ไป๋ซูเจี้ยนจำได้ว่าวันนี้เป็วันสำเร็จโทษปะาตระกูลหวงเจ็ดชั่วโคตรแต่ทำไมสามีของเขาถึงได้ถูกหอบหิ้วมาที่พรรคในสภาพที่เมาไม่ได้สติแบบนี้กัน
แล้วเซียวเฟิงเหยียนควรจะอยู่กับศิษย์ของเขาที่ป้าเตาเพราะตอนนี้ยังไม่ได้สติแต่ทำไมถึงกลายเป็ว่านายเหนือเป็ผู้มาส่งสามีของเขาที่ฉางเก๋อแล้วนี่ไป๋เฮ่อดื่มสุราด้วยรึ?
“วันนี้บังเอิญได้ไปเจอสหายที่ไม่ได้เจอกันนาน จึงไปนั่งพูดคุยคิดถึงวันวานแต่ไป๋เฮ่อเผลอดื่มมากไปจึงเมาน่ะขอรับ”คนที่กำลังพยุงราชครูเอ่ยบอกตามที่เคยนัดแนะไว้กับสหาย นายเหนือพยุงตัวราชครูที่กำลังเมาเอาไว้ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ดื่มกันปกติ แต่ไป๋เฮ่อคงจะติดใจอะไรคำพูดของเซียวเฟิงเหยียนหรือไม่ก็กำลังคิดอะไรอยู่ ยามที่วางไหสุราลงบนโต๊ะราชครูผู้นี้ก็คว้าขึ้นดื่มไม่บันยะบันยังในที่สุดก็อยู่ในสภาพที่เมามายไม่ได้สติ
ท่านเทพมองสามีที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราเห็นได้ชัดว่าดื่มไปมากทีเดียว แต่แค่ได้พบกับสหายที่ไม่ได้เจอกันมานานจำเป็ต้องดื่มมากถึงเพียงนี้เชียวรึ
“ข้าไม่ยักรู้ว่าเขาดื่มสุราด้วย”
“นานๆหนเขาก็จะดื่มบ้างหากเป็โอกาสพิเศษวันนี้ก็แค่ดื่มหนักไปหน่อย” แล้วเซียวเฟิงเหยียนก็ไม่ได้มอมเหล้าเขาด้วย
ท่านเทพเดินไปประคองสามีที่กำลังเมาอยู่ก่อนหน้านี้ไป๋ซูเจี้ยนหลับไปแล้วแต่สาวใช้ไปส่งเสียงเรียกอยู่หน้าเรือนว่าราชครูถูกพากลับมาที่พรรคในสภาพที่เมามายท่านเทพจึงต้องมาดูว่าเป็ไปได้อย่างไร เมื่อมาเห็นถึงได้รู้ว่าเมาอยู่จริงๆ
กลิ่นสุราแรงขนาดนี้ต้องดื่มไปมากแค่ไหนกัน
“ข้าจะพาเขากลับไปที่เรือนเองเ้ารีบกลับป้าเตาเสียเถอะ” ทิ้งศิษย์ของเขามานั่งดื่มสุรากับสหายได้อย่างไรกัน
“ทราบแล้วขอรับ เช่นนั้นฝากเขาไว้กับท่านด้วย” เมื่อส่งสหายเสร็จนายเหนือก็ไหวกายขึ้นม้าแล้วควบออกไปอย่างรวดเร็ว ท่านเทพหันมามองสามีที่เหมือนจะเมาไม่รู้เื่รู้ราวปกติราชครูจะดื่มสุราจนไม่ได้สติแบบนี้ด้วยรึ
หรือจริงๆแล้วถูกสหายมอมเหล้ามากัน
เพราะตัวของไป๋เฮ่อนั้นเมื่อเทียบกับไป๋ซูเจี้ยนก็ยังนับว่าตัวใหญ่อยู่แม้จะยังไม่ทันได้ก้าวเดินก็ซวนเซเสียแล้ว
“ท่านเทพ ให้พวกเราช่วยเถอะขอรับ” คนที่กำลังเฝ้ายามอยู่เห็นสภาพที่ท่านเทพกำลังประคองสามีแล้วจวนจะล้มนั้นทำให้พวกเขาต้องยื่นมือมาช่วยอย่างเสียไม่ได้คนหนึ่งประคองซ้ายคนหนึ่งประคองขวา ท่านเทพเองก็รู้สึกว่าตัวเองคงจะประคองสามีเดินไปที่เรือนไม่ไหวจึงให้คนเฝ้ายามช่วยประคองไป๋เฮ่อกลับไปที่เรือน
หมดสภาพเช่นนี้ราชครูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน
คนเฝ้ายามช่วยประคองราชครูมาส่งที่เรือนก่อนที่ท่านเทพจะบอกให้กลับไปทำหน้าที่ต่อไป๋ซูเจี้ยนยืนเท้าเอวมองคนที่กำลังเมาก่อนจะเดินไปหาถังน้ำใบเล็กกับผ้าสะอาดมาสักผืนจัดแจงท่านอนให้คนเมาดีๆก่อนจะถอดเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นสุรานั้นออก ดวงตาสีฟ้ามองเส้นริ้วสีดำคล้ายเส้นเืบนร่างกายของไป๋เฮ่อด้วยสายตาที่กังวลใจ
คำสาปนั่นมันกำลังลุกลามไปทั่วทั้งร่างแล้ว
เส้นสีดำคล้ายเส้นเืเ่าั้คือตราคำสาปที่อยู่ในตัวของไป๋เฮ่อเพราะเขาสวมเสื้อผ้าที่มิดชิดตลอดทำให้มองไม่ออกว่าเส้นสีดำนี้แผ่ขยายไปจนถึงส่วนไหนของร่างแล้วปลายเส้นสีดำเ่าั้ลุกลามไปจนถึงปลายแขนทั้งสองข้างและไล่มาจนถึงลำคอยิ่งมันลุกลามไปทั่วร่างกายมากเท่าไหร่ความเ็ปก็ยิ่งรุนแรงเพิ่มขึ้นเท่านั้น
มือเรียวซับผ้าที่บิดหมาดๆไปตามใบหน้าของคนเมาเรื่อยลงมาจนถึงร่างกายที่เต็มไปด้วยเส้นสีดำนั้น ไป๋ซูเจี้ยนคิดว่าสาเหตุที่ไป๋เฮ่อดื่มจนเมาขนาดนี้เป็เพราะความเ็ปที่อยู่ในร่างของเขามากกว่าเมื่อต้องอยู่ข้างนอกและไม่มียาที่กินอยู่เป็ประจำติดตัวไปด้วย เขาอาจจะใช้วิธีดื่มสุราให้หนักๆเพื่อให้เมาจะได้ดึงตัวเองออกมาจากความเ็ปที่กำลังเผชิญอยู่ มันอาจจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่แต่อย่างน้อยก็มีผลอยู่ชั่วคราว
“ไป๋เฮ่อ” ท่านเทพเรียกสติคนที่กำลังเมาอยู่ริมฝีปากหนากำลังเม้มเข้าหากันคล้ายจะกำลังเ็ปแม้จะไม่มีสติแต่ทว่าร่างกายก็ยังคงเ็ปอยู่ดวงตาสีฟ้าหันไปมองยังกล่องยาที่วางอยู่บนหัวเตียง จากสภาพที่เขาเห็นในวันนั้นเขาไม่อยากให้ไป๋เฮ่อกินยานี่เข้าไปเลย
ความเ็ปของคำสาปบรรเทาลงได้ด้วยความเ็ปของร่างกายแบบนี้จะนับว่ามีประโยชน์อะไรกัน
มือเรียวเอาผ้าจุ่มน้ำแล้วบิดหมาดๆมาเช็ดตามตัวคนเมาอีกครั้งเพื่อให้สร่างเมาเอื้อมมือไปปลดกวานบนศีรษะออกจะได้นอนสบายๆ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเมาอยู่หรืออย่างไรมือหนาของไป๋เฮ่อคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคนที่กำลังเช็ดตัวให้อยู่ก่อนจะออกแรงดึงตัวลงมาทำให้ท่านเทพเสียหลักล้มตัวลงมานอนทับไป๋เฮ่ออย่างไม่ตั้งใจ
“ไป๋เฮ่อ!” มือเรียวตีแปะๆเข้าที่ไหล่ของคนเมาไยแรงเยอะเช่นนี้ เมื่อครู่ไป๋ซูเจี้ยนเกือบหัวฟาดขอบเตียงแล้วนะ
“อ๊ะ!” โลกกลับหมุนตาลปัตรเมื่อไป๋เฮ่อพลิกท่านเทพที่กำลังนอนทับตัวเองอยู่ลงมาอยู่ด้านล่างก่อนที่จะกอดเอาไว้แม้ไป๋เฮ่อจะเป็บัณฑิตที่ไม่ได้มีร่างกายกำยำแต่ไป๋ซูเจี้ยนก็ต้องบอกว่าเขาตัวหนักไม่ใช่เล่นแม้จะอยากผลักออกไปอย่างไรแต่โดนคนที่ตัวหนักขนาดนี้ทับอยู่ท่านเทพก็จนปัญญาที่จะขุดตัวเองออกไปเหมือนกัน
หรือว่าเกิดเมาแล้วใจกล้าขึ้นมาหรืออย่างไร
เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและไม่อยากจะเสียเวลารับมือกับคนเมาท่านเทพจึงนอนอยู่นิ่งๆไม่ขยับร่างกายเพื่อที่ว่าอะไรต่อมิอะไรจะไม่ไปโดนกันจนกระตุ้นอารมณ์คนเมาเข้าตอนนี้ดูท่าทีไปก่อน หากจำเป็ก็ซัดฝ่ามือใส่สักหนึ่งกระบวนท่าคงจะช่วยเรียกสติได้
“หืม?” คนที่โดนทับอยู่ทำเสียงสูงหลังจากที่นอนมาได้สักครู่ไป๋เฮ่อก็ไม่ได้ทำอะไรอีกนอกจากกอดไป๋ซูเจี้ยนเอาไว้แน่นใบหน้าของคนที่กำลังเมาซบอยู่กับซอกคอของคนที่ตัวเองกอดอยู่ลมหายใจขาดห้วงไม่เป็จังหวะ คล้ายกับคนที่กำลังทรมานร่างกายยามเมื่อถูกฤทธิ์ของสุรามอมเมาแทนที่จะมีปฏิกิริยาในเื่นั้นแต่ในตอนนี้ตัวของไป๋เฮ่อกลับกำลังสั่นเพราะความเ็ปไป๋ซูเจี้ยนได้ยินเสียงสะอึกมาจากคนที่กำลังกอดเขาอยู่ด้วย
ท่านเทพดึงแขนของตัวเองที่โดนทับอยู่ออกมาก่อนจะเอื้อมไปกอดแผ่นหลังของคนที่กำลังเ็ปมือเรียวลูบเบาๆที่หลังของไป๋เฮ่อ หวังว่าััทางกายเพียงเล็กน้อยนี้จะช่วยทำให้เขาหายทรมานได้บ้างแม้สักนิดก็ยังดี
“เจ็บมากรึ” ไป๋ซูเจี้ยนเอ่ยถามแม้จะรู้ว่าไป๋เฮ่อคงจะไม่ตื่นขึ้นมาตอบตอนนี้ท่านเทพกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ร่างกายที่ฝืนแบกรับคำสาปจนเกินขีดจำกัดมาแล้วสิบปีกำลังย่ำแย่ในยามปกติไป๋เฮ่อมักจะมีท่าทีเ็า ไม่เคยแสดงออกว่ากำลังเ็ปเลยสักครั้งทว่าในยามค่ำคืนที่ไม่มีใครล่วงรู้ เขากลับกำลังทรมานอยู่เพียงลำพัง
“ไม่เป็ไร อีกไม่นานก็จะไม่เ็ปแล้วนะ” หากอีกไม่นานนั้นมาถึงเร็วในวันสองวันนี้ก็คงดี
แม้ตอนนี้สภาพจิตใจของไป๋เฮ่อจะลดการป้องกันลงบ้างแล้วท่านเทพควรจะอาศัยโอกาสนี้ในการถ่ายลมปราณของตัวเองให้กับไป๋เฮ่อแล้วดึงลมปราณของอีกฝ่ายมาไว้ที่ตัวเอง เพื่อเชื่อมเป็เส้นทางลมปราณที่มองไม่เห็นในการย้ายลมปราณของไป๋ซูเจี้ยนไปที่ไป๋เฮ่อเพื่อรักษาร่างกายที่าเ็จากคำสาปและฟื้นฟูร่างกายของไป๋เฮ่อให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิมเพราะในตอนนี้ลมปราณของไป๋เฮ่อนั้นไม่สามารถรักษาร่างกายของตัวเองได้เนื่องจากว่าลมปราณนั้นมีพลังของคำสาปไหลเวียนอยู่สิ่งที่จะทำให้ร่างกายของไป๋เฮ่อไม่แย่ลงก็มีเพียงแค่การทำให้คำสาปไม่ลุกลามเพิ่มมากขึ้นไม่ว่าจะลมปราณหรือยาก็ไม่สามารถฟื้นฟูร่างกายของไป๋เฮ่อได้ในตอนนี้เขาจำเป็ต้องใช้ลมปราณของคนที่แข็งแกร่งกว่าในการรักษาร่างกายของตัวเอง
เดิมทีการถ่ายลมปราณของตัวเองให้คนอื่นหรือการแลกเปลี่ยนลมปราณนั้นเป็สิ่งที่อันตรายมากแม้ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนจะชอบถ่ายลมปราณของตัวเองให้กับคนอื่นในยามที่าเ็หรือต้องฟื้นฟูร่างกายแต่นั่นต้องเกิดจากที่ทั้งสองฝ่ายรู้จักพลังของกันและกันในระดับหนึ่งก่อนถึงจะสามารถถ่ายลมปราณเพื่อช่วยเหลืออีกฝ่ายได้หากไม่แล้วผู้ที่ถ่ายลมปราณให้จะได้รับาเ็จากลมปราณของอีกคน ดังนั้นส่วนใหญ่แล้วการที่จะถ่ายลมปราณให้กับใครสักคนผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่จะทำแบบนั้นก็ต่อเมื่อเป็คนรู้จักหรือคนที่สนิทชิดเชื้อกันเท่านั้น
แต่ในส่วนของไป๋เฮ่อนั้น การถ่ายลมปราณให้เขาไม่ใช่เื่ง่ายและเพียงแค่การถ่ายลมปราณชั่วคราวไม่สามารถช่วยเหลือไป๋เฮ่อให้ฟื้นฟูร่างกายได้กลับกัน ลมปราณที่ถ่ายเข้าไปยังจะถูกลมปราณของไป๋เฮ่อเองทำลาย การที่จะทำให้ร่างกายของเขาฟื้นฟูได้นั้นไป๋เฮ่อจำเป็จะต้องรับลมปราณของไป๋ซูเจี้ยนเข้าไปเรื่อยๆดังนั้นการแลกเปลี่ยนลมปราณเพื่อสร้างเป็เส้นทางของลมปราณทั้งสองให้ไหลเวียนอยู่ตลอดนั้นจึงสำคัญสำหรับไป๋เฮ่อ
แน่นอนว่าการที่จะถ่ายลมปราณได้นั้น พวกเขาทั้งสองจะต้องเรียนรู้ซึ่งกันและกันเพื่อความปลอดภัยของทั้งสองฝ่ายนั่นจึงเป็เหตุผลที่ทำไมท่านเทพจึงต้องพยายามเข้าหาสามีหรือเปิดใจสามีให้ได้เพราะการถ่ายลมปราณนั้นมีความอันตรายยิ่งกับคนที่ปิดกั้นตัวเองแล้วยังตั้งใจปิดกั้นไป๋ซูเจี้ยนโดยเฉพาะด้วยแล้วหากไม่เปิดใจไป๋เฮ่อให้ยอมรับในตัวไป๋ซูเจี้ยนเพื่อเรียนรู้ซึ่งกันและกันการถ่ายลมปราณนั้นจะทำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวหากฝืนทำก็ไม่ใช่ไป๋ซูเจี้ยนที่จะได้รับาเ็แต่เป็ไป๋เฮ่อที่มีพลังน้อยกว่าที่จะได้รับาเ็จากการถ่ายลมปราณ
ยิ่งเป็เื่พื้นฐานที่คล้ายกับจะไม่สำคัญแบบนี้ มันถึงเป็ตัวกำหนดว่าวิธีหลังจากนี้จะได้ผลหรือเปล่า
แม้จะมีคำพูดที่ว่ายามเมื่อคนเมา เกราะป้องกันทางจิตใจจะลดลงกระนั้นไป๋ซูเจี้ยนก็ไม่อยากเสี่ยงกับคำพูดนั้นสักเท่าไหร่
ถึงแม้เกราะป้องกันทางจิตใจจะลดลงจริงแต่ตราบเท่าที่ไม่รู้สึกตัวแบบนี้ จะนับว่าพวกเขายอมรับกันและกันได้อย่างไร เฮ้อ
มือเรียวตบลงเบาๆที่กลางหลังของคนที่กำลังกอดเขาอยู่หลังจากผ่านไปสักพักไป๋เฮ่อก็ค่อยๆนิ่งลงดูเหมือนฤทธิ์ของสุราจะทำให้เขาหลับไปแล้วในตอนนี้กระนั้นก็ยังคงกอดไป๋ซูเจี้ยนเอาไว้ไม่ปล่อย
ลึกๆแล้วไป๋เฮ่ออาจจะกำลัง้าให้ใครสักคนอยู่เคียงข้างตัวเองในเวลาแบบนี้ก็ได้
มีเื่ที่หนักหนาต้องแบกรับแบบนี้เขาจะสามารถผ่านมันไปได้อย่างไรด้วยตัวคนเดียว
หากพวกเขาเข้าใจกันได้เร็วๆก็คงจะดี.....
มือที่กำลังลูบหลังคนหลับอยู่หยุดชะงักในหัวคล้ายจะมีความคิดอะไรแวบเข้ามาราวกับจุดประกายให้กับเขา ตอนนี้ไป๋เฮ่อกำลังเมาอยู่นี่มิใช่ว่าเป็โอกาสดีแล้วหรอกรึ
ท่านเทพรีบขุดตัวเองออกมาจากร่างใหญ่ๆของสามี ผลักเขาไปนอนอยู่ข้างๆตอนนี้ไป๋เฮ่อกำลังหลับไม่รู้เื่ใดๆ ไม่ว่าจะจับจะดึงยังไงก็ไม่รู้สึกตัวนี่แหละนับว่าเป็โอกาสดีที่หาได้ยากยิ่ง!
จะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด
ถึงจะต้องหลอกลวงหน่อยก็เถอะ
ท่านเทพมองไปยังสามีที่นอนอยู่ข้างๆถึงไป๋เฮ่อจะเป็คนที่เ็าและเมินเฉยต่อภรรยาแต่เขาก็นับว่าเป็สุภาพบุรุษคนหนึ่ง หากรู้ตัวว่าพลาดพลั้งร่วมหลับนอนกับคนอื่นเขาก็ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง แม้จะเป็สามีภรรยากันแต่หากไป๋เฮ่อทำอะไรลงไปโดยที่ไม่มีสติรู้คิด แล้วยังใช้กำลังบีบบังคับมีหรือเขาจะกล้าปฏิเสธการกระทำของตัวเอง
ถึงวิธีนี้จะน่าอายและเอาเปรียบไป๋เฮ่อไปบ้างแต่มันเป็วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว
ไม่มีใครเสียหาย นอกจากไป๋เฮ่อเอง
ไป๋ซูเจี้ยนเอื้อมมือไปถอดเสื้อผ้าของสามีที่ยังถอดออกไม่หมดจนเปลือย โยนๆทิ้งๆไว้ที่พื้นก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตัวเองถึงจะรู้สึกอายตัวเองอยู่บ้างที่ต้องมาทำแบบนี้แต่มันก็ช่วยไม่ได้มือเรียวโยนเสื้อผ้าของตัวเองไปกองๆไว้ใกล้ๆเสื้อผ้าของสามี เมื่อมองไปรอบๆเห็นว่าข้าวของยังวางเป็ระเบียบอยู่ท่านเทพก็จัดการใช้ลมปราณผลักมันลงมาจนข้าวของระเกะระกะ
หากจะทำให้ดูเหมือนว่าไป๋เฮ่อใช้กำลังกับเขาเขาเองก็ต้องต่อต้านบ้างเล็กน้อยเป็ธรรมดาเมื่อเป็เช่นนั้นสภาพห้องจะเรียบร้อยได้อย่างไร
เมื่อจัดการสภาพแวดล้อมเรียบร้อยแล้ว ท่านเทพก็หันมามองตัวเองกับสามีในสภาพที่ถูกใช้กำลังด้วยเขาคงจะตัวสะอาดไร้รอยแดงรอยช้ำไม่ได้ ท่านเทพจึงกัดปากตัวเองจนเืซิบเล็กน้อยพอให้ช้ำจากนั้นก็ใช้สองนิ้วเสริมด้วยลมปราณสร้างรอยแดงขึ้นตามตัว มีรอยเล็บบ้างเล็กน้อยเพื่อความสมจริงมือเรียวคว้าเอามือของสามีมากำรอบข้อมือของตัวเองเอาไว้ก่อนจะใช้ลมปราณออกแรงบีบมือของไป๋เฮ่อจนทำให้ข้อมือของเขาช้ำทำกับข้อมือข้างหนึ่งเสร็จ ก็หันไปทำกับข้อมืออีกข้างทำให้ดูเหมือนว่าไป๋เฮ่อใช้กำลังคว้าข้อมือของเขาเอาไว้แรงเกินไปจนทำให้ข้อมือของเขาช้ำก็นับว่าเหมือนมากทีเดียว
นอกจากจะต้องทำให้ตัวเองดูเหมือนถูกใช้กำลังแล้วเขาก็ต้องทำให้สามีของเขามีรอยแผลเล็กน้อยจากการที่ถูกเขาปฏิเสธไม่ยินยอมให้แตะต้องตัวด้วยรอยตบคงจะเด่นเกินไป ตามนิสัยของไป๋ซูเจี้ยนเขาแล้วก็ไม่ชอบตบใครสักเท่าไหร่ หากจะทำให้ดูเหมือนฝ่ายหนึ่งใช้กำลังฝ่ายหนึ่งต่อต้านกับคนที่ตัวโตกว่าและแข็งแรงกว่า แล้วไป๋ซูเจี้ยนเพิ่งจะฟื้นไข้ เรี่ยวแรงไม่ค่อยมี....
เช่นนั้นคงไม่มีรอยอะไรจะดีไปกว่ารอยเล็บเสียแล้ว
ท่านเทพกางกรงเล็บหมายที่จะข่วนสามีให้เืซิบดวงตาสีฟ้าฉายแววนึกสนุกเล็กน้อย แต่เมื่อมองไปเห็นเส้นสีดำที่อยู่บนตัวสามีท่านเทพก็ตัดสินใจที่จะข่วนเบาๆที่แขนกับกลางหลังแค่ไม่กี่รอยเท่านั้น
คิดเสียว่าที่รอยมันน้อยก็เพราะเขาเห็นเส้นสีดำพวกนี้แล้วใจอ่อนก็แล้วกัน
แต่แค่รอยเล็บน่าจะยังไม่พอ
ไป๋ซูเจี้ยนนั่งคิดอยู่เล็กน้อยแบบนี้มันจะดูธรรมดาไปเสียหน่อยเพราะรอยส่วนใหญ่มันมาอยู่ที่เขาเสียหมดทำให้ดูเหมือนกับว่าไป๋เฮ่อเป็คนที่ป่าเถื่อนส่วนตัวเขาเองก็ไม่ได้เป็คนอ่อนแอบอบบางเสียปานนั้น หาที่เด่นๆทำรอยใหญ่ๆไว้สักหนึ่งรอยน่าจะดีกว่า
มือเรียวเอื้อมไปที่ริมฝีปากของคนที่กำลังหลับอยู่ ท่านเทพกัดปากตัวเองที่ด้านซ้ายเช่นนั้นก็ควรจะมีรอยที่ริมฝีปากขวาของไป๋เฮ่อด้วย นิ้วทั้งสองกำลังจะหยิกที่มุมปากขวาแต่ก็สุดท้ายก็ชะงัก
กันเอาไว้ก่อนน่าจะดีกว่า
ท่านเทพเก็บมือของตัวเองก่อนจะโน้มหน้าลงไปกัดที่ริมฝีปากล่างของสามีแรงๆหนึ่งทีจนได้กลิ่นคาวเืหากทำเช่นนี้รอยแผลที่ปากก็จะดูเหมือนของจริงยิ่งขึ้นไปอีก แต่ทำรอยที่คอเพิ่มขึ้นอีกสักรอยดีกว่า
ไป๋ซูเจี้ยนผละออกมาดูผลงานของตัวเอง ทำประมาณนี้ก็สมจริงมากแล้ว มั่นใจได้ว่ายามที่ไป๋เฮ่อตื่นจะต้องใจนทำอะไรไม่ถูกอย่างแน่นอน
หากคนเรารู้สึกได้ว่าทำอะไรที่พลาดพลั้งไปแล้วทำให้คนอื่นเดือดร้อน ก็ต้องรู้สึกอยากรับผิดชอบเมื่อ้ารับผิดชอบแล้ว ความรู้สึกบางอย่างก็จะถูกลดทอนลงเองหากไป๋เฮ่อรู้สึกผิดที่ทำเช่นนี้กับไป๋ซูเจี้ยน ความเ็าที่เขามีเคยมาก็จะลดลงการกระทำก็จะเปลี่ยนไปไป๋ซูเจี้ยนเองก็ไม่ได้คิดถึงวิธีนี้จนกระทั่งสถานการณ์เป็ใจ
ขอให้ได้ผลทีเถอะ
ท่านเทพจัดท่านอนให้สามีก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆ ใช้แขนใหญ่ของสามีหนุนต่างหมอนมือเรียวทาบลงบนแผงอกที่เต็มไปด้วยเส้นสีดำราวกับจะบังคับมันไม่ให้สร้างความเ็ปให้กับไป๋เฮ่อดวงตาสีฟ้าค่อยๆหลับตาลง ขอให้สิ่งที่เขาทำประสบความสำเร็จทีเถอะ
ปวดหัวเสียจริง
สิ่งแรกที่ไป๋เฮ่อรู้สึกคืออาการปวดหัวที่เกิดจากการดื่มสุราอย่างหนักมือหนายกขึ้นนวดขมับตัวเองเพื่อให้สร่างเมา เปลือกตาที่บดบังดวงตาสีเขียวมรกตอยู่นั้นค่อยๆเปิดขึ้นทีละน้อยแสงตะวันที่สาดส่องเข้ามาทำให้ไป๋เฮ่อรู้ว่าตอนนี้เช้าแล้ว
ข้ากลับมาถึงที่เรือนได้อย่างไร
ไป๋เฮ่อจำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่าเขาดื่มไปมากเท่าไหร่ จำไม่ได้ด้วยว่าเริ่มเมาั้แ่ตอนไหนสิ่งที่พอจะนึกได้ลางๆคือเมื่อคืนเหมือนจะมีใครบางคนมาส่งเขาที่พรรคแล้วก็มีคนช่วยพยุงเขามาที่เรือน หากเขาไม่เมาเกินไปจนเลอะเลือนคนที่เขาเห็นเมื่อคืนก็คงจะเป็ไป๋ซูเจี้ยน
ถึงอย่างไรไป๋ซูเจี้ยนก็มีเรือนผมสีขาวแบบนั้นต่อให้เมาแค่ไหนก็ยังรู้ว่าเป็ใคร
ค่อยไปขอบคุณที่ช่วยพยุงมาที่เรือนก็แล้วกัน
กึก!
ร่างสูงกำลังจะลุกขึ้นนั่งเพื่อจะไปล้างหน้าให้สร่างเมาเมื่อวานเพิ่งจะผ่านพ้นการปะาตระกูลหวงไปวันนี้มีเื่ให้ต้องจัดการมากทีเดียวเมื่อคืนรู้สึกเซียวเฟิงเหยียนจะบอกเขาว่าตัวเองจะไม่อยู่ที่เมืองหลวงสักระยะ ในฐานะสหายจนกว่าเซียวเฟิงเหยียนจะกลับเขาก็ต้องช่วยดูค่ายองครักษ์ในยามที่หัวหน้าองครักษ์ไม่อยู่ให้เสียด้วย
ว่าแต่หนักแขนเสียจริง....
ร่างที่กำลังจะลุกขึ้นนั่งเมื่อครู่หยุดชะงักดวงตาสีเขียวหดเล็กลงอย่างไม่เชื่อสายตา สติที่ยังไม่แจ่มใสพลันตื่นตัวขึ้นมาในทันที
ทำไมไป๋ซูเจี้ยนมานอนอยู่ตรงนี้....
ไม่สิ นี่มันเกิดเื่อะไรขึ้น!
สิ่งที่ราชครูเห็นคือภรรยาของตัวเองกำลังนอนอยู่ข้างกายในสภาพที่เปลือยเปล่าเรือนผมสีขาวแผ่สยายเต็มเตียง คนที่กำลังหลับใช้แขนของเขาหนุนต่างหมอนราชครูยกมือขึ้นปิดปากเพื่อไม่ให้ลมหายใจที่ตื่นตระหนกของตัวเองไปปลุกคนที่กำลังหลับอยู่เข้า
เกิดอะไรขึ้นในระหว่างที่เขาเมาไม่รู้เื่อยู่กันแน่
ร่างสูงค้างตัวเองเอาไว้ในท่านั่งกึ่งนอนเพราะยังติดแขนอีกข้างที่ภรรยากำลังนอนทับอยู่ใบหน้าหล่อจัดนิ่วหน้าเมื่อสังเกตได้ว่าไม่ใช่แค่ไป๋ซูเจี้ยนที่ตัวเปลือยอยู่เขาเองก็ไม่ได้ต่างกัน ที่สำคัญสภาพของพวกเขายัง...ไม่สิสภาพของไป๋ซูเจี้ยนยังมีร่องรอยหลายอย่างที่เห็นได้ชัดมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเมื่อสังเกตได้ว่าข้อมือของไป๋ซูเจี้ยนนั้นช้ำ จากรอยนั้นไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลยว่าเป็รอยมือของใคร
เทียบกันให้เห็นขนาดนี้ คงจะเป็ฝีมือคนนอกได้อยู่กระมัง
ไป๋เฮ่อวางมือนั้นลงมือใหญ่เลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากที่มีรอยช้ำจากการโดนกัดถึงไป๋เฮ่อจะมั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนที่จะใช้กำลังรุนแรงกับใคร แต่ในสภาพที่เมามายไม่ได้สติผนวกกับต้องรู้สึกเ็ปจากคำสาปเขาก็ไม่อาจพูดได้เลยว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้น
หลังจากที่สำรวจร่างกายของคนที่นอนอยู่ข้างๆแล้วราชครูก็ทำได้แค่กุมขมับด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาตัวเองในใจนี่มันจะต่างอะไรกับการที่เขาใช้กำลังบีบบังคับขืนใจไป๋ซูเจี้ยนกัน ทั้งรอยบนตัวริมฝีปากที่ช้ำ ไหนจะข้อมือที่มีรอยมือของเขาอยู่อีก พอมองไปรอบๆเตียงก็พบกับสภาพที่เละเทะเห็นได้ชัดว่าก่อนที่พวกเขาจะมานอนอยู่บนเตียงแบบนี้ พวกเขาประมือกันไปแค่ไหน
ถึงไป๋ซูเจี้ยนจะมีวรยุทธ์เก่งกาจอย่างไร แต่เขาก็เพิ่งฟื้นไข้แล้วไหนจะาแที่หลังที่ยังไม่สมานตัวกันอีกด้วยสภาพร่างกายแบบนั้นเขาจะเอาแรงที่ไหนมาขัดขืนไป๋เฮ่อได้กัน
เมื่อคืนเขาต้องรุนแรงกับไป๋ซูเจี้ยนแค่ไหนถึงทำให้อีกฝ่ายมีสภาพแบบนี้ได้
ราชครูสูดลมหายใจก่อนจะตั้งสติ แม้ว่าเมื่อคืนเขาจะจำอะไรไม่ได้แต่หลักฐานมันคาตาเช่นนี้เขาจะไม่ปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้ทำ ในเมื่อเขาเป็สามี แต่การขืนใจภรรยาจะไม่ถูกต้องเขาจะรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง ในเมื่อร่วมเตียงเคียงหมอนกันไปแล้วแบบนี้ไป๋เฮ่อก็จะไม่ทำตัวดั่งเช่นที่ผ่านมาอีก
ทั้งๆที่คิดเอาไว้ว่าหลังจากนี้จะทำตัวดีขึ้นสักเล็กน้อยเพื่อที่จะได้ขอคำปรึกษากับไป๋ซูเจี้ยนแต่กลับหน้ามืดตามัวไม่รู้จักควบคุมสติเผลอตัวทำรุนแรงกับไป๋ซูเจี้ยนแบบนี้อีกฝ่ายคงจะโกรธเขาไปอีกนานแน่
ไม่สิเื่นั้นเอาไว้ก่อนเถอะ
แม้จะมีเื่หลายๆอย่างให้ต้องคิด แต่ตอนนี้ไป๋เฮ่อจะต้องให้ความสำคัญกับร่างกายของไป๋ซูเจี้ยนก่อนต้องพาไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ทายาหรืออย่างน้อยตอนนี้ก็ต้องไม่ให้เขาหลับอยู่ในสภาพที่เปลือยแบบนี้แล้วนี่เมื่อคืนพวกเขาไม่ได้ห่มผ้ากันหรอกรึ หากไข้กลับขึ้นมาจะทำอย่างไร
ในตอนนี้หลายความคิดกำลังตีกันอยู่ในหัวของราชครูแต่ก็คิดได้ว่าควรจะหาอะไรมาคลุมตัวของไป๋ซูเจี้ยนก่อนมือหนาค่อยๆช้อนศีรษะของคนที่นอนทับแขนตัวเองอยู่เพื่อที่จะขยับตัวไปหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ไม่ไกลมาสวมให้แต่ในขณะนั้นคนที่หลับอยู่ก็ขยับตัวน้อยๆ คล้ายกับกำลังจะตื่น
ถึงเวลาที่ไป๋เฮ่อจะต้องเผชิญหน้ากับภรรยาของเขาตรงๆแล้ว
534
![ลิขิตรักคำสั่งวิวาห์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710826683_64310622.webp)
