มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 60

“บททดสอบได้เริ่มขึ้นแล้ว หากเจ้าสร้างบาดแผลให้ข้าได้ จะถือว่าเจ้าเป็นฝ่ายชนะ" ร่างของวิหคอมตะลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิง คลื่นความร้อนแผ่ออกมาหลายร้อยเมตร เผาพลาญทุกสิ่งที่อยู่ในบริเวณ

ปีกคู่มหึมาสร้างละอองเพลิงขึ้นมา เพียงแค่มันสัมผัสกับพื้นดิน ก็เกิดระเบิดขนาดใหญ่ขึ้นทันที หากชิงเทียนคาดไม่ผิด ตอนนี้วิหคอมตะได้ลดระดับพลังมาอยู่ในขอบเขตเปลี่ยนแปลงร่างกายขั้นกลาง แต่หากเทียบปริมาณพลัง นับว่าเทียบเท่ากับขอบเขตก่อตั้งวิญญานขั้นสูง นี่มันบ้าบอเกินไปแล้ว เขาน่าจะถูกเผาก่อนจะเข้าถึงตัวนางเสียด้วยซ้ำ

วิหคยักษ์โฉบลงมายั่งพื้นดิน เกิดเป็นคลื่นทะเลเพลิงกระจายออกไปรอบตัว ชิงเทียนสร้างม่านเพลิงอัศนีฟ้าเพื่อป้องกัน แต่ก็ถูกเพลิงสีแดงฉานกลืนกินภายในพริบตา ร่างของเขาเริ่มถูกเปลวเพลิงอันร้อนแรงแผดเผา

ดาบในมือแปรเปลี่ยนไปเป็นทวน ชิงเทียนขว้างทวนออกไปสุดแรง ปลายนิ้วของเขาชิ้ไปที่หอกที่กำลังแหวกอากาศ

‘ดัชนีพิฆาตเทพ 1 ดัชนี อัศนีทัณฑ์สวรรค์'

ลำแสงที่อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าถูกยิงออกไปเพื่อเสริมแรง ก่อเกิดเป็นทวนสายฟ้า ที่พุ่งทะลวงไปยังเป้าหมาย แต่มันกลับถูกปีกที่แข็งดุจเหล็กกล้าป้องกันไว้ได้

“ประยุคต์ใช้ได้ไม่เลว หากข้าไม่ใช้ปีกป้องกันไว้ คงมีบาดแผลไปแล้ว"

“ไม่ต้องมายกยอข้าเลย ข้าไม่สามารถเข้าใกล้ท่านได้ด้วยซ้ำ" ทวนรบแปรสภาพกลับเป็นดาบสีฟ้าครามดังเดิม ชิงเทียนควบคุมดาบจากระยะไกล เพื่อโจมตีวิหคอมตะ เขาทำการแยกส่วนเพลิงอัสนี้ฟ้า โดยนำแค่ปราณธาตุอัสนีมาใช้

หากใช้รูปแบบเปลวเพลิง แล้วถูกสะกดข่ม ก็ใช้แค่ธาตุอัสนีซะก็สิ้นเรื่อง ชิงเทียนไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แต่หลังจากที่มาอาศัยที่โลกใบนี้ เขาเริ่มเล็งเห็นถึงประโยชน์ของธาตุอัสนีมากยิ่งขึ้น 

ดาวดวงนี้นี้ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไฟฟา มันสามารถประยุกต์ใช้ได้หลากหลาย เขาลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ได้อย่างไรกัน ดาบชิงหลงกลับมาในมือชิงเทียน เขากระโจนเข้าหาวิหคอัมตะ

“ยอมแพ้แล้วหรือ?!!" ร่างของนางมีเปลวเพลิงโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ดุจดวงอาทิตย์ขนาดเล็ก ที่ต้องการแผดเผาทุกสรรพสิ่ง

ดาบชิงหลงหลอมรวมกับอัสนี กลายเป็นดาบใหญ่ทีสร้างจากอัสนี ชิงเทียนเล็งฟันไปที่ส่วนหัวของวิหคอมตะ แต่ทว่านางกลับสร้างดวงอาทิตย์ดวงเล็กขึ้นมาหนึ่งดวง มันยิงสำแสงสีแดงออกมา เป็นรูปแบบการโจมตี คล้ายกับของแอตลาส แต่ว่าการโจมตีครั้งนี้ทรงพลังยิ่งกว่า จนไม่สามารถนำมาเทียบวัดกันได้

ชิงเทียนยกดาบขึ้นมาป้องกันการโจมตี ลำแสงสีแดงปะทะเข้ากับดาบชิงหลง มือของเขาที่กำรอบด้ามดาบเกิดรอยไหม้ ร่างปลิดปลิวกระเด็นไปชนเข้ากับผาหินที่สูงชัน 

ร่างของชิงเทียนติดแหง็กอยู่ในผาหิน มือทั้งสองข้างไหม้ดำ วิหคอมตะบินเข้ามาใกล้ แม้จะอยู่ห่างหลายร้อยเมตร แต่คลื่นความร้อยก็ยังแผ่มาถึงจุดที่ชิงเทียนอยู่

ชิงเทียนเค้นหัวคิด เขาต้องทำอย่างไรกัน ถึงจะผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้ การโจมตีระยะไกลดูจะตอบโจทย์ แต่มือของเขาเสียหายหนักเกินไป จึงไม่สามารถใช้ดัชนีพิฆาตเทพได้

‘เดียวก่อนสิ ไอ้นั่นไง...' ชิงเทียนคิดว่าสิ่งที่เขาเคยเรียนในวิชาฟิสิกส์ อาจสามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นเคล็ดวิชาก็ได้ มือทั้งสองข้างของเขายกขึ้นเล็งไปที่วิหคอมตะ 

ชิงเทียนสร้างสนามไฟฟ้าขึ้นรอบแขนทั้งสองข้าง ด้านขวาสร้างเป็นประจุบวก ส่วนแขนซ้ายสร้างเป็นประจุลบ ที่ลอยอยู่ระหว่างแขนทั้งสองข้าง คือดาบชิงหลงที่หมุนควงด้วยความเร็วสูง เลียนแบบกระสุนในรังเพลิง

ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ขนาน นั่นคือสิ่งที่ชิงเทียนกำลังทำอยู่ เกิดแรงเหวี่ยงของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้น ผลักดันให้ดาบชิงหลงพุ่งออกไป ด้วยความเร็วอันมหาศาล เกิดเเป็นเส้นแสงสีฟ้าคราม ดวงตาของวิหกอมตะเบิกกว้าง เธอบินเข้ามาหาชิงเทียน ด้วยความชะล่าใจ ดาบที่ห่อหุ้มไปด้วยประกายสายฟ้า เจาะเข้าที่หน้าอกของเธอจนทะลุ

ชิงเทียนรู้ดีว่าหากเขาใช้ศาสตราวุธเซียนทั่วไป คงจะไม่สามารถทำได้ขนาดนี้ มันคงถูกหลอมละลายก่อนจะเข้าถึงตัววิหคอมตะ

“ยินดีด้วย เจ้าผ่านบททดสอบ" นางชื่นชมเด็กหนุ่มด้วยใจจริง แม่จะอยู่ในสถานการณ์ระหว่างความเป็นและความตาย กลับคิดกลยุทธ์ตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว

เปลวเพลิงรอบตัววิหคอมตะมอดดับลง ร่างกายของนาง สลายกลายเป็นคันธนูสีแดงเพลิง ส่วนเศษเสี้ยวจิตวิญญาน ต้องกลับคืนสู่ร่างหลักของนาง เพราะจูเชวี่ยยังคงหลับไหลอยู่ที่ใจกลางโลก

ชิงเทียนเอื้อมมือไปคว้าคันธนู เขาหยดเลือดเพื่อสร้างตราประทับ เปลวเพลิงอมตผสานหลอมรวมเข้ากับเพลิงอัศนีฟ้า รอยสักรูปวิหคเพลิงที่กำลังสยายปีก ปรากฏขึ้นที่บริเวณด้านล่างของแผ่นหลัง แสดงถึงเทพผู้พิทักษ์แห่งทิศใต้ ชิงเทียนถูกส่งออกมาที่หน้าประตู อัญมณีสีแดงลอยเข้ามาอยู่ในมือเขา จากนั้นประตูศิลาก็ค่อยๆปิดตัวลง

จิ่วหยวนปิงโผเข้ากอดชิงเทียน หลังจากที่ถูกส่งออกมา เธอก็ยืนรอเขาอยู่ตรงนี้มาโดยตลอด จิ่วหยวนปิงสังเกตเห็นมือที่ไหม้ดำของชิงเทียน เธอรีบหยิบเอาเม็ดยาออกมาจากแหวนมิติ “บอสใหญ่นี่คือยาคืนโลหิต รีบใช้มันรักษาบาดแผลเถอะค่ะ"

เม็ดยาสีแดงถูกกลืนลงไป ชิงเทียนทำการดูดซับตัวยา เพื่อรักษาบาดแผล ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาร่างกายของเขาก็กลับเป็นปกติ แม้บาดแผลจะหายไป แต่ความอ่อนล้าจากการต่อสู้ ที่แสนยาวนานยังคงอยู่

“ขึ้นไปด้านบนกันเถอะ"

ดาบชิงหลงกลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้ว ชิงเทียนจึงสามารถเหาะเหิน ไปพร้อมกับจิ่วหวนปิง โกมินทร์และลูกน้อง ตั้งแคมป์อยู่ที่เตนท์ของทีมสำรวจ พวกเขาโล่งใจที่เห็นทั้งสองคนปลอดภัยดี

โกมินทร์และลูกน้องเก็บข้าวของ แล้วพาทุกคนออกจากเกาะทั้นที พวดเขาไม่คุ้นชินกับอากาศหนาวสักเท่าไร ชิงเทียนมองดูคันธนู เขาย่อขนาดให้มันแล้วเก็บใส่กระเป๋า 

ชิงเทียนเหลือบไปเห็นโกมินทร์ กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ท้ายเรือ “ฉันยังไม่ได้ถามเลย ว่านายเดินทางมาถึงนิวซีแลนด์ โดยมีเป้าหมายอะไรกันแน่ คงไม่ใข่แค่มาตามหาหินแก่นหยางหรอกใช่ไหม?"

“ท่านอาจารย์พูดถูกแล้ว พ่อของผมไหว้วานให้นำของสิ่งหนึ่ง มามอบให้เพื่อนสนิทของท่าน เพื่อทำการวิจัย มันมีลักษณะเป็นกระโหลกมนุษย์ แต่โปร่งใส ราวกับว่ามันทำมาจากคลิสตัล " โกมินทร์พูดออกมาโดยไม่ปิดบัง ไหนๆชิงเทียนก็เป็นเซียนที่มากลับจุติ เขาอาจจะพอรู้อะไรบ้างก็ได้

“ช่วยพาไปดูหน่อย" ชิงเทียนไม่รู้อะไรมากนัก แต่เขาก็อยากจะลองตรวจสอบดู

หลังจากกลับมาถึงนิวซีแลนด์ โกมินทร์พาชิงเทียนมาหาเพื่อนของพ่อเขา ตึกสถาบันวิจัยเทคโนยีชีวภาพ ชายคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับพวกเขา ที่หน้าแผนกประชาสัมพันธ์ “โกมินทร์ ลุงพึ่งจะเริ่มวิจัยได้ไม่กี่วันเองนะ มีอะไรหรือเปล่า?"

“คุณลุงอารอน พอดีว่าอาจารย์ของผม ท่านอยากจะขอดูสิ่งนั้นสักหน่อย" โกมินทร์ผายมือไปทางชิงเทียน

เรื่องนี้สร้างความแปลกใจให้กับอารอนไม่น้อย เพราะชิงเทียนดูเด็กเกินกว่าจะเป็นอาจารย์ใครได้ แต่เขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร “เชิญตามมา"

กระโหลกแก้วถูกน้ำออกมาจากตู้นิรภัย และถูกวางไว้ตรงหน้า ชิงเทียนใช้มือสัมผัสแต่เมื่อเริ่มใช้ปราณตรวจสอบ เขาก็ถูกพลังสะท้อนกลับ จนต้องกระอักเลือดออกมา โชคดีที่วิญญานของชิงเทียนแข็งแกร่ง ไม่เช่นนั้นเขาคงถูกแรงสะท้อน ทำลายวิญญานจนสลายเป็นอณูไปแล้ว

จิ่วหยวนปิงรีบเข้ามาดูอาการ เธอหน้าซีดทันที เมื่อเห็นชายหนุ่มกระอักเลือดออกมา

“ฉันไม่เป็นไร" ชิงเทียนหันไปหา อารอนและโกมินทร์ “สิ่งนี้อันตรายเป็นอย่างมาก ผมเกรงว่าหากคุณวิจัยต่อไป อาจทำให้กระโหลกเกิดความเสียหาย พลังงานที่ระเบิดออกมา โลก... ไม่สิระบบสุริยะ จะต้องถูกทำลาย"

อารอนขมวดคิ้ว “คุณรู้ได้ยังไงกัน แล้วคุณเป็นใครกันแน่"

“เรื่องนั้นผมคงตอบไม่ได้" ชิงเทียนไม่สามารถเก็บกระโหลกแก้วเข้าไปในแหวนมิติได้ มันมีพลังระดับเดียวกับยุทธภัณฑ์เทวะ เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วส่งให้จิ่วหยวนปิง 

“เดียวก่อนนี่มันปล้นกันชัดๆ" อารอนโต้แย้ง เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ถูกต้อง แม้แต่เขายังไม่รู้ว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับใช้แค่มือสัมผัส แล้วยังมีหน้ามาบอกว่ากระโหลกชิ้นนี้ เป็นระเบิดที่สามารถทำลายล้างระบบสุริยะได้เนี้ยนะ

ชิงเทียนลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ภายในห้องมีสายลมแปรปวนเกิดขึ้น กองเอกสารถูกลมแรงพัดปลิวกระจายไปทั่ว “อย่ายื่นมือมาเข้ามายุ่งเด็ดขาด สิ่งที่คุณทำลังค้นคว้าอยู่ มันอาจจะเป็นจุดจบของโลกใบนี้ก็ได้" อารอนยืนแข็งทื่อ เขาเริ่มหวาดกลัว ชิงเทียนขึ้นมาแล้ว

“โกมินทร์ ไปบอกพ่อนาย ว่าฉันจะชดใช้ให้ แต่กระโหลกชิ้นนี้ ต้องอยู่ในการดูแลของฉันไปก่อน" 

โกมินทร์พยักหน้ารับ เขาไม่กล้าเคลือบแคลงในตัวอาจารย์ อีกทั้งชิงเทียนยังมีสีหน้าที่เป็นกังวล ตลอดการเดินทาง เขาไม่เคยเห็นชิงเทียนเป็นเช่นนี้มาก่อน

หลังออกมาจากสถาบันวิจัย จิ่วหยวนปิงก็อดกลั้นความสงสัยไม่ได้อีกต่อไป “บอสใหญ่ กระโหลกชิ้นนี้มันคืออะไรกันแน่ค่ะ?"

“หากฉันคิดไว้ไม่ผิด มันคงจะเป็นกระโหลกของเทพ" 

จิ่วหยวนปิงเบิกตากว้าง เธอมองดูกระโหลกแก้วในมือ “ล...แล้วเราจะทำยังไงกับมันค่ะ?"

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในขอบเขตมหาเซียนสวรรค์ ถึงจะดูดซับพลังจากมันได้" หากมีสิ่งนี้ การทะลวงขอบเขตเพื่อขึ้นเป็นเทพ ก็ไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป

---------------------------------------

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771