สายลับทะลุมิติ

หลงหลง
“กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!”น่ารัก!เธอกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันคือสัตว์หน้าขนที่เธอชอบมากที่สุดตอนอยู่ในโลกเก่าเธออยากเลี้ยงมันมากแต่พ่อกับแม่ไม่ให้เลี้ยงเพราะมันอันตรายทำให้เธออดไป แต่ที่โลกนี้ไม่มีใครห้ามเลี้ยงมันนิและสัตว์ที่ว่าก็คือเสือนั้นเอง“เจ้าตัวเล็กทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ” เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงอันน่ารักทั้งที่ก็รู้ว่ามันไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดเลย แต่ก็อดที่จะพูดออกมาไม่ได้เผื่อมันจะเข้าใจบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี เจ้าเสือขาวตัวน้อยมองตอบกลับเธอมาด้วยความสงสัยโอ้ย! ทำไมมันน่ารักแบบนี้เนี่ยอยากเลี้ยงอ่ะ“ไม่ต้องกลัวนะข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก” เมื่อเธอเอ่ยจบแล้วก็ลองเดินเข้าไปใกล้มันดูทีละก้าวโดยไม่ลืมที่จะดูปฏิกิริยาของมันว่ามีท่าทีเช่นไรถ้ามันไม่ยอมให้เข้าใกล้เธอก็จะไม่เข้าใกล้มันแต่ปฏิกิริยาของมันกับยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแม้ว่าเธอจะเข้าไปใกล้มันมากแล้วก็ตาม เมื่อได้ระยะที่คิดว่าถ้ามันกระโดดใส่แล้วเธอจะสามารถหลบได้ทัน“มานี่มาเจ้าตัวเล็ก” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นมือออกไปข้างหน้าค้างเอาไว้โดยที่เธอย่อตัวลงไปนั่งเพื่อให้เจ้าตัวเล็กเห็นหน้าเธอชัดๆหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวจ้องมองกันและกันโดยไม่ยอมละสายตาไปที่ไหนเลย เวลาผ่านไปไม่นานเมื่อเจ้าตัวเล็กเห็นว่าคนตรงหน้าไม่คิดร้ายต่อมัน เจ้าเสือน้อยจึงค่อยๆ เดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ พร้อมกับเอาหัวของมันมาถูไถที่มือของเธออย่างออดอ้อน“ข้าขออุ้มเจ้านะ” เมื่อเธอเอ่ยขึ้นก็เห็นว่าเจ้าตัวเล็กพยักหน้าให้ เธอจึงอุ้มมันขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดของเธอ“น่ารักจังเลย ขนนุ่มๆ” เธอเอ่ยขึ้นเมื่อได้อุ้มเจ้าตัวเล็กแล้วพบว่าขนสีขาวของมันนุ่มมากยิ่งมองใกล้ๆ เธอยิ่งหลงมันมากขึ้นกว่าตอนที่เห็นครั้งแรกอีกและเหมือนว่ามันจะฟังที่เธอพูดรู้เรื่องด้วยโอ้ย! ใจละลายแล้ว“เจ้ามีครอบครัวไหม” เมื่อเธอเอ่ยจบเจ้าเสือตัวน้อยก็ส่ายหน้า“งั้นเจ้ามาอยู่กับข้าไหม” เจ้าเสือตัวน้อยที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าตอบกลับพร้อมกับทำสายตาออดอ้อนเธออีกครั้งโอ้ย!! นี่เสือหรือแมวเนี่ยเชื่องมาก“งั้นข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าแล้วกัน ชื่ออะไรดีน่า เอาเป็นชื่อหลงหลงแล้วกัน” ใช้เวลาคิดชื่อให้เจ้าตัวเล็กไม่นานก็ได้ชื่อที่ต้องการแล้ว หลังจากตั้งชื่อให้เจ้าตัวเล็กเสร็จเธอก็เดินกลับมานั่งที่ศาลาโดยยังมีหลงหลงตัวน้อยหลับอยู่ในอ้อมกอดของเธอ“หลงหลงหิวไหม” เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อเข้ามานั่งในศาลาแล้วหลงหลงที่ตอนแรกหลับตานอนอยู่ก็รีบลืมตาขึ้นมาพร้อมกับพยักหน้าให้เธออย่างรวดเร็ว ดูถ้าแล้วจะหิวจริงๆเธอที่เห็นดังนั้นก็เตรียมจะลุกออกจากศาลาเพื่อไปที่โรงครัวเผื่อจะมีอะไรให้หลงหลงกิน แต่ก่อนที่จะเธอจะลุกขึ้นก็เหลือบไปเห็นพี่ซิงเยียนที่ในมือมีถาดขนมกับน้ำชาเดินตรงมาทางนี้พอดี“คุณหนูเจ้าคะ น้ำชากับขนมมาแล้วเจ้าคะ เอ๋! คุณหนูอุ้มอะไรอยู่หรอเจ้าคะ” เสียงพี่ซิงเยียนเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในศาลาพร้อมกับวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะเสร็จแล้วเห็นว่าคุณหนูของเธออุ้มอะไรอยู่“อ่อ! เจ้านี่หรอ” หลังจากที่เธอพูดเสร็จก็อุ้มเจ้าหลงหลงขึ้นเพื่อให้พี่ซิงเยียนเห็นว่าคือตัวอะไร“ว้าย!!! คุณหนูนั้นมันเสือนิเจ้าคะ คุณหนูไปเอามันมาจากที่ไหนเจ้าคะ”“ข้าเจอมันอยู่หลังพุ่มไม้ตรงนั้นนะ” เธอเอ่ยตอบคำถามของพี่ซิงเยียนพร้อมกับชี้ไปตรงจุดที่พบหลงหลง“คุณหนูเอามันไปปล่อยเถอะเจ้าคะ เดี๋ยวมันกัดคุณหนูนะเจ้าคะ” เมื่อหลงหลงได้ยินว่าพี่ซิงเยียนบอกให้เอามันไปปล่อยจากที่ตอนแรกมันนอนอยู่เฉย ๆ ก็เด้งตัวออกจากอ้อมกอดของเธออย่างรวดเร็วพร้อมกับส่งเสียงขู่คำรามใส่พี่ซิงเยียนทันทีโฮก!!!!!“คุณหนู!!! ระวังเจ้าคะ”“ฮ่าๆ ใจเย็นหลงหลงข้าไม่เอาเจ้าไปปล่อยหรอก” เธอรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของพี่ซิงเยียนและสีหน้าขู่คำรามของเจ้าตัวเล็ก“คุณหนูจะเลี้ยงเจ้าตัวนี้หรอเจ้าคะ”“ใช่ พี่ซิงเยียนช่วยไปหาอะไรมาให้หลงหลงกินหน่อยนะเจ้าคะเดี๋ยวข้าจะรอที่นี่”“ก็ได้เจ้าคะ”หลังจากที่เธอสั่งให้พี่ซิงเยียนออกไปหาอะไรมาให้เจ้าตัวเล็กกินแล้วเธอก็ก้มลงไปอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดอีกครั้งเพื่อรอให้พี่ซิงเยียนเอาอาหารมาให้มัน ใช้เวลาไม่นานอาหารก็มามันคือเนื้อดิบแต่ดูเหมือนว่าหลงหลงจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เพราะมันไม่แตะต้องเลย“ทำไมไม่กินล่ะหรือว่าไม่ชอบเนื้อดิบ” เมื่อเธอเอ่ยถามมันก็รีบพยักหน้าทันที“แล้วเจ้าจะกินอะไรล่ะ หรือว่าเจ้าไม่ชอบของดิบหรอ” เธอเอ่ยถามอีกครั้งและครั้งนี้มันก็พยักหน้าอย่างรวดเร็วอ่อ! ที่แท้มันก็ไม่กินของดิบนี่เอง เมื่อเห็นดังนั้นเธอก็สั่งให้พี่ซิงเยียนไปจัดการให้โดยครั้งนี้เธอเดินไปด้วยเพราะนี้ก็ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว ดังนั้นเธอจึงคิดว่าจะไปรอที่ห้องโถงเลย“พี่ซิงเยียนไปเอาเนื้อไปทำให้มันสุกทีนะเจ้าคะ ข้าจะเดินไปรอที่ห้องโถงเพราะอีกไม่นานก็ได้เวลาอาหารแล้ว”“เจ้าคะ” เมื่อเอ่ยจบเราสองคนก็แยกย้ายกันไปเธอเดินตรงไปที่โถงโดยมีเจ้าตัวเล็กนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของเธออย่างสงบ รอไม่นานพี่ซิงเยียนก็กลับมาพร้อมกับจานเนื้อที่นำไปย่างให้สุกแล้ว เธอจึงอุ้มหลงหลงไปวางที่โต๊ะหน้าจานเนื้อเจ้าตัวเล็กจึงลุกขึ้นกัดกินเนื้อย่าง เมื่อเห็นว่ามันกินเสร็จแล้วจึงให้พี่ซิงเยียนเก็บจาน ส่วนเธอนั้นก็หันมาเล่นกับหลงหลงเพื่อรอเวลาอาหาร เวลาผ่านไปประมาณสองเค่อท่านแม่ก็เดินนำบ่าวไพร่ที่ยกอาหารเข้ามาในห้องโถง“ลี่เซียนคารวะท่านแม่เจ้าคะ”“เจ้ามาเร็วจังเลยนะลูกรัก” เสียงท่านแม่เอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามาในห้องโถงแล้วพบว่าเธอนั่งรออยู่“พอดีลูกพาหลงหลงมาหาอะไรกินนะเจ้าคะและเห็นว่าใกล้เวลาอาหารแล้วเลยมานั่งรอท่านพ่อกับท่านแม่เจ้าคะ”“เอ๋ หลงหลง?” ท่านแม่เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยกับชื่อที่ฉันเอ่ยถึง“นี่ไงเจ้าคะ หลงหลงสัตว์เลี้ยงของลูก” เธอพูดขึ้นพร้อมกับหลบให้ท่านแม่ได้เห็นเจ้าหลงหลงที่เธอเอ่ยถึงเต็มๆ“เจ้าไปเอามันมาจากที่ไหน” เสียงท่านแม่เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหลงหลงคือตัวอะไรกันแน่“ลูกเจอมันในพุ่มไม้ ไม่ใกล้จากศาลาที่สวนทางตะวันออกเจ้าคะ ลูกเห็นมันน่ารักดีเลยอยากจะเลี้ยงมันดูนะเจ้าคะ”“ตามใจเจ้าเถอะ” ท่านแม่เอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินมานั่งลงตรงข้ามเธอเพื่อรอท่านพ่อที่ทำงานอยู่ยังไม่ออกมา“เป็นไงบ้างทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมเรื่องที่เจ้าจะลือกคนมาฝึกด้วยนะ”“ทุกอย่างเรียบร้อยดีเจ้าคะ ลูกได้คนมาฝึกด้วยยี่สิบห้าคนเจ้าคะ”“ทำไมน้อยกว่าที่เอ่ยขอพ่อเจ้าอีกล่ะ” ท่านแม่เอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจเพราะคนของสามีนางมีออกเยอะแยะทำไมลูกสาวของนางถึงได้มาแค่ยี่สิบห้าคนเอง“ข้าไม่อยากบังคับใครนะเจ้าคะ เลยได้แค่นี้ แต่แค่นี้ก็ดีแล้วเจ้าคะ”“สองแม่ลูกกำลังคุยอะไรกันอยู่หรอ” เสียงท่านพ่อดังขึ้นเมื่อเข้ามาในห้องโถงแล้วเห็นว่าภรรยากับลูกสาวกำลังคุยอะไรกันอยู่“ก็คุยเรื่องที่ลูกขอท่านพี่นั้นละเจ้าคะ”“อ่อ เห็นหลานช่างบอกพ่อว่าเจ้าให้สิทธิ์พวกเขาเลือกเองใช่ไหม”“เจ้าคะ”“ดีแล้วล่ะ เอ๋! นั้นเจ้าอุ้มอะไรอยู่หรอ” เสียงท่านพ่อเอ่ยถามเพราะเห็นว่าในอ้อมกอดของเธอมีอะไรอยู่“สัตว์เลี้ยงของลูกเองเจ้าคะ มันชื่อหลงหลง”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง