Stardust Realm -Online-

บทที่ 34: แฟร็กทัล

        ฟิลด์ที่นารีมาเก็บเลเวลและหาของในวันนี้เป็นหนึ่งในฟิลด์ที่โด่งดังที่สุดของเกมมีชื่อว่า <แฟร็กทัล> พื้นเป็นแพทเทิร์นเรขาคณิตที่ซูมเข้าไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด สีสดและรายละเอียดเกินความจำเป็นทำให้ลายตาแถมมาด้วยความรู้สึกวูบวาบเหมือนร่วงลงไปไม่สิ้นสุด ยิ่งสู้ยิ่งร่วง แถมไม่รู้ด้วยว่าร่วงลงมาไกลขนาดไหนเพราะทุกอย่างซ้ำจำเจไปหมดการออกมีทางเดียวคือวาร์ปออก

        ฟิลด์นี้อันตรายต่อสุขภาพถึงขั้นที่ผู้เล่นทุกคนต้องทำแบบทดสอบก่อนเข้าว่าสามารถรับสภาพภายในได้หรือไม่หากคนที่เคยมีอาการชักจะถูกห้ามเข้าเป็นอันขาดไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำฟิลด์แบบนี้มาเพื่ออะไร

        ข้อดีของมันคือ โอกาสดรอปแร่หายากเยอะกว่าที่อื่นคนที่ผ่านแบบทดสอบและไม่มีประวัติอาการชักจึงยอมมาเวียนหัวในนี้

        หลังลัคนาผ่านการทดสอบมาได้ ทั้งสี่คนจับมือกันเป็นวงกลม จากนั้นร่างกายที่เคยถูกประคองด้วยสกิลของนารีก็ร่วงลงสู่วังวนของลวดลายอันไร้จุดจบลัคนาเวียนศีรษะจนต้องหลับตา แล้วในที่สุดขาก็แตะพื้น

        วศินดึงปืนคู่ออกมา นารีสั่งสวมใส่อาวุธ ลัคนามองขวานสีทองครู่หนึ่งก็มีชื่อผุดเข้ามาในหัว...<Ofreflismaðr> ขวานระดับหกดาวที่หาได้จากทวีปน้ำแข็ง เธอแน่ใจว่าไม่มีใครในเกมรู้วิธีออกเสียงที่ถูกต้องของอาวุธชิ้นนี้

        “โย่เด็กใหม่ อยู่ใกล้ๆ ฝันไว้! นารีผู้เป็นที่รักของทุกคนขอไปเจิดจรัสอยู่ในแสงไฟก่อนนะ!”นารีตะโกนบอกแล้วก้าวออกไปพร้อมวศิน หุ่นยนต์ร่างเพรียวบางสีขาวออกมาจากรอบทิศทางแล้วระดมยิงลำแสงใส่สองผู้เล่น

        “<Shield>!” ฝันตะโกน วงแหวนสีม่วงปรากฏรอบตัวทั้งสองกันการโจมตีไม่ให้เข้าถึงมีเสียงแกรกเมื่อวศินกระแทกตัวปืนเข้ากับซองกระสุนซึ่งเหน็บไว้ตรงเข็มขัด กระสุนมานาพุ่งออกจากปากกระบอกด้วยความไวจนมองไม่ทัน

        นารีใช้สกิลสกายริเวอร์ถีบตัวขึ้นสูง วาดขวานเป็นวงโค้งโจมตีหุ่นยนต์พังเป็นเศษเหล็กฝันร่ายคาถาเพิ่มพลังให้ทั้งสองคนจนร่างกายเปล่งแสงสีทอง

        ค่าคอมโบเด้งขึ้นที่มุมจอเรื่อยๆ จากความแม่นยำและความเร็วอันน่ากลัวของวศินแต่เขาต้องยิงหลายนัดกว่าหุ่นตัวหนึ่งจะตาย นารีถึงจะช้ากว่าแต่ก็ฆ่าเรียบภายในการโจมตีเดียวดูเผินๆ เหมือนสู้แบบตัวใครตัวมัน แต่มองดีๆ จะเห็นว่าทั้งสองคนช่วยกลบช่องโหว่ให้กันอยู่เลเวลของลัคนาเพิ่มไวจนน่ากลัว

        “ฉันอยากสู้ด้วยค่ะ!” ลัคนาบอกฝัน สาวนักสนับสนุนรีบห้าม

        “ไม่ได้หรอก ถึงเลเวลจะพอทานไหวแต่อุปกรณ์ของเธอยังเป็นของไม่ดีอยู่ รอก่อนนะอย่าเพิ่งไป...เอ่อ...ทำให้สองคนนั้นเสียจังหวะ”

        ลัคนาเข้าใจว่าฝันหมายถึง อย่าไปขัดขาเขา เธอจึงยืนใช้ความคิดเรื่องการเพิ่มค่าพลังของตัวเองฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ

        พอไล่ดูรายชื่อสกิลก็พบว่านอกจากสกิลที่ปลดล็อกตามเลเวลแล้ว ยังมีสกิลติดตัวชื่อว่า<Creator’s Eye> (ดวงตาของผู้สร้าง) เอาไว้อ่านค่าเครื่องสวมใส่ของผู้เล่นอื่น

        “นารี พอแล้ว! ได้มาแล้วล่ะ!” ฝันร้องบอก นารีวิ่งเหยาะๆ กลับมาหา ส่วนวศินทำเฮดช็อตเผด็จศึกหุ่นที่ยังเหลืออีกสองสามตัวแล้วค่อยตามมา

        “ได้แร่หายากมาแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่อย่างเดียว...ไปหล่อขวานกันเถอะ!” นารีเต้นไปรอบๆ

        “ต้องกลับทวีปน้ำแข็งอีกแล้วเหรอ...?” ฝันไหล่ตก

        “NPC หล่ออาวุธขวานระดับหกดาวขึ้นไปอยู่ที่ถ้ำแห่งไฟพิกัดX983 Y774” วศินเปิดหน้าต่างระบบดึงข้อมูลออกมากวาดสายตาอ่านแล้วดันแว่น ถึงแว่นจะพอดีกับหน้าอยู่แล้วแต่เหมือนว่านั่นจะเป็นนิสัยซึ่งติดมาจากที่อื่น

        “ถูกๆ” นารียิ้มเห็นเขี้ยวอย่างตื่นเต้นพลางพยักหน้าขึ้นลง

        “ก่อนหน้านั้นเราแวะเมืองใต้ทะเลแล้วหาของที่ใช้ในการ PvP ดีกว่า ได้ข่าวว่าตอนนี้ <กล่องเสียงของไซเรน> กำลังลดราคาอยู่”

        “พูดเหมือนจะไปซื้อของลดราคาที่ตลาดหน้าปากซอยเลย...” ฝันกลั้นหัวเราะ

        “จริงสิ! เลเวลยี่สิบแล้ว เอานี่ไปใส่แล้วกัน ดรอปเมื่อกี้ เป็นความกรุณาจากนารีผู้แสนใจดีและป๊อปปูลาร์คนนี้!”นารีกดไปที่กระเป๋า แล้วเสื้อผ้าที่พับอย่างเรียบร้อยชุดหนึ่งก็ร่วงลงมาในมือของลัคนา

        พอสวมแล้ว ชุดผ้าเรียบๆ ของเธอก็เปลี่ยนเป็นชุดนักดาบที่ออกแนวจักรกล มีกระโปรงบานเป็นชั้นๆและเสื้อคลุมยาวๆ สีทึม รองเท้าเป็นบูทส้นตึกแบบร้อยเชือก

        “ค่อยดูดีสมเป็นลูกทีมของนารีหน่อย เอาล่ะ จับมือไว้แล้วไปด้วยกัน จะวาร์ปแล้วนะ!”นารีดึงแขนฝันให้เข้ามาใกล้ อีกข้างล็อกคอลัคนา วศินเดินอย่างเซ็งๆ เอามือแปะบนไหล่นารี

        “อ้าว ฝัน จะไปแล้วเหรอ?” เสียงหนึ่งทักก่อนที่นารีจะได้ใช้สกิลฝันผงกหัวขึ้นมองหน้าคนเรียก

        “คุณ...เดอุส?!”

        “ดีใจจริงที่ยังจำกันได้ ล่าบอสคราวที่แล้วขอบคุณมาก ไม่ได้ฝันฉันคงตายเป็นคนแรกๆเสียชื่อกิลด์ใหญ่ที่สุดของนครจักรกล <SeedShip> หมดเลย ได้ข่าวว่าเจอ AI ทดสอบระบบเหรอ?”

        “ฉันเองค่ะ...” ลัคนาบอกเสียงเล็ก

        “ดูเหมือนผู้เล่นใหม่ทั่วไปนี่? ยังไงก็เถอะ ถ้าช่วงสงครามเวิลด์บอสมาช่วยกิลด์ของเราจะตกรางวัลให้เป็นพิเศษเลยนะเป็นไง? สนใจไหม?”

        “สงครามเวิลด์บอสเหรอคะ? ใช่ที่เวิลด์บอสของแต่ละทวีปจะสู้กันโดยมีผู้เล่นคอยช่วยรึเปล่า?”

        “อ่านมาดีนี่ เวิลด์บอสของเกาะลอยฟ้าคือ <Deus Ex Machina> ปีนี้เราต้องไม่แพ้เจ้า <Stardust Bird of Paradise> ของทวีปหลักแน่นอน!”

        “เห~ แต่คราวที่แล้วรู้สึกว่ามาคิน่าจังจะโดน<Fenrir the Unbound> ของทวีปนารีตบเกือบคว่ำเลยนะ” นารีพูดล้อเลียน

        “ก็คราวที่แล้วเล่นโดนบอสรุมสามตัวเลยนี่หว่า! ทวีปน้ำแข็งทำไว้แสบมาก...ไปสุมหัวกับทวีปหลักเนี่ย!เลอะเทอะว่ะ!” เดอุสกระทืบเท้าเจ็บใจ “ยังไงก็ตาม ขอตัวไปหาของก่อน เตรียมตัวให้ดีแล้วกันเพราะคราวนี้กิลด์เราเตรียมตัวดีเป็นพิเศษ ไม่มีทางแพ้!”

        เมื่อชายหนุ่มในเกราะสีขาวเดินห่างออกไป ทีมล่ายมทูตก็วาร์ปออก

        นครจักรกลลอยฟ้าพิเศษตรงที่ไม่สามารถเข้าออกได้ด้วยการวาร์ป ทั้งสี่คนจึงต้องจ่ายเศษเงินขี่นกเหล็กลงไปยังทวีปหลักอีกครั้ง

        ลัคนาได้มองการต่อสู้ของเพื่อนใหม่ทั้งสองก็อดคิดไม่ได้ว่า การเป็นผู้เล่นที่แข็งแกร่งในโลกนี้ช่างสะดวกสบายจริงๆเหมือนว่าโลกนี้สร้างขึ้นเพื่อพวกเขาเลย หุ่นยนต์พวกนั้นมีตัวตนอยู่เพื่อนสนองความต้องการของเหล่าผู้เล่นไม่ต่างจากสัตว์ในคอกที่จะเชือดทิ้งเมื่อไรก็ได้

        แล้วเธอก็นึกถึงบาเรีย

        สถานที่แห่งนั้นเท่านั้น...ที่เหมือนจะต่อต้านกฎของโลก ปกป้องตัวเองจากผู้เล่นด้วยบาเรียที่ฝ่าเข้าไปไม่ได้ยืนหยัดมีชีวิตอยู่... ต่อต้านพลังที่เหนือกว่า พยายามตะเกียกตะกายหาอิสรภาพ

        แล้วเธอรู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้ยังไง?

        น่าแปลกใจ...เธอเป็นแค่ปัญญาประดิษฐ์ที่เอาไว้ทดสอบระบบไม่ใช่เหรอ?

...

        ลัคนาอยู่สุดขอบป่าเรไร หน้าผาสูงชันติดกับชายหาดข้างล่าง

        หาดนี้คือ <หาดเรืองแสง> ถ้ามาตอนกลางคืน คลื่นที่ซัดชายฝั่งจะเรืองแสงสีน้ำเงิน

        เกาะรูปร่างเหมือนตะปูอยู่ห่างไปเล็กน้อย น้ำทะเลในเวลาบ่ายเป็นสีฟ้าอมเขียวใสจนมองเห็นเมืองใต้ทะเลเป็นเงาทะมึนข้างล่าง

        ปัญหาตอนนี้คือ จะลงจากหน้าผายังไง?

        สามัญสำนึกร้องบอกว่าถ้ากระโดดลงไป ค่าชีวิตต้องเหลือศูนย์แน่ๆ แต่นารีก็เดินดุ่มๆลงไป...จริงสิ เธอมีสกิลเหาะเหินเดินอากาศอยู่นี่

        ฝันจับมือลัคนาแล้วกระโดด ลมพัดร่างของสองสาวให้ลงอย่างช้าๆ นี่คือสกิลเคลื่อนไหวพื้นฐาน<Float> (ลอย) ประสิทธิภาพไม่เท่าสกายริเวอร์ของนารีแต่ก็ช่วยให้ลงจากที่สูงโดยไม่เสียค่าชีวิตได้วศินเองก็ลงมาด้วยวิธีเดียวกัน

        ทีมล่ายมทูตมุ่งหน้าสู่เมืองใต้ทะเล

...

        ปลาน่าสงสารตัวหนึ่งถูกเหวี่ยงลงกับพื้นหญ้าแฉะๆ

        สาวผมแกละยืนอยู่ในน้ำลึกถึงเข่าด้วยสีหน้าขุ่นเคือง ในมือของเธอมีคันเบ็ดสีชมพูหวานแหววข้างๆ เธอมีเพื่อนสาวที่นั่งร้อง เกี่ยวเถอะนะแม่เกี่ยว ชะ ชะ อยู่อย่างผิดที่ผิดทางถึงที่สุด

        “เคืองโว้ย!!!” นารีตะโกนพลางเหวี่ยงเบ็ดอีกครั้ง

        แท่นบูชามังกรน้ำ <ลิตเติ้ล ลีไวอาซัน> เป็นสถานที่ที่มีโอกาสตกปลาหายากมากที่สุด รอบๆ จึงมีผู้เล่นที่ละสายตาจากการตกปลามามองเธอเยอะพอสมควร

        “น่านะ ใครจะไปรู้ล่ะว่าไฟจะดับทั้งซอย แล้วพวกเราก็เล่นไม่รู้เรื่องจนแบตสำรองของเครื่องเกมหมดเกลี้ยง”ฝันพูดขำๆ ปากยังร้องเพลงรำวงเกี่ยวข้าวต่อไป “เมืองใต้ทะเลใช้ข้อความติดต่อไม่ได้ด้วยสิคลาดกับวศินโดยสมบูรณ์เลยนะ”

        “แล้วนั่นมาร้องอะไรตอนนี้เนี่ย? พวกเด็กประถมแสดงเพลงนี้ไปตั้งแต่วันพุธที่แล้วนะ”นารีเผลอนั่งยองๆ จนก้นเปียก เมื่อเก็บสายก็เจอกับปลาดุกตัวหนึ่ง มันอ้าปากพะงาบๆ เหมือนร้องขอชีวิตเด็กสาวผมแกละโยนมันขึ้นฝั่งให้ดิ้นแด่วๆ แทบเท้าฝัน “เอาไงล่ะ? ล็อกเอ๊าท์ก่อนไหม? ทิ้งข้อความให้ขุ่นพี่วศินแล้วไปกินยำปลาดุกฟูกัน”นารีถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ฝันหัวเราะเบาๆ ทั้งสองหายไปจากแท่นบูชาแห่งนั้นในเวลาต่อมา

...

        วศินเดินอยู่ในย่านการค้าของเมืองใต้ทะเล แมงกะพรุนสีม่วงเพิ่งว่ายผ่านหน้าเขาไปแต่ก็ไม่ได้ทันสังเกตเพราะสายตามัวแต่มองรายการของที่กำลังลดราคาจากบอร์ดข่าวสารของเกม

        เมืองใต้ทะเลแปลกตรงที่ไม่สามารถส่งข้อความหาคนที่อยู่บนดินได้ <กิลด์บริการส่งของ รับน้า~> ที่มีซัมมอนเนอร์‘ไซซา’ เป็นกิลด์มาสเตอร์จึงมีบทบาทสำคัญในการส่งข้อความระหว่างสองสถานที่

        ลัคนามองไปรอบตัวด้วยความตื่นตาตื่นใจ ที่นี่แตกต่างจากโลกข้างบนเหลือเกิน

        เมืองสร้างจากหินซึ่งไม่ได้ตัดให้เป็นระเบียบมากนัก บางที่ฝังมุกหรือติดเปลือกหอยประดับประดาหลายก้อนมีเพรียงเกาะอยู่เต็ม สาหร่ายสีแดงขึ้นอยู่ทั่ว นอกเมืองมีป่าสาหร่ายสีน้ำตาลขนาดยักษ์ที่สูงถึงผิวน้ำ

        พอลงมาอยู่ในเมืองใต้น้ำ ลัคนารู้สึกตัวเบา เธอเดินไปตามถนนที่ปูด้วยเศษปะการังสีขาวอย่างสนุกสนานในขณะที่วศินดูจะไม่ใส่ใจอะไรนักแม้นารีกับฝันจะหายไปเฉยๆ ก็ตาม

        มีเรื่องหนึ่งที่เธออยากจะถามวศินมาตลอด เขาเกี่ยวข้องกับไอชายังไง?

        “คือว่า...” เธอสะกิดวศิน เขาละสายตาจากแผงข้อมูลที่กระจายอยู่เต็มแล้วดันแว่น“ไอชานี่...เป็นคนยังไงเหรอ?”

        เด็กหนุ่มดันแว่นอีกครั้ง เขานั่งลงตรงขอบน้ำพุซึ่งเป็นปะการังกำลังปล่อยฟองอากาศขึ้นสู่พื้นผิว

        “ไอชาเป็นคนยังไงเหรอ?” เขาถอนหายใจ “เป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียวจนกระทั่งฉันเจอเธอในเกมนี้ เราถึงเริ่มคุยกัน...”

        เสียงของเขาขาดไป

        “ที่ฉันร่วมมือกับนารีก็เพราะอยากคุยกับเธออีกครั้ง อยากได้คำตอบชัดๆ จากปากเธอ”

        ลัคนาเอียงศีรษะ

        “ยังไงก็ตาม สงครามเวิลด์บอสจะเริ่มเร็วๆ นี้ นอกจากต้องเตรียมพีวีพีกับไอชาแล้วเรายังต้องเตรียมอีเวนต์นี้ด้วยไปเถอะ ไม่มีเวลามานั่งเฉยๆ” เขาลุกพรวดแล้วก้าวฉับๆ ไปยังจุดหมาย ลัคนารีบวิ่งตาม คำตอบของเขาเหมือนการละเมอพูดคนเดียวมากกว่าจะอธิบายอะไรอย่างจริงจัง แต่เธอก็พอรู้สาเหตุที่เขาอยู่กับนารีขึ้นมาบ้าง

        นอกจากอาวุธกับเกราะแล้ว ลัคนาสามารถบอกคุณสมบัติของไอเทมคร่าวๆ วศินจึงใช้พลังของลัคนาเสียเต็มที่หลายร้านทีเดียวที่ผู้เล่นตั้งราคาเกินจริง บางร้านก็มีไอเทมล้ำค่าปนอยู่ในกองขยะ หลังเดินตระเวนซื้อของเกือบชั่วโมงสมองของเธอก็ล้าจนต้องขอพัก

        วศินเอาซองกระสุนกระสุนธาตุต่างๆ มาตรวจสอบแล้วเหน็บไว้ที่เข็มขัด สำหรับสายปืนมานากระสุนมีให้ไม่จำกัดเหมือนลูกธนูของสายนักธนู มีเพียงกระสุนพิเศษเท่านั้นที่ต้องหาซื้อเอาแล้วเป็นแบบหมดแล้วหมดเลยลัคนานึกภาพตัวเองเล่นสายที่ยุ่งยากแบบนี้ไม่ออก

        “เลือกสายรองได้รึยัง?” วศินถามขึ้น เขาไม่สนใจจะพูดคุยนอกจากเรื่องที่มีความสำคัญทางใดทางหนึ่งลัคนาเงียบกริบ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่านักดาบมีสายย่อยอะไรบ้าง

        เด็กหนุ่มถอนหายใจ

        “เอาไว้เปิดตั๋วแล้วค่อยเลือกสายก็ได้” เขาสรุปแล้วลุกขึ้นเดินต่อ ลัคนาลอบถอนหายใจแล้วตามไปต้อยๆ

         “มีวิธีที่จะทำให้ฉันเลเวลขึ้นเร็วๆไหม?” ลัคนาถาม

        “ถ้าจะไปลงดัน สองคนคงไม่เหมาะ...ตอนนี้ก็คงมีแค่....” ดวงตาหลังกรอบแว่นมองไปยังผู้เล่นสองคนที่ล้อมเด็กสาวคนหนึ่งอยู่แม้ใบหน้าจะเรียบเฉยแต่สายตากลับทอประกายเหมือนเห็นของเล่น

        “เธอๆ มาเป็นตัวฮีลให้เราหน่อยดิ”

        “ก็บอกแล้วไงว่าไม่เอา เรายุ่งอยู่”

        “น่า แป๊บเดียวๆ”

        “ที่บอกมามันไม่แป๊บตรงไหนเลยนะ!”

        “หยิ่งว่ะ ขอดีๆ ไม่เห็นต้องมาด่ากันเลย”

        “ขอดีๆ หรือตื๊อกันแน่?”

        หนุ่มแว่นพยักหน้ากับตัวเองเหมือนตัดสินใจบางอย่างได้

        “....มีแค่พีวีพีเท่านั้นแหละ”