ที่โรงพยาบาล
อบอวลด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ แสงแดดลอดผ่านกระจกบานใหญ่สะท้อนบนพื้นขาวสะอาด โฟมนั่งอยู่ข้างเตียงคุณย่าหลิน ที่กำลังรับยาฆ่าเชื้อตามคำสั่งหมอ
เขาคอยประคองน้ำอุ่นให้เธอดื่ม คอยเช็ดเหงื่อหน้าผากด้วยทิชชู่เปียกอย่างเบามือ คุณย่ามองเด็กหนุ่มข้างกายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงแ่คล้ายลมอุ่นที่ลูบแก้ม
“หวังว่าเธอจะไม่ได้ลำบากเพราะย่าหรอกนะ”
โฟมยิ้มบาง ๆ สั่นหน้าเบา ๆ ด้วยความจริงใจ
“ไม่ลำบากเลยครับคุณย่า โฟมดีใจที่ได้ดูแล.”
น้ำเสียงแบบนั้น…ไม่ใช่เสียงของคนที่เล่นละคร แต่เป็เสียงของคนที่ มีหัวใจอ่อนโยน อยู่แล้วเป็ทุนเดิม คุณย่าหลินหลับตาลงอย่างสบายใจ
โฟมลุกขึ้นไปปรับม่าน ลดแสงให้เธอ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความนุ่มนวลอย่างเป็ไปตามธรรมชาติและทุกวินาที…มีสายตาของใครอีกคนเฝ้าดูอยู่เงียบ ๆ
หลังประตูห้อง ป้าจูแอบยืนพิงกำแพง สายตาอ่อนลงเรื่อย ๆ เมื่อเห็นโฟมดูแลคุณย่าเหมือนคนในครอบครัว เธอหยิบมือถือขึ้นพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ส่งให้ป้าเหม่ย
“เด็กคนนี้…ดูจริงใจ ไม่ได้แกล้งทำนะคะ”
“ดูแลคุณท่าน ไม่มีบ่นสักคำ”
ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงแจ้งเตือนกลับมา
“ดี…ฉันจะจัดการหลานชายตัวแสบเอง”
ป้าจูอมยิ้ม กดส่งรูปโฟมที่กำลังจัดผ้าห่มคลุมตัวให้คุณย่า ส่งไปให้อีกภาพ เหมือนรายงานตัวละครเอกในละคร ที่เธอชอบดูตอนเย็น
หลังจากเสร็จธุระกับป้าเหม่ย
เธียร์รีบขับรถมาที่โรงพยาบาลแทบจะทันที เพราะทั้งวันเขาคิดวนเวียนกลัวว่า โฟมจะตอบคำถามของคุณย่ายังไง? จะโป๊ะแตกไหม? แล้วป้าจูจะสังเกตอะไรผิดปกติหรือเปล่า?
โฟมจะหลุดอะไรหรือเปล่า?ความคิดเหล่านี้ทำให้เขาเหยียบคันเร่งแรงกว่าปกติ เมื่อเขาเปิดประตูห้องเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือ…
โฟมกำลังนั่งจัดผ้าห่มคุณย่ามือไล้ไปตามแขนอย่างนุ่มนวล ท่าทางละเมียดละไมเหมือนคนที่คุ้นกับการดูแลผู้อื่นมาตลอดชีวิต
เธียร์ชะงักเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในอกไม่ใช่ละคร…นี่โฟมเป็แบบนี้จริง ๆ …เขาไม่คาดคิดว่าจะเห็นภาพนี้ และไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแค่เห็นคน คนหนึ่งดูแลคนแก่ที่พึ่งรู้จักอย่างเข้าใจและไม่รู้สึกเบื่อหน่ายรำคาญทั้งที่ไม่ใช่ญาติตน หัวใจของเขากระตุกวูบไหว อบอุ่น อย่างประหลาด
“อ้าว…มาแล้วเหรอลูกเธียร์” คุณย่าเปิดตาขึ้นยิ้มให้
เธียร์เดินเข้ามาแต่สายตาไม่ได้มองคุณย่ามันไปหยุดอยู่ที่โฟม ที่กำลังจะถอยไปยืนห่างด้วยความเกรงใจ
“คุณย่าเป็ยังไงบ้างครับ”
“ฮ่าๆ ..อาหนูโฟม..ดูแลย่าดีมากเลยอาเธียร์ ดูสิวันนี้ย่าสบายสุดๆ”
คุณย่าพูดด้วยรอยยิ้ม แม้ตนจะนอนรับยาบรรเทาอาการเจ็บป่วยอยู่บนเตียง
โฟมก้มหน้า ขณะที่เธียร์ได้ยินชัดทุกคำ และเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงหน้าเขาไปมองคนตัวเล็กอยู่เรื่อย ๆ ส่วนที่ป้าจูที่ยืนอยู่มุมห้องได้แต่ยิ้มน้อย ๆ อย่างรู้ทัน
“คุณเธียร์ตาถึงมากเลยนะคะ..คุณหนูโฟมน่ารักดูแลคุณย่าเก่งมาก วันนี้ป้าจูสบายมากเลยคะ”
ป้าจูพูดแซว จนเธียร์แทบพูดไม่ออกจู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนอยากบอกทั้งโรงพยาบาลว่าโฟมเป็ของเขา แต่ก็ต้องกัดฟันเก็บไว้
“แน่นอนสิครับป้าจูฮ่าๆ” เธียร์ตอบเคาะเขิน
เวลาเดียวกันที่บ้าน ป้าเหม่ยกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก ถือโทรศัพท์เปิดรูปที่ป้าจูส่งมาให้ทีละรูป เธอยิ้มมุมปาก วางแผนเสร็จในหัวอย่างรวดเร็ว
“เด็กคนนี้…เหมาะจะเป็หลานสะใภ้ของฉันจริง ๆ”
“เ้าแสบนี่ตาถึง เลือกคนมาหลอกป้ากับย่ามันได้เนียน หึ! แต่ฉันเลี้ยงแกมากับมือ” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้น ส่งข้อความไปหาลูกน้อง
“หึ!วันที่คุณแม่เซ็นแบ่งมรดก คือวันที่แกจะหายแสบแน่นอน เ้าหลานชาย”
............................................
6K
