟยในสภาพเหงื่อท่วมตัวกำลังวิ่งหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต เื้ัของเขาห่างไปเพียงสามก้าว คือปากขนาดมหึมาของ "เสี่ยวเฮย" ราชสีห์เกล็ดัที่กำลังแยกเขี้ยวน้ำลายยืด โดยมี จ้าวจิง ขี่อยู่บนหลังคอยะโสั่งการ
"วิ่ง! วิ่งให้เร็วกว่านี้! ถ้าเ้าช้าแม้แต่ก้าวเดียว เสี่ยวเฮยจะงับก้นเ้า!" จ้าวจิงฟาดแส้ลงพื้นเสียงดังสนั่น
"โฮก!" เสี่ยวเฮยคำรามเสียงต่ำ
ในสายตาของจ้าวจิงและศิษย์สำนักกายาทองคำที่ยืนมองอยู่ไกลๆ นี่คือการไล่ล่าที่โหดร้ายทารุณ หลงเฟยวิ่งสะดุดรากไม้ กลิ้งโค่โล่ ลุกขึ้นมาวิ่งต่อด้วยท่าทางทุลักทุเล ขาแข้งสั่นพั่บๆ ดูน่าเวทนา
แต่ความจริงนั้น...
‘เ้าสิงโตบ้านี่... วิ่งช้าชะมัด ข้าต้องแกล้งสะดุดรอรอบที่สิบแล้วนะ!’ หลงเฟยบ่นในใจ
เขากำลังควบคุมจังหวะการวิ่งอย่างแม่นยำ รักษาระยะห่างให้ดูเหมือน "เกือบโดนกิน" ตลอดเวลา ส่วนเ้าเสี่ยวเฮยนั้น... มันไม่ได้วิ่งไล่กัด แต่มันกำลังวิ่งด้วยความหวาดกลัว! เพราะหลงเฟยแอบส่งจิตสังหารเย็นเยียบไปกระตุ้นก้นมันตลอดเวลา "ถ้าแกหยุดวิ่ง ข้าจะจับแกย่าง!" เ้าสัตว์ร้ายจึงต้องฝืนวิ่งไล่ตาม "จ่าฝูง" ของมันด้วยน้ำตานองหน้า
"แฮ่ก... แฮ่ก... ข้าไม่ไหวแล้ว!" หลงเฟยทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจแกล้งทำเป็หมดสภาพเมื่อครบกำหนดเวลา
จ้าวจิงะโลงจากหลังสัตว์เลี้ยง นางมองหลงเฟยด้วยสายตาประเมิน "อึดกว่าที่คิด... ปกติคนธรรมดาวิ่งหนีเสี่ยวเฮยได้ไม่เกินครึ่งเค่อก็หัวใจวายตายแล้ว แต่นี่เ้าวิ่งได้ครบหนึ่งชั่วยาม" นางโยนขวดน้ำให้ "พัก 15 นาที แล้วไปต่อที่บ่อลาวาของยัยเฟิงเยี่ยน!"
...
ยามเฉิน (07.00 - 09.00): บ่อลาวาจำลอง
ไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมาจากสระน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกเฟิงเยี่ยนใช้ลมปราณอัคคีต้มจนเดือดพล่าน น้ำในสระเป็สีแดงฉานเพราะผสมผงแร่เหล็กและสมุนไพรร้อนแรง เพียงแค่ยืนอยู่ขอบสระ ขนคิ้วก็แทบไหม้
"ลงไป!" เฟิงเยี่ยนสั่งเสียงเหี้ยม
"นะ... น้ำเดือดขนาดนั้น ลงไปข้าก็สุกพอดีสิ!" หลงเฟยถอยกรูด
"ไม่สุกหรอก แค่ลอกคราบ! วิชา 'กายาทองคำ' ของตระกูลเ้าต้องใช้ความร้อนกระตุ้น ในเมื่อเ้าฝึกเองไม่ได้ ข้าก็จะต้มเ้าให้สุก... เอ้ย ให้แกร่งเอง!"
เฟิงเยี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลง ถีบส่งหลงเฟยลงไปในบ่อทันที
ตูม!
"อ๊ากกกกก! ร้อน! ร้อนโว้ยยยย!" หลงเฟยตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำ ิัของเขาแดงเถือกไปทั้งตัว
เฟิงเยี่ยนยืนกอดอก เฝ้าดูด้วยสีหน้าพึงพอใจ "ทนไว้! ห้ามขึ้นมาจนกว่าจะครบหนึ่งก้านธูป!"
ในความเป็จริง... ใต้ผิวน้ำนั้น หลงเฟยกำลังนอนแช่อย่างสบายใจเฉิบ ‘อืม... อุณหภูมิกำลังดี เหมือนแช่ออนเซ็นที่อุณหภูมิ 42 องศา ช่วยคลายกล้ามเนื้อจากการแกล้งวิ่งเมื่อเช้าได้เยอะเลย’
ส่วนผิวที่แดงเถือกนั้น เขาแค่เดินลมปราณย้อนกลับเพื่อขยายหลอดเืฝอยให้เืสูบฉีดมาที่ิั สร้างภาพลวงตาว่าผิวถูกลวกจนเกือบสุก เขาต้องคอยกรีดร้องเป็จังหวะ เพื่อให้เฟิงเยี่ยนรู้ว่าเขายังทรมานอยู่ (ถ้านิ่งไป เดี๋ยวโดนเพิ่มไฟ)
"อ๊ากกก! ผิวข้า... ผิวข้าไหม้แล้ว!"
"ดี! ร้องออกมา! ยิ่งเจ็บยิ่งจำ!" เฟิงเยี่ยนะโกลับมา "แปลกจริง... ปกติหนังคนทั่วไปต้องเปื่อยยุ่ยแล้ว แต่นี่ผิวเขายังทนสภาพเดิมได้ แค่แดงจัด... หรือว่าพื้นฐานร่างกายของตระกูลหลงจะดีกว่าที่คิด?"
...
ยามซื่อ (09.00 - 11.00): ดงกระบี่เหิน
หลังจากขึ้นจากบ่อลาวาในสภาพตัวแดงแจ๋ หลงเฟยก็ถูกลากมาที่ลานฝึกกระบี่ ไป๋รั่วซี ยืนรออยู่พร้อมกับกระบี่บิน 100 เล่มที่ลอยอยู่กลางอากาศ
"กติกาคือ 'ห้ามตาย'" ไป๋รั่วซีกล่าวสั้นๆ
"เดี๋ยว... กติกาแค่นั้นรึ?"
"เริ่ม!"
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ห่าฝนกระบี่พุ่งเข้าใส่หลงเฟยจากทุกทิศทาง หลงเฟยเบิกตากว้าง (แกล้ง) แล้วเริ่มระบำแห่งความตาย เขาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ล้มลุกคลุกคลาน
ฉึก! กระบี่เล่มหนึ่งปักลงบนพื้น ตรงหว่างขาของเขา ห่างจากจุดยุทธศาสตร์ไปเพียงหนึ่งนิ้ว ฉึก! อีกเล่มเฉียดใบหูไปจนเส้นผมขาด ฉึก! อีกเล่มพุ่งมาที่หน้าอก แต่เขาสะดุดขาตัวเองล้มหงายหลัง ทำให้กระบี่ปักข้ามตัวไป
ตลอดสองชั่วโมง หลงเฟยกลิ้งไปกลิ้งมาเหมือนลูกข่าง เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง มีรอยขีดข่วนเืซิบๆ ตามตัวเล็กน้อย (ที่เขาจงใจปล่อยให้โดนเฉียดๆ เพื่อความสมจริง)
ไป๋รั่วซีที่ควบคุมกระบี่อยู่เริ่มขมวดคิ้ว ‘ดวงดี? ไม่สิ... ไม่มีใครดวงดีติดต่อกันเป็พันครั้ง ทุกครั้งที่เขาล้ม มันเป็จังหวะเดียวกับที่กระบี่จะถึงตัว ทุกครั้งที่เขาเซ มันคือการหลบวิถีสังหาร... หรือว่า... สัญชาตญาณเอาตัวรอดของเขาจะตื่นขึ้นเพราะความกลัวตาย?’
นางเพิ่มความเร็วขึ้นอีก แต่หลงเฟยก็ยัง "ฟลุ๊ค" รอดไปได้ทุกครั้งอย่างน่าอัศจรรย์
...
ตกเย็น
ร่างกายของหลงเฟยถูกหามกลับมาที่โถงอาหารในสภาพดูไม่ได้ เขานอนแผ่หลากองอยู่บนพื้นพรม หายใจรวยริน
เหล่าคู่หมั้นทั้งหกยืนล้อมวงมุงดูผลงาน
มู่หลิงนั่งลงจับชีพจร "ชีพจรเต้นเร็ว ร่างกายบอบช้ำภายนอก แต่... น่าแปลก อวัยวะภายในกลับแข็งแรงขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย เหมือนกับว่าแรงกดดันจากภายนอกไปกระตุ้นให้ร่างกายเขาสร้างเกราะป้องกันตัวเอง"
"ข้าบอกแล้วว่าวิธีของข้าได้ผล" เฟิงเยี่ยนยืดอกภูมิใจ "ต้มเขาทุกวัน เดี๋ยวผิวก็เหนียวเอง"
"เขามีเซนส์ในการหลบหลีกที่ดี... แม้ท่วงท่าจะทุเรศไปหน่อย" ไป๋รั่วซียอมรับ
"แต่จิตใจยังอ่อนแอ!" จ้าวจิงแย้ง "วิ่งหนีไปร้องไห้ไป น่าอายชะมัด"
"เอาเถอะ..." ซูเม่ยยิ้มหวาน นางถือถ้วยยาที่ส่งกลิ่นเหม็นเขียวรุนแรงมา "ถึงเวลาของว่างรอบดึกแล้ว... ยาพิษสกัดจาก 'หญ้าไส้ขาด' ของท่านหมอมู่ ผสมกับยาเสน่ห์ของข้า เพื่อทดสอบว่าร่างกายและจิตใจเขาจะทนทานได้แค่ไหน"
หลงเฟยปรือตาขึ้นมองถ้วยยา ‘หญ้าไส้ขาด? รสชาติมันขมเฝื่อนๆ นี่นา... เอาวะ ถือว่าเป็ยาบำรุงตับ’
"อึก... อึก..." หลงเฟยถูกกรอกยาลงคอ
ทันทีที่ยาลงท้อง เขาต้องแกล้งทำตัวชักกระตุก ตาเหลือก น้ำลายฟูมปาก "อ๊อก... อะ... เอื้อก..."
"ดูสิ! เขาเริ่มดิ้นแล้ว!" มู่หลิงจดบันทึกยิกๆ "พิษเริ่มทำงาน... ดูซิว่าเขาจะทนได้กี่ลมหายใจ"
หลงเฟยดิ้นพราดๆ อยู่บนพื้น พร้อมกับคิดแผนการสำหรับวันพรุ่งนี้ ‘วันนี้แค่กายภาพ... พรุ่งนี้ต้องเจอวิชาจิตของซูเม่ยกับแม่นักฆ่าหลานเยว่... สงสัยต้องแกล้งละเมออาละวาดสักหน่อย จะได้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับเวลานอนข้า’
ท่ามกลางความเข้าใจผิดที่ซ้อนทับกัน ร่างกายของหลงเฟย (ที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว) แทบไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ "ความคาดหวัง" ของสาวๆ พวกนางเริ่มมองเห็น "ศักยภาพ" (ที่พวกนางคิดไปเอง) ในตัวขยะผู้นี้
และโดยที่พวกนางไม่รู้ตัว... ภารกิจปั้นดินให้เป็ดาวของพวกนาง กำลังค่อยๆ เปลี่ยนความรู้สึกดูแคลน ให้กลายเป็ความผูกพันทีละเล็กทีละน้อย ผ่านความเหนื่อยยาก (ของพวกนาง) ในการทรมานเขา
"พรุ่งนี้... เพิ่มน้ำหนักหินเป็สองเท่า!" จ้าวจิงประกาศก่อนแยกย้าย
หลงเฟยน้ำตาไหลพราก (คราวนี้ไหลจริง) ‘ฆ่าข้าเถอะ... ข้าี้เีตื่นเช้า!’
477
