[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90

บทที่ 34 มิฉะนั้นจะตายให้เขาดู

เจียงหนานเข้ามาในห้อง วางห่อยาไว้บนโต๊ะ “คุณปู่หลับหรือ? ตอนเที่ยงทำอาหารกินเองหรือเปล่าคะ?”

ผู้เฒ่าลู่ลงจากเตียงเตาพลางสวมรองเท้า “ทำเอง ปู่ทำโจ๊กข้าวฟ่างกินน่ะ”

ลู่ฮ่าวเดินตามหลังเจียงหนานมา ดวงตาของเขามองไปยังใบหน้าเหี่ยวย่น ในใจเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม พูดอะไรไม่ออกสักคำ

ผู้เฒ่าลู่เห็นว่าอารมณ์ของหลานชายผิดปกติก็คิดว่าเขาเจ็บแผลบนใบหน้าจึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวฮ่าว เกิดอะไรขึ้น”

ลู่ฮ่าวมองไปที่ปู่ของตนเป็นเวลานาน พูดด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้มว่า “คุณปู่ ทำไมไม่บอกผมว่าป่วยล่ะ?”

“ป่วยเป็นอะไร? ฉันยังสบายดี ป่วยที่ไหนกัน?”

ผู้เฒ่าลู่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ เฉไฉปิดบังอาการป่วย

เจียงหนานจึงต้องอธิบายสถานการณ์ให้ผู้เฒ่าลู่รู้ตัว “คุณปู่ หนูขอโทษ หนูปิดบังไว้ไม่ได้แล้ว”

พอรู้ว่าเจียงหนานแพร่งพรายความลับแล้ว ผู้เฒ่าลู่ก็ยอมเผชิญหน้ากับหลานชาย กระนั้นชายชราก็สูญเสียความมั่นใจทันที ทำได้เพียงกลั้วหัวเราะออกมา “ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย”

ชายชราไม่กล้าสบตาลู่ฮ่าว เขาหันไปทางเจียงหนานแล้วทำเป็นเปลี่ยนเรื่องคุย "หนานหน่าน สมุนไพรขายไปหรือยัง?"

"ขายแล้วค่ะ"

เจียงหนานชี้ไปที่ห่อยาสมุนไพรบนโต๊ะ “คุณปู่ หนูซื้อยามาให้ด้วย เอาไว้เป็นแนวทางการรักษานะคะ หลังจากดื่มแล้วค่อยปรับใบสั่งยาตามอาการได้”

“ได้ ปู่จะไปเตรียมเตาถ่านเผาแล้วก็ขอยืมหม้อจากบ้านลุงหวังมาต้มยา” ผู้เฒ่าลู่ยิ้ม บอกกับหลานชายที่อยู่ข้างกายของเขา “หนานหน่านจัดยาให้ฉันกิน อีกไม่นานก็คงดีขึ้นเองนั่นแหละ”

ลู่ฮ่าวกล่าวว่า “พรุ่งนี้ผมจะพาคุณปู่ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายนะครับ”

“ไม่ต้องตรวจหรอก จะเสียเงินไปทำไม ฉันรู้น่าว่าป่วยเป็นโรคอะไร” ผู้เฒ่าลู่คัดค้านเต็มที่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล

ลู่ฮ่าวทั้งกังวลทั้งโกรธ “คุณปู่ ผมเป็นหมอ มีอะไรเกิดขึ้นต้องบอกผมสิครับ คุณปู่เป็นญาติสนิทเพียงคนเดียว ถ้าเจ็บป่วยทำไมไม่บอกผมล่ะครับ”

ประโยคสุดท้ายของลู่ฮ่าว น้ำเสียงคล้ายจะร้องไห้ “เด็กน้อย อย่ากังวลเลย ฉันสบายดี”

“งั้นก็ไปโรงพยาบาลกับผม”

ผู้เฒ่าลู่มองใบหน้าของลู่ฮ่าวอย่างทุกข์ใจก่อนจะถอนหายใจ “ตัวเองบาดเจ็บแบบนี้แล้วอย่าทำเรื่องวุ่นวายเลย อยู่บ้านดูแลอาการบาดเจ็บเถอะ”

“ไม่ใช่หนานหน่านจัดยาจีนมาให้ฉันแล้วหรือ? กินหนึ่งสัปดาห์รอดูอาการก่อนก็ได้นี่”

เขาแสร้งทำเป็นสั่งสอนลู่ฮ่าว “ฉันเป็นโรคเรื้อรัง ยังไม่ตายเร็ว ๆ นี้หรอก ไม่ต้องกังวลไป”

“คุณปู่ อย่าเอาแต่ใจสิครับ ฟังผมแล้วไปโรงพยาบาลด้วยกันเถอะครับ”

ผู้เฒ่าลู่ยิ้มขมขื่นในใจ การไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสุขภาพเป็นเรื่องวุ่นวาย ไหนจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเยอะอีก

เขาเพิ่งจะใช้เงินเก็บทั้งหมดแต่งภรรยาให้ลู่ฮ่าวและเพิ่งหยิบยืมหนี้สินจากด้านนอก เขาจะทำตัวเป็นภาระของหลานชายไม่ได้

ชายชราตบไหล่ลู่ฮ่าว พูดอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวฮ่าว ในใจฉัน หลานสำคัญที่สุดเสมอ ตราบใดที่หลานยังสบายดี ฉันก็จะไม่เป็นไร เข้าใจไหม”

ได้ยินแล้ว ดวงตาของลู่ฮ่าวก็ถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกทันที

คุณปู่ป่วยเป็นโรคนี้เพียงเพื่อให้เขาได้เข้าเรียนมหาลัย

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เจียงหนานยืนอยู่ข้าง ๆ มองไปที่ทั้งสอง ดวงตาของเธอแดงก่ำ ในใจเศร้าสลดไม่น้อย เธอไม่อยากยอมแพ้เลย

เธอพูดกับลู่ฮ่าวว่า

“เชื่อฉันสักครั้งเถอะ ดื่มไปหนึ่งสัปดาห์ ถ้าไม่ได้ผลค่อยพาคุณปู่ไปโรงพยาบาล อีกอย่าง คุณปู่ก็พูดถูกนะ คุณควรดูแลตัวเองก่อน”

ลู่ฮ่าวหลับตาลง มองไปยังหญิงสาวอวบอ้วนตรงหน้า ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น

น้ำเสียงที่เขาพูดกับเธอจึงอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อน

“เอาใบสั่งยามาหน่อย”

“ได้” เจียงหนานหยิบใบสั่งยาของผู้เฒ่าลู่ออกมาจากกระเป๋า แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ใบที่เนี่ยอวิ๋นเขียนเมื่อวานนี้ กระดาษแผ่นนั้นถูกใช้เพื่ออำพรางหูตาของผู้คน ลดสมุนไพรลงจากปกติสองสามอย่างเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพยา

ลู่ฮ่าวเป็นแพทย์แผนตะวันตก เขาย่อมไม่เข้าใจแพทย์แผนจีน

ชายหนุ่มหยิบใบสั่งยาออกมาแล้วกดหมายเลขโทรไปที่ร้านขายของชำ 

[สวัสดีครับ ใครครับ]

มีเสียงผู้ชายอบอุ่นชวนสนิทสนมดังขึ้น

ลู่ฮ่าวตอบไปว่า

“ย่าฮุ่ย อยู่บ้านหรือเปล่า”

เมื่อได้ยินเสียงของเขา อีกฝ่ายก็กระตือรือร้นขึ้นทันที 

[ลู่ฮ่าว ในที่สุดก็จำได้ว่าควรโทรมา ส่งเลขวิทยุสื่อสารให้ตั้งหลายหน้าแต่ไม่มีข่าวเลย นึกว่าหายไปแล้วนะเนี่ย แล้วนี่ยังไม่กลับหลานเฉิงอีกหรือ?]

“ผมยังอยู่ที่บ้านเกิด มีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย”

[เกิดอะไรขึ้น แล้วแขนเป็นอย่างไรบ้าง]

"ดีขึ้นแล้วครับ"

ลู่ฮ่าวไม่ได้พูดอะไรต่อ ถามกลับว่า "ตอนนี้อยู่บ้านหรือเปล่า"

[ใช่ วันนี้วันหยุดน่ะ]

ลู่ฮ่าวกล่าวว่า “ถ้าสะดวก รบกวนบ้านคุณหน่อยได้ไหม ผมมีใบสั่งยาแผนจีน อยากให้ผู้อาวุโสช่วยดูให้หน่อย”

กู้ย่าฮุ่ยที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์พูดด้วยรอยยิ้มว่า

[บังเอิญจริง กำลังตกปลากับคุณตาอยู่พอดี เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะส่งสายให้คุณตา มีอะไรก็คุยกับเขา]

………..

ผู้เฒ่าลู่กับเจียงหนานไม่รู้ว่าลู่ฮ่าวรีบออกไปทำอะไร

ทันทีที่ชายหนุ่มจากไป ผู้เฒ่าลู่ก็กระซิบเสียงเบาว่า “หนานหน่าน หนูสั่งยาให้ลู่ฮ่าวแล้วหรือ? ที่บอกว่าอาจารย์ของหนูมีสูตรลับนั่นจริงหรือเปล่า? จัดยาไปหรือแล้วยัง?”

เจียงหนานรู้สึกเศร้าใจ "คุณปู่ ยาจัดเรียบร้อยแล้วค่ะ แต่ลู่ฮ่าวไม่ให้ความร่วมมือ เขาไม่เชื่อว่าหนูมีทักษะทางการแพทย์เลย"

ผู้เฒ่าลู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสนอว่า “ไม่เช่นนั้น รอปู่ดื่มยาก่อนหนึ่งสัปดาห์ ไว้อาการปู่ดีขึ้น เขาจะต้องเชื่อหนูอย่างแน่นอน”

เจียงหนานส่ายหัว “ไม่ได้ค่ะ อาการบาดเจ็บของเขารอนานขนาดนั้นไม่ได้ ยาฟื้นฟูบาดแผล ถ้ารอจนแผลตกสะเก็ดจะยากที่จะรักษา”

"แล้วพวกเราควรทำอย่างไร"

ผู้เฒ่าลู่ลูบเคราของเขาครุ่นคิดอยู่นาน ทันใดนั้นดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาก็สว่างขึ้น “งั้นฉันจะข่มขู่เขา จะตายให้เขาดู”

เจียงหนานคัดค้านความคิดของผู้เฒ่าลู่ “คุณปู่ ลืมมันไปเถอะค่ะ พวกกลอุบายอย่างไรเสียก็ใช้ได้ครั้งเดียวเท่านั้น”

พวกเขาสองคนคิดหาวิธีแทบตาย ลู่ฮ่าวก็ยังไม่เชื่อ

ใบหน้าของคุณปู่เต็มด้วยความเศร้าสลดพลางถอนหายใจ

“แล้วควรทำอย่างไร? จะให้มองเขาเสียโฉมแบบนี้หรือ”

ในตอนนั้นดวงตาของเจียงหนานก็เป็นประกาย “หนูมีวิธี...”

“รีบบอกมาเถอะ” ผู้เฒ่าลู่ก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาทันใด

เจียงหนานขยับเข้าใกล้ผู้เฒ่าลู่ ก่อนจะกระซิบบางอย่างข้างหู

ใบหน้าของผู้เฒ่าลู่เต็มไปด้วยความหนักใจ และกล่าวอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่า “จะได้ผลหรือ?”

เจียงหนานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ “จะไม่ได้ผลได้อย่างไรคะ” 

เธอมั่นใจมาก ซื้อยาทั้งหมดไว้แล้วด้วย

ผู้เฒ่าลู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่มีทางอื่นอีกแล้วจริง ๆ เขาจึงทำได้เพียงตอบตกลงว่า "ตกลง ต้องทำยัอย่างไรบ้างล่ะ"

เจียงหนานส่งผงยาถุงเล็กให้เขาอย่างลึกลับ “คุณปู่ ถ้าอย่างนั้นซ่อนถุงยานี้ไว้ก่อน พอตกกลางคืน เราค่อยเริ่มแผนของพวกเรากัน”